ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ. 💓

ชื่อตอน : 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2563 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5
แบบอักษร

 

5. 

 

 

 

ที่กานต์ร้องไห้ไม่ใช่เพราะอ่อนแอแต่มันเป็นความกลัวที่กัดกินอยู่ในใจกลัวว่าพี่จะรู้ความจริงกลัวว่าพี่จะเสียใจ ทุกอย่างที่คิดในหัวตอนนี้ตีกันไปหมด กานต์เลยทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามอีกคนบอกอย่างจำนน กานต์เดินออกจากเรือนหลังเล็กด้วยเสื้อเชิ๊ตกับกางเกงที่ดูเรียบร้อย 

 

 

" ขึ้นรถซะสิ " 

ทัชชกรบอกกานต์ที่ยืนนิ่งอยู่ข้างรถก่อนที่อีกคนจะค่อยๆ เดินขึ้นตามคำสั่ง 

. 

. 

. 

 

 

" คุณมาที่นี่ทำไม " 

กานต์ถามขึ้นอย่างตกใจเมื่อทัชชกรขับเลี้ยวเข้ามาคอนโดตัวเองแทนที่จะเป็นบริษัท 

 

 

" ฉันลืมของ " 

ทัชชกรตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับจอดรถเข้าที่จอด 

 

 

" งั้นผมรอคุณอยู่ในรถละกันครับ " 

 

 

" ไม่ต้อง ไปด้วยกันนี่แหละ " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับจับแขนอีกคนให้ลุกออกจากเบาะรถ 

 

 

" ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมรออยู่ตรงนี้ " 

กานต์ตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอีกครั้งก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อทัชชกรก้มตัวโน้มลงมาฉกหอมแก้มกานต์อย่างรวดเร็ว 

 

 

" คุณ! " 

กานต์รีบเอามือมาทาบแก้มอย่างรวดเร็วและตกใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้นี้ 

 

 

" ชื่นใจจัง " 

ทัชชกรพูดอย่างลอยหน้าลอยตาพร้อมกับสบตากับอีกคน 

 

 

หมดคำจะพูดกับเขา เกิดมาไม่เคยเห็นใครหน้าด้านหน้าทนเท่าทัชชกรเลย 

 

 

" อย่ารังเกียจไปเลยน่า ทีเมื่อก่อนออกจะชอบ " 

 

 

" อดีตผมอาจชอบแต่ตอนนี้ไม่แล้ว " 

กานต์ตอบกลับทัชชกรด้วยสายตาแข็งกร้าว 

 

 

" เหรอ...ครับ งั้นเรียนเชิญน้องเมียช่วยไปหาของเป็นเพื่อนพี่เขยคนนี้หน่อยสิครับ " 

ฟอด! 

ทัชชกรพูดอย่างยียวนพร้อมกับฉกหอมแก้มกานต์อีกครั้ง 

 

 

ฟอด! ฟอด! 

 

 

" นี่!! หยุด!! " 

กานต์พูดพร้อมกับพยายามเอามือดันอกทัชชกรไว้พร้อมกับใบหน้าก็พลันหลบหนี 

 

 

" ก็ถ้านายไม่ไปฉันก็จะหอมอยู่อย่างนี้แหละ คนอื่นจะได้มาเห็นแล้วถ่ายรูปไปให้รัณย์ดู นายว่าดีไหม... " 

ทัชชกรพูดจบก็ยิ้มมุมปากเมื่อคำพูดของเขาได้ผลทำเอากานต์หยุดดิ้นแล้วผละเขาออกจากตัวแล้วลงจากรถทันที 

. 

. 

. 

แกร็ก~ 

 

 

" เข้ามาสิ " 

ทัชชกรพูดเสร็จกานต์ก็พลันก้าวขาเข้ามาในห้องอีกครั้ง ห้องเดียวห้องเดิมที่เขายังจำได้ขึ้นใจ 

 

 

" ไหนของที่จะให้หาล่ะครับ " 

กานต์ถามขึ้นเมื่อได้เข้ามาในห้อง ที่ถามเพราะจะได้รีบหาและรีบออก อยู่ด้วยกันนานคงไม่เหมาะเท่าไหร่ 

 

 

" อยู่ตรงชั้นนั้น " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับเพยิดหน้าบอกกานต์ไป กานต์ได้รับคำสั่งก็เดินผ่านหน้าทัชชกรเพื่อที่จะไปหาเอกสารตรงชั้นหน้าห้องนอนโดยที่ไม่ได้ระวังข้างหลังของตนก่อนที่ช่วงเอวจะโดนกอดรัดแน่น 

 

 

" คุณ! ปล่อย!! " 

 

 

" ก็แค่กอดจะอะไรนักหนา " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับเอาหน้าซุกแนบกับลำคอด้านหลังของอีกคน 

 

 

" แค่เหรอ... คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่เขยอย่างคุณไม่ควรมากอดน้องเมียอย่างผม ถ้าพี่รัณย์รู้... " 

กานต์ยังไม่ทันพูดเสร็จเสียงทัชชกรก็ดันแทรกขึ้นมาทันที 

 

 

" ก็อย่าให้รู้สิ... นายไม่พูดรัณย์เขาก็ไม่รู้หรอก " 

 

 

" คุณพูดออกมาได้ยังไง...ไม่คิดจะแคร์ความรู้สึกพี่ผมบ้างหรือไง " 

กานต์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำพูดอีกคนที่ดูเหมือนไม่แคร์ความรู้สึกของพี่เขา 

 

 

" ทำไมต้องแคร์ด้วย พี่นายออกจะดีใจที่ได้ฉันเป็นผัว ฉันอุตส่าห์ขุดพวกนายออกมาจากความลำบากเลยนะ " 

 

 

กาาต์ยืนนิ่งอึ้งในคำตอบของทัชชกรทำให้น้ำในตาเริ่มคลอๆ ถ้าพี่รัณย์รู้จะต้องเสียใจกับคำตอบของเขาแน่ๆ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้รักพี่รัณย์จริง คนดีๆ อย่างพี่รัณย์ไม่น่ามาแปลกเปื้อนกับคนอย่างทัชชกรเลย...แค่คิดก็ทำให้น้ำในตาของกานต์คลออีกครั้ง 

 

 

" คุณมันทุเรศไม่มีสิ้นสุดซะจริง ไม่รักเขามาขอแต่งทำไม " 

 

 

" สงสาร...นายเองก็เคยรักคนทุเรศแบบฉันไม่ใช่หรือไง " 

 

 

" ก็แค่เคย " 

 

 

" นายเองก็ควรจะตอบแทนบุญคุณฉันบ้างสิที่ให้ที่อยู่อย่างสบาย ชาตินี้ก็คงหาไม่ได้แล้ว " 

ทัชชกรพูดจบก็เอาหน้าซุกไซร้แกล้งหอมที่ต้นคอของอีกคน 

 

 

" คุณทัชชกร! ปล่อย!! " 

กานต์ที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็พยายามดิ้นและหลบหนี 

 

 

" หอมซะจริงเลยน้องเมียฉันเนี่ย " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับดันร่างกานต์ให้ล้มไปที่โซฟาแล้วตามคล่อมร่างของอีกคนไว้ 

 

 

" อย่า อย่าให้ผมต้องเกลียดคุณมากกว่านี้ " 

 

 

" ไม่ใช่นายเกลียดฉันแล้วเหรอ...เอาน่าให้ฉันครั้งนี้...ฉันจะยกสถานะให้นายเป็นเมียคนที่สองรองจากรัณย์เลย นายว่าดีไหม " 

ทัชชกรพูดเสร็จก็โน้มหน้าลงไซร้คอของกานต์อีกครั้ง 

 

 

" ไม่! หยุด! " 

กานต์พ่ายแพ้กำลังของทัชชกรเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนนิ่งปล่อยให้อีกคนทำตามใจปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างเงียบๆ ความรู้สึกผิดต่อพี่ตีตื้นขึ้นมาทันทีทั้งที่เมื่อคืนเพิ่งเป็นวันเข้าหอของพี่รัณย์กับเขา 

แต่เขากลับมาทำแบบนี้ผม เขาบังคับฝืนใจคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง 

ดวงตาที่เริ่มอ่อนแรงกำลังวูบดับอย่างไม่รู้ตัว 

การกระทำของทัชชกรหยุดชะงักเมื่อรู้สึกว่าอีกคนที่อยู่ใต้ร่างหยุดนิ่งไร้การขัดขืนและไร้การตอบสนอง เมื่อตนเองเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับร่างของกานต์ที่ได้หมดสติ 

 

 

" เหอะ แกล้งแค่นี้ก็สลบ " 

ทัชชกรพูดอย่างนึกขำพร้อมกับอุ้มร่างของกานต์ไปวางที่เตียงอย่างเบามือ 

 

 

" แกล้งอีกนิดดีกว่า " 

ทัชชกรยิ้มมุมปากพร้อมมือที่กำลังค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้ออีกคน ทัชชกรถอดเสื้อกานต์ออกอย่างบรรจงแล้วเอามาคลุมช่วงหน้าอกทำให้มันเห็นหัวไหล่ขาวเนียนก่อนจะเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป 

. 

. 

. 

15.00 

 

 

แกร็ก~ 

 

 

เสียงเปิดประตูมาพร้อมกับร่างหนาที่สวมเพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำ 

 

 

" ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ เมียจ๋า " 

ทัชชกรพูดด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมกับก้าวขาเดินมาหากานต์ข้างเตียง 

 

 

" ออกไป ออกไป! " 

กานต์พูดพร้อมกับหยิบหมอนมาขว้างตีร่างของอีกคน 

 

 

" ตื่นมาก็อาละวาดเลยนะครับ " 

ทัชชกรพูดพลางกับจังมือสองข้างของกานต์ให้หยุดตี 

 

 

" ปล่อย อึก ออกไป! " 

 

 

" ไล่ผัวแบบนี้ได้ไงเนี่ย ไม่น่ารักเลยนะ รู้ไหมว่าหุ่นนายโคตรสวยเลยว่ะ หุ่นสวยทั้งพี่ทั้งน้องเลย " 

 

 

" อึก " 

 

 

" บุญของไอ้ทัชแล้ว มีเมียทีนึงได้ตั้งสองคน แถมเมียยังเป็นพี่น้องกันอีกซะด้วย " 

 

 

" ฮึก " 

คำพูดของทัชชกรทำให้น้ำตาของกานต์ไหลพรากมากกว่าเดิม 

 

 

ฟอด! 

 

 

" หอมจัง ขนาดร้องไห้ยังหอมเลย รีบๆ แต่งตัวนะครับ เดี๋ยวรัณย์จะรอนาน " 

 

 

ผ่านไป 20นาที 

 

 

" กลับบ้านกัน " 

ทัชชกรพูดพลางจะจับมือกานต์แต่กานต์สะบัดออก 

 

 

" อย่ามาจับ " 

 

 

" ทำเป็นรังเกียจไปได้ ทั้งที่ฉันกับนายก็... " 

 

 

" หยุดพูดจาทุเรศแบบนั้น " 

 

 

" รับความจริงไม่ได้เหรอ รู้ไหมว่าฉันเสียน้ำไปกับนายตั้งห้าแน่ะ " 

 

 

เพี๊ยะ!! 

 

 

" หยุดพูด! อึก" 

 

 

" เอาน่า เดี๋ยวฉันจะยกสถานะให้เท่าเทียมกับรัณย์เลย " 

ทัชชกรพูดพร้อมดึงกานต์มากอดและลูบที่หัวช้าๆ แต่อีกคนกลับดิ้นให้ออกจากอ้อมกอด 

 

 

" ปล่อยผม! " 

กานต์พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของทัชชกรแต่ต้องชะงักเมื่อพูดถึงรูปถ่าย 

 

 

" ถ้าไม่หยุดดิ้น ฉันจะเอารูปนายที่นอนอยู่บนเตียงฉันไปให้รัณย์ดู " 

ความคิดเห็น