สามอาทิตย์​ผ่านไป

ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

ผมอยากกินซูชิเหมือนเดิม

แต่ก็ไม่ได้กินทุกมื่อเหมือนเดิม

แต่มีสองสิ่งที่เปลี่ยนแปลง​

ท้องผมเริ่มนูนขึ้นมาแล้วนิดนึง

และอีกอย่างที่เปลี่ยน

"ปลายเดือนแล้วนะพี่สิกส์"

"ยังไม่หายอีกหรอครับ"

"ไหวมั้ยครับปะป๋า"

"ไม่ได้กวนเลยนะครับ"

ก็อยากจะหัวเราะให้ดังอยู่นะ

สภาพ​พี่ฟิสิกส์​ตอนนี้

ไม่ต่างอะไรกับผมในสองอาทิตย์​แรกช่วงเข้าเดือนที่สอง

แต่ช่วงปลายสองเดือนเข้าสาม

พี่ฟิสิกส์​กลับเป็นแทนผม

"รู้ซึ้งถึงการแพ้ท้องรึยัง"

"ไปทำงานไหวรึเปล่า"

"ให้คนเล็กไปด้วยมั้ย"

พี่ฟิสิกส์​โก่งคออาเจียน​อีกรอบ

ผมยืนประกบคอยลูบหลัง

"ไปไหวแน่เหรอครับ"

"อ่า นั่นสิคนเล็กลืมไปเลย"

"จะไปเลยมั้ยครับ"

ผมมองร่างสูงอย่างชั่งใจ

ขนาดอาเจียน​ยังห่วงงาน

"เป็นหนักกว่าคนเล็กอีก"

พี่ฟิสิกส์​จัดการบ้วนปาก ล้างหน้าล้างตา

"ทำไมต้องรีบครับ"

"กลัวใครจะเห็นหรอ"

"ฮ่าๆๆ ขำ"

ไม่ขำได้ยังไง

นานๆ ทีพี่เขาจะหมดสภาพ

ลุคหล่อเท่หายหมด

หลังจากโทรแจ้งบอดี้การ์ด​ ที่พี่คนโตส่งมาเฝ้าแล้ว

ผมกับพี่ฟิสิกส์​ก็ลงไปขึ้นรถ

ระหว่างทางที่อยู่ในรถ ผมไม่ลืมที่จะพกถุง

ให้พี่ฟิสิกส์​นั่นแหละ

อาเจียนไม่หยุดเลย

ยาดมก็ไม่ค่อยช่วย

จนมาถึงบริษัท​

ลีกับลูกน้องอีกคนช่วยกันประคองพี่ฟิสิกส์​ขึ้นไปด้านบน

"ครับ"

แล้วก็วิ่งหายไปในห้องน้ำ

ผมถึงกับถอนหายใจ

"อย่างที่เห็นเลยครับพี่ซี"

"หลังๆ นี่จะหนักหน่อย"

"ทุกชั่วโมงเลย"

"ไม่น่าไหวนะครับ"

"ขอผ้าชุบน้ำหมาดๆ ด้วยนะครับ"

พี่ฟิสิกส์​กลับมาในสภาพที่ซีด

แล้วแบบนี้จะทำงานไหวหรอ

ผมเข้าไปช่วยพยุงพี่ฟิสิกส์ ให้ไปนั่งที่โซฟา

"โอ๋ๆ เด็กน้อย ไปนั่งพักนะ"

"ใครจะไปคิดล่ะครับ"

"ประธาน​บริษัทที่เพอร์เฟค​แบบพี่ฟิสิกส์​จะแพ้ท้องแทนเมีย"

ลากเสียงซะยาว

"ขอบคุณครับพี่ซี"

แล้วพี่ซีก็จัดการเอาแฟ้มงาน มาตั้งไว้ให้บนโต๊ะหน้าโซฟา

ก่อนจะขอตัวออกไปทำงานต่อ

"งานเยอะจัง"

"ตรงไหน"

"แต่ก่อนไม่เห็นเยอะขนาดนี้"

ผมพยักหน้ารับ

"มีตรงไหนให้คนเล็กช่วยมั้ย"

และแน่นอนว่าผมได้ แค่นั่งดูพี่ฟิสิกส์​จริงๆ

แต่ผมชอบนะ

เวลาพี่ฟิสิกส์​อ่านเอกสาร

จะดูเป็นผู้ใหญ่​ที่จริงจัง สุขุม และดูภูมิฐาน

บอกเลยว่าละสายตาไม่ได้

"ชิ! หลงตัวเองครับ"

นิ้วชี้เรียวจิ้มลงบนแก้มผม

"ใครยิ้มไม่ได้ยิ้มสักหน่อย ไม่ได้นั่งมองด้วย"

ไม่พูดเปล่าแต่ร่างสูง ยังเขยิบเข้ามาใกล้

รอยยิ้มพี่ฟิสิกส์​โคตรเจ้าเล่ห์​

"อื้อ อย่าแกล้งเค้านะ"

"อะ...อื้ม เขิน"

จนได้สิน่า

"หล่อต่างหาก"

เหมือนจะดี เมียพี่หล่อ

ไม่มีคำว่าเมียจะดีมาก

อีกครั้งที่คนตัวโตกว่า ต้องวิ่งไปห้องน้ำ

เฮ้อ จะรอดมั้ยเนี่ย

ลองให้กินมะม่วงเปรี้ยวดูดีกว่า

คงแก้อาเจียนได้สักระยะ

"พี่ซีครับ"

"ฝากใครซื้อมะม่วงเปรี้ยว ให้พี่ฟิสิกส์​หน่อยได้มั้ยครับ"

"ขอบคุณ​ครับ"

แล้วผมก็เดินไปห้องน้ำต่อ

พี่ฟิสิกส์​ยังคงยืนเกาะ ขอบอ่างล้างหน้าอยู่

"ไหวมั้ยครับ"

เดินเข้าไปลูบหลังพี่เขาช้าๆ

"หน้าพี่สิกส์​ซีดมากเลยนะ"

"เดี๋ยวคนเล็กมา"

ผมก็รีบออกจากห้องน้ำ

เพื่อไปเรียกบอดี้การ์ด ให้มารอหน้าห้องน้ำ

เตรียมไว้ก่อนเผื่อ พี่ฟิสิกส์​เป็นลมหมดแรง

แต่พอเปิดประตูเข้าไปอีกครั้ง

"พี่​สิกส์!!"

ใบหน้าซีดเซียว​ เหงื่อผุดพรายทั่วใบหน้า

แต่ร่างน่ะลงไปนั่งกองกับพื้น

บอดี้การ์ด​ที่เรียกมารีบเข้า มาประคองตัวพี่ฟิสิกส์​ขึ้น

ก่อนจะพยุงกลับไปห้องทำงาน

จัดการนำผ้าชุบน้ำมาเช็ด ไปตามใบหน้า และลำคอ

ส่งยาดมให้ดม กับน้ำผลไม้ให้จิบ

"พี่​สิกส์ไหวมั้ยครับ"

"ถ้าไม่ไหวคนเล็กจะ พาไปโรงพยาบาล"

"ครับ"

"พี่สิกส์ท้อง ฮ่าๆๆ"

"อดทนนะครับ"

"ลูกสั่งมา"

พี่ฟิสิกส์​ตอบยิ้มๆ

ทั้งที่หน้าซีดเซียว

"อยากท้องดูมั้ย"

ถามแซวแบบขำๆ

ริมฝีปากหยักยกยิ้มแห้ง

"หึหึ"

ท้องได้ก็ดีสิ

คนเล็กจะได้รุกกะเขาบ้าง

"อยากอาเจียนอีกมั้ย"

"ถ้ายังอยากอาเจียน"

"ลองกินมะม่วงเปรี้ยวดู"

พี่ฟิสิกส์​ทำหน้าแหยง

"ลองสักชิ้นสิครับ"

ผมหยิบมะม่วงเปรี้ยวชิ้นเล็ก ให้พี่ฟิสิกส์​ไปหนึ่งชิ้น

คนตัวโตรับไปแล้วทำตาปริบๆ

ก่อนจะส่งมะม่วงเข้าปาก

ใบหน้าที่ดูหล่อเหลาบิดเบี้ยว

แต่ผมกินแล้วเฉยๆ

"คิกคิก"

"ไม่ง่วงเลย"

"คนเล็กช่วยพี่สิกส์ ทำงานดีกว่า"

"อย่าห้ามเค้าเลย"

"เค้าอยากช่วยจริงๆ"

"โอเค"

และผมก็เริ่มต้นอ่าน รายละเอียดการซื้อขาย

ก่อนพี่ฟิสิกส์​จะรับ ไปเซ็นอนุมัติ​

ผมเลยหยิบแฟ้มมา อ่านให้พี่ฟิสิกส์​ฟังเรื่ิอยๆ

จนแฟ้มสุดท้ายสำหรับครึ่งวันนี้

"พี่สิกส์"

"อะ...อ้าว"

"หลับตอนไหนเนี่ย"

"เสียงเรามันน่านอนหรือเพลีย"

ผมเลยวางแฟ้มสุดท้ายลง

หยิบผ้าห่มมาห่มให้พี่ฟิสิกส์​

ยกแฟ้มที่เซ็นไปแล้วให้กับพี่ซี

พี่ซีใส่มาเป็นชุดเมื่อผม ยกแฟ้มออกไปให้

"ให้คนเล็กทำบ้างเถอะครับ"

"ใช่ว่าจะได้ทำบ่อย"

"อ่อ ยังเหลืออีกแฟ้มนะครับ"

"เดี๋ยสพี่ฟิสิกส์​ตื่นแล้ว จะให้รีบเซ็นนะครับ"

"ค้าบบ"

ผมกลับเข้าไปในห้อง

มองไปยังคนตัวสูงที่นั่งหลับ

นั่งหลับแบบนี้เมื่อยแย่

คิดได้แบบนั้นผมเลย จับพี่ฟิสิกส์​ให้นอนหนุนตัก

ก่อนจะเปิดแพดเช็ค อีเมลงานของำี่ฟิสิกส์​

จากที่เคยฝึกงาน เป็นเลขาของพี่ริชาร์ด​

ผมเองก็พอช่วยงาน พี่ฟิสิกส์​ได้บ้างไม่มากก็น้อย

แต่เพียงแค่ไม่มีสิทธิ์​ อนุมัติ​เซ็นอะไรทั้งนั้น

งานของผมตอนนี้ยังไม่มี

แต่ก็เข้าไปดูดิจการของ ครอบครัวตัวเองอยู่บ้าง

ไปลดภาระงานให้พี่หมอคนโต

อาทิตย์ละวันสองวัน

แต่ส่วนมากผมจะดูแลแขก จากต่างประเทศมากกว่า

เอกสารต่างประเทศก็เป็นผม

ที่ต้องอ่านเช็คอย่างละเอียด

นี่ก็คิดอยู่ว่าจะต่อโทบริหาร ธุรกิจ​ระหว่างประเทศ​

จะได้ช่วยทั้งพี่ฟิสิกส์​ และพี่คนโตได้

และอาจจะค่อยอดธุรกิจของตัวเองที่ตอนนี้ยังไม่ได้คิด ฮ่าๆ

"ครับ"

"ขออาหารญี่ปุ่นครับพี่ซี"

"นี่ไงเลือกเลขาไม่ผิดคน"

"ครับ"

"ตื่นแล้ว"

ผมยิ้มให้คนที่นอนหนุนตัก

พี่ฟิสิกส์​ยิ้มตอบ

"สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว"

พี่ฟิสิกส์​ถึงกับตาโต

"ฮ่าๆ ไม่ต้องห่วงนะครับ"

"งานพี่ฟิสิกส์​คนเล็ก จัดการให้แล้ว"

"มีแค่เอกสารที่ต้องเซ็น"

"แล้วก็สรุปงานไว้ให้ด้วย"

"มากๆ เลยครับ"

"พี่ซีสั่งมาให้แล้วครับ"

"คนเล็กรอพี่สิกส์​ตื่น จะได้กินพร้อมกัน"

"แน่นอน"

สองมือหน้าดึงแก้มผมยืดออก

"งื้ออ พอแล้ว"

พี่ฟิสิกส์​ลุกขึ้นนั่ง

บิดขี้เกียจ​ไปมา

ก่อนจะยืนขึ้นเต็มความสูง

"ครับ"

"หอมเบาๆ ก็​ได้!"

ส่งค้อนให้ไปหนึ่ง​ที

"คนบ้า! ใครให้หอมอีกเล่า"

"แล้วคำว่า 'ก็ได้'​ ไปไหน"

คุณเขาแค่หัวเราะ แล้วเดินออกไปห้องน้ำ

ผมเลยหันมาจัดแจง กับมื้อเที่ยงของวัน

รอสักพักพี่ฟิสิกส์​ก็กลับเข้ามา

"แหะๆ กลัวนิดนึง"

มือหนาวางลงบนศีรษะผม ​โยกไปมาเบาๆ

"ไม่ต้องครับ"

"มื้อนี้คนเล็กจะป้อนพี่สิกส์เอง"

"โถ่ ก็เล่นแพ้ท้องซะขนาดนี้"

"คนเล็กเป็นห่วงนะ"

พี่ฟิสิกส์​หยิกแก้มผมเบาๆ

ก่อนจะลงมือทานมื้อเที่ยงกัน

มีผมคอยป้อนพี่ฟิสิกส์​ตลอด

แต่ต่อมาก็สลับกันป้อน

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ

พี่ฟิสิกส์​ก็เคลียร์​งานต่อจากผม

ส่วนผมเปิดแพดเล่นเกม

คอยดูพี่ฟิสิกส์​ที่ยกถังขยะ เปล่าขึ้นมาอาเจียนบ่อยๆ

น้ำผลไม้ ผลไม้ ยาดม

ช่วยได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น

ฮืออออ คนเล็กสงสารสามี

ร้องไห้?

ยกมือจับหน้าตัวเอง​อัตโนมัติ​

ร้องไห้ทำไมวะ

อ๋อ มองพี่ฟิสิกส์​แล้วสงสาร

"พี่สิกส์​ทรมานนี่ครับ"

"คนเล็กสงสาร อึก"

พี่ฟิสิกส์​รวบตัวผมเข้าไปกอด

"อือ แต่พี่สิกส์​แพ้ทุกหนึ่งชั่วโมงเลยนะ มันเยอะเกินไป" ​

"ดีครับเลิกงานไปเลยนะ"

"ครับ"

หลังจากตกลงกันได้แล้ว

พี่ฟิสิกส์​ก็โทรไปถามพี่คริส

ว่าวันนี้กลับบ้านใหญ่​กี่โมง

ใช่ วันนี้วันศุกร์

ซึ่งเราต้องไปนอนบ้านใหญ่กัน

"ทำไมหรอครับ"

"อืม...งั้นเรากินข้าวเย็นที่ ร้านพี่คนกลางเลยดีกว่า"

"โอเคครับ"

ชื่อนี้ชื่อเดิม

ตั้งแต่สาขาที่มหาลัย

จนถึงสาขาบริษัทฟิสิกส์​

"พี่คนกลาง~"

"หิวครับแต่รอพี่คนกลาง กับคิมก่อน"

"ไม่ใช่สักหน่อย"

ไอ้คิมมันก็ยังน่าถีบเหมือนเดิม

"จริงอะ!"

"ง่า งั้นไม่กินก็ได้"

ทุกคนหัวเราะชอบใจ

แน่ล่ะก็ถ้ากินขนมหวานวันนี้

เสาร์​อาทิตย์​นี้ที่พี่คนโตจะตามใจเรื่องของกินคงอด

แน่นอนว่าผมยอมไม่กินวันนี้

พี่คนกลางโอบไหล่พาไปนั่ง

พี่ฟิสิกส์​เดินตามแต่หน้าเริ่มซีด

คิมแยกไปดูแลลูกค้าต่อ

แล้วศีรษะ​พี่ฟิสิกส์​ ก็ซบลงกับไหล่ของผม

ผมยกมือซ้ายขึ้นแตะ แก้มพี่ฟิสิกส์​

มือหนาสอดรอบเอว

ก่อนเจ้าของมือจะซุก หน้าเข้ากับซอกคอผม

พี่คนกลาง​กลับมา พร้อมแก้วน้ำขิง

"หนักมากอาเจียนทุกชั่วโมง"

"คน​เล็ก​บอกแล้ว"

"จิบน้ำขิงก่อนมั้ยพี่สิกส์"

"จะได้ดีขึ้น"

เสียงอ่อยเลย

พี่ฟิสิกส์​ผละออก

ก่อนจะยกแก้วน้ำขิงขึ้นจิบ

เคยโดนมาแล้วครับ

ช่วงนั้นบริษัท​เข้าปีที่สอง

เป็นช่วงเสี่ยงเอาเข้า ตลาดหลักทรัพย์​

พี่ฟิสิกส์​กับพี่ริชาร์ด​ หัวหมุนกันเลย

นอนน้อยไม่ยอมพักผ่อน

และมีบินไปคุยงาน ที่ต่างประเทศ​ด้วย

จนร่างกายตัวเองทรุด

เลยโดนสองหมอสั่ง ให้พักงานสามวัน

พี่ริชาร์ด​เองก็เห็นด้วย

พักสามวันนั้นห้ามเครียด

แถมด้วยการโดนจับตา

ให้ไปอยู่บ้าน​ใหญ่​ และห้ามจับงาน

ดูท่าจะขยาดไปอีกนาน

เรานั่งคุยเล่นกันจน ใกล้เวลาร้านปิด

พี่คนกลางเลยเริ่มทานมื้อเย็น​

เพราะจะได้ทันเก็บล้างในครัว

หลังจากกินข้าวเสร็จ​ และปิดร้าน

เราสี่คนก็พากันกลับบ้านใหญ่​

แยกย้ายกันไปอาบน้ำ

ก่อนจะลงมารวมที่ห้องนั่งเล่น

รอพี่สองหมอกลับบ้าน

ผมกับพี่คนกลางโดนหอมแก้มไปคนละฟอดใหญ่

คิมโวยวายพี่คนโต แต่กอดพี่คนกลางไว้แน่น

มือมันก็ลูบๆ ที่แก้มพี่คนกลางข้างที่โดนพี่คนโตหอม

ตลกไอ้คิมมันจริงๆ เลย

หวงเป็นหมาหวงเจ้าของ

และพี่คนโตก็เริ่มแกล้งไอ้คิม

ไล่จับฟัดพี่คนกลางวุ่นไปหมด

ไอ้คิมก็โวยวายตามประสา

พี่คริสว่าขำๆ

ก่อนจะนั่งลงข้างผม

ได้กลิ่นสบู่จากพี่คริสด้วย

คงอาบน้ำมาจากคอนโด ใกล้โรงพยาบาลแน่เลย

"อาบน้ำมาแล้วหรอพี่คริส"

"กลิ่นสบู่พี่คนโต"

คิกคิก​พี่คริสเขิน

"กินข้าวมารึยังครับ"

"คนเล็กไปอุ่นกับข้าวให้นะ"

"หลับไปแล้ว"

"ก็อาเจียนทั้งวันครับ"

"ทุกชั่วโมงเลยก็ว่าได้"

"แล้วก็มีอาการเพลียครับ"

"ครับ"

พี่คริสเข้ามาตรวจพี่ฟิสิกส์​

"ครับ"

"อื้ม ตรวจให้พี่อยู่นี่ไง"

"โห ถามแบบนี้"

"ผมแค่เพลียเองพี่"

"ครับตามอาการเหมือน ที่คนเล็กเคยเป็นเลย"

"ไม่มีครับ"

"แต่จะเวียนหัวแทน"

"แบบมึนๆ น่ะครับ"

"ข้อนี้รู้ดีครับ"

"แน่ล่ะคนเล็กกินบ่อย"

"แต่ก็ช่วยได้เยอะ"

"พี่ฟิสิกส์​เป็นแทนนี่ไงครับ"

"ก็ต้องเป็นแบบนั้นล่ะครับ พี่คริส"

"หูไวว่ะพี่"

ไม่พูดเยอะจริงๆ อย่างที่ว่า

จับพี่คริสอุ้มไปห้องครัวเลย

พี่คริส​ไม่โวยวายด้วย สงสัยหิว

"พอกับกูที่ไม่ชินมึงสวีท กับพี่คนกลางอะ"

"มึงเต๊าะคนแก่"

"ฮ่าๆๆ"

พี่คนกลางสะบัดหน้าหนี ลุกขึ้นชั้นสองไปทันที

และมันก็ไม่ไม่ไม่ไปตลอดทาง

"ครับไปนอนกัน"

จัดการปิดทีวีปิดไฟห้องนั่งเล่น

ก่อนจะประคองกอดกัน ขึ้นไปห้องนอน

"ฝันดีครับพี่สิกส์ ฟอด!"

แล้วผมก็อยู่ในอ้อมกอด พี่ฟิสิกส์​เหมือนทุกคืน