facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [04]- เอาแต่ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 08:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[04]- เอาแต่ใจ
แบบอักษร

[04]-เอาแต่ใจ

 

"นะคะพี่ดอม ได้โปรด!" โดเรนโต้กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงไปในลำคอได้อย่างยากลำบาก เมื่อเห็นแววตาวิงวอนของคนตรงหน้า ไหนจะน้ำเสียงอ้อนวอนอย่างน่าสงสารนั่นอีก แบบนี้แล้วเขาจะทนทำใจแข็งไปได้อีกนานแค่ไหนกัน

 

"พี่อยากช่วยนะ แต่พี่ว่า....ไอด้าควรจะเป็นเด็กดี เชื่อฟังคุณย่า" ไอด้าถอนหายใจเสียงดังใส่เขา

แววตาออดอ้อนจากดวงตาคู่สวยพลันเปลี่ยนเป็นแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นมาในชั่วพริบตา หลังจากที่โดเรนโต้พูดจบ

 

แต่การกระทำแบบนั้นของไอด้าไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจเท่าไหร่ เขาชินกับพฤติกรรมแบบนี้ของไอด้าแล้ว เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่มีความลึกลับซับซ้อนอะไรเลย เธอคิดยังไงก็จะพูดและแสดงออกมาแบบนั้นเสมอ

 

"สรุปว่าพี่ดอมจะไม่ช่วยไอด้า" เอียงคอมองพร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

 

"ให้พี่ช่วยเรื่องอื่นได้ไหมครับ" เขาหมายถึงทุกเรื่องที่ไม่ใช่การเข้าไปบอกมาดามเอเลน่าตรงๆว่าจะขออนุญาตให้ไอด้าออกไปอยู่ข้างนอกตามลำพัง ซึ่งเขารู้ว่ามาดามเอเลน่าจะไม่ยอม

 

"ไม่เป็นไรค่ะ ไอด้าคงไม่มีเรื่องอะไรรบกวนพี่ดอมแล้ว กลับบ้านดีๆนะคะ" ทิ้งท้ายเอาไว้ด้วยคำพูดตัดเยื่อใย พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูแล้วไม่ค่อยจะเต็มใจส่งมาให้สักเท่าไหร่ ไอด้าก็หันหลังให้โดเรนโต้ที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เดินกลับเข้าไปในตัวบ้านหลังใหญ่แบบไม่เหลียวหลัง

 

"ฉันกลับก่อน....." ..'นะไอด้า'.. อลันต้องเก็บคำพูดท้ายประโยคเอาไว้ในปาก ไม่สามารถพูดอะไรต่อได้เมื่อคนที่เดินสวนมาไม่แม้แต่จะมองสบตากับเขาสักนิด ซ้ำยังเดินก้มหน้าก้มตากระทืบเท้าปึงปังเข้าบ้านไปอย่างอารมณ์เสีย

 

"เป็นอะไรของเขา" อลันยกมือขึ้นเกาหัว บ่นพึมพำกับตัวเองระหว่างที่เดินมาหาโดเรนโต้ที่รถ แต่พอเห็นแววตาของคนตรงหน้าที่มองตามแผ่นหลังพี่สาวของตัวเองไปจนสุดสายตาแล้ว อลันก็พอเดาได้ว่าที่ไอด้าเดินดุ่มๆไปโดยไม่สนใจเขาแบบเมื่อกี้เป็นเพราะอะไร

 

"ทะเลาะกันเหรอครับพี่" ถามออกไปพร้อมรอยยิ้มมุมปาก จริงๆอลันก็มีคำตอบอยู่ในใจแล้วแหละ แต่แกล้งถามไปอย่างงั้นเอง

 

"เปล่า พี่ไม่เคยทะเลาะกับไอด้านายก็รู้" โดเรนโต้ตอบเสียงเรียบ พยักหน้าให้อลันขึ้นรถก่อนที่ตัวเองจะเปิดประตูเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ แล้วขับรถออกจากบ้านไป โดยมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องตามรถที่กำลังแล่นไกลออกไปเรื่อยๆจนลับสายตา

 

 

ก๊อก! ก๊อก!

"คุณหนูคะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วนะคะ" เสียงสาวใช้ดังขึ้นจากหน้าห้องของไอด้าหลังจากเธอเคาะประตูเป็นเชิงขออนุญาตแล้ว

 

"ค่ะ เดี๋ยวไอด้าตามลงไป" ไม่ว่าจะเป็นสาวใช้ คนสวน คนงานในบ้าน หรือลูกน้องของแดดดี๊ ไอด้าก็จะพูดกับพวกเขาด้วยคำพูดสุภาพและอ่อนน้อมเสมอ เพราะแม่เคยสอนเธอตลอดว่าเป็นเด็กต้องรู้จักเคารพคนที่มีอาวุโสกว่าถึงแม้ว่าผู้คนเหล่านั้นจะเป็นลูกจ้าง แต่ศัเกดิ์ศรีความเป็นคนทุกคนมีเท่าเทียมกัน

 

ไม่ถึงห้านาทีไอด้าก็ลงมานั่งประจำที่ของตัวเองบนโต๊ะอาหาร เด็กสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ โต๊ะอาหารขนาดใหญ่หรูหรา บนโต๊ะมีอาหารเลิศรสราคาแพงตั้งอยู่สองสามอย่าง แต่มีเพียงแค่เธอและมาดามเอเลน่าเท่านั้นที่ต้องนั่งทานอาหารกันตามลำพัง

 

ก่อนที่เธอจะมาที่นี่ย่าของเธอก็คงนั่งทานอาหารอย่างเหงาๆคนเดียวสินะ หรือว่านี่อาจจะเป็นเหตุผลหนึ่งที่มาดามเอเลน่าย่าของเธอไม่อยากให้เธอออกไปอยู่ข้างนอกก็น่าจะเป็นได้

 

"ไอด้า!" เสียงเรียกของย่าดังขึ้นทำให้ไอด้าสะดุ้งเล็กน้อย

 

"คะ?" ละสายตาจากอาหารบนโต๊ะ หันไปขานรับพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆ

 

"คิดอะไรอยู่ ทานข้าวสิลูกเดี๋ยวอาหารเย็นชืดแล้วจะไม่อร่อยนะ" มาดามเอเลน่ามองหลานสาวด้วยสายตาอ่อนโยน แล้วก็อดที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูไม่ได้ เมื่อเห็นท่าทางตกใจของไอด้า

 

"ค่ะ" ไอด้ายิ้มเขินๆ เอื้อมมือไปหยิบช้อนกลางตักอาหารใส่จานให้ย่าของเธอ แล้วสิ่งที่ได้กลับมาจากย่านั่นคือรอยยิ้ม ไม่ใช่เพียงแค่ริมฝีปากที่ฉีกยิ้มแต่ดวงตาของท่านก็เปล่งประกายความสุขออกมาด้วย

 

"เอ่อ...ไอด้าลองมาคิดดูดีๆแล้ว ไอด้าว่าการออกไปอยู่ข้างนอกมันก็ไม่ดีสำหรับไอด้าอย่างที่คุณย่าบอกนั่นแหล่ะค่ะ ไอด้าขอโทษนะคะที่ดื้อ" ไอด้าบอกอย่างรู้สึกผิดแล้วก้มหน้าลงหลบสายตาของย่า

 

"ไม่ใช่ย่าไม่ไว้ใจไอด้านะ แต่ย่าเป็นห่วงเข้าใจย่าใช่ไหมลูก" เมื่อหลานสาวดูจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง คนเป็นย่าก็โล่งอก

 

"ค่ะ ไอด้าเข้าใจแล้วค่ะ"

 

"อืม..ว่าแต่ทำไมครั้งนี้หลานสาวหัวดื้อของย่าถึงได้ยอมง่ายๆแบบนี้ล่ะ มันง่ายเกินไปหรือ้ปล่าน๊า" มาดามเอเลน่าว่าพลางยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

 

"งื้อ..คุณย่าอ่ะ รู้ทันไอด้าตลอดเลยนะคะ" ไอด้ายู่ปากอย่างอายๆ หยิบช้อนขึ้นมาเขี่ยข้าวเพื่อกลบเกลื่อน

 

"ไหนลองว่ามาซิ จะขออะไรย่า"

 

"ก็คือ...ระหว่างที่รอไปรายงานตัว ไอด้าขอไปเที่ยวให้ทั่วๆก่อนได้ไหมคะ" มือสองข้างยกขึ้นมาประสานกันอยู่ระหว่างอก สายตาจดจ้องไปที่ใบหน้าของย่าเพื่อรอคำตอบ

 

"ได้สิลูก แต่ว่า....."

 

"ห้ามไปไหนคนเดียวเด็ดขาด ไอด้าทราบค่ะ ไอด้าจะให้อลันพาไป" ไอด้ารีบพูดต่อท้ายประโยคของย่าอย่างรู้ทัน

 

"งั้น..ย่าอนุญาต"

 

"เย้...ขอบคุณนะคะ คุณย่าน่ารักที่สุดเลย"

 

มาดามเอเลน่าฉีกยิ้ม พยักหน้าแล้วเป็นฝ่ายตักอาหารใส่จานให้หลานสาวบ้าง ความสดใสของไอด้าทำให้หัวใจคนแก่ชุ่มชื่น มีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่หงอยเหงามานาน จริงอยู่ว่าเมื่อก่อนมีหลานชายอย่างอลันมาอยู่ด้วย แต่อลันเป็นเด็กผู้ชายจะไม่ช่างพูดช่างคุยเหมือนไอด้าที่เป็นผู้หญิง

 

เสียงของเจ้านายทั้งสองคนทานข้าวไปคุยกันไปอย่างมีความสุข ทำให้คนอื่นๆในบ้านพลอยยิ้มตามไปด้วย ต่อจากนี้ไปบ้านนี้คงจะเริ่มมีสีสันขึ้นมาบ้างแล้วล่ะสิ

 

.................................................

 

มาซาวด์เช็ค มีใครยังอยู่ไหมคะ?

 

😔

😔

 

 

ความคิดเห็น