ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.18-ปะป๊า ปม และเรื่องที่กำลังคลี่คลาย

ชื่อตอน : ep.18-ปะป๊า ปม และเรื่องที่กำลังคลี่คลาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2563 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.18-ปะป๊า ปม และเรื่องที่กำลังคลี่คลาย
แบบอักษร

.

 

.

"ฮาร์ท!!!!!"

เสียงร้องลั่นของเฮลดังขึ้น เมื่อคริสสร้างหลุมพายุขึ้นพัดพาเด็กน้อยหายไปในลมหมุน

ร่างของเด็กน้อยหายไปต่อหน้าต่อตา เหลือเพียงหยดเลือดบางเบาที่พื้น เฮลทรุดลงกับพื้นจ้องมองด้วยความเสียใจ น้ำตาสีใสไหลออกมาเชื่องช้า ไทน์มองด้วยความตกใจและพญางูที่ยังคงนิ่งงัน จ้องมองไปที่คริส เมื่อพัดพาพายุพลังหายไป เจ้าตัวนั่งหอบหายใจอยู่ตรงกลาง เลือดสีแดงทะลักออกมาจากปาก ดวงตาเบิกโพลง

เขาทำอะไรลงไป

เขาทำอะไรลงไป!!!!!

"อ้ากกกกกก!!!!!!"คริสกรีดร้องด้วยความบ้าคลั่งและเสียใจ

เขาฆ่าคนที่รักเองกับมือ

"หยุดเดี๋ยวนี้!!!"เสียงหวานทรงพลังเอ่ยขึ้นด้านหลัง ทุกคนค่อยๆหันไปมองพบกับร่างอรชรยืนอยู่และมีพรรคพวกอยู่ด้านหลัง จ้องมองใบหน้าหวานที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาแต่ยังคงสวยสดงดงามดั่งดอกไม้

คริสมองด้วยความสงสัย

หน้าคุ้นๆ

มือบางปัดขึ้นเผยเป็นรูปราชสีห์สีทองอร่ามขึ้นที่ด้านบนปัดเป่าความชั่วร้ายที่เหลืออยู่ออกแล้ววิ่งเข้าสู่ร่างของคริสรุนแรงจนคริสเซล้มลงไป

"ราชสีห์...."

"ไม่ได้เหลือแค่บอสคนเดียวหรือ..."ไทน์เอ่ยเสียงสั่น จ้องมองผู้ที่อยู่ตรงกลางสวมชุดสีทองตัดขาวและพรรคพวกด้านหลังที่สวมชุดคลุมปิดบังใบหน้า

"แค่ก ใคร"คริสเอ่ยถามสะดุด จ้องเขม็งที่ดวงตาหวานของคนอายุมากกว่า

"คริส"

"..."

"แม่เองลูก"

.

 

.

"ทำไมมาอยู่ที่นี่.."คริสตกใจจนเหงื่อซึมตามใบหน้า มองอีกคนด้วยความคะนึงหา

"ทำไม.."มีคำถามมากมายที่อยากถามอีกคนให้แจ่มแจ้งแต่เพียงเอ่ยปากกลับพูดไม่ออกคล้ายอะไรจุกที่ลำคอ

อยากจะโกรธที่ทิ้งไปแต่ก็อดดีใจไม่ได้ที่ยังเห็นว่ามีชีวิตอยู่

"เรื่องของเราเอาไว้คุยกันเนอะ ตอนนี้ลูกควรรักษาตนก่อน พลังราชสีห์ปัดเป่าของแม่ช่วยทำลายผนึกที่ค้างอยู่ในร่างกายแล้ว"เสียงหวานเอ่ยเบาก่อนจะเดินมาใกล้และทรุดตัวลงกอดลูกชาย

ลูกโตขนาดนี้แล้วสินะ

ดวงตาคมสั่นไหว เอื้อมมือข้างหนึ่งกอดที่เอวของแม่ซุกหน้าลงร่ำไห้ส่งเสียงครือในคอ คนเป็นแม่ยกยิ้มบาง ลูบหัวอีกคนราวกับยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ

"มะ..แม่"คริสเอ่ยเสียงสั่นร้องเรียกอีกคนอย่างที่เคยอยากเรียกมาตลอดหลายปี

"ครับลูกชายของแม่"นางก้มลงเกลี่ยน้ำตาที่ไหลมาของลูกชายเบาๆมองหน้าของอีกคนที่ถอดแบบมาเหมือนพ่อเขาไม่มีผิด

"ช่วย ฮาร์ทด้วย ผม.."คริสเสียงสั่นหนักขึ้นเมื่อเพิ่งรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป

"ไม่ต้องห่วงนะ แม่ส่งเขาไปในมิติของแม่เเล้ว เขาไม่เป็นอะไร"เมื่อกล่าวจบคริสเบิกตาขึ้น เมื่อรับรู้ว่าอีกคนปลอดภัยก็เหมือนในใจพลันหมดความกังวลและทรุดสลบลงทันที คนแม่รับไว้ก่อนจะเรียกพรรคพวกของตนมาพาทุกคนไปที่ห้องพัก

.

 

.

"ตื่นแล้วหรือ"คริสกระพริบตาถี่ มองภาพด้านหน้าพบกับแม่ของตน คริสมองไปรอบห้องก็พบกับแม่และพรรคพวกบางส่วนของเขา เฮล ไทน์และพญางูอยู่กันพร้อมหน้า

ไม่ใช่ความฝันสินะ

"อยากถามอะไรไหม แม่จะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเอง"

"แม่ไปอยู่ที่ไหนมา"คริสยิงคำถามทันที

"แม่ออกไปทำงานและหาพรรคพวกเพื่อจะกู้คืนศักดิ์ศรีของพวกเรากลับมา"

"และแม่เองก็คอยตามดูลูกๆอยู่ตลอดเสมอมา"

"ลูกๆ?"

"จ้ะ พ่อหนุ่มคนนั้นน่ะ"คีนชี้ไปที่ไทน์ที่ยืนทำหน้างง

"ออกมาสิ"นางหันไปเรียกพรรคพวกของตน คนๆนั้นเลื่อนมือดึงผ้าคลุมหัวออกเผยให้เห็นใบหน้าวัยกลางคนทั้งหญิงและชาย

"ไทน์"เสียงกึกก้องดังในโสตประสาทของไทน์ ดวงตาสีเหลืองสั่นไหว ยามที่จ้องมองทั้งสองคนด้านหน้าทำให้ใจปวดหนึบ

"พ่อกับแม่เองลูก"เมื่อกล่าวจบร่างของไทน์ก็ถูกดึงเข้าไปกอด น้ำตาเอ่อคลอที่ดวงตาก่อนจะกอดทั้งสงอคนเต็มแรง

"ฮึก...แม่ไปไหนมาผมกลัวมากเลยรู้ไหม"

"แม่ขอโทษนะลูก วันนั้นที่ลูกหายไปแม่เองก็ตามหามาตลอด กลับไปที่เดิมก็ไม่เจอไปที่ไหนก็ไม่เจอจนมาพบกับคีน พวกเราพูดคุยกันถูกคอจึงตกลงทำงานร่วมกัน"แม่ไทน์เริ่มอธิบาย

"วันหนึ่งที่แม่ออกเดินทางอีกครั้งเพื่อหางานและตามหาลูกก็ได้พบกับคีน พวกเราตกลงกันว่าจะช่วยกันตามหาลูกๆของตนจนสืบไปสืบมาก็เจอลูกกับลูกของคีนอยู่ด้วยกัน"

"..."

"ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญหรือฟ้าลิขิต อย่างไรตอนนี้พวกเราก็ได้พบกัน"คนเป็นพ่อเอ่ยบ้างก่อนจะคว้าลูกชายมากอดไว้แน่น

หลายปีที่ผ่านมาพวกเขาได้แค่มองอยู่ห่างๆและคอยช่วยเหลือโดยที่เด็กๆไม่รู้ตัวมาตลอด ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของลูก คนเป็นพ่อเป็นแม่จึงใจชื้น

"แม่คอยดูแลและให้ความช่วยเหลือพวกเราอยู่ห่างๆ ลูกเคยสงสัยไหมทำไมอยู่ๆเหล่าหมีก็ให้หยิบยืมทรัพย์สินก้อนใหญ่"คีนเอ่ย

"...."

"เป็นพวกเราเองที่ช่วยกันทำงานบางส่วนให้เหล่าหมีแลกกับการที่จะส่งเงินช่วยลูก"

"...."

"ในตอนนั้นเองทรัพย์สินพวกเรารวมกันไม่ได้มีมากพอจึงต้องทำงานเพิ่มเพื่อให้พวกลูกสุขสบาย"

"แล้วแม่อาศัยอยู่ที่ไหน"

"ที่นี่แหละ บ้านของแม่"

"..."

"ทีนี่ ปราสาทหินม่านหมอกเป็นที่อยู่ของพวกเรา"

"..."

"เพราะเราคอยช่วยเหลือเหล่าหมีจึงอาศัยอยู่ในแถบใกล้ๆกันและตั้งเป็นฐานบัญชาการของเรา"

"แล้วพวกหุ่นเชิดเล่า"

"แม่จ้างนักเล่นมนต์ดำให้ควบคุมชาวบ้าน วางแผนให้ลูกมาที่นี่"

"ตั้งใจให้ผมมาจัดการและกำจัดงูแก่นั่นด้วยใช่ไหม"

"อืม แม่คิดว่าลูกน่าจะรู้แล้วนะ"

นั่นสินะ ตั้งแต่โดนเผาบ้าน เด็กน้อยถูกผลัก ถูกลักพาตัวและตอนนี้มันกลับมาผนึกพลังของเขา

ช่างเป็นงูที่น่าสมเพศจริงเชียว

"พวกเราต่างก็เก็บงำความแค้นเอาไว้ แม่เองก็รอเวลานี้มานานเพื่อที่จะทำให้ทึกอย่างจบลง"

"ดูเหมือนพ่อหนุ่มตรงนั้นจะเป็นลูกของเจ้างูมากเล่ห์นั่นใช่ไหม"คีนเอ่ยพลางจ้องมองพญางู อีกคนพยักหน้าเบา

"ขอโทษนะลูก.."

"ไม่เป็นไรครับ เพราะพ่อผมทำผิดจริงควรได้รับโทษ"

"อืม"คีนยิ้มบางก้อนจะหันกลับมาที่คริส

"งูแก่นั่นพยายามทำทุกอย่างเพื่อกำจัดเราและมันก็สืบสาวจนรู้ว่าลูกมีลูกน้อยหนึ่งคนเป็นมนุษย์ ในคราเเรกมันต้องการกำจัดเพื่อจะได้ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับมัน แต่เมื่อมันศึกษาจนรู้ว่าเลือดมนุษย์ทำให้สัตว์อย่างพวกเรามีชีวิตอมตะได้ มันจึงให้ลูกน้องมาลักพาตัวและฆ่าลูกของลูก"คริสกำหมัดแน่น ดีแล้วที่เขากำจัดมันจนไม่เหลือความเป็นคน

"แม่พยายามที่จะอยู่นิ่งๆไม่เคลื่อนไหวเพื่อไม่ให้มันไหวตัวทัน และค่อยกำจัดมันทีเดียว"

"เรื่องในครั้งนี้ แม่เป็นคนจัดการทั้งหมด เรื่องที่ให้เหล่าหมีส่งจดหมายขอร้องก็เช่นกัน พวกเราร่วมมือกัน ลวงให้ลูกมาที่นี่พร้อมกับเรียกงูแก่นั่นมา มันช่างโง่เง่านัก มันลงมือฆ่าแม่และพรรคพวกแต่หารู้ไม่นั่นเป็นเพียงดวงจิตที่สร้างขึ้นหลอกลวงมัน"เพราะความโลภบังตาทำให้งูแก่ก้าวพลาดหลายจุดจนจบชีวิตลง

"มันต้องการขึ้นเป็นที่หนึ่งจนหน้ามืดตามัว ไม่ได้รู้เลยว่ามันเคยทำร้ายพวกเรามาก่อนและเราพร้อมจะกำจัดมันได้ทุกเมื่อ"

"ดูท่าพ่อผมจะทำร้ายพวกคุณไว้เยอะเลยนะ"พญางูเอ่ยเบาๆ ทุกคนหันไปมองก่อนจะเงียบไป เฮลเอื้อมมือมาลูบแขนอีกคนเบาๆ

"ถึงเธอจะเป็นลูกของงูนั่นจะใช่ว่าจะเป็นคนไม่ดีฉันไม่ถือสานะ"คีนพยายามเลี่ยงไปเรื่องอื่นแทน เด็กตรงหน้ายังคงอ่อนประสบการณ์นัก ถ้าได้ฝึกฝนและเจอผู้คนมากขึ้นจะเรียนรู้ได้เอง

หวังว่าเด็กคนนั้นจะไม่เป็นเช่นพ่อเขา

"ครับ"พญางูก้มหน้าลงเบาๆ พยายามอดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล พ่อที่เคยเป็นตัวอย่างที่ดีกลับกลายเป็นภาพลวงตาทั้งหมด เช่นนี้จะไม่ทำให้เขาเจ็บได้อย่างไร

เฮลที่มองเห็นทุกอย่างได้แต่ลูบแขนนั่นเบาเพื่อปลอบปะโลมอีกคน

พญางูยังเด็กนัก แต่อีกไม่นานเขาก็จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้แน่นอน

"งั้น ทุกอย่างที่มันทำเพื่อเป็นที่หนึ่งอย่างเดียวรึ"คริสเอ่ยถาม

"มันยังอยากเป็นอมตะอีกด้วย"คีนเอ่ยต่อ

"คริส แม่ไปศึกษามา เด็กที่เกิดจากไข่มุกนั่นเป็นคนที่พิเศษมากๆ"

"ไม่ใช่แค่เขาเป็นมนุษย์ที่สามารถทำให้เป็นอมตะได้ แต่เขายังเป็นผู้ปกป้องผืนน้ำทุกแหล่งบนโลกอีกด้วย"

"!!!"ทุกคนต่างตกใจกับคำพูดของคีน

"ลูกเคยสงสัยไหมทำไมพ่อแม่เด็กนั่นถึงพยายามถลกเนื้อหนังกิน ทำไมเด็กนั่นถึงตายเเล้วจึงกลายเป็นไข่มุก"

"เพราะตามประวัติศาสตร์อ้างอิงมาเเต่สมัยโบราณกล่าวไว้ว่า ในรอบ30ปีจะมีเด็กผู้หนึ่งเติบโตมาจากกลางมหาสมุทร และตื่นมาเพื่อปกป้องสรรพสิ่งบนโลกใบนี้หากแต่มีธาตุน้ำเสียมากกว่าจึงกลายเป็นผู้ปกป้องแหล่งน้ำทุกภูมิภาคนั่นเอง"

"นี่มันอะไรกันเนี่ย"คริสเบ้หน้า ตามจริงเขาก็เคยสงสัยแต่ไม่เคยสืบค้นความเป็นมาเลย

"พ่อแม่เด็กคนนั้นไม่ใช่พ่อแม่จริงๆ เพียงแต่ได้รับมอบหมายจากสวรรค์ให้เป็นผู้พิทักษ์และดูแลจนอายุครบ20ปี"

"เมื่อถึงเวลาที่โตเต็มวัย อำนาจพลังบารมีที่สั่งสมมาแต่ชาติก่อนจะบรรลุใหม่ในกายหยาบนี้และกลายเป็นผู้ปกป้องผืนน้ำที่ยิ่งใหญ่"

"และด้วยร่างที่เกิดจากน้ำลึกและอุดมไปด้วยพลังงานชีวิตต่างๆด้วยความที่มีพลังที่มากล้นทำให้เกิดปฏิกิริยากับคนรอบด้าน ทำให้ผู้พิทักษ์ที่เป็นพ่อแม่เกิดลุ่มหลงและโลภในจิตใจ จึงทำให้เกิดเรื่องราวเช่นนั้นขึ้น"

"เหล่าพลังงานเหล่านั้นมีมากล้นจนเกิดเป็นรูปร่างและกลายเป็นเด็กคนนั้น เมื่อหลอมรวมได้แล้วจึงกลายเป็นเด็กอายุสี่ปี และเมื่อตายก็จะกลายเป็นไข่มุก เหมือนที่ลูกเคยพบมานั่นแหละ"

"แม่รู้ได้อย่างไร"

"แม่บอกแล้วว่าตามดูลูกมาตลอด สืบสาวหาเรื่องที่ไม่เข้าใจจนได้ผมสรุปมาเช่นนี้"

"ถ้าเช่นนั้นแล้ว...การที่ฮาร์ทสามารถฝึกพลังและวิชาได้รวดเร็วหมายความว่าเขามีพลังในตัวอยู่แล้วงั้นหรือ"

"อืม เดิมที่ร่างกายเขาก็มีพลังของน้ำลึกอยู่มากแล้วและยิ่งได้รับไอมืดของลูกและพันธะสีทองเข้าไปอีก จึงทำให้เขามีพลังจิตที่มั่นคงและมากล้น"

"และผลกระทบที่ตามมาคือเมื่อลูกได้รับบาดเจ็บหรือเกิดอันตรายเขาก็สามารถรับรู้และเจ็บปวดได้เช่นกัน"

"...."

"เรื่องนี้จริง"เฮลที่เงียบมานานเอ่ยขึ้น คริสนั่งคิดย้อนไปยามที่ถามไทน์ก็ได้คำตอบมาว่าเด็กน้อยร้องไห้และเจ็บปวด มือหนากอบกุมหัวใจแน่น

เขาทำให้เด็กน้อยเจ็บ

"ไม่ต้องกังวลหรอกลูก นอกจากนี้ก็ดูแลกันดีๆนะ"

"ผมอยากเจอฮาร์ท"

"ได้สิ"คีนวาดวงเวทเป็นวงกว้างก่อนจะมีร่างบางออกมาตามแรงส่ง พลังสีทองช่วยส่งอีกคนมานอนใกล้ๆคริส

ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าเล็กที่หลับไหล ตามเนื้อตัวไม่มีบาดแผลอะไรเเล้ว เพราะมิติของแม่เขาที่ช่วยรักษา

"ไม่ต้องห่วงอะไรนะ แม่จะจัดการทั้งหมดเอง"

"ครับ"คริสตอบแล้วเอื้อมมือเกลี่ยแก้มบาง

"กลับบ้านกันเถอะเด็กน้อย"

.

 

.

 

.

//ขอโทษที่มาช้านะคะะ ใกล้จบแล้วววว ฝากด้วยน้า

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

 

Phatcher..

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น