ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 เริ่มต้นการเดินทาง

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 เริ่มต้นการเดินทาง

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง ดราม่า น่ารัก คินซัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 98

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2564 21:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 เริ่มต้นการเดินทาง
แบบอักษร

รักนี้ผมขอลิขิตเอง 

-11- 

 

ซัน Part  

หลังจากไอ้คินกลับไปผมถึงได้มีเวลามานั่งคิดทบทวนตัวเอง ผมว่าบางทีที่ผมกับมันเริ่มจะสนิทกันมากขึ้นมาแบบงงๆ เหมือนตอนที่เราเจอมันครั้งแรก ไอ้คินก็ดูไม่ได้เป็นคนเลวร้ายอะไรออกจะเป็นคนร่าเริงกวนตีนซะมากกว่า แต่บางครั้งผมก็แอบเห็นแววตาเศร้าหมองในดวงตาคู่นั้น ไม่รู้ว่าชีวิตมันเกิดอะไรขึ้นอยู่ๆ ถึงได้ย้ายมหาลัยมีเรียนที่นี่ แต่ก็ชั่งมันเถอะไม่ใช่เรื่องของผม ผมว่าผมควรจะเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมเดินทางในวันพรุ่งนี้ดีกว่า 

 

เช้าวันต่อมาผมตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปยังจุดหมาย แต่ในขณะที่ผมกำลังจะยุ่งอยู่กับการจับไอ้เติมเต็มเข้ากรงอยู่นั้น อยู่ๆ เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น และไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นใครที่มาแต่เช้าขนาดนี้เพราะไอ้คนกดก็คือเจ้าของแมวตัวยุ่งตัวนี้ ยุ่งพอๆ กันกับเจ้าของมันนั่นแหละ ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้มาหาผมแต่เช้าจัง อยากจะถามมันมากว่าเวลาไปเรียนมึงตื่นแต่เช้าแบบนี้ไหม 

 

“มาอะไรแต่เช้าว่ะ” แล้วดูนั้นไอ้แมวที่เห็นเจ้าของมันมาก็เดินนวยนาดเข้าไปอ้อนให้เจ้าของมันอุ้ม หน็อย!! ปล่อยให้กูไล่จับอยู่ตั้งนาน 

 

“มาหามึงอ่ะ ว่าแต่มึงจะไปไหนเหรอ” 

 

“ไปข้างนอกอ่ะ มึงมาก็ดีแล้วช่วยเอาไอ้เติมเต็มเข้ากรงให้กูหน่อย กูจะได้ไปสักที” 

 

“อ๋อ แล้วมึงไปกับใครอ่ะ” ไอ้คินถามแล้วก็เดินอุ้มไอ้เติมเต็มเข้าบ้านผมไปด้วย ส่วนผมก็เดินตามมันไป 

 

“ไปคนเดียวถามทำไมมึงจะตามกูไปหรือไง” 

 

“ได้ไหมล่ะ” ไอ้คินเอาไอ้เติมเต็มใส่กรงเสร็จเรียบร้อยก็หันหน้ามาถามผม นั้นไงกูว่าแล้วกูไม่น่าเปิดทางให้มันเลย 

 

“กูไม่ได้ไปเดินห้างนะ แล้วกูก็ไปไกลด้วยมึงแน่ใจเหรอว่าจะไปกับกู” 

 

“มึงจะไปไหนล่ะ” 

 

“กูจะไปป่าบงเปียง” 

 

“อะไรวะป่าๆ แต่ก็ชั่งเถอะมึงจะไปไหนกูก็จะไปด้วย” 

 

“ตามใจมึงละกัน งั้นมึงไปขับรถ” กูไม่ให้มึงไปกับกูฟรีๆ หรอกนะ อย่างน้อยวันนี้ก็ถือซะว่ามีคนมาขับรถให้ผมได้นั่งชมวิวข้างทางสบายๆ พร้อมกับถ่ายรูปไปด้วย 

 

“กูถามจริงๆ นะ มึงมีรถกี่คันว่ะแม่งเยอะฉิบหาย” 

 

“มีสองคัน” 

 

“อ้าวแล้วคันนี้ของใครวะ!” 

 

“กูเช่ามาไอ้สัส! แล้วทำไมต้องพูดเสียงดังด้วยว่ะ” 

 

“เปล่าก็นึกว่ารถใคร” 

 

“จะรถใครล่ะกูเช่ามา อย่าถามมากได้ไหมรีบไปขับรถเลยมึงอ่ะ” ที่วันนี้ผมไม่เอารถตัวเองไปเพราะว่าสถานที่ที่ผมจะไปวันนี้รถผมไปไม่รอดแน่ ผมเลยต้องจำเป็นไปเช่ารถยนต์ 4WD มาเพื่อที่จะให้มันพาผมไปถึงจุดหมายอย่างปลอดภัย ทีแรกก็กะว่าจะเอาเวสป้าลูกรักผมไปผจญภัยอยู่หรอก แต่คิดไปคิดมาหน้านี่เป็นหน้าฝนด้วยคงไม่รอดเหมือนกัน 

 

“ไปทางไหนวะ” หลังจากที่เราออกจากซอยบ้านผมมาแล้วก็ต้องพึ่ง GPS แล้วครับเพราะผมก็ไม่เคยไปเหมือนกัน 

 

“แป๊บหนึ่งเปิด GPS ก่อน” ผมจัดการเปิด GPS ค้นหาเส้นทางที่เราจะไปให้ถึงจุดหมายในวันนี้นั้นก็คือ บ้านป่าบงเปียง หลังจากที่เดินทางกันมาสักพักก็พ้นเขตเมืองแล้ว เราเริ่มจะเห็นวิวทิวทัศน์เขียวขจีตลอดสองข้างทางแล้ว ยิ่งตอนนี้เริ่มจะมีฝนตกปรอยๆ ลงมาด้วยแล้ว มันยิ่งทำให้ผมได้เห็นวิวสวยมาขึ้นไปอีก มีฝนตกปรอยๆ กับหมอกจางๆ บรรยากาศชุ่มฉ่ำเย็นสบายแบบนี้ชั่งดีจริงๆ เลยครับ 

 

“บรรยากาศโคตรดีเลยว่ะ นี่ครั้งแรกในชีวิตกูเลยนะที่ได้มาเจออะไรแบบนี้” ไอ้คินว่าแล้วก็มองไปด้านหน้าอย่างหลงใหล ใช่ครับมันดีจริงๆ 

 

“อย่ามัวแต่มองเพลินล่ะ ขับรถระวังๆ ด้วยฝนตกถนนลื่น” 

 

“คร๊าบบบ ผมมม” หึ! ยังมีหน้ามายิ้มระลื่นให้กูอีกนะ 

 

เราขับรถกันต่อมาเรื่อยๆ เข้าสู่เส้นทางที่มีความโค้งมากขึ้น ไอ้คินก็ตั้งใจขับไปอย่างระมัดระวัง จนผมอดไม่ได้ที่จะยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ ก็ดูสิครับมันดูตั้งใจจนน่าเอ็นดู 

 

“ถ่ายทำไมเนี่ย” ทันทีที่เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นคนที่ขับรถพึ่งจะพ้นทางโค้งอันตรายก็ถามขึ้นอย่างสงสัย 

 

“ก็ดูมึงดิ ตั้งใจอะไรขนาดนั้น” 

 

“ก็ต้องตั้งใจสิ มึงนั่งมาด้วยทั้งคน” อีกแล้วนะมึงยิ้มแบบนี้อีกแล้วนะ ถึงกูจะไม่ได้คิดอะไรกับมึงแต่กูก็รู้ว่ามึงชอบกูและกำลังจีบกูอยู่ ยิ้มแบบนี้กูก็หวั่นไหวป่ะว่ะ 

 

เราขับรถกันมาอีกสักพักฝนก็เริ่มหยุด ทำให้เราสามารถมองเห็นวิวตลอดสองข้างทางได้ชัดเจนมากขึ้น มันสวยจนผมอดไม่ได้ที่จะยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้อีกครั้ง 

 

“ไอ้เชี้ย!!!!! มึงดูถนน! GPS โกหกมึงเปล่าเนี่ยทำไมมันเละอย่างนี้ว่ะ” ไอ้คินร้องขึ้นอย่างตกใจที่ได้เห็นถนนที่อยู่เบื้องหน้า ผมบอกได้คำเดียวเลยครับว่าเละ! เละมากด้วย 

 

“ไม่โกหกหรอกกูอ่านรีวิวมาแล้ว เขาบอกว่ามาหน้านี่ถนนก็เป็นแบบนี้แหละ ขับต่อไปอย่างระมัดระวังด้วยนะมึง” 

 

“ไอ้สัส ทางแบบนี้ตูดกูเกร็งหมดแล้ว” 

 

“ไหวเปล่าให้กูขับไหม” 

 

“ไม่ต้องๆ ไม่ไหวก็ต้องไหวล่ะว่ะมาขนาดนี้แล้ว แล้วทำไมมึงต้องมาที่แบบนี้ด้วยว่ะ” 

 

“มึงจะบ่นทำไมเนี่ยมึงเป็นคนขอตามกูมาเองนะ” 

 

“เออ!!! ไอ้สัส!! ไม่บ่นก็ได้” 

 

“นี่คือมึงพูดแบบนี้กับคนที่มึงกำลังจีบอยู่เหรอว่ะ” 

 

“เออ!!! เป็นเมียกูก่อนค่อยมาเรียกร้อง!” อะไรของมันว่ะเนี่ย แม่งหน้าขำฉิบหายแล้วคือทำหน้างอนๆ แบบนั้นคิดว่ากูจะง้อเหรอ ไม่มีทาง!!! 

 

ในที่สุดเราก็มาถึงจุดหมายกันสักที ด้วยเวลาการเดินทางเกือบสามชั่วโมง นั่งจะปวดก้นหมดเพราะเส้นทางค่อนข้างที่จะเป็นหลุมเป็นบ่อบวกกับฝนตกด้วยยิ่งเละเข้าไปใหญ่ แต่ก็ไม่เป็นไรครับ พอผมได้เห็นวิวของที่นี่ผมก็หายเหนื่อยแล้ว มันชื่นใจจริงๆ เลย 

ความคิดเห็น