ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ. 💓

ชื่อตอน : 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2563 13:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3
แบบอักษร

 

3. 

 

 

กานต์ที่นั่งเรียนอยู่สมองก็พลันนึกถึงคำถามที่ตัวเองถามพี่เมื่อวานตอนเย็น มันไม่มีคำพูดอะไรออกจากปากคนเป็นพี่นอกจากคำพูดยกย่องเขาคนนั้น 

 

 

" คุณทัชเขาดีกับพี่มากเลยนะ ตอนที่พวกเราลำบากก็มีแต่เขาที่ช่วยเหลือลำพังแค่เงินเดือนพี่มันไม่พอสำหรับค่าใช้จ่ายหรอก เขาไม่เคยรังเกียจที่เราต่างสถานะกันเลย...พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอกกานต์ก่อน ขอโทษนะ " 

 

 

" พี่รักเขาเหรอครับ ถึงยอมแต่งงานกับเขา " 

" อื้ม รักสิ รักมานานแล้ว "  

การัณย์พูดปนอมยิ้มอย่างขัดเขินเล็กน้อย 

 

 

รักเหรอ...ก็คงจะจริงสายตาของพี่มันบ่งบอกทุกอย่างแล้วว่าพี่รัณย์รักเขาจริงๆ ... 

 

 

ทำไมต้องเป็นเขาด้วยล่ะ ไม่แต่งไม่ได้เหรอครับ...เขาน่ะไม่ดีอย่างที่พี่คิดหรอกนะ 

 

 

เสียงริงโทนของโทรศัพท์ดังเตือนขึ้นเรียกสติเจ้าของที่นั่งเหม่อหันมาสนใจดูชื่อบุคคลในโทรศัพท์ก่อนจะกดรับสายทันที 

 

 

" ครับพี่รัณย์ " 

 

 

" (กานต์เลิกเรียนแล้วเดี๋ยวพี่ไปรับที่มหาลัยนะ) " 

 

 

" ลำบากพี่รัณย์เปล่าๆครับ โตขนาดนี้แล้วยังจะมารับอีกเหรอครับ เดี๋ยวผมกลับเองก็ได้นี่ " 

 

 

" (น้องคนเดียวทำไมจะไปรับไม่ได้ ทำไมเหรอ เดี๋ยวนี้ไปรับไม่ได้แล้วใช่ไหม) " 

 

 

" ไม่ใช่สักหน่อยอ่ะ ผมแค่กลัวพี่ลำบากเอง ทำไมคนแก่ขี้น้อยใจแบบนี้เนี่ย " 

 

 

" (นี่! ไม่แก่สักหน่อยเหอะ...เลิกเรียนแล้วรีบออกมานะ) " 

 

 

" ครับ " 

 

 

วันนี้พี่ชายเขามาแปลกแฮ่ะ นึกยังไงถึงมารับได้ ปกติไม่ค่อยจะมีเวลาเลยนี่ 

 

 

กานต์ได้แต่เก็บความสงสัยนี้เอาไว้แล้วนั่งเรียนต่อจนถึงเวลานัดกับพี่ชายที่เขาบอกว่าจะมารับ 

สองเท้าวิ่งออกจากห้องเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนอย่างรีบร้อนด้วยความกลัวว่าพี่จะรอนาน 

 

 

" พี่รัณย์รอนานไหม " 

กานต์พูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อยเล็กน้อย 

 

 

" ไม่เห็นต้องรีบเลย รอได้ " 

การัณย์พูดพร้อมกับเอามือไปลูบหัวน้องเบาๆ 

 

 

" แล้วทำไมถึงมารับผมได้ " 

กานต์ถามขึ้นด้วยความสงสัย 

 

 

" ก็คุณทัชชวนไปทานข้าวที่บ้าน " 

 

 

" เขาชวนพี่ไปแล้วทำไมผมต้องไปด้วยครับ " 

 

 

" นี่ จะให้พี่ไปกินของดีๆ คนเดียวแล้วทิ้งน้องอยู่บ้านงั้นเหรอ " 

 

 

" ผมเกรงใจเขาน่ะครับ " 

 

 

" จะเกรงใจทำไม เขาเป็นคนเอ่ยปากให้พี่ชวนกานต์เลยนะ ไปกับพี่นะกานต์ นะๆ " 

การัณย์พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกอดแขนน้องเป็นการขอร้อง 

 

 

" ก็ได้ครับ " 

กานต์ตอบตกลงเสียงแผ่วๆ ก่อนจะพาพี่เดินออกจากมหาลัย 

. 

. 

. 

เขาเป็นคนประเภทไหนกันชวนมาทานข้าวเองแต่กับให้พวกผมขึ้นรถไปเอง เวลาแค่นี้จะเสียสละมารับพี่ผมไม่ได้หรือไงกัน แล้วถ้าเป็นแบบนี้เขาจะดูแลพี่ผมได้ยังไง 

ผมกับพี่รัณย์ลงจากรถแท็กซี่เมื่อมาถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ ใหญ่จริงๆนั่นแหละ 

 

 

" พี่รัณย์ใช่หลังนี้เหรอ " 

 

 

" ใช่สิ นั่นไงทัช " 

รัณย์ชี้บอกกานต์เมื่อเห็นทัชชกรเดินอยู่ตรงสวนหญ้าหน้าบ้าน 

 

 

" คุณทัช ทัช " 

ทัชชกรหันมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของตัวเองพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งให้การัณย์และอีกคนที่ยืนข้างๆ 

 

 

" ขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้ไปรับ พอดีมีธุระสำคัญน่ะครับ " 

ทัชชกรเอ่ยขอโทษทันทีหลังจากที่เดินมาเปิดประตูให้กับการัณย์และกานต์ 

 

 

" ไม่เป็นไรเลย เราเข้าใจ " 

การัณย์เอ่ยพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆที่ส่งให้อีกคน 

 

 

" เข้าข้างในเถอะครับเดี๋ยวยุงจะกัด ผมเป็นห่วง" 

ทัชชกรพูดเน้นคำว่าเป็นห่วงพลันส่งสายตาไปหากานต์โดยที่การัณย์ไม่ได้สังเกตเห็น 

การัณย์ไม่ได้ตอบกลับอะไรได้แต่ยิ้มแล้วส่งมือไปจับกับทัชชกรที่อีกคนแบมือรอก่อนหน้านี้ 

 

 

มื้อค่ำผ่านไปแบบเรียบง่าย คนงานและแม่บ้านทุกคนต่างต้อนรับการัณย์และกานต์อย่างดี ทุกคนต่างยิ้มรับและยินดีเมื่อรู้ว่าคนที่ทัชชกรพามาบ้านวันนี้เป็นว่าที่ภรรยาของคนเป็นนาย 

 

 

20.40 

 

 

" รัณย์คุณชอบที่นี่ไหมครับ " 

ทัชชกรเอ่ยขึ้นหลังจากที่เดินจับมือกับการัณย์มาถึงลานน้ำพุหน้าบ้าน 

 

 

" ชอบสิครับ ทุกคนที่นี่ใจดีและบ้านคุณก็สวยมากๆ ด้วย " 

 

 

" ไม่ใช่บ้านผม บ้านของเราตั้งหาก " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับค่อยๆสอดมือโอบกอดทางด้านหลังของการัณย์ 

 

 

" คุณลำบากมาเยอะแล้ว ต่อจากนี้ไปให้เป็นผมคนเดียวที่ได้ดูแลชีวิตของคุณและน้องคุณนะ ผมจะดูแลและรักกานต์เหมือนที่คุณรัก ผมจะทำหน้าที่พี่ชายแทนคุณเอง " 

ทัชชกรกระชับกอดที่รอบเอวของรัณย์พร้อมปลายจมูกกดหอมไปที่แก้มของคนในอ้อมกอดช้าๆ 

 

 

" ขอบคุณที่ไม่รังเกียจกันนะทัช... " 

 

 

" ขอบคุณเหมือนกันครับ... " 

ขอบคุณที่พากานต์มาให้เจออีกครั้ง... 

. 

. 

. 

3 สัปดาห์ต่อจากวันนั้น 

 

 

และแล้วก็มาถึงวันที่สำคัญของเขากับพี่รัณย์วันที่พี่รัณย์ดูดีและยิ้มกว้างเป็นพิเศษ ทุกคนมากมายแห่ร่วมยินดีกับคู่บ่าวสาวรวมไปถึงผมที่ยืนดูพี่รัณย์อยู่ในงาน 

พี่กำลังจะมีครอบครัวเหลือแต่ผมที่ต้องอยู่คนเดียวต้องเรียนรู้ชีวิตคนเดียวโดยที่ไม่มีพี่แล้ว ... 

 

 

งานทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีจนเลยมาถึงการส่งตัวเข้าหอโดยที่มีพ่อแม่ของคุณทัชชกรอวยพรจนเสร็จและเดินออกไปเหลือแต่ผมที่ยังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง ผมกับพี่รัณย์ยืนจ้องตากันด้วยน้ำตาที่คลออยู่โดยไม่มีคำพูดอะไร 

 

 

" พี่รัณย์...ผม...กลับก่อนนะครับ " 

กานต์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับโบกมือลาช้าๆ 

การัณย์ไม่ได้พูดอะไรนอกจากวิ่งตามไปกอดน้องทางด้านหลัง 

 

 

" ฮึก...ใครจะทิ้ง อึก น้องทั้งคนได้ลงคอเล่า...ฮึก " 

การัณย์ที่กอดกานต์อยู่พูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น 

 

 

" ผมอยู่คนเดียวได้น่า...ไม่ต้องเป็นห่วงนะ " 

กานต์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพร้อมกับยกมือปาดน้ำตาแบบลวกๆ 

 

 

" ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ " 

เป็นเสียงทัชชกรที่ทำให้การัณย์ผละกอดออกด้วยความไม่เข้าใจ 

 

 

" คะ...ครับ " 

การัณย์เอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ 

 

 

" ผมให้คนไปเก็บของที่บ้านหลังเก่าคุณมาหมดแล้ว ผมจะให้น้องคุณอยู่ที่นี่กับเรา " 

 

 

" จริงเหรอ คุณจะให้กานต์อยู่ที่นี่กับเราใช่ไหม " 

 

 

" จริงสิครับ แค่น้องคนเดียวทำไมจะดูแลไม่ได้ ผมจะดูแลแทนเอง " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับเอามือเช็ดน้ำตาให้การัณย์ช้าๆ พร้อมสวมกอดเบาๆ 

 

 

" ...ผมว่าผมไปอยู่หอก็ได้นะครับ " 

เป็นเสียงกานต์ที่ดังขัดขึ้น 

ทำไมเป็นผมเองที่ไม่รู้สึกยินดีหรือดีใจอะไรเลยล่ะ เขาคิดจะทำอะไร... 

 

 

" อยู่ที่นี่แหละ...ไม่ต้องเกรงใจ นายเป็นน้องรัณย์ก็เหมือนเป็นน้องฉันด้วย " 

 

 

" ฉันยกบ้านเรือนหลังเล็กให้นาย นายจะได้ไม่อึดอัดมีอิสระ จะพาเพื่อนมาสังสรรค์มาทำรายงานมาทำอะไรก็ช่าง ฉันไม่ว่าเพราะฉันยกให้นายแล้ว นายก็อยู่ที่นั่นล่ะกัน...ฉันให้แม่บ้านเอาของนายไปเก็บไว้แล้ว " 

 

 

กานต์ยืนนิ่งมองทัชชกรพูดไปเรื่อยๆ 

เขาโคตรเผด็จการเลย เขาทำอะไรไม่ถามความเห็นผมสักคำ แบบนี้เขาเรียกว่ามัดมือชกหรือเปล่า 

 

 

" แม่บ้านมาแล้วเดินตามเขาไปนะ " 

ทัชชกรเพยิดหน้าบอกกานต์เมื่อเห็นแม่บ้านเดินมา กานต์ได้แต่เดินตามอย่างจำนน 

ทัชชกรและการัณย์มองกานต์ที่เดินตามแม่บ้านจนลับตาก่อนทัชชกรจะเอื้อมจับมือรัณย์พาเดินเข้าห้อง 

 

 

" ขอบคุณนะทัช ขอบคุณแทนกานต์ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ " 

 

 

" ผมให้คุณได้ทุกอย่างแม้แต่ชีวิตก็ให้ได้ " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับเอามือลูบหัวรัณย์ที่พิงอยู่ตรงไหล่เขาเบาๆ 

 

 

" ทำไมทัชดีกับเรามากขนาดนี้ เรารักทัชนะ " 

การัณย์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน 

 

 

" ผมก็รักรัณย์...ช่วยอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตเลยได้หรือเปล่า " 

 

 

" อื้ม...จะอยู่ตลอดชีวิตเลย " 

รัณย์พูดและกระชับกอดทัชชกรแน่นขึ้นด้วยรอยยิ้ม 

 

 

" เป็นของผมนะ เป็นของผมและรักแค่ผม " 

ทัชชกรกระซิบข้างหูการัณย์ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพร้อมกับเอามือเลื่อนมาตรงที่เอวบางก่อนจะดันตัวการัณย์ให้นอนราบไปกับเตียง 

เสื้อผ้าค่อยๆ ถูกถอดพร้อมกับร่างที่ถูกสอดแทรกและเคลื่อนไหวตามจังหวะด้วยความรัก... 

ความคิดเห็น