ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่9รักต้องซ่อนเอาไว้

ชื่อตอน : ตอนที่9รักต้องซ่อนเอาไว้

คำค้น : รักต้องซ่อนเอาไว้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 120

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2563 07:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9รักต้องซ่อนเอาไว้
แบบอักษร

ตอนที่9

รักที่ต้องซ่อนเอาไว้.......

 

 

" บ้าเอ้ย!!!! 

"เรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้...!!!!

เสียงตะโกนบอกลูกน้องของเขาเสียงดังพร้อมกับเข้าไปพยุงร่างของยูกิเอาไว้...

"ครับนายท่าน...

ลูกน้องของรีลอนก็รีบโทรตามรถพยาบาลทันทีอย่งวุ้นวาย..

รีลอนก็กดเลือดที่ไหลออกมาตรงหน้าอกของยูกิเอาไว้ไม่ให้เลือดไหลออกมามากกว่านี้ในละหว่างที่รถพยาบาลกำลังมาอย่างรวดเร็ว...

 

ไม่นานรถพยาบาลก็มาถึงแล้วส่งตัวของยูกิไปโรงพยาบาลทันที....

"ช่วยเขาให้ได้..!!

"ถ้าเขาตายขึ้นมา..!!

"โรงพยาบาลแห่งนี้ก็ต้องตายไปพร้อมๆกับเขาคนนี้เช่นนี้กัน..

รีลอนพูดออกมาเสียงเยือกเย็นสุดๆจนเหล่าหมอและพยาบาลถึงกับแทบลืมหายใจหายคอเลยที่เดียวเพราะความกลัวคนที่กำลังพูดตอนนี้ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาคือใคร..

หมอพาตัวของยูกิไปอย่างรีบด่วน...

รีลอนมองมาที่ร่างยูโกะนิ่งๆ ...

"เธอเลือกทางของเธอเองแล้วยูโกะ..

รีลอนพูดออกมาเสียงแข็งกร้าว...

"จัดการงานศพให้เรียบร้อย...

"ครับนายท่าน!!!

บอดี้การ์ดลูกน้องของรีลอนรับคำสั่งทันที....

จากนั้นรีลอนก็เดินไปอุ้มเด็กน้อยที่นอนหลับไม่รู้เรื่องแล้วออกไปจากที่นี้อย่างไม่คิดที่จะหันหลังกลับมามองศพของภรรยาของเขาเลยสักนิดเดียว....

 

ด้านโรงพยาบาล...

 

หมอกำลังเร่งผ่าตัดอย่างรีบด่วนถ้าช้าไปมากกว่านี้ชีวิตของผู้ชายของคนจะต้องไม่รอดเป็นแน่แท้.

หมอพยายามอย่างมากที่จะผ่ากระสุนออกให้เรียบร้อยและคนไข้คนนี้จะต้องรอดให้ได้เพราะมันหมายถึงชีวิตของทั้งหมดนี้ด้วย..

เป็นการกดดันหมออย่างมากในการใช้เวลาหลายชั่วโมงในการผ่าตัดครั้งนี้......

เพราะกระสุนนั้นเกือบจะถูกจุดสำคัณเพียงนิดเดียวกระสุนจะเจาะตัดผ่านหัวใจของคนไข้คนนี้ไป..

 

ห้าชั่วโมงผ่านไป...............

ห้องผ่าตัดไฟดับลงหมายถึงการผ่าตัดผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ...

แต่ก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าคนไข้จะฟื้นขึ้นมาเมื่อไร...

อาจจะใช้เวลาเป็นอาทิตย์หรือเป็นเดือนที่ร่างกายของคนไข้จะปรับตัวฟื้นขึ้นมาได้....

หมอที่ออกจากห้องผ่าตัดรีบส่งรายงานให้เจ้าพ่อมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ทันที....

 

"บอกหมอไปทำอย่างไรก็ได้ให้ทำชายคนนั้นฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว.."

"นี้คือคำเตือนครั้งสุด.."

รีลอนพูดออกมาเสียงดัดขาด...

"ครับท่านผมจะไปบอกกับหมอที่โรงพยาบาลนั้นทันทีครับ..."

"ออกไปได้..."

"ครับนายท่าน..."

 

"ยูกินายจะตายไม่ได้ถ้าฉันยังไม่อนุญาตให้นายตายได้..."

"นายจะตายได้ก็เมื่อชั้นอนุญาตเพียงเท่านั้น"

"และความแค้นใจในอกของชั้นมันมากมายนัก..."

"พี่สาวของนายก็ฆ่าตัวตายหนีความผิดไปแล้ว.."

"คนที่จะรับผิดชอบต่อไปก็คือนาย.."

รีลอนพูดออกมาเสียงแข็งกร้าวพร้อมกับมองใบหน้าของยูกิที่นอนในเตียงผู้ป่วยในห้องพักในโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วยสายตาอ่อนไปนิดหนึ่ง

 โรงพยาบาล ที่ตอนนี้เป็นของรีลอนไปแล้วเพราะเขาซื้อโรงพยาบาลแห่งนี้เอาไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว..

"นายจะต้องมีชีวิตรอดมาเพื่อเป็นคนรับรองอารมณ์ป่าเถื่อนโหดร้ายของชั้นแทนพี่สาวของนายที่ตายไปอย่างไร้ค่า....."

 

รีลอนพูดออกมาแล้วเดินออกไปจากห้องพักฟื้นของยูกิทันที...

 

"ไปเอาเด็กนั้นมาให้ชั้น..."

รีลอนสั่งลูกน้องของเขาให้ไปเอารีรอนลูกชายตัวน้อยของเขามาหาเขา...

"ครับนายท่าน.."

 

ไม่นานมากนักรีลอนก็ขึ้นไปพักห้องสุดหรูที่อยู่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ชั้นบนสุดที่คนนอกไม่สามารถเข้าไปได้ถึง....

 

"แอะ..แอะ..

"แปะ..แปะ..

เด็กชายส่งเสียงร้องพร้อมกับตบมือเสียงดังแปะพร้อมกับมองคนเป็นพ่อด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นเงือกสีชมพูอ่อนของเด็กน้อย...

 

"ทำไมถึงมีดวงตาที่เหมือนกับชั้นนักล่ะ.."

รีลอนพูดออกมาพร้อมกับก้มลงไปอุ้มเด็กน้อยมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาเขาไม่เคยมั่นใจเลยว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขาตั้งแต่วันที่เขารู้ว่าภรรยาของเขาแอบมีชู้กับชายอื่น....

 

"พอโตขึ้นไปอย่าได้เหมือนกับชั้นที่มอบความรักของตัวเองให้กับคนที่ไม่เห็นค่าในความรักของชั้นล่ะ.."

"ชั้นบอกเพียงเท่านี้..."

รีลอนพูดออกมาเสียงนิ่งๆ...

"หัวใจจะต้องแข็งแกร่งเยือกเย็นไร้ซึ่งความรัก.."

"นี้คือสิ่งที่ชั้นจะสอนให้รู้เด็กน้อย...."

 

"ความรู้สึกผิดหรือความถูกต้องนั้นมันไม่ควรจะมีในหัวใจของชั้นอีกแล้ว..."

"เรียนรู้ที่จะอยู่กับมันชะเมื่อโตขึ้นมา..."

รีลอนพูดออกมาอีกครั้งเสียงนิ่งๆแล้วก้มลงไปหอมแก้มยุ้ยๆของลูกชายตัวน้อยพร้อมกับหยดน้ำตาไหลรินออกมาด้วยความรู้สึกเสียใจ...

น้ำตามาเฟียอย่างเขาพึงจะไหลออกมาเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายต่อไปนี้จะไม่มีหยดน้ำตาใดของเขาจะไหลรินออกมาอีกแล้ว

........................................................................................

 

สามอาทิตย์ผ่านไป....

 

ร่างกายของยูกิถึงได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

พอยูกิตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เขาเห็นคือห้องสีขาวขนาดกว้างและได้กลิ่นของยาเต็มไปหมด....

ยูกิมองซ้ายมองขวาของไม่เห็นใครสักคน..

เลยขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงรู้เจ็บแปลบๆที่หน้าอก..

 

ยูกิจะก้าวขาลงจากเตียงแต่สุดท้ายก็ผลัดตกลงเตียงอย่างแรงและเจ็บที่แผลมากขึ้น...

 

แขนขาของยูกิไม่มีแรงจะขยับไปไหนต่อ..

แม้แต่ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือยังไม่มีเสียงจะพูดออกมาเลย....

 

"เฮ้ย!!!!

"เสียงอะไรนั้น...

"เข้าไปดูสิ.."

บอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้ประตูพูดออกมาเสียงดังแล้วรีบเปิดประตูเข้ามา...

 

"คุณยูกิฟื้นแล้ว..!!!

"และล้มลงไปด้วย"

"ไปตามหมอมาตรวจอาการเร็วเข้า!!!

บอดี้การ์ดอีกคนรีบวิ่งไปตามหมอทันที

ส่วนคนที่พูดบอกนั้นก็รีบอุ้มตัวของยูกิขึ้นไปนอนที่เตียงทันที...

 

ไม่นานหมอและพยาบาลก็วิ่งกันมาอย่างหน้าตื่นตกใจที่รู้ว่าคนไข้ห้องพิเศษผลักตกเตียงคนไข้...

 

"คนไข้นอนนิ่งไปก่อนนะครับ"

"หมอจะตวรจดูบาดแผลเสียว่าบาดแผลเป็นอย่างไรบ้าง"

หมอพูดออกมาพร้อมกับตวรจบาดแผลที่ถูกผ่าตัดเอากระสุนปืน

 

ไม่นานเมื่อหมอตรวจทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว

ก็พบว่าบาดแผลไม่ได้เป็นอะไรมาก จากนั้นก็สั่งให้นางพยาบาล เตรียมอาหารและยาให้กับคนไข้อย่างดี

 

"บาดแผลคนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมาก เดี๋ยวพยาบาลจะเช็ดตัวแล้วก็ให้ทานอาหารพร้อมกับยาด้วยนะครับ"

" คุณหมอครับแล้วพี่สาวของผมครับ"

ยูกิพูดถามออกมาเมื่อเขานึกได้ว่าพี่สาวของเขานั้นยิงตัวเองก่อนที่จะล้มลงไปที่พื้น

" เรื่องนี้หมอคงพูดไม่ได้ คุณคนไข้รอถามนายท่านดีกว่า"

หมอพูดจบก็เดินออกไปจากห้องนี้ทันที

 

" คุณรีลอนตอนนี้อยู่ที่ไหน"

" แล้วรีรอนหลานของผมอยู่ที่ใดพวกคุณช่วยบอกผมที่"

ยูกิหันไปพูดขอร้องเหล่าชายฉกรรจ์ที่เขาเข้าใจว่าต้องเป็นคนของรีลอนอย่างแน่นอน

 

"ผมไม่สามารถบอกคุณได้ผม"

" ผมจะโทรไปรายงานนายท่านก่อนครับว่าคุณฟื้นขึ้นมาแล้ว

" คุณพักผ่อนไปเถอะครับผมขอตัวก่อน

จากนั้นชายสองคนร่างกำยำก็เดินออกไปจากห้องพักของยูกิ

และพยาบาลก็เข้ามาดูแลยูกิอย่างรวดเร็ว

 

จากนั้นผ่านไปอีก 1 วันยูกิก็รอคอยว่าเมื่อไหร่ รีลอนจะมาหาเข้าพร้อมกับหลานชายของเขาที่ตอนนี้ไม่รู้ว่ารีลอนจะทำอะไรกันหลานชายของเขาบ้าง

 

ระหว่างที่ร่างเรียวบางนอนหลับพักผ่อน ด้วยความกังวลใจมาตลอดเวลาอยู่ร่างสูงใหญ่กำยำ ก็เดินเข้ามาในห้องแห่งนี้ สายตาของเขานั้น เยือกเย็นหน้าหวาดกลัวยิ่งนักจ้องมองร่างบางของยูกิที่นอนหลับด้วยสายตาที่เยือกเย็น

 

"เพี๊ยะ!!

มือใหญ่ของรีลอนตบเข้าไปที่ใบหน้าของยูกิอย่างแรงเมื่อทำให้ยูกิตื่นขึ้น

"เฮือก!!!

ยูกิตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจอย่างมากพร้อมกับรู้สึกเจ็บที่ใบหน้าของเขา....

 

"คุณรีลอน"

ยูกิพูดออกมาด้วยความหวาดกลัว

 

"พี่สาวของนายตายแล้ว"

เสียงนิ่งๆพูดออกมาด้วยท่าทางเยือกเย็น

ยูกินี้ถึงกับพูดไม่ออกน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

"แต่นายต้องเป็นคนชดใช้ทั้งความแค้นและเงินที่พี่สาวของนาย ยักยอกเงินของฉันไปปรนเปรอผู้ชายมากมายหลายหน้า"

รีลอนพูดออกมาเสียงเข้มสายตาแข็งกร้าวจ้องมองมาที่ยูกิด้สยความเกลียดชังเพราะยูกิมีใบหน้าเหมือนผู้หญิงคนนั้นที่เขาเกลียดอย่างมาก

 

"ผมต้องทำอะไรคุณถึงจะหายโกรธแค้นได้"

ยูกิพูดถามออกมาด้วยน้ำตาที่ไหลอาบลงมาที่สองแก้มของเขา

"เป็นนายบำเรอของชั้น"

"ชั้นเรียกนายต้องมาทุกครั้งไม่ว่านายจะทำอะไนอยู่ที่ไหนก็ตาม"

"นายต้องมาตามคำสั่งของชั้นทุกครั้งไม่มีขัด"

รีลอนพูดออกมาเสียงนิ่งๆ 

"ถ้าผมไม่ทำตามที่คุณต้องการ"

"คุณจะทำอะไรผม"

ยูกิพูดถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่คิดจะต่อต้านรีลอน

"เด็กคนนั้นจะต้องตาย"

น้ำเสียงที่เยือกเย็นโหดเหี้ยพูดออกมาแบบจริงจังจนยูกิกลัวขึ้นมาอย่างมาก

เพราะรีลอนทำได้ทุกอย่างในสิ่งที่เขาต้องให้มันเกิดขึ้น

ผู้ชายคนนี้ชั่งน่ากลัวมากจริงๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว