facebook-icon Line-icon

สวัสดีจ้า~ ขอขอบคุณที่อ่านนิยายของไรท์น้า~ ถึงคนอื่นจะมี 1 คน ไรท์ก็ดีใจอย่างสุดซึ้งแล้วล่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 74

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2563 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

"อือ~" ผมได้นำมือไปสัมผัสกับรอบๆ แต่ไม่พบอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ความรู้สึกที่ได้สัมผัสมันเหมือนกับหญ้าและรู้สึกเย็นจากลมที่พัดมา ผมลืมตาขึ้นมาแล้วลุกขึ้นมานั่ง 

 

"ที่นี่มันที่ไหน แล้วไหงเสียงเราเป็นแบบนี้ล่ะ" ผมเริ่มหันไปมองรอบๆ ก็พบว่ามันเป็นพื้นที่โล่งที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากหญ้าสีเขียวขจีสุดลูกหูลูกตาที่ไม่รู้ว่าควรไปทางไหนต่อ และผมเห็นคนที่ไม่รู้จักหรือหน้าตาที่ไม่เหมือนกับเพื่อนของผมนั้นนอนเกลื่อนกลาดไปทั่วจำนวน 11 คนได้จนผมรู้สึกถึงเสียงของตัวเองที่แหลมแปลกๆ ไม่เหม้อนกับเสียงของผู้ชายเลย 

 

"เรื่องนี้ค่อยไปคิด ตอนนี้ต้องไปปลุกคนพวกนั้นก่อน" ผมได้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาชายคนหนึ่งที่หน้าตาดูยังไงๆ ผมก็ไม่รู้จักแน่ๆ ถึงผมจะความจำไม่ดีแต่หน้าตาของเพื่อนที่เห็นแทบทุกวันมันไม่มีวันลืมหรอก 

 

"ตื่นๆ ตื่นได้แล้ว" ผมได้เข้าไปหาชายคนที่มีผมสีดำดวงตาสีดำซึ่งก็เป็นลักษณะที่หาได้ทั่วไปหากไม่ใช้ชาวต่างชาติที่มีผมสีทองตาสีฟ้า เขามีหน้าตาที่หล่ออย่างกับดารานักแสดงหนัง พอผมเดินเข้าไปถึงตัวแล้วเริ่มเขย่าตัวของเขาเพื่อให้ได้สติ 

 

"ขออีก 5 นาทีค่าแม่~" เมื่อเขาได้ละเมอออกมาแบบนั้นผมรู้สึกคิ้วกระตุกเล็กน้อยจึงเขย่าแรงกว่าเดิม 

 

"ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้แม่ ตื่นแล- เธอเป็นใครน่ะ" หลังจากที่ได้สติผมก็ได้ผละออกมานั่งข้างๆ แต่ผู้ชายคนนั้นได้ลุกพรวดขึ้นมาทั้งยังชี้หน้า 

 

"ก็อามากิไง แล้วนายล่ะ เป็นใคร" ผมถามกลับไปแต่เหมือนว่าเขาจะทำหน้าไม่เชื่อ 

 

"เธอไม่ใช้อามากิแน่ๆ เพราะอามากิเป็นผู้ชาย" 

 

"งั้นลองดูสภาพของตัวเองก่อนไหมคุณ" เมื่อผมพูดออกไปแบบนั้นทำให้เขาเริ่มมองเรือนร่างของตัวเองแล้วสัมผัสไปมา 

 

"มะ ไม่จริง ทำไมเราถึงเป็นผู้ชายไปได้ล่ะ" พอเธอเริ่มรู้ความจริงดูเหมือนว่าจะสติแตกไปแล้ว อันที่จริงผมก็รู้สึกแปลกๆ กับเสียงของผมมาตั้งนานแล้ว 

 

"หนวกหู!!! คนเค้าจะนอน" เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นซึ่งผมจำคำพูดของคนๆ หนึ่งได้ หลังจากนั้นผมจึงผละออกไปแล้วเดินไปตามเสียงจนพบกับผู้หญิงที่หน้าตาสวยมาก หน้าเหมือนกับดาราซึ่งไม่แตกต่างจากชายคนที่เจอเท่าไหร่ 

 

"นี่เธอคือชูใช้ไหม" เมื่อผมเดินไปถึงเธอจึงลุกขึ้นมาแล้วหันหน้าไปมองและเริ่มแตกตื่น 

 

"ที่นี่มันที่ไหน แล้วเธอเป็นใคร แล้วทำไมเสียงของชั้นถึงเป็นแบบนี้ล่ะ" เธอเริ่มกระวนกระวาย 

 

"ก็ผมอามากิไง ส่วนนี่ใครก็ไม่รู้" ผมพูดออกไปทำให้คนที่เดินมาอยู่ข้างๆ นั้นไม่พอใจ 

 

"เราฮานะน่ะ" เมื่อเธอพูดออกไปทำให้พวกเรานั้นต่างร้องอุทานออกมา 

 

""อะไรนะ"" จนในที่สุดผมก็เจอเพื่อนของผม เพราะผมจำได้ว่าเวลาเกิดเรื่องหรือมีอะไรพวกเรานั้นมักจะอะไรออกมาพร้อมๆ กัน นั่นก็เพราะว่าพวกเรานั้นมีความเห็นเหมือนกันเลยทำให้พวกเรานั้นชอบพูดออกมาพร้อมกับ แต่ในเมื่อสถานการณ์แบบนี้พวกเราเหมือนรู้ใจกันทันที 

 

"อากิ~" 

 

"ชู~" หลังจากนั้นผมก็ถูกชูตบหน้า 

 

"เจ็บ! " ผมใช้มือข้างหนึ่งไปถูแก้มที่ถูกตบ แล้วไม่นานเธอหรือชูก็ยืนขึ้น 

 

"นี่คงไม่ใช้ฝันสินะ ทั้งลม ทั้งแสงมันสมจริงขนาดนี้ แล้วคนพวกนี้คือใครละเนี่ย" พวกเราได้เดินไปหาคนที่อยู่รอบแล้วทำการปลุกให้ตื่น 

 

______________________________ 

 

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย" อลิสในร่างของผู้ชายที่มีหน้าตาเหมือนดาราที่หล่อมากๆ เหมือนว่าทุกคนในที่นี้มีแต่คนที่มีหน้าตาดีทุกคนแต่เหมือนว่าพวกเรานั้นจะสลับเพศกันหมดทุกคนเลยด้วย แต่เหมือนว่าอาจารย์ที่น่าจะกลายเป็นผู้หญิงแล้วยังไม่ตื่นแต่พวกเราก็ปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น 

 

"พวกเราไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน แถมดูจากท้องฟ้าแล้วน่าจะเป็นช่วงเช้าอยู่ พวกเราทุกคนที่นี่สลับเพศกันไปหมด ทั้งยังมีพลังที่พระเจ้านั้นมอบให้มาอีก แต่ฉันอยากจะไปซัดหน้ามันสักทีกับคำพูดสุดท้าย เบื่อแล้วอัญเชิญพวกเรามาเนี่ยนะ" เอมมิลี่ที่กลายเป็นผู้ชายในตอนนี้ 

 

"นี่ทุกคน~ ฉันเจอสิ่งนี้ล่ะ เหมือนว่าจะเป็นจดหมายจากพระเจ้านั้นน่ะ" พอไซม่อนที่มีร่างกายเป็นผู้หญิงพูดขึ้น 

 

"ไหนๆ " หลังจากนั้นอลิสจึงรับกระดาษนั้นมาจากไซม่อนแล้วอ่านให้ทุกคนฟัง 

 

"ถึงเหล่าผู้กล้าทุกคน ที่ข้าได้อัญเชิญพวกเจ้ามาในตอนนี้เพราะว่าโลกกำลังมีภัยอันตรายเกิดขึ้น พวกเจ้าต้องทำทุกวิถีทางในการกำจัดและปกป้องคนของโลกแห่งนี้ ข้าได้มอบพลังให้แก่พวกเจ้า เจ้าสามารถเช็คพลังและความสามารถจากการพูดว่า สเตตัส หากอยากได้ของที่ข้าได้มอบให้ไปก็พูดว่า มิติเก็บของ ในนั้นเจ้าสามารถนำของออกมาได้เพียงแค่หยิบแล้วเอาออกมาเท่านั้น การจะเก็บก็เพียงแค่ใส่เข้าไปในนั้น จงโชคดีเหล่าผู้กล้า หวังว่าพวกเจ้าจะให้ข้าสนุกได้เพราะข้ากำลังเบื่อ" หลังจากอ่านจบทุกคนอยู่แต่ในความเงียบแม้อยากจะตะโกนแต่ก็รู้ดีว่าพวกเรานั้นจงใจที่จะทิ้งครูไว้ที่นี่ 

 

"งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ ปล่อยให้ครูอยู่ที่นี่" ทุกคนไม่ตอบอะไรแต่ก็ทำได้แค่พยักหน้าเห็นด้วย แล้วหลังจากนั้นทุกคนจึงเริ่มเกาะกลุ่มกันแล้วเดินไปยังทิศทางหนึ่งเพื่อไม่ให้เสียเวลา 

 

"มิติเก็บของ" พวกเราเริ่มใช้ความสามารถที่พระเจ้ามอบให้มา แม้จะโกรธที่มันนั้นส่งพวกเรามาที่นี่เพื่อความสนุกของมันเท่านั้นแต่พวกเราก็ทำอะไรไม่ได้เลยเพราะมีพลังไม่มากพอ ในระหว่างเดินทางพวกเราก็เช็คและจำความสามารถของพวกเราเผื่อว่าอาจจะได้ใช้ ตอนนี้พวกเราอยู่ในสภาพของชุดนักเรียนซึ่งก็ตามนั้น ผู้ชายสวมกระโปรง ผู้หญิงสวมกางเกง แต่ก็ไม่มีใครบ่นหรือสนใจอะไรมากแม้แต่ตอนแรกผมก็ไม่ได้สังเกตเลย 

 

"เมื่อไหร่จะถึงน้า~" เจนพูดขึ้น ผมจึงหันไปมองเธอซึ่งกลายเป็นผู้ชายไปแล้ว 

 

"ดูเหมือนว่าของพวกนี้วิธีเอาออกก็แค่หยิบออกมา ถ้าจะเก็บก็เก็บเข้าไปแต่ว่านะ เรามาเปลี่ยนชุดก่อนไหม ฉันว่าชุดที่พวกเราใส่มันแปลกๆ นะ เดียวก็มีคนหาว่าบ้าเอา" ซายะพูดขึ้นทำให้ทุกคนต่างหยุดเดินแล้วหันไปมองจนเกินอาการเขินกันแทบทุกคน 

 

"ตะ ตอนนี้เลยเหรอ" อลิสพูดขึ้นพร้อมกับหน้าที่แดงก่ำ 

 

"ก็รีบเปลี่ยนแล้วจะได้ไปต่อไง" ไม่พูดอะไรมากเธอก็เล่นเปลี่ยนต่อนห้าต่อตาทุกคนจนเห็นแท่งแก่นกายของผู้ชายที่ตุกอยู่ในกางเกงในผู้หญิงซึ่งมันอุบาดตามาก พวกเราจึงไม่คิดอะไรมากจึงรีบถอดเสื้อแล้วเอาชุดที่อยู่ในมิติออกมาเปลี่ยนกันทั้งแบบนั้นโดยที่ชุดของผมนั้นเหมือนจะเป็นชุดที่สวมง่าย หลังจากผมสวมเสร็จแล้วพยายามไม่มองคนอื่นจนพวกเรานั้นอยู่ในสภาพของชุดแฟนตาซี บางคนเป็นชุดที่ดูเข้ากับหน้าตามากๆ จนผู้ชายที่อยู่ตรงนี้หล่อกันทุกคนทั้งผู้หญิงก็สวยมากๆ แต่ก็มีคนๆ หนึ่งที่ยังไม่เปลี่ยนคงยังโชว์หน้าอกขนาดเล็กอยู่ 

 

"รีบๆ สวยน่าชู มันไม่เสียหายหรอก" ไซม่อนเดินเข้ามาหาในชุดที่เหมือนกับชุดเดรสสีน้ำเงินซึ่งทำให้ดูสวยและเซ็กซี่ ทำให้ชูที่ถือชุดที่น่าจะเป็นโกธิคซึ่งตอนนี้เธอกำลังหน้าแดงอยู่ในสภาพที่สวมแค่บ็อคเซอร์ตัวเดียว 

 

หลังจากชูลังเลอยู่นานก็ถูกไซม่อนจับแต่งตัวเพราะเสียเวลา พอแต่งเสร็จแล้วเหมือนว่าเธอนั้นจะดูงอนๆ แต่พวกเราก็ไม่ได้สนใจอะไรมาแล้วเดินต่อไปโดยทิ้งครูในร่างของผู้หญิงไว้ด้านหลัง 

 

"เริ่มเห็นป่าแล้วล่ะ" เคนในสภาพของผู้หญิงพูดขึ้น 

 

"พวกเรารีบไปกันเถอะ แต่ก็ระวังพวกสัตว์ร้ายด้วยล่ะ บางทีอาจจะมีตัวอะไรอยู่รอพวกเราก็ได้" ถึงเอมมิลี่จะพูดแบบนั้น แต่มันอยู่อีกไกล 

 

______________________________ 

 

"เรามาถึงแล้วล่ะ" หลายชั่วโมงต่อมาจนพวกเรานั้นเดินมาถึงเขตป่าซึ่งมันเป็นป่าอะไรสักอย่างที่มีแต่ต้นไม้แบบเดียวกันหมดเลยและใบไม้สีเหลือที่อยู่เต็มพื้น พวกเรานั้นได้นั่งพักเพราะเดินมานานมาก 

 

"อึกๆๆ " ผมดื่มน้ำจากขวดแก้วที่อยู่ในมิติเก็บของ ก็ยังดีที่พระเจ้านั้นยังใจดีให้ของบางอย่างมาให้ไม่งั้นเราก็อาจจะเกิดอาการขาดน้ำได้ 

 

"ไม่ไหวแล้ว แฮกๆๆ ทำไมร่างกายมันอ่อนแอแบบนี้ แล้วพวกนายไม่สิพวกเธอยังสบายกันอยู่ได้" ชูพูดขึ้นแล้วหันไปมองเหล่าผู้ชายที่ดูเหมือนจะไม่เหนื่อยเลย 

 

"ร่างกายของพวกเรามันต่างกันน่า ผู้ชายมักจะแข็งแรงกว่าผู้หญิงไม่ใช้เหรอ" ฮานะพูดขึ้น 

 

"ฉันก็ผู้ชายนะเฮ้ย" ชูในร่างผู้หญิงพูดขึ้น ถึงผมจะรู้ว่ามันเกิดขึ้นแล้ว แม้กระทั่งสเตตัสยังบอกว่าผมเป็นผู้หญิงทั้งตรงนั้นที่ไม่น่าจะมีแล้วเพราะเคยลูบตอบเปลี่ยนเสื้อผ้ากลางแจ้ง 

 

"อือ~" หลังจากดื่มน้ำเสร็จผมก็ได้นำแก้วนั้นไปเก็บแล้วหันไปมองทุกคนแต่ไม่ได้ฟัง ผมลองค้นมิติเก็บของอีกครั้งว่ามีอะไรบ้างแต่ก็พบเพียงแค่ชุดนักเรียน สมุดที่มีรูปร่างแปลกๆ น้ำ และอาหาร รวมถึงเหรียญทองจำนวน 5 เหรียญ 

 

"นี่มันอะไรละเนี่ย" ผมลองเอาหนังสือนั้นออกมาดูแล้วนำหมวกที่สวมอยู่ตั้งแต่ตอนแรกออกมาวางที่พื้นแล้วล้มตัวลงนอนทั้งอย่างนั้น 

 

"อ่านไม่ออก" ผมเปิดหนังสือไปเรื่อยๆ เนื้อหาข้างในเป็นภาษาที่ผมไม่เข้าใจเลยสักนิดแต่ก็เปิดดูแค่รูปเท่านั้น 

 

"เป็นผู้หญิงแล้วทำแบบนั้นมันไม่ถูกต้องนะ" รินในร่างของผู้ชายเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับใช้นั่งลงข้างๆ 

 

"ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่" ผมพูดออกไปแล้วมองแรงไปหาเขาเพราะผมรู้ว่าเขาก็ทำไม่ต่างจากผมหรอก 

 

"เฮ้อ~ ที่ฉันทำอันนั้นยอมรับ แต่ตอนนี้เธอเป็นสาวแล้วเดียวไม่มีใครเอาเป็นเมียหรอก" เมื่อผมได้ยินแบบนั้นมันทำให้คิ้วของผมกระตุกทันที 

 

"เฮอะๆ ฉันนี่นะ จะมี ฉันรับไม่ได้หรอกแบบนั้น" ถึงแม้ว่าร่างกายจะเป็นผู้หญิงแต่จิตใจยังเป็นผู้ชายแต่ผมก็ไม่ได้เป็นพวกรักไม้ป่าเดียวกันแน่นอน 

 

"เหมือนมีคนมาทางนี้" ซันนี่ในร่างของผู้ชายพูดขึ้นแล้วทำให้พวกเรานั้นต่างหันไปมองก็พบกับคนที่สวมเกราะอัศวินกำลังวิ่งมาทางนี้ 

 

"เหมือนว่ากำลังหนีอะไรบางอย่างน่ะ" เขาพูดขึ้นอีกทำให้พวกเรานั้นเตรียมอาวุธออกมาพร้อมใช้งานเผื่อจะมีอะไรที่อาจจะต้องปะทะ 

 

"วงเล็บนั้นน่าจะเป็นการใช้สกิลจำกันให้ดีล่ะ" ชูที่ทำหน้าจริงจังแล้วถือดาบคู่สุดเท่ซึ่งดูไม่เข้ากับชุดจริงๆ ว่าจะใส่ชุดนั้นไปสู้เหรอ? 

 

"พวกมันเหรอ? " เมื่อพวกเขาวิ่งมาถึงก็หยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา พวกเขามีท่าทีเหมือนกังวลอะไรสักอย่าง 

 

"ไม่ใช่ เหมือนว่าจะเป็นนักผจญภัยแต่พวกเราต้องออกไปจากที่นี่ พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว" 

 

"พวกท่านหนีแล้ว พวกโจรป่ากำลังตามพวกเรามา ขอโทษที่ทำให้เดือดร้อนตอนนี้พวกเรานั้นต้องหนีก่อน" ไม่นานนักพวกเขาก็วิ่งเข้าไปในป่าซึ่งพวกเราก็ไม่คิดอะไรมากวิ่งตามไปแบบนั้นโดยเหมือนจะมีคนตามมาข้างหลังซึ่งน่าจะเป็นโจรทำให้พวกเรานั้นวิ่งหนีตามพวกคนสวมเกราะไป 

 

______________________________ 

 

"แฮกๆๆ " หลังจากวิ่งมานานผมก็ได้ทรุดตัวลงไปกับพื้นพร้อมกับหอบหายใจแรง เนื่องจากพวกเรานั้นวิ่งมานานมากซึ่งไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วจนพวกเรานั้นหยุดพักกันแบบนี้ 

 

"ขอโทษที่ทำให้พวกคุณลำบาก" อัสวินสาวคนหนึ่งพูดขึ้น เหมือนว่าพวกเขานั้นจะมีกันทั้งหมด 5 คน เป็นผู้หญิงสองคน ชาย 3 คน 

 

"พวกเราเพียงแค่เข้าไปขโมยของในหมู่บ้านโจร แต่พวกเรานั้นไม่มีกำลังมากพอที่จะต่อต้านพวกมันได้ทั้งหมดต้องขอโทษที่ทำให้พวกท่านต้องลำบาก" 

 

"""ขอประทานโทษด้วยขอรับ""" พวกเขาต่างกล่าวคำขอโทษออกมา 

 

"ไม่เป็นไรค่- ครับ" อลิสพูดขึ้นเพื่อตอบแทนพวกเราทั้งหมด 

 

"มีอะไรที่ พวกเราช่วยพวกท่านทดแทนที่ทำให้ลำบากได้ไหม" ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรก็มีคนพูดออกไปแล้ว 

 

"ช่วยพาพวกเราไปที่เมืองด้วยครับ" ชูพูดขึ้นทำให้ทุกคนต่างหันไปมอง 

 

"ได้ขอรับ หลังจากพักจนหายเหนื่อยแล้วพวกเราจะเดินทางกันต่อขอรับ" 

 

______________________________ 

 

"ว้าว~" เมื่อมาถึงพวกเราก็ต้องเผลอร้องออกมา เมืองที่มีลักษณะเหมือนกับเมืองยุคกลางมีกำแพง กำแพงนั้นมีลวดลายที่สวยงามพร้อมทั้งมีรูปปั้นอัศวินถือขวานอยู่ระหว่างทางเข้า พวกเราเดินตามเข้าไปจนถึงอัศวินที่ยืนเฝ้าหน้าทางเข้า 

 

"คนพวกนี้พวกเราพวกเขาอยู่ในป่าแล้วอยากจะมาที่เมือง พวกเราจึงพามาที่นี่ เหวอ" อัศวินหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นแต่ไม่ทันไรอัศวินที่เฝ้าหน้าทางเข้าก็ลากชายคนนั้นเข้าไปกอดคอ 

 

"ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่เมืองเฮดรุส พวกท่านคงเหนื่อยมามากแล้วเข้าไปในเมืองดีกว่า เมเร่ พาพวกเขาเข้าไปพักก่อน เหมือนว่านักผจญภัยเหล่านี้อยากจะพักแล้ว" หลังจากที่เขาพูดก็ได้เปล่าอัสวินที่พาเรามาทันที 

 

"ขะ ขอรับ ตามพวกเรามาได้เลยขอรับ เดียวพวกเราจะพาไปที่พักของพวกท่านก่อน แล้วพวกเราจะพาพวกท่านไปเดินชมเมืองรอบๆ ขอรับ" 

 

หลังจากนั้นพวกเราก็มาถึงที่พักซึ่งมันก็เป็นโรงเตี้ยมถูกๆ แต่มีอาหารและน้ำดื่มฟรี แต่ภายในห้องจะไม่มีห้องอาบน้ำแต่จะเป็นห้องอาบน้ำแยกชายหญิงแทนที่มีห้องน้ำภายในตัวด้วย 

 

หลังจากสำรวจห้องและจ่ายเงินค่าเช่าโรงเตี้ยมซึ่งคนที่พาพวกเรานั้นเป็นคนจ่ายเอง ในเวลาต่อมาพวกเราก็ได้เดินสำรวจเมืองต่อซึ่งพวกเขาก็พาพวกเรานั้นไปแนะนำสถานที่ต่างๆ ทั้งร้านขายอาวุธ ร้านขายยา ตลาด และกิลด์นักผจญภัยที่เป็นที่นิยมในการหาเงิน ทั้งยังมีเหล่านักผจญภัยเก่งๆ มากมายที่อยู่ที่เมืองแห่งนี้ หลังจากเดินสำรวจเสร็จแล้วก็พามายังใจกลางของเมืองพร้อมทั้งอธิบายว่ามีกำแพงเมืองอีกชั้นที่เป็นของขุนนางเท่านั้นที่เข้าไปได้ซึ่งพวกเขาก็ย้ำเตือนว่าอย่าเข้าไปเพราะพวกเขาก็เข้าไปไม่ได้ พอสำรวจเมืองรอบนอกจนหมดแล้วเพราะส่วนใหญ่จะเป็นบ้านเรือนของชาวบ้านหลังจากนั้นพวกเราก็ต่างแยกย้ายกันออกไปซื้อของที่จำเป็นแล้วกลับไปที่โรงเตี้ยมเพื่อพักผ่อน 

 

______________________________ 

 

"หนาว~ พวกแกไปอยู่ที่ไหนกันหมดเนี่ย ถ้าเจอจะฆ่าให้ตายเลย" ครูที่ถูกทิ้งไว้พูดขึ้นท่ามกลางพื้นที่โล่งที่มีแต่หญ้า 

 

"ฮัดชิ้ว! จำไว้เลยนะพวกแก" 

 

TO BE CONTINUED 

ความคิดเห็น