facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 มิตรหรือศัตรูดูให้ออก 100%

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 มิตรหรือศัตรูดูให้ออก 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 05:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 มิตรหรือศัตรูดูให้ออก 100%
แบบอักษร

11  

มิตรหรือศัตรูดูให้ออก  

 

ระหว่างรอภูผากลับมาที่โต๊ะ เสียงโทรศัพท์ของเกล้าก็ดังขึ้น และเพราะเขาเลือกรับสายตรงนี้ไม่ได้ลุกออกไปไหน ต้นน้ำจึงได้ยินบทสนทนาของอีกฝ่ายกับปลายสายด้วย 

สำเนียงภาษาอังกฤษของเกล้าไม่ได้ด้อยไปกว่าของเจ้าภาษาเลย แถมการพูดคุยยังคล่องแคล่วลื่นไหลเสียจนต้นน้ำอดชมในใจไม่ได้ ไม่แปลกที่ใครๆ ต่างก็ชื่นชม แม้ตาหงส์จะจดจ่ออยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง แต่หูก็ปฏิเสธเสียงที่ไหลมากระทบไม่ได้อยู่ดี 

ดูเหมือนว่างานของเขาจะมีปัญหาบางอย่าง และเดาได้ว่าคงไม่ใช่เล็กๆ เสียด้วย สังเกตได้จากน้ำเสียงที่เริ่มซีเรียสขึ้นเรื่อยๆ แล้ว สายสนทนารัวเร็วอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจบลงพร้อมๆ กับที่ภูผาเดินกลับมาพอดี 

เกล้ารีบลุกขึ้นเตรียมจะรายงานสิ่งที่ได้ยิน ภูผาก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน เพราะเขายังอยู่ที่นี่ ฝ่ายที่เกี่ยวข้องจึงเลือกโทรหาเขาก่อนเกล้า 

"สินค้าล็อตล่าสุดมีปัญหา ติดอยู่ที่ศุลกากร รู้ข่าวแล้วใช่ไหม" 

"ใช่ครับ คลังเพิ่งโทรมาบอกผมเมื่อครู่ ผมจะไปดูด้วยตัวเอง พี่ผาไปด้วยกันไหม" 

ร่างสูงกำลังจะอ้าปากตอบตกลงเพราะสินค้าล็อตนี้มูลค่าไม่ใช่น้อยๆ แต่แขนข้างหนึ่งกลับถูกดึงรั้งไว้เสียก่อน สัมผัสอุ่นร้อนบีบเบาๆ ราวกับอยากบอกว่าเขาก็มีตัวตนอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน 

ร่างสูงชะงักหันกลับมามองเจ้าของมือข้างนั้นอย่างเหนือความคาดหมาย คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย เป็นกระต่ายของเขาส่งสายตาร้องขอโดยไร้คำพูด 

ป๋าบอกว่ายกทุกอย่างที่นี่ให้เกล้าดูแลแล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องครั้งนี้ก็ควรให้เขาจัดการหาทางแก้ปัญหาด้วยตัวเอง ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าที่ป๋าไม่อยู่ เขาจะไว้ใจให้อีกฝ่ายดูแลบริษัทได้อย่างไร 

ต้นน้ำไม่อยากให้ป๋าไป 

ตาหงส์กลมโตกำลังบอกคุณป๋าแบบนั้น 

ภูผาชั่งใจอยู่ชั่วครู่ ดวงตาคมกล้าไม่ได้บ่งบอกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ภายใน 

เกล้าเพียงยืนรอฟังการตัดสินใจของเจ้านายอยู่เงียบๆ อย่างใจเย็น เพราะตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว นั่นคือเหตุผลที่ทำไมเขาถึงได้คันยุบยิบอยู่ในหัวใจตลอดเวลา หากเป็นปกติตอนนี้ภูผาคงกำลังนั่งรถไปด้วยกันกับเขาแล้ว 

สองคนกำลังรอการตัดสินใจของภูผาด้วยความรู้สึกแตกต่างกัน สุดท้ายร่างสูงก็เอ่ยปากขึ้น ถอนสายตาจากกระต่ายน้อยของเขากลับมาหาเกล้าอีกครั้ง 

"เธอไปเถอะ ได้เรื่องอย่างไรก็ค่อยโทรมารายงาน" ภูผาเลือกแล้วว่าใครสำคัญ 

"ครับ" เกล้ารับคำด้วยรอยยิ้มบาง รู้ทั้งรู้ว่าคำตอบจะออกมาเป็นแบบไหน แต่ลึกๆ ในใจก็อดตั้งความหวังไม่ได้อยู่ดี ตอนนี้ได้ยินด้วยหูตัวเองแล้ว หันมากล่าวลาต้นน้ำก่อนจะเดินจากไป 

"ไว้ถ้ามีโอกาส คราวหน้าเราเจอกันใหม่นะครับ เรื่องที่พักที่เป่ยโถวเดี๋ยวผมส่งให้พี่ผา ต้นน้ำลองดูนะ เที่ยวให้สนุกนะครับ" 

"ขอบคุณครับ" 

ตาหงส์มองตามแผ่นหลังเหยียดตรงที่เดินออกไปด้วยดวงตาว่างเปล่า สงสัยในใจว่าหากเป็นเขาจะทำดีกับคนที่ป๋าเลือกแบบเกล้าได้หรือเปล่านะ 

ไม่หรอก....ต้นน้ำไม่ใช่คนดีขนาดนั้น 

ส่วนคุณป๋ายกมือขึ้นหยิกแก้มขาวนุ่มนิ่มเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว เรียกดวงตาว่างเปล่าให้หันกลับมา เมื่อกระต่ายน้อยได้สบตากับคุณป๋า ประกายวิบวับในดวงตาคู่สวยก็เผยออกมาอย่างปิดไม่มิด 

"เดี๋ยวนี้รู้จักเรียกร้องความสนใจแล้วนะ" 

เจ้าตัวดียกยิ้มปากกว้างทันที ทั้งที่ก่อนหน้ายังหางลู่หูตกอยู่เลยแท้ๆ มันน่านักเชียว! 

"ป๋าบอกเองนี่ว่าเขาเก่ง ถ้าเรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ แล้วป๋าจะยกให้เขาดูแลบริษัทได้ยังไง" 

"รู้ดี" 

คำพูดเหมือนจะว่ากล่าว แต่ก็กำลังตามใจกันอยู่ไม่ใช่หรือไง ความสุขเปี่ยมล้นนี้ทำให้กระต่ายน้อยเบิกบานใจ พยายามหุบยิ้มอยู่นานก็ยังทำไม่ได้ เชื่อคำพูดก่อนหน้านี้ของเกล้าหมดใจแล้ว 

'คนบ้างานขนาดนั้นยอมทิ้งเรื่องที่ให้ความสำคัญมากที่สุดกลับไปหา นั่นหมายความว่าสำหรับพี่ผา เขาเห็นต้นน้ำสำคัญมากยิ่งกว่างานเสียอีก' 

ต้นน้ำคิดเข้าข้างตัวเองได้แล้วใช่ไหม? 

 

คุณป๋ารักษาสัญญา พาต้นน้ำออกมาเที่ยวค้างหนึ่งคืนตามคำขอของเขาจริงๆ แถมเป็นการขับรถเที่ยวกันเพียงสองคนเท่านั้น ให้ครรชิตพักผ่อนกับวันหยุดที่แสนหายากของตัวเองเต็มที่ 

ช่วงเช้าแวะไหว้พระขอพรที่วัดหลงซาน ต้นน้ำได้ด้ายแดงติดมือมาตามเทรนกับเขาด้วยเหมือนกัน แม้ว่าจะต้องเบียดเสียดผู้คนเข้าไปโดยให้คุณป๋ายืนรอในร่มก็เถอะ ลืมคำพูดอวดดีของตัวเองที่พูดกับเกล้าไปแล้ว 

"ป๋าใส่ให้ผมหน่อย" มือเล็กยื่นด้ายสีแดงไปตรงหน้าคุณป๋า เพราะอยากให้คนสำคัญเป็นคนสวมใส่ให้ อีกฝ่ายก็ช่างตามใจไม่อิดออด แถมยังยอมเก็บด้ายแดงส่วนของตัวเองที่ต้นน้ำมอบให้ไว้อีกด้วย 

"ให้ป๋าใส่คงไม่เหมาะ ฉะนั้นเก็บไว้ในกระเป๋านะครับ" 

"อืม" 

ดูเอาเถอะว่าเอาใจกันแค่ไหน 

คุณป๋าน่ารักที่สุดเลย!! 

หลังจากวัดหลงซานทั้งสองคนก็แวะหาอะไรทานเป็นมื้อกลางวัน และตรงไปยังเป่ยโถวตามเส้นทางในจีพีเอสที่เกล้าปักไว้ให้ คนตัวเล็กท่าทางตื่นเต้นอย่างสัมผัสได้ กระดี๊กระด๊ายิ้มไม่หุบตั้งแต่เริ่มออกเดินทางแล้ว 

"ดีใจอะไรขนาดนั้น ทำเหมือนไม่เคยแช่น้ำอุ่น" 

"เหมือนกันที่ไหนละครับ นี่คือบ่อน้ำแร่ธรรมชาติเลยนะ แถมยังมีออนเซ็นแบบบ่อรวมด้วย น่าตื่นเต้นดีออก" 

"ฝันไปเถอะ" เสียงเข้มปฏิเสธห้วน เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากกระต่ายน้อยที่เพียงอยากกวนอารมณ์คุณป๋าเล่นเท่านั้น 

เรื่องอะไรเขาจะให้คุณป๋าโชว์หุ่นสุดฮอตให้คนอื่นดูกันเล่า ของก็หวงของเขาเหมือนกันนะ 

"ผมอยากแช่น้ำกับป๋าจะแย่แล้ว" ตาหงส์เปล่งประกายยั่วยวน มุมปากยกกระดกเป็นรอยยิ้มร้าย ปีศาจกระต่ายตัวน้อยเตรียมแผลงฤทธิ์แล้ว คุณป๋าก็อย่างหวังว่าจะรอดไปได้เลย 

หารู้ไม่ว่าหมาป่าตัวใหญ่เขี้ยวเล็บแหลมคมกว่าที่กระต่ายน้อยคิดมากนัก 

"แล้วอย่ามาร้องอ้อนวอนให้ฉันหยุดก็แล้วกัน" 

งื้อ! คุณป๋ากร้าวใจ!! 

 

เพราะเป็นแหล่งน้ำพุร้อนที่มีชื่อเสียง โรงแรมเรียงรายในแถบนี้จึงมีออนเซ็นให้แช่แทบทั้งหมด ทั้งยังมีบ่อสาธารณะแบบในร่มและกลางแจ้งให้เลือกอีกมาก ทั้งสองคนเช็กอินโรงแรม นำสัมภาระเข้าไปเก็บในที่พักและสำรวจบ่อน้ำร้อนส่วนตัวในห้อง ที่พักเป็นสไตล์เรียวกังแบบวัฒนธรรมญี่ปุ่น นอนบนฟุตงที่ตอนนี้ม้วนพับเก็บไว้ในตู้สะอาดสะอ้าน ถึงเวลาเราสามารถเรียกพนักงานมาปูให้ หรือจะปูด้วยตัวเองก็ได้ตามสะดวก 

ห้องน้ำปกติอยู่ในห้อง ส่วนบ่อน้ำร้อนเป็นแบบในร่มอยู่อีกด้านของห้องพัก ติดกับบ่อตรงหน้าเป็นสวนสไตล์ญี่ปุ่นเล็กๆ ที่สามารถเปิดกระจกออกไปรับความชุ่มชื่นจากต้นไม้ใบเขียว ให้บรรยากาศสดชื่นร่มรื่นไปอีกแบบ 

ต้นน้ำลองจุ่มฝ่ามือลงไปพบว่าอุณหภูมิน้ำอุ่นร้อนพอสมควรเลยทีเดียว อากาศเย็นๆ แบบนี้ได้แช่น้ำอุ่นธรรมชาติหลังจากเดินเที่ยวมาเหนื่อยๆ คงผ่อนคลายดีทีเดียว 

"ดีจัง ผมอยากแช่แล้ว" 

"ไหนบอกว่าอยากออกไปเดินเล่น" 

"ไปครับ เดินเล่นกันก่อน หาอะไรทานเสร็จแล้วค่อยกลับมา" 

"อืม" 

กระต่ายน้อยแย้มรอยยิ้มกว้าง วันนี้ไม่ว่าพูดหรือเสนออะไรคุณป๋าไม่เคยขัดเลยสักคำเดียว ยกเว้นเรื่องบ่อน้ำรวมนะ! 

แถบนี้มีสวนสาธารณะ วิวธรรมชาติ และพิพิธภัณฑ์บ่อน้ำพุร้อนเป่ยโถวให้เที่ยวชม เป็นการเดินเที่ยวแบบไม่รีบร้อนและไม่ต้องเบียดเสียดกับผู้คนมากนัก คิ้วคุณป๋าไม่ขมวดเข้าหากันสักครั้ง นอกจากตอนที่กระต่ายน้อยวิ่งเล่นซนจนหายไปจากสายตา และกลับมาพร้อมขนมติดไม้ติดมือ 

กว่าจะกลับมาถึงที่พักก็ห้าโมงกว่าแล้ว อิ่มหนำสำราญ แช่มชื่นหัวใจ 

"เมื่อยจังงง" คนตัวเล็กล้มแผละลงบนเสื่อทาทามิอย่างหมดเรี่ยวแรง เพราะวันนี้เดินเยอะมากจริงๆ เสียดายที่ในห้องไม่มีโซฟานุ่มๆ ให้ล้มตัวลงใส่ แต่ตอนนี้อะไรก็ได้ทั้งนั้น 

"วิ่งไปวิ่งมาขนาดนั้น ไม่เหนื่อยสิแปลก" 

"ก็ผมชอบที่นี่นี่นา วันนี้ป๋าสนุกไหม" ตาหงส์มองตามการเคลื่อนไหวของคุณป๋าทุกฝีก้าว เขากลัวว่าตัวเองจะสนุกอยู่ฝ่ายเดียว 

"อืม สดชื่นดี ไม่ได้พักผ่อนแบบนี้ตั้งนานแล้ว" 

"ดีจังเลยครับ" 

ตาคมก้มมองเจ้าตัวเล็กบนพื้นห้อง โรงแรมที่เกล้าแนะนำไม่ใช่โรงแรมหรูระดับห้าดาว แต่เป็นแบบวัฒนธรรมญี่ปุ่นสมัยเก่า ให้กลิ่นอายอบอุ่น เรียบง่าย เจ้ากระต่ายน้อยกลับดูมีความสุขมากกว่าอยู่ในห้องโรงแรมหรูราคาเฉียดแสนก่อนหน้านี้เสียอีก 

"ถ้าได้อยู่นานๆ หน่อยก็ดีสิ" 

ตอนนี้เองที่คุณป๋านึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เอ่ยปากขณะถอดนาฬิกาข้อมือวางไว้บนโต๊ะ 

"ฉันให้ครรชิตซื้อตั๋วกลับไทยให้เธอแล้ว เที่ยววันจันทร์นี้" 

คนนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นชะงักไปทันที วันเวลาที่จะได้ตื่นขึ้นมาเจอกับคุณป๋าทุกเช้า และนอนกอดกันทุกคืนกำลังจะหมดลงแล้ว ได้เวลากลับไปพบกับความเป็นจริง 

"ครับ" ถึงอย่างนั้นก็ยังรับคำด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม 

แต่มีหรือที่คุณป๋าจะยอมปล่อยผ่าน ในเมื่อรู้แล้วว่ารอยยิ้มแบบไหนที่อีกฝ่ายกำลังฝืนตัวเอง 

"สัปดาห์หน้าจะมีประชุมใหญ่ ฉันคงยุ่งมาก บางวันก็อาจจะต้องกลับดึกบอกเวลาแน่นอนไม่ได้ ฉันไม่อยากให้เธออยู่ที่นี่คนเดียว" ในความคิดเห็นของภูผา อย่างน้อยถ้าต้นน้ำกลับไทย เขาสามารถออกไปเจอคนรู้จักคนอื่นได้ และการอยู่ในสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยย่อมดีกว่าอยู่ที่นี่คนเดียว 

"แค่สามวัน เดี๋ยวฉันก็ตามกลับไปแล้ว ฉันอยากมีสมาธิกับการทำงาน ไม่อยากพะวักพะวนว่าทิ้งเธอให้อยู่ที่นี่คนเดียว" 

ต้นน้ำลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่เพราะเขาก้มหน้าคุณป๋าจึงไม่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังแสดงสีหน้าแบบไหน กระต่ายน้อยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวใหญ่ และคุณป๋าก็เข้าใจเมื่อคนตัวเล็กเขย่งสุดปลายเท้าแต่ก็ยังไม่ถึงอยู่ดี คุณป๋าจึงโน้มตัวลงมาหาเพื่อให้ริมฝีปากแนบสัมผัสกัน 

เนื้อตัวนุ่มนิ่มบดเบียดเข้าหาอกระอุอุ่น กอดรัดเอวสอบเอาไว้แน่น หัวใจชุ่มชื้นพองโตเสียจนคิดว่ามันจะกระเด้งออกมาข้างนอกเสียแล้ว 

ความรักนี่มันก็แปลก ทั้งที่คิดว่าให้เขาไปหมดแล้ว วันนี้กลับยังมีใจเหลือตกหลุมรักเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกครั้ง ป๋าจะไม่ให้ต้นน้ำเผื่อใจไว้รักตัวเองบ้างหรือไร 

"แช่น้ำกันนะครับ" 

"อืม" 

 

ภายในบ่อน้ำพุร้อนส่วนตัว บานกระจกถูกเปิดออกเผยให้เห็นสวนขนาดย่อมสบายตา บ่อน้ำกว้างขวางมีพื้นที่พอให้แช่สองคนได้อย่างสบายๆ ทั้งที่อุณหภูมิของร้อนน้ำค่อนข้างสูง คนตัวเล็กกลับถูกรวบให้นั่งอยู่บนท่อนขาแข็งแรง สองขาเรียวถูกเข่าคุณป๋าดันแยกห่างออกจากกันใต้น้ำ 

"อื๊อ.... ป๋า อ๊ะ อ....อย่าแกล้ง" แก่นกายสีชมพูก่ำถูกโอบรัดด้วยฝ่ามือแข็งแรงของคุณป๋า จังหวะเนิบช้าทว่าเคล้นคลึงปานจะขาดใจ แต่เพราะเอวเล็กถูกโอบรัดไว้จึงขยับตามใจไม่ได้ แผ่นหลังและลำคอถูกซุกไซร้ด้วยจมูกโด่งและริมฝีปากที่ฝากฝังร่องรอยไปทุกที่ 

ถูกทรมานอยู่แบบนี้มาร่วมสิบนาทีแล้ว คุณป๋ากลับไม่ยอมให้เขาถึงที่หมาย 

สะโพกกลมกลึงพยายามบดคลึงท่อนลำแข็งขืนด้านล่าง เห็นอยู่ชัดๆ ว่าคุณป๋าเองก็ตื่นตัวจนแทนทนไม่ไหว กลับมีแรงเหลือเฟือกลั่นแกล้งเขาอยู่ได้ 

"เด็กดี ทนไม่ไหวแล้วหรือ" 

"อืออ ไม่ไหวครับ" 

คำร้องขอได้รับการตอบรับ เพราะบางสิ่งบางอย่างมันอยู่ในที่ทางของมันแล้ว เพียงยกเอวต้นน้ำขึ้นเล็กน้อยคุณป๋าก็ส่งตัวเองเข้าไปได้ทั้งหมดในคราวเดียว 

ต้นน้ำไม่รู้แล้วว่าก่อนหน้าหรือตอนนี้ที่ทรมานปนเสียวซ่านมากกว่ากัน 

ลมหายใจหอบร้อนครางกระเส่า ปลายเท้าจิกเกร็ง ฝ่ามือเกาะเกี่ยวอยู่บนท่อนแขนคุณป๋า ริมฝีปากล่างถูกกัด เกรงว่าเสียงน่าอายจะหลุดรอดออกไปถึงด้านนอก ด้วยบานกระจกเปิดไว้จนสุด เพราะต้นน้ำเองที่อยากชมสวนไปแช่น้ำไป แต่ใครจะรู้ว่าคุณป๋าไม่ให้เวลาเขาได้สุนทรีกับทัศนียภาพเลย คิดว่าจะห้ามก็ใช่ว่าห้ามได้ คุณป๋ารู้จักร่างกายต้นน้ำดีมากเกินไปแล้ว ไม่ว่าตรงไหนก็ถูกรีดเร้นอารมณ์จนถึงขีดสุด ทำเอาต้นน้ำแทบเป็นลมคาอกคุณป๋าอยู่แล้ว 

และสุดท้ายคนปากเก่งก็เป็นฝ่าย 'ร้องอ้อนวอนให้หยุด' ตามเคย 

ความรู้สึกตอนแช่บ่อน้ำพุร้อนที่เขาเฝ้ารอให้ความรู้สึกอย่างไรนั้น ต้นน้ำจำความไม่ได้แล้ว รู้เพียงว่าหากมีครั้งหน้า ต่างคนต่างแช่กับคุณป๋าเถอะ! 

 

 

 

TBC. 

>>>> 

ตอนนี้คุณป๋าน่ารักน้า 

ช่างเอาอกเอาใจ ตามใจทุกอย่างเลย 

แต่เป็นแบบนี้ให้ตลอดนะ!! 

ตอนหน้าน้องกลับไทยแล้วนะคะ อะไรจะรออยู่ก็ไม่รู้ววว 

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจค่า 

รักที่สุด 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว