ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ. 💓

ชื่อตอน : 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2563 17:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2
แบบอักษร

 

 2. 

 

 

17.00 ของอีกวัน 

 

รัณย์ที่กำลังขะมักขเม้นในการทำอาหารอยู่ในครัวเพราะเย็นนี้จะมีแขกสำคัญมาที่บ้าน 

 

" กลับมาแล้วครับ... " 

กานต์พูดพร้อมกับเอามือกอดรอบเอวพี่ชายอย่างหลวมๆ 

 

" อ้าว มาแล้วเหรอ... " 

 

" น่ากินอ่ะ เร็วๆ นะ ผมหิวจะแย่แล้ว " 

 

" ฮ่าๆๆ ไอ้เด็กนี่ มาถึงก็หิวเลยหรือไง " 

 

" ก็ฝีมือพี่มันอร่อยที่สุดแล้วนี่ ร้านที่มหาลัยไม่ถูกปากผมสักนิด " 

 

" ขนาดไม่ถูกปากแก้มยังออกขนาดนี้เลยอ่ะ " 

รัณย์พูดพร้อมกับยื่นมือมาบีบแก้มน้องอย่างเอ็นดู 

 

" โอ๊ย! เจ็บนะครับ " 

 

" ฮ่าๆๆ " 

รัณย์ขำเมื่อเห็นใบหน้าหงิกงอของคนเป็นน้อง 

 

" อยู่กันสองคนทำอะไรเยอะแยะครับ เดี๋ยวก็กินไม่หมดหรอก " 

กานต์พูดกับมองไล่ตามอาหารบนโต๊ะ 

 

" กานต์เย็นนี้จะมีแขกมาทานข้าวด้วยนะ " 

 

" หืม! แขกเหรอ...สำคัญเหรอครับ " 

 

" ท่านประธานบริษัทน่ะ" 

 

" โห...ระดับประธานทำไมถึงยอมมาทานข้าวบ้านลูกน้องเนี่ย เขาจะตกใจสภาพบ้านเราไหมครับ " กานต์พูดขึ้นอย่างขำๆ 

 

" ไม่หรอกน่า เขาเคยเห็นแล้ว " 

 

" เขาเคยมาบ้านเราด้วยเหรอครับ " 

 

" อืม...เคยมาส่งพี่น่ะ " 

 

" มาส่งงั้นเหรอ...ผมตกข่าวอะไรไปหรือเปล่า " 

 

" ตกข่าวอะไรเล่า " 

 

" ถามแค่นี้ทำไมต้องหน้าแดงด้วยล่ะครับ " 

 

" ไม่แดงสักหน่อย มัวแต่พูดอยู่นั่นแหละมาตักอาหารใส่ถ้วยเลย " 

รัณย์พูดสั่งน้องพร้อมกับปลดผ้ากันเปื้อนออก 

 

" ครับ...แล้วจะไปไหนครับ " 

กานต์ถามขึ้นเมื่อเห็นพี่หยิบกระเป๋าตังแล้วกำลังก้าวขาออกจากบ้าน 

 

" ไปซื้อน้ำแข็งก่อนเดี๋ยวมานะ " 

กานต์พยักหน้าตอบรับก่อนที่พี่จะเดินออกไป 

 

R-r-r-r 

เสียงดังของโทรศัพท์ดังขึ้นทำเอากานต์ที่กำลังตักอาหารใส่ถ้วยชะงักเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของคนเป็นพี่ 

 

" ทำไมไม่เอาโทรศัพท์ไปด้วยเนี่ย " 

กานต์พูดพึมพำกับตัวเองพร้อมกับยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ของพี่มารับ 

 

" (ฮัลโหลรัณย์ ผมอยู่หน้าบ้านแล้วเปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับ) " 

 

" เอ่อ...ครับ รอสักครู่นะครับ " 

กานต์ตอบกลับปลายสายแบบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูรั้ว 

 

กานต์เดินออกจากบ้านมาเปิดประตูรั้วเก่าๆ ของเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้อยู่ทั้งแผ่นหลังทั้งท่ายืนทั้งท่าล้วงมือเข้ากระเป๋านั่น มันคุ้นๆ เหมือนกลับเคยเห็นที่ไหน 

แต่คงไม่ใช่หรอกสงสัยเขาคิดมากไปเอง... 

 

" คุณครับ พี่รัณย์ออกไปซื้อขะ...." 

ร่างทั้งร่างชะงักตาเบิกโพลงทันทีเมื่อร่างผู้ชายตรงหน้าหันมา... 

ใช่เขาจริงๆ ด้วย 

สองสายตาสบเข้าหากัน...ร่างทั้งร่างนิ่งเหมือนหิน... 

มันจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่า...โลกจะกลมเกินไปไหม 

 

" ไม่เจอกันนาน...โตขึ้นเยอะเลยนะครับ " 

เขาเลือกที่จะทักผมก่อน 

ร่างตรงหน้าถามด้วยน้ำเสียงสุขุมพร้อมกับสายตาของเขามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า 

กานต์เลือกที่จะนิ่งเงียบและเฉตาไปมองทางอื่น 

 

" ทำไมหมางเมินกันขนาดนั้นล่ะครับ " 

ทัชชกรพูดพร้อมรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย 

 

" เดี๋ยวพี่รัณย์คงมาเชิญคุณไปนั่งรอในบ้านดีกว่าครับ " 

กานต์พูดเอ่ยหลังจากที่เงียบมาสักพัก 

 

" คุณ คุณเหรอ...ดูห่างเหินจังเลยนะ " 

 

" เชิญครับ " 

กานต์พูดด้วยท่าทีนิ่งๆ ก่อนจะเดินนำประธานของพี่เข้าบ้าน 

 

กานต์ที่เดินเข้าบ้านมาได้ก็เดินหลีกไปที่ครัวเพื่อที่จะตักอาหารต่อสักพักก็ยกของทั้งหมดมาจัดไว้ที่โต๊ะอาหารเพื่อรอพี่รัณย์กลับมา 

 

" บังเอิญจังเลยนะ...ว่าไหม น้องชายรัณย์คือนายเหรอเนี่ย " 

เขาพูดแล้วเอนหลังไปพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับเอามือกอดอกแล้วก็มองมาที่ผม 

 

" .......... " 

 

" ทำไมรัณย์ถึงมีน้องน่ารักขนาดนี้เนี่ย " 

 

" .......... " 

 

" ถ้ารู้อย่างนี้ไม่น่าขอรัณย์แต่งงานเลย พลาดซะแล้วเรา " 

การกระทำทั้งหมดหยุดฉับพลัน เขาว่าอะไรนะ... เขาขอพี่ผมแต่งงานงั้นเหรอ แล้วทำไมผมถึงไม่รู้ล่ะ 

 

" คุณพูดว่า...อะไรนะ " 

กานต์ถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก 

 

"นายไม่รู้เหรอเนี่ย...เอ๊ะ เรื่องสำคัญแบบนี้รัณย์น่าจะบอกน้องให้รู้บ้างนะ " 

เขาใช้น้ำเสียงเหมือนเห็นอกเห็นใจผมยิ่งเหมือนตอกย้ำว่าผมไม่รู้อะไรอยู่คนเดียว 

 

" .......... " 

 

" งั้นฉันจะบอกให้ละกัน...สิ้นเดือนนี้ฉันกับรัณย์จะแต่งงานกันและฉันก็จะให้รัณย์ย้ายไปอยู่ด้วย..." 

 

ทั้งเขาและพี่รัณย์เซอร์ไพรส์ผมเต็มๆ ทั้งเรื่องแต่งงานทั้งที่เขาเคยเป็นแฟนคนแรกและคนเดียวของผม จะบังเอิญอีกแล้วเหรอ บังเอิญอะไรขนาดนั้น 

 

" คุณจะหลอกอะไรพี่ผม ผมไม่เชื่อว่าคนอย่างคุณจะหยุดนิสัยทุเรศๆ แบบนั้นแล้วจะรักพี่รัณย์จริงๆ " 

 

" อย่าเอาอดีตมาตัดสินกันสิ " 

เขาย้ำคำว่าอดีต ผมรู้ตัวว่าผมไม่มีสิทธ์มันเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขานี่ 

 

" ผมจะไม่ยอมให้พี่รัณย์แต่งงานกับคุณ " 

 

" อยากให้พี่ไปลำบากเหมือนเดิมงั้นสิ ทำงานงกๆ เพื่อที่จะเอาเงินมาส่งค่าเทอมน้อง อยากได้อะไรก็ซื้อให้รักน้องยิ่งกว่าตัวเองซะอีก พ่อแม่ก็ตายไปแล้วมีแต่รัณย์ที่เลี้ยงนายมาตั้งแต่เด็กไม่ใช่หรือไง...ไม่สงสารพี่บ้างเหรอ " 

 

เขาพูดถูก...พี่รัณย์ต้องลำบากเพราะผม 

 

" ก็เพราะอย่างนี้คนดีๆ อย่างพี่รัณย์ไม่ควรไปเปรอะเปื้อน ผมไม่อยากให้พี่รัณย์เสียใจให้คนอย่างคุณ " 

 

" ไม่ต้องห่วงหรอกน่า รัณย์เขารักฉันถึงฉันจะยังไม่รักก็เถอะ แต่งงานกับฉันสบายไปทั้งชาติเลยนะ ไม่ต้องทำอะไรก็ยังได้ " 

 

" ถ้าไม่รักแล้วขอพี่รัณย์แต่งทำไม " 

 

" เพราะ...สงสารน่ะ เห็นเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาอย่างยากลำบาก " 

 

แกร็ก~ 

 

เสียงเปิดประตูรั้วส่งสัญญาว่าพี่รัณย์กลับมาแล้ว ทุกอย่างที่กำลังจะพูดเงียบลงทันที 

 

" ไปไหนมาเหรอครับ " 

 

" ไปซื้อน้ำแข็งมาน่ะครับ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ " 

 

" สักพักน่ะครับ คุยกับน้องคุณสนุกดี " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับขยับเก้าอี้ให้รัณย์นั่งแล้วปรายตามองไปที่กานต์ 

 

"รู้จักกันแล้วใช่ไหมครับ " 

 

" รู้เมื่อกี้นี้น่ะครับ...ทานอาหารกันเถอะผมหิวแล้ว " 

ทัชชกรพูดพร้อมกับตักอาหารให้จินพลางเหลือบสายตาไปมองกานต์ที่นั่งฝั่งตรงข้าม 

 

มื้อค่ำผ่านไปด้วยอย่างยากลำบากสำหรับกานต์ที่ดูเหมือนเป็นส่วนเกินไปซะแล้ว 

เมื่อทัชชกรขับออกจากซอยหน้าบ้านไปกานต์ไม่รอช้าที่จะรีบถามสิ่งที่ค้างคาใจกับพี่ 

 

" พี่รัณย์ผมถามอะไรหน่อยสิ " 

กานต์ถามขึ้นระหว่างที่รัณย์ล้างจานอยู่ 

 

" ว่ามาสิ " 

 

" ทำไมพี่ไม่บอกผมว่าจะแต่งงานล่ะครับ " 

รัณย์ที่ล้างจานเสร็จรีบหันหน้ามามองน้องด้วยความตกใจเล็กน้อย 

ความคิดเห็น