ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่8รักต้องซ่อนเอาไว้

ชื่อตอน : ตอนที่8รักต้องซ่อนเอาไว้

คำค้น : รักต้องซ่อนเอาไว้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 125

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2563 06:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8รักต้องซ่อนเอาไว้
แบบอักษร

ตอนที่8

รักต้องซ่อนเอาไว้...

 

หลายวันผ่านไปยูกิก็เลี้ยงหลานอยู่อย่างมีความสุขเพราะไม่ต้องทำเรื่องอย่างว่ากับรีลอนและไม่ต้องทนทำผิดลับหลังต่อพี่สาวของเขาอีกด้วยยูกิเลยมีความสุขมากๆ...

หลานวันมานี้ยูกิเลี้ยงหลานได้อย่างมีความสุขทั้งกายและใจจริงๆตลอดเวลาที่เขามาอยู่ที่นี้....

 

"ก๊อก°°°!!!!

"คุณยูกิเตรียมตัวครับ.

"นายท่านต้องการให้คุณยูกิไปพบนายท่านครับ..

 

บอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่กำลังพูดออกมาเสียงนิ่งๆ...

"คุณรีลอนจะให้ผมไปพบทำไม..

"เขาไปทำงานอีกประเทศไม่ใช่หรอก.

ยูกิพูดออกมาด้วยความสงสัย..

"ผมไม่ทราบแต่เป็นคำสั่งว่าให้คุณยูกิเตรียมตัวไปพบนายท่านเดี๋ยวนี้ครับ...

"แล้วรีรอนล่ะใครจะดูแลเขา

ยูกิพูดถามออกมาด้วยความเป็นห่วงหลาน...

"นายท่านสั่งว่าให้พาคุณหนูรีรอนไปครับ...

"จะออกเดินพายในสิบห้านาที...

"ช่วยเตรียมตัวด้วยครับ

"ผมไม่อยากถูกนายท่านลงโทษถ้าไปช้า..

บอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่พูดออกมาแล้วรอให้ยูกิเตรียมพร้อมในการเดินทางในครั้งนี้ทำให้ยูกิรู้ว่าเขากำลังจะสูญเสียอะไรบ้างอย่างไปในชีวิตของเขา....

 

 

เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลำใหญ่บินข้ามประเทศอย่างรีบด่วนใช้เวลาหลายชั่วโมงถึงจะไปถึงอีกประเทศหนึ่งที่กำลังมีคนรออยู่อย่างเกลียดแค้นอย่างมาก.....

 

 

ด้านหน้าห้องหนึ่งที่เป็นห้องสุดหรูหรามี บอดี้การ์ดคนสนิทของรีลอนก็เปิดประตูห้องให้เจ้านายของเขาเดินเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน...

พอเข้าไปในห้องได้นานไม่เสียงครางสุดเสียวก็ร้องดังลั่นไม่หยุด...

พร้อมกำลังกิจกรรมไฟราคะเข้าจะหวังที่ร้อนแรงของชายหนุ่มหญิงสาวที่นัวเนียกันอย่างเต็มที่ออกรสออกชาติเผ็ดร้อนอย่างกับพวกสัตว์ที่กำลังประสมพันธ์กันอยู่...

รีลอนนั่งรออยู่ที่โชฟาด้านนอกในห้องนี้อย่างใจเย็นเพื่อรอบางคนที่กำลังจะมาถึงในไม่ช้านี้...

ผ่านไปสองชั่วโมงร่างเรียวของยูกิก็เดินเข้ามาในห้องนี้พร้อมด้วยในมือของเขานั่นกำลังอุ้มเด็กตัวน้อยที่กำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา..

ยูกิเดินเข้ามาในห้องนี้และได้ยินเสียงครางชาบช่าดังลั่นไปทั่วห้องและเสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาจำได้ไม่ผิดว่าเป็นเสียงของพี่สาวของเขาแน่ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ..

"นายท่านมาถึงแล้ว...

"ทุกคนออกไปให้หมด..

"ยูกินายส่งตัวรีรอนให้พวกบอดี้การ์ดไป..

รีลอนสั่งออกมาเสียงเยือกเย็นอย่างกับน้ำแข็งที่เย็นเยือกไปถึงขั้วหัวใจของคนที่ได้ฟัง..

ยูกิรู้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่เขาจะต้องไม่ขัดใจรีลอนตอนนี้.

เสียงครางที่ดังลั่นของพี่สาวของเขานั้นมัรคืออะไรกันนี้มันเรื่องอะไรกันแน่..

บอดี้การ์ดทุกคนออกไปหมดเหลือเพียงรีลอนกับยูกิที่ต้องทนฟังเสียงที่น่าอายแบบนั้นดังออกมาไม่หยุด..

 

"ยูกิเปิดประตูบานนั้นซะ.

รีลอนสั่งออกมาเสียงเข้มเยือกเย็น..

"ทำไมต้องเป็นผมที่ต้องเปิดด้วยครับ..

ยูกิพูดถามออกมาเสียงสั่นเพราะเขารู้สึกว่าถ้าพี่สาวของเขาทำเรื่องแบบนั้นกับชายคนอื่นที่ไม่ใช่รีลอนต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาแน่...

ยูกิอธิษฐานในใจว่าขอให้สิ่งที่เขาได้ยินเสียงนั้นไม่ใช่พี่สาวของเขา...

ถ้าเป็นความจริงขึ้นมา ถ้าพี่สาวของเขาทำเรื่องที่ผิดร้ายแรงแบบนี้...

คนที่น่าสงสารและเจ็บปวดที่สุดก็คือรีลอน....

คงจะไม่ใช่ตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่สาวของเขาคงจะไม่ทำเรื่องแบบนี้ใช่ไหมรีลอนถึงดูเกลียดแค้นมาตลอดเวลาที่ผ่านมา

"เปิด!!!...

เสียงต่ำพูดย้ำออกมาอย่างหมดความอดทนที่สุดในตอนนี้..

"แอ๊ด!!!!

"พรึ่บ!!!

ภาพที่เห็นอยู่ในห้องบนเตียงนั้นคือพี่สาวของเขาที่กำลังมีเช็กกับผู้ชายคนอื่นอย่างเร่าร้อนดูดดื่มแบบไม่ลืมหูลืมตาเมามั่วหลงใหลในรสเช็กเหมือนคนบ้า...

"พี่ยูโกะ...!!

ยูกิพูดออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของพี่สาวของเขาถึงกับช็อกไปเลยพร้อมกับเอามือปิดปากตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคนนี้คือพี่สาวของเขาจริงๆที่เคยรู้จักมาตลอดครึ่งชีวิตที่ผ่านมา...

"เฮือก!!!!

"ยูกิ รีลอน...!!

ยูโกะที่อยู่ในสภาพที่เปลือยและยังขึ้นค่อมผู้ชายคนนั้นอยู่พูดออกมาอย่างคนตกใจอย่างสุดชีวิต...

เมื่อถูกสายตาเกลียดชังของรีลอนมองมาที่เธอในครั้งนี้...

"พี่ยูโกะพี่ทำอะไร..!!

ยูกิพูดออกมาอย่างรู้สึกผิดหวังในตัวของพี่สาวของเขา..

"นี้คือทาสแท้ของพี่สาวของนายอย่างไงล่ะ..

"สำส่อน..ร่าน...นอนกับตัวผู้ทุกตัวที่พอใจ..

"แต่ดูเหมือนตัวผู้ตัวนี้จะอยู่นานหน่อยนะ

"มันคงจะทำถึงใจเธอมากสินะยูโกะ.

รีลอนพูดออกมาอย่างนิ่งๆไม่ได้ใช้น้ำเสียงตะคอกแต่อย่างใด..

แต่คนฟังอย่างยูกิและยูโกะร่วมทั้งผู้ชายอีกคนที่เปลือยเปล่าตัวสั่นด้วยความกลัว...

 

"รีลอนคุณรู้ทุกอย่าง...

ยูโกะพูดออกมาอย่างตกใจจะช็อกอีกรอบ..

"ใช่ชั้นรู้..

"ชั้นรู้มานานแล้ว..

"ไม่ได้สังเกตตัวเองเลยใช่ไหมล่ะ

"ว่าทุกครั้งที่ชั้นมีอะไรกับเธอ..

"ชั้นป้องกันทุกครั้งในหนึ่งปีที่ผ่านมานี้...

"เพราะอะไรตอนนี้รู้แล้วสินะ..

"ว่าเธอนั้นสกปรกน่าขยะแขยงมากเพียงใด...

รีลอนพูดออกมาพร้อมด้วยรอยยิ้มเย็นเยือก...

"ยูโกะเธอรู้จักชั้นดีนี้..

"ถ้าเมื่อไรชั้นหมดความอดทน..

"ชั้นก็จะจัดการอย่างสิ้นชากในคราวเดียว...

"ปัง!!!!..

รีลอนยิงปืนใส่ชายหนุ่มที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นที่พื้นนั้นนัดเดียวที่หัวตายคาที่แบบไม่ได้ร้องขอชีวิตแม้แต่วินาทีเดียว..

ยูกินี้ถึงกับช็อกไปทันทีที่เห็นคนถูกยิงตายต่อหน้าต่อหน้าอย่างเลือดเย็นด้วยฝีมือของรีลอนที่ยิงคนแบบไม่กระพริบตาเลยสักนิด.

"อ้าว..!!!

"ตายซะแล้ว..

รีลอนพูดออกมาเสียงนิ่งๆใบหน้าเรียบเฉยอย่างมากในคำพูดที่พูดออกมา ....

 

"เด็กน้อยคนนั้น

"ก็คงไม่น่าจะใช่ลูกของชั้นใช่ไหม..

รีลอนพูดออกมาอีกครั้ง...

ทั้งยูกิและยูโกะต่างรู้ว่ารีลอนกำลังหมายถึงใคร...

"รีลอนคะ...รีลอน!!!

"รีรอนเป็นลูกของคุณจริงๆนะ..

"เด็กคนนั้นเป็นลูกของคุณจริงๆ...

"รีรอนเป็นเลือดเนื้อของคุณ..

"คุณอย่าทำอะไรแกเลยนะคะฉันขอร้อง..

"ความผิดทุกอย่างมันเป็นของฉันคนเดียวลูกไม่เกี่ยว...

"ฉันผิดคนเดียวที่นอกใจคุณ..

"ฉันผิดที่ทนกับความเหงาของตัวเองไม่ได้เวลาที่คุณไม่ได้อยู่กับฉัน ...

"ที่ฉันไปมีผู้ชายคนอื่นเพราะความเหงาและความใคร่เท่านั้น...

"เพราะความง่ายของฉันเองคะรีลอน...

"ได้โปรดลงโทษที่ฉันคนเดียว...

"อย่าทำอะไรลูกเลยนะคะ..

ยูโกะรนรานละลักละลอกพูดออกมาว่าเป็นความผิดของเธอเพียงคนเดียวจริงๆ..

 

"คุณรีลอนครับอย่าทำอะไรรีรอนเลยนะครับผมขอร้อง..

"เขายังเป็นเด็กอยู่ปล่อยเขาไปเถอะนะครับ...

ยูกิรีบพูดขอร้องออกมาอีกคน...

"ชั้นก็ไม่รู้จะเก็บมารหัวขนเอาไว้ทำไม

"ให้เป็นภาระของชั้น...

"รีลอนคะเขาเป็นลูกของคุณจริงๆ..

"ไม่ใช่มารหัวขนอย่างที่คุณเข้าใจ..

ยูโกะพูดออกมาอย่างรู้สึกกลัวที่เห็นสายตาของรีลอนที่กำลังลุกเป็นไฟตอนนี้

 

"ชั้นจะให้โอกาสถ้าจะมีคนใดรอดละหว่างเด็กนั้นกับเธอ..

"ตัดสินใจดูแล้วกันชั้นเวลาสามวินาทีตัดสินใจดู..

"ชั้นไม่ได้เลือดเย็นสักหน่อยที่จะไม่ให้โอกาสใครสักคน...

"คุณรีลอนเอาชีวิตผมไปแทนได้ไหน...

"ปล่อยพี่สาวของหลานของผมไปได้ไหมครับ...

ยูกิพูดออกมาเพื่อหาทางออกในครั้งนี้...

"ยูกินายคิดว่าชีวิตของนายสำคัญกับชั้นมากอย่างนั้นหรอก

"คิดผิดแล้ว ...

"แค่นายนอนให้ชั้นเอาไปหลายครั้ง

"ไม่ใช่ว่าชั้นจะเห็นนายสำคัญหรอกนะ.

รีลอนพูดออกมาพร้อมกับหันไปยิ้มให้ยูโกะที่ได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกมาถึงกับอึ้งไปเลย.

 

"นอนด้วยกันอย่างนั้นเหรอ

"ยูกิเธอไปมีอะไรกับรีลอนลับหลังฉันอย่างนั้นเหรอ...

"ยูกิตอบพี่มา!!!

ยูโกะตะโกนใส่ยูกิเสียงดังด้วยความเสียใจที่ถูกน้องชายของตัวเองสวมเขาให้ ....

"ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมยูกิ...

"เพี๊ยะ!!!

"ตอบกูมา!!!!

"ไอ้น้องชั่ว!!!

ยูโกะที่หมดความอดทนตบเข้าที่หน้าของยูกิอย่างแรง....

"ผมขอโทษกับพี่...

"ผมไม่ได้ตั้งใจ...

"เขาบังขับผม 

"ผมไม่ได้เต็มใจที่จะมีอะไรกับเขา

"ฮือ!ฮือ!!!

ยูกิพูดออกมาพร้อมน้ำตาแห่งความเสียใจและรู้สึกผิดมากจริงๆ....

 

"ยูกินายจะพูดว่าไม่เต็มใจได้อย่างไงกัน..

"ทุกครั้งที่ชั้นเข้าไปในตัวของนาย

"นายยังร้องครางเสียวเรียกชื่อชั้นแทบขาดใจอยู่เลย

รีลอนพูดออกมานิ่งๆพร้อมด้วยรอยยิ้มที่มุนปากอย่างสะใจ .....

"ไอ้น้องชั่วไอ้น้องเลว..

"แกกล้ามีอะไรกับผัวของพี่สาวตัวเองเลยอย่างนั้นเหรอ...

"ไอ้น้องชั่ว !!ไอ้น้องร่าน...

"เพี๊ยะ!!!เพี๊ยะ!!!เพี๊ยะ!!!

ฝ่ามือของยูโกะตบเข้าที่หน้าของยูกิอย่างแค้นใจมากๆที่ถูกน้องชายของเธอทำแบบนี้กับเธอ..

"ฉันกับแกอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้หรอก.

"พรึ่บ!!!

ยูโกะหันไปแย่งปืนในมือของรีลอนมาอย่างรวดเร็ว...

แล้วจ่อปืนไปจะยิงใช่ยูกิทันทีด้วยความโกรธแค้นมากๆ  

ยูกิไม่หลบแต่กลับหลับตาลงยอมรับความผิดและผลกรรมที่เขาได้ทำผิดกับพี่สาวของเขาเอาไว้..

"ปัง!!!!

เสียงปืนดังขึ้นมาหนึ่งนัด...

ร่างของยูกิล้มลงไปที่พื้นทันทีเพราะลูกปืนนั้นยิงถูกตรงหน้าอกของเขาพบดีทำให้ยูกิล้มลงไปทันทีไม่รู้สึกอะไรเลย...

 

"ปัง!!

และก็ตามด้วยติดๆด้วยการยิงตัวตายของยูโกะที่มองมาที่รีลอนเป็นครั้งสุดท้ายตอนทีรีลอนขยับตัวเข้าไปพยุงร่างของน้องชายของเธอเอาไว้สายตาของรีลอนมันมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยได้รับมันมาเลยสักครั้งตลอดเวลาที่ผ่านมาก่อนที่ร่างบางของยูโกะล้มลงไปที่พื้นตายทันที.......

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว