ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ. 💓

ชื่อตอน : 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2563 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4
แบบอักษร

 

4. 

 

 

แสงแดดสาดส่องเข้าที่หน้าต่างเป็นสัญญาณว่าเช้าแล้วร่างเปลือยเปล่าสองร่างนอนกอดกันอย่างแนบแน่น ทัชชกรที่ลืมตาตื่นมาสักพักก็เอาแต่ใช้สายตาไล่จ้องมองใบหน้าของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่บนอกเขาอย่างอ่อนเพลีย 

 

 

" รัณย์ รัณย์ครับ... " 

เสียงทุ้มเอ่ยเรียกข้างกกหูพร้อมกับมือที่ค่อยๆ จับร่างอีกคน 

 

 

" หืม... ทัช...กี่โมงแล้ว " 

การัณย์พูดด้วยเสียงหนืดๆ พร้อมใบหน้าที่เพิ่งตื่นอย่างอ่อนเพลีย 

 

 

" คุณหยุดพักผ่อนเถอะ วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงานนะ " 

 

 

" ทำไมล่ะ เราไหวนะ โอ๊ย... " 

การัณย์พูดพร้อมกับพยุงตัวขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันระวังจนเผลอทิ้งน้ำหนักลงสะโพกอย่างลืมตัว 

 

 

" อย่างนี้เขาเรียกไม่ไหว อย่าดื้อได้ไหมครับ ผมทำคุณเจ็บนะจะให้ผมพาภรรยาที่ไม่สบายไปด้วยเหรอ เมื่อคืนคุณต้องทนเจ็บเพราะผม แค่นี้ผมก็รักคุณจะแย่แล้ว " 

ทัชชกรพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับค่อยๆ จับมือภรรยามาแนบหน้าตัวเองไว้ 

 

 

" แล้วใครจะช่วยงานคุณล่ะ " 

 

 

" ถ้าคุณไม่สบายใจ... ถ้างั้นให้น้องคุณไปช่วยแทนได้ไหมครับ คุณจะได้ไม่กังวลคุณจะได้ไม่เป็นห่วงผม งานวันนี่ก็แค่ไปดูงานกับลูกค้าแค่ให้น้องของคุณช่วยถือเอกสารเองครับ" 

 

 

" อื้ม งั้นเดี๋ยวเราโทรบอกให้นะ " 

 

 

" ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปเรียกเอง " 

 

 

" ก็ได้...ป่านนี้กานต์คงตื่นแล้ว " 

 

 

" ครับ ผมขอไปอาบน้ำก่อนนะ " 

ฟอด! 

ทัชชกรพูดจบก็ขโมยหอมแก้มการัณย์หนึ่งทีก่อนที่จะเดินไปเข้าห้องน้ำไป 

 

 

" ทัช! " 

การัณย์อุทานชื่ออย่างตกใจพร้อมกับเอามือมากุมหน้าตัวเองอย่างเขินอาย 

 

 

" จะอายทำไม เมื่อคืนทำมากกว่านี้ตั้งเยอะ... " 

คำพูดของทัชชกรยิ่งทำให้อีกคนรู้สึกเขินอายก่อนจะค่อยๆ ล้มตัวนอนอีกครั้ง 

กว่าทัชชกรจะอาบน้ำเสร็จการัณย์ก็ได้เผลอหลับไปอีกรอบด้วยความเพลีย 

 

 

 

 

 

 

อีกฟากหนึ่งของบริเวณพื้นที่ในรั้วบ้าน กานต์ที่ตื่นมาได้สักพักกำลังวุ่นกับการจัดของที่อยู่ในกระเป๋าให้เข้าที่ก่อนชะงักมือลงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู 

 

ก็อกๆๆ 

 

 

" ครับ สักครู่ครับ " 

กานต์พูดพร้อมกับละมือลงจากการจัดของก่อนจะเดินไปเปิดประตู 

 

 

แกร็ก 

 

 

" คุณทัช! " 

กานต์ตกใจเมื่อเห็นทัชชกรยืนอยู่ตรงหน้า 

 

 

" ทำอะไรอยู่ทำไมไม่เปิดผ้าม่าน " 

ทัชชกรพูดพร้อมก้าวขาเข้ามาในบ้านอย่างถือวิสาสะ 

 

 

" จัดของครับ " 

 

 

" ไปแต่งตัวได้แล้ว ของพวกนี้เดี๋ยวให้แม่บ้านมาจัดให้ " 

 

 

" ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจัดเอ... " 

กานต์ไม่ทันพูดเสร็จเสียงของทัชชกรก็แทรกเข้ามา 

 

 

" อย่าเสียเวลาเรื่องไร้สาระพวกนี้ รีบไปแต่งตัว " 

 

 

" คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม " 

 

 

" ผัวของพี่นายไง มีสิทธิ์พอไหม...วันนี้ฉันจะให้นายไปทำงานแทนรัณย์ " 

 

 

" พี่รัณย์เป็นอะไรแล้วทำไมผมต้องไปกับคุณด้วย " 

 

 

" โดนฉันเอาเลยไม่สบาย...ชัดพอไหม " 

 

 

" .......... " 

ผมหมดคำจะพูดกับเขาเลย ทุเรศ เขาพูดออกมาได้ยังไงไม่อายฟ้าอายดินเลยหรือไง 

 

 

" ไปแต่งตัวซะสิหรือว่าอยากให้ฉันแต่งให้ " 

ทัชชกรพูดพร้อมใช้สายตามองกานต์ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างโลมเลีย 

 

 

" ผมไม่ไป! " 

กานต์พูดตอบเสียงแข็งพร้อมกับนั่งลงจัดของต่อ 

กานต์กำลังโกรธที่ทัชชกรใช้สายตาแบบนี้กับเขาทั้งที่ตัวเองก็มีภรรยาเป็นตัวเป็นตน 

 

 

" ทำไม ไปกับฉันแค่นี้มันจะเป็นอะไรนักหนา ทำงานแทนพี่แค่นี้มันจะตายหรือไง " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับจับต้นแขนทั้งสองข้างของกานต์แล้วดึงเข้ามาใกล้ตัวเอง 

 

 

" มันไม่ตายหรอก...แต่ที่จะตายเพราะมันต้องอยู่ใกล้คนทุเรศแบบคุณตั้งหาก " 

 

 

" ปากดีจังนะ...ทำเป็นรังเกียจไปเถอะ ทีเมื่อก่อนยังโกหกพี่แอบมาหาฉันอยู่เลย...น่าสงสารรัณย์จังจะรู้หรือเปล่าว่าน้องที่แสนดีของตัวเองใจแตกมาหาผู้ชายตั้งแต่อายุสิบเจ็ด ยอมทั้งให้ผู้ชายกอดจูบลูบคลำร่างกายง่ายๆ " 

 

 

" ตอนนั้นผมหลงผิดผมคิดว่าคุณเป็นคนดีแต่มัน ... ไม่ใช่ " 

กานต์พูดด้วยน้ำเสียงสะอึกพร้อมกับน้ำในตาที่สั่นคลอ 

 

 

" นายไม่ได้หลงผิดแต่นายหลงฉัน...จะเกิดอะไรขึ้นถ้ารัณย์รู้ว่าฉันเคยเป็นแฟนนาย " 

ทัชชกรพูดด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมกับเอามือข้างหนึ่งโอบรอบเอวของกานต์อย่างอุกอาจ 

 

 

" อย่า อย่าบอกพี่รัณย์ " 

กานต์แค่ไม่อยากทำให้พี่ผิดหวังหรือเสียใจในตัวเขาไม่อยากให้พี่ไปใช้ชีวิตลำบากพี่รัณย์ต้องลำบากเพราะเขา กานต์รู้ว่าพี่รัณย์รักผู้ชายคนนี้มากแค่ไหนเพราะเขาคือแฟนคนแรกของพี่รัณย์ เขาคือทุกอย่างของพี่รัณย์ 

 

 

" ทำไมล่ะ รัณย์เขาน่าจะดีใจนะที่ได้มีผัวคนเดียวกับน้อง " 

ทัชชกรพูดจบก็พุ่งตัวเอาหน้าไซร้ซอกคอของกานต์ด้วยท่าทีอุกอาจ 

 

 

" อื้อ! ปล่อย! คุณ! ปล่อย! " 

กานต์พยามดิ้นพยามเบี่ยงหนีก็ยิ่งเหมือนเปิดโอกาสให้ทัชชกรทำสะดวกมากขึ้น 

 

 

" อยากรู้ว่าพี่กับน้องคนไหนจะเด็ดกว่ากัน " 

 

 

" พะ...พี่รัณย์ ฮึก ช่วยด้ว...อื้ออ " 

กานต์ที่ถูกทัชชกรปล้ำจูบอย่างรุนแรงพยามผลักไสร่างทัชชกรให้ออกห่างแต่เหมือนว่าร่างจะถูกกอดรัดแน่นขึ้น 

 

 

ตุบ!!! 

 

 

ทัชชกรที่เอาเปรียบทำตามใจตัวเองเสร็จก็เผลอผลักร่างกานต์ให้ลงกับพื้น 

 

 

" ไม่ปากดีอีกหรือไง...เงียบเลยเหรอ " 

กานต์นิ่งเงียบสายตาหลุบต่ำพยามเอามือสั่นๆ เช็ดน้ำตาที่มันเอ่อล้นออกมา 

 

 

" ฉันให้เวลายี่สิบนาที จัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วไปรอฉันที่รถ ถ้าไม่อยากให้รัณย์รู้เรื่องนี้ช่วยทำตามฉันอย่างว่าง่ายด้วย " 

ทัชชกรพูดเสร็จก็เดินออกจากบ้านหลังเล็กด้วยท่าทีเรียบนิ่งอย่างไม่เหลียวแล 

ความคิดเห็น