email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ระเบิดดังตู๊ม

ชื่อตอน : ระเบิดดังตู๊ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2563 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระเบิดดังตู๊ม
แบบอักษร

         วันนี้ฉันแต่งตัวสบายๆ เสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวโอเวอร์ไซค์ กางเกงยีนส์ทรงบอย รองเท้าแตะที่มีโซ่ร้อยอยู่ด้านบน ส่วนกระเป๋าไม่ต้อง ฉันบอกให้พวกพีชกับหมอกออกไปก่อนแล้วเดี๋ยวฉันจะตามไปฉันเอาโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงพร้อมกับที่จะไม่ลืมที่จะหยิบกุญแจจรถ และปิดเครื่องใช้ไฟฟ้า       

         ฉันขับรถมาถึงที่หน้าร้านที่พี่ปุยเมฆโดยที่ไม่ต้องถามพิกัดเพราะฉันเคยมาก่อนแล้ว

“ผิงทางนี้!!!” เสียงพี่ปุยเมฆเรียกฉัน มองมองไปทางพี่ไนท์เขาใส่เสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ๆ กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ ใส่อย่างชิวววว

“สวัสดีค่ะ” ฉันพูดสวัสดีคนในโต๊ะ แล้วเดินไปหาที่นั่ง

“ร้านสวยดีเน๊อะ สงสัยจะต้องมาบ่อยๆซะแล้ว” พี่บาสพูดพน้อมกับมองไปรอบๆร้าน

“ต้องมากับพีชเท่านั้นนะ ห้ามมากับคนอื่นนะคะ” พีชรีบพูดแซวๆพี่บาส แต่พี่บาสได้แต่ส่ายหน้าและยกแก้วดื่ม

“เอ้า!! สวัสดีค่ะทุกคนขอนั่งแจมด้วยได้มั้ยคะ” โอ้ยยยยยย แค่ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าใครยัยนี่เป็นผีหรอ ตามหลอกหลอนกันอยู่ได้

         แต่ก็ยังไม่ได้มีคำตอบให้หล่อนเชิญนั่ง จู่ๆหล่อนก็มานั่งข้างๆฉัน ฉันก็ปล่อยให้หล่อนนั่งไปอื้มหื้มมมม การแต่งตัวอ่อยมากเด้ออออ

“มาฉลองกันหรอคะ” หล่อนก็ยังจะหน้าด้านถามไม่หยุด

“มางานศพมั้ง” ยัยพีชพูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองพรีสด้วยสายตาขวางๆ แต่เจ้าหล่อนก็เลือกที่จะไม่สนใจ

“ไม่ได้เจอกันนานนะผิง ตั้งแต่ตอนไหนนะ” เจ้าหล่อนพูดขึ้นพร้อมกับแกว่งแก้มในมือวนไปมา

         ตอนนี้ฉันเริ่มจะหมดความอดทนแล้วยัยนี่แล้วนะ คนอะไรจะมาขัดจังหวะได้ทุกช่วงเวลา

“ก็ตั้งแต่เธอมาร่านแย่งแฟน เก่า ฉันไปไงความจำเสื่อมหรอ”  ฉันพูดออกไปด้วยท่าทีนิ่งก่อนที่จะยกแก้วในมือขึ้นมาดื่มจนหมด

“ใจเย็นน้องผิง ค่อยๆกินก็ได้” พี่บาสพูดขึ้นอย่างตกใจ แต่ก็ไม่ใช่พี่บาสคนเดียวที่ตกใจ พี่ภัทรพี่ปุยเมฆ และพี่ไนท์ก็ทำท่าทีตกใจเหมือนกัน

“แค่นี้ชิวๆค่ะ ต่อให้มันกินเหล้าจนหมดลังนึงมันก็ไม่เป็นอะไร” หมอกพูดขึ้นพร้อมกับขำฉัน

“สุดยอด ต้องแบบนี้สิสายของพี่!” พี่ปุยเมฆพูดขึ้นพร้อมกับยกแก้วขึ้นมาดื่มต่อ

“อะไรกันเธอแล้วกันแล้วนะ ฉันไม่ได้แย่ง” เจ้าหล่อนพูดตอบด้วยท่าแอ๊บๆ

“งั้นให้ฉันเตือนความจำเธอมั้ยล่ะ ว่าวันนี้เธอแย่งไปรึเปล่า” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับวางแก้วในและมองไปหาหล่อน

“ฉันว่าเธอรีบกลับไปนั่งโต๊ะเธอดีกว่านะพรีส ก่อนที่ใบหน้าสวยๆของเธอจะมีรอย” พีชพูดขึ้น

“ชิ” เจ้าหล่อนแสดงอาการที่ไม่พอใจก่อนที่จะเดินออกจากโต๊ะไปอย่างช้าๆ

         ปิ้วๆ ปิ้ววววววววว เสียงดีเจได้สแคชแผ่นดังขึ้น

“อ้าววว สวัสดีครับทุกคนนนวันนี้เป็นวันที่ดีนะครับอยากรู้มั้ยเอ่ยวันอะไรรร” ดีเจถามขึ้นพร้อมกับเล่นสแคชไปด้วย

“ไม่รู้วววววว์” เสียงคนในร้านพูดขึ้น

“วันนี้เป็นวันที่เจ้าของร้านสุดสวยของเราได้มานั่งดื่มเป็นลูกค้าวันแรกครับผมมมมม” ดีเจก็ได้สแคชแผ่นในจังหวะที่เริ่มสนุกขึ้น

“งั้นเราจะไม่รอช้า เราไปเจอกับเจ้าของร้านสุดสวยของเรากันครับ คุณอี้ผิงงงงงงง” ปิ้วๆ ปิ้วววววววววว

         โว้ยยยย ไอ้ดีเจบ้านี้ฉันยิ่งไม่อยากบอกใครอยู่ว่าฉันเป็นเจ้าของร้านหมดกันนน ใช่ค่ะฉันเป็นเจ้าของร้านเองร้านนี้ฉันตั้งใจจะสร้างขึ้นเพื่อให้เป็นธุรกิจเล็กของฉัน แต่ฉันให้ไอพาร์ทบริหารให้เพราะเห็นว่ามันเรียนบริหาร น่าจะบริหารร้านได้ดีกว่าฉัน ฉันตั้งใจตกแต่งร้านด้วยความตั้งใจ ออกแบบเองเขียนแปลนเอง แล้วฉันก็รีบยกจนหมดไปอีกแก้วแต่รู้สึกว่าแก้วนี้น่าจะเพรียวนะ ไอ้พีชต้องเป็นคนแกล้งฉันแน่ๆเลย พอฉันยกจนหมดแก้วฉันก็ได้เดินขึ้นไปบนเวที

“สวัสดีค่ะทุกคนนน สนุกกันมั้ยย” ฉันถามทุกคนในร้าน

“สาหนุกกกกกก” เสียงคนในร้านตอบมาทำให้ฉันยิ้มออกมาเพราะมันทำให้ฉันมีความสุขมากที่เห็นคนที่เข้ามาร้านพอใจในสิ่งที่ฉันตั้งใจทำลงไป

“ทุกคนอยากฟังคุณอี้ผิงเราร้องเพลงมั้ยครับบบบ” เอ้าไอ้ดีเจนี้หาเรื่องให้ฉันอีกแล้ว

“อยากกกกกก”

“งั้นคุณอี้ผิงเป็นเกรียติร้องเพลงให้พวกเราฟังได้มั้ยครับ” ดีเจหันหน้ามาถามฉันพร้อมกับส่งสายตา

“โอเคๆ ได้ค่ะๆ” ฉันตอบไปอย่างว่าง่าย

“งั้นผิงขอเปลี่ยนแนวมาเป็นเพลงช้าๆบ้างแล้วกันนะคะ เพลงนี้ก็ไม่มีอะไรมากขอมอบให้กับคนที่กำลังรู้สึกดีกับใครสักคน แต่จู่ๆคนที่ทำให้เรารู้สึกดี แล้วเขากลับหายไป..ไปอยู่กับคนอื่น” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองพนักงานเพื่อขอเก้าอี้สูงหนึ่งตัวเพื่อนั่งร้องเพลง “ปิดที่ปวดค่ะ” แล้วฉันก็ได้เริ่มร้องก่อนมีดนตรี

ปิดตาเอาไว้เมื่อเธอและเขานั้นเดินผ่านมา 

ปิดหูที่พาลคิดถึงเมื่อได้ยินเสียงเธอ 

ปิดทุกช่องทางที่มันยังเตือนความทรงจำฉันเสมอ 

ปิดอะไรอะไรที่ทำให้ปวดใจ ฉันจะได้ลืมเธอเสียที..... 

และพอฉันร้องจบนักดนตรีก็ได้เริ่มเล่นดนตรีขึ้นทันที 

คำว่าเรา มันจบลงไปนานก็รู้ 

ฉันต้องอยู่ 

ใช้ชีวิตคนเดียวให้ไหว 

เตือนตัวเอง 

ตั้งแต่วันที่เธอจากไป 

ไม่ว่ายังไง 

ฉันต้องลบเธอไปให้ได้ 

แต่แล้ว 

ก็ผิดจากความตั้งใจ 

เมื่อยังต้องเจอกับเธอพร้อมคนใหม่ 

จับมือ 

อย่างที่เราเคยทำยิ่งช้ำใจ 

จะลืมเธอได้ยังไงถ้าใกล้กันอย่างนี้ 

ปิดตาเอาไว้เมื่อเธอและเขานั้นเดินผ่านมา 

ปิดหูที่พาลคิดถึงเมื่อได้ยินเสียงเธอ 

ปิดทุกช่องทางที่มันยังเตือนความทรงจำฉันเสมอ 

ปิดอะไรอะไรที่ทำให้ปวดใจ ฉันจะได้ลืมเธอเสียที.. 

ปล. ขออนุญาตและขอบคุณเพลงปิดที่ปวด - คิงส์ ชนาวิทย์ ค่ะ  

         ในขณะที่ฉันร้องเพลงฉันมองไปทางพี่ไนท์ตลอดเวลา ฉันอยากทำให้เขารู้ว่าฉันคิดยังไงกับเขา ฉันอยากทำให้เขารู้ว่าฉันรู้สึกเจ็บเวลาที่เขาอยู่กับคนอื่น ฉันอยากทำให้เขารู้ว่าฉันรักเขามากๆ และรักเขามากนานแล้ว

         พอหลังจากที่ฉันร้องเสร็จเสียงปรบมือก็ดังขึ้น และฉันก็ได้โค้งขอบคุณก่อนที่จะเดินลงบันไดเพื่อกลับมานั่งที่โต๊ะ

“ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านี้เป็นร้านของผิง” พี่ภัทรพูดขึ้นกับท่าทีที่ตกใจ

“แถมยังร้องเพลงเพราะมากด้วย” พี่บาสเสริมขึ้นอีก

“ใช่ค่ะร้านผิง แต่ผิงให้พาร์ทบริหารให้ ขอบคุณนะคะ” ฉันรับพูดตอบพี่ๆเขาไปในประโยคเดียว พร้อมกับจับแก้วที่อยู่บนโต๊ะมาดื่มจนหมด

         ในช่วงที่คนอื่นๆสนุกกัน ลุกขึ้นเต้นกัน ฉันกับพี่ไนท์กลับมองคนจ้องกันไม่วางตาฉันและคนตรงข้ามพวกกันยกแก้วไม่หยุด ฉันได้ลุกขึ้นเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำแต่

“ขอโทษค่ะ ว๊ายเป็นอะไรมั้ยคะ” มีเพศที่สามคนนึงพูดขึ้นอย่างตกใจมาก ฉันลุกขึ้นไม่ได้ระวังหลังทำให้ไปชนกับเขาเข้าจนแก้วเหล้าในมือของเขาหกเต็มเสื้อฉันไปหมด

“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไรนะ” ฉันรีบตอบกลับพร้อมกับยิ้มให้เขา แล้วเขาก็รับขอโทษฉันยกใหญ่ก่อนที่จะเดินออกไป ด้วยความที่เสื้อฉันมันบางทำให้เห็นไปถึงบราด้านใน และนั้นมันก็ทำให้อีกคนไม่พอใจอย่างแรง

“อยากอ่อยจนได้เรื่องมานี้!” พี่ไนท์รีบคว้าข้อมือฉันและดึงฉันไปที่ลานจอดรถ

“อะไรของพี่วะ มันเจ็บนะเว้ย” ฉันพยายามที่จะแกะมือของเขาออกแต่ก็ทำไม่ได้

“ทำไมพูดไม่เพราะ” เขาหันกลับมามองฉัน

“ก็ไม่ทำไม” ฉันตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ

“ขึ้นรถ” เขาบอกให้ฉันขึ้นรถด้วยเสียงดุๆ

“อะไรของพี่ ไปไหน” ฉันสะบัดมือพร้อมกับยืนถามด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ ตอนนี้ฉันไม่สามารถเก็บอาการอะไรไว้ได้อีก

“กลับห้อง ดูสภาพสิอย่างกับหมาเปียกน้ำ” เขาชี้นิ้วมาที่ฉัน มันก็จริงสภาพไม่หน้าดูเลย

“ได้” ฉันขี้เกียจเถียงกับเขาฉันเปิดประตูขึ้นรถเขาอย่างว่าง่าย

         ระยะเวลาจากร้านฉันมาคอนโดเราไม่ได้พูดคุยกันสักคำต่างคนก็ต่างนิ่งไป แต่เอ๊ะทำไมเขามาจอดรถที่ลานจอดรถในตึกของคอนโดฉัน ทำไมไม่ส่งฉันที่หน้าคอนโดเหมือนที่เคยส่ง

“ส่งแค่หน้าคอนโดก็ได้มั้ง” ฉันพูดขึ้น แต่เอ่ายังไม่จบเขาดับรถพร้อมกับเปิดประตูออก

“เยอะ ลงมาได้แล้ว” นี่เขาจะด่าอะไรฉันนักหนาฮะ ผีเข้ารึไงแต่นังไม่ทันได้ตอบอะไรเขาก็จับฉันพาดใส่บ่าพร้อมกับเดินตรงไปยังที่ห้องของเขา

         ทำไมเขาไม่บอกฉันหละว่าเขาอยู่คอนโดเดียวกันกับเขา แค่อยู่คนละชั้นเขาอยู่เป็นห้องเดี่ยวเขาอยู่คนเดียวหรอไม่มีคนอยู่ด้วยจริงดิ พอถึงในห้องเขาก็ทุ่มตัมฉันลงที่เตียง

“อะไรของพี่วะ มันเจ็บนะเว้ย” ฉันพูดด้วยความโมโห ตอนนี้ฉันเริ่มหมดความอดทนด้วยแล้วนะ

“ทำไมพูดไม่เพราะเลย” เขามองหน้าฉัน

“ยุ่ง” ฉันลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินออกไปจากห้องเขา

“ไปไหน” เขาถามอีก

“กลับห้องสิ” ฉันหงุดหงิกแล้วนะ

“ไปอาบน้ำ อย่าให้พูดเยอะหรือจะให้อาบให้” เขาเดินเข้ามาพร้อมกับเอามืออันว่องไวของเขามาปลดกระดุมเสื้อฉัน

“เฮ้ยๆหยุดเลยๆ ขอชุดเปลี่ยนด้วย” ฉันรับเอามือฉันมาปัดมือของเขาออกไปคนอะไรมือไวชิบ แล้วเขาก็ได้ยื่นเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ๆมาให้ฉันตัวนึง

         ฉันรีบเดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เขาเอาให้ แต่ฉันก็ใส่บราใส่กางเกงซ้อนตัวเดิม เสื้อเขาตัวใหญ่มากปิดไปจนเกือบถึงหัวเข่าเลย

“แค่นี้ใช่มั้ยงั้นจะกลับแล้วนะ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับกำลังเดินออกไป

“คุยกันก่อนได้มั้ย” เขาเดินมาคว้าแขขนฉันและพสเดินออกมาจากห้องนอน

“ได้” ฉันก็อยากคุยกับเขาเหมือนกันฉันไม่อยากมีอะไรค้างคาใจอีกแล้ว

“ชอบพี่หรอครับ” เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเกมือนครั้งแรกที่เราคุยกัน

“ใช่” ฉันเลือกที่จะตอบไปตรงๆ ไม่อยากเสียเวลา

“ชอบ ชอบมากตั้งแต่เห็นพี่ตอนที่ผิงมาค่ายเมื่อตอนมอ6 ชอบมากพี่ ชอบมากด้วย ถ้าพี่อยากรู้ว่าทำไมผิงถึงชอบพี่ผิงก็ตอบไม่ได้คนมันชอบก็คือมันชอบไง แล้วพี่รู้ปะตอนที่พี่โพสรูปผิงครั้งแรกผิงโคตรรดีใจเลยที่รู้ว่าพี่ชอบผิง ผิงโคตรดีใจที่พี่จีบผิงแต่ผิงก็ดีใจได้ไม่นานไง อยู่ๆพี่ก็หายไป..หายหัวไปไหนก็ไม่รู้อะไรวะมาทำให้รู้สึกดีด้วยแล้วก็เทกันง่ายๆงี้เลย ตอนแรกผิงคิดเข้าข้างตัวเองว่าพี่คงยุ่งแต่มันไม่ใช่พี่คุบกับพรีส พี่รู้มั้ยตอนที่ผิงเห็นพี่นั่งกินข้าวอยู่กับมันสองคนผิงโคตรรู้สึกแย่เลย ผิงไม่อยากให้มันมาแย่งพี่ไปอีกคนและทำไมคนที่มันมายุ่งด้วยต้องเป็นพี่วะอันนี้ผิงไม่เข้าใจเลย วันที่พี่ว่าให้ผิงตอนอ่านหนังสือผิงรู้สึกแย่มากรู้มั้ย ผิงไม่ได้รู้สึกย่กับคำพูดของพี่แต่ผิงรู้สึกแย่กับท่าทางที่เฉยชาของพี่จู่ๆพี่ก็เปลี่ยนไปทำตัวเหมือนคนไม่รู้จักกัน ผิงเจ็บที่เห็นพี่กับมันไปซื้อของด้วยกัน!! ” ตอนนี้ฉันเริ่มมีน้ำใสๆออกจากตาฉันไม่ปล่อยโอกาสให้เขาพูดเลย เขามองคำตอบฉันพร้อมกัยท่าทีอึ้งๆ และตอนนี้ฉันก็เริ่มรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่ใช้เพราะเมาแต่ระเบิดเวลาของฉันมันไม่ได้งานแล้ว ฉันเก็บมันเอาไว้ไม่ได้อีกแล้ว

“ผิงโคตรเจ็บที่เห็นพี่กับมันยืนอยู่ข้างๆกัน ผิงโคตรเจ็บที่เห็นพี่มองมัน ผิงโคตรเจ็บเวลาที่พี่ยิ้มให้มัน แล้วผิงได้แต่คิดว่าทำไมวะ ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ทำกับมันไม่ผิงทำไมมันถึงไม่เป็นผิงที่ได้ยืนอยูข้างๆพี่ ได้กินข้าวกับพี่แค่สองคนทำไมวะทำไม!” ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างหนักพร้อมกับทิ้งตัวลงไปที่โซฟา ท่าทีของฉันทำให้คนตรงหน้าตกใจเพิ่มมากขึ้นและรีบเดินเข้ามากอดฉันไว้อย่างอบอุ่น

“พี่ขอโทษครับ พี่ไนท์ขอโทษนะที่หายไปโดยไม่ได้บอกอะไรพี่ไนท์ขอโทษนะครับคนดี ที่พี่หายไปเพราะพี่ไม่รู้ว่าคนดีคิดยังไงกับพี่ พี่เลยลองถอยออกมาแต่พี่ไม่ได้ตั้งใจทำให้คนดีของพี่คิดว่าพี่จะทิ้งคนดีไป ส่วนเรื่องของพรีสมันไม่มีอะไรครับพี่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับพรีสเลย ที่คนดีเห็นพี่นั่งกินข้าวด้วยกันสองคนเป็นเพราะพรีสมาขอนั่งกับพี่และที่คนดีเห็นพี่พาพรีสไปซื้อของเพราะพรีสของร้องพี่เท่านั้น พี่ไม่ได้คิดอะไรนะครับพี่ขอโทษที่ทำให้คนดีเสียใจพี่ขอโทษนะครับ พี่รักคนดีนะ” จุ๊บ พี่ไนท์พูดอธิบายอย่างอ่อนโยนและจริงใจเขาจุ๊บมาที่หน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยน

“ไม่ได้โกหกผิงใช่มั้ยคะ” ฉันถามเขาเพื่อความแน่ใจ

“ครับพี่ไม่โกหก” พี่ไนท์ตอบฉันพร้อมกับยกตัวของฉันขึ้นไปนั่งบนตักขอเขา

“เจ็บมั้ย” เขาเอามือไปจับข้อเท้าที่ฉันพันเอาไว้เพราะฉันยังรูสึกเจ็บๆอยู่

         ฉันส่ายหน้าเบา

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ” ฉันลุกขึ้นจากตักของเขา

“นอนที่นนี่นะ แค่นอนพี่สัญญาครับ” เขาพูดออกมาฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพราะคืนนี้ฉันก็อยากอยู่กับเขาเหมือนกัน

         ฉันกับพี่ไนท์เดินเข้าไปในห้องนอนฉันทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนของเขาส่วนเขาก็เดินไปอาบน้ำ ตอนนี้ฉันเหนื่อยมากๆฉันต้องการที่จะพัก ฉันไม่อยากใช้พลังอะไรทั้งนั้น หลังจากที่พี่ไนท์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเขาก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆฉันตัวเราสองคนอยู่ใต้ผ้าห่มเดียวกันเขากอดฉันจากด้านหลังพร้อมกับกุมมือของฉันเอาไว้

“ฝันดีนะครับ” เขาจุ๊บที่ซอกคอฉันก่อนที่เราทั้งสองคนจะหลับเข้าสู่ห้วงนิทรา 

....................................................................... 

เขาได้คุยกันแล้วนะเด้อออออ เป็นไงกันบ้างงงง ไหนคอมเมนต์มาคุยกันโหน่ยยย 

ความคิดเห็น