ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่5รักต้องซ่อนเอาไว้

ชื่อตอน : ตอนที่5รักต้องซ่อนเอาไว้

คำค้น : นักต้องซ่อนเอาไว้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 112

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2564 07:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5รักต้องซ่อนเอาไว้
แบบอักษร

ตอนที่5

รักต้องซ่อนเอาไว้....

 

"อื้มมมม...!!!อื้มมมม!!!!

"โอ๊ย..!!!

ยูกิร้องออกมาเมื่อรีลอนกัดที่ลิ้นของเขาจนได้เลือด..

"อย่าขัดขืนให้ชั้นไม่ต้องอารมณ์เสียกับนายอีก.."

"เพราะถ้าชั้นอารมณ์เสียขึ้นมาชั้นอาจจะไปบอกพี่สาวนายก็ได้ว่านายนั้นเป็นชู้กันชั้นนายนั้นยั่วยวนให้ชั้นหลงเสน่ห์ของนาย.."รีลอนพูดออกมาพร้อมด้วยรอยยิ้มแห่งผู้ที่เหนือกว่ายูกิอย่างมาก..........

 

"อย่านะคุณจะบอกพี่สาวของผมไม่ได้"

"พี่สาวผมต้องรับไม่ได้แน่ถ้ารู้ความจริงระหว่างคุณกับผม.."ยูกิพูดออกมาเพราะรู้ว่าถ้าพี่สาวของเขารู้ความจริงพี่สาวของเขาจะต้องทนไม่ได้แน่.......

 

"ทำให้ชั้นพอใจชิแล้วชั้นจะเก็บความลับนี้เอาไว้ไม่ให้พี่สาวของนายรู้เรื่องนี้..."รีลอนพูดออกมาด้วยสายตาแห่งความชั่วร้ายและ ซาตาน..

 

"ผมยอมคุณแล้ว.."ยูกิพูดออกมาแล้วคุกเข่าลงไปที่พื้นใบหน้าของยูกิอยู่ตรงเป้ากางเกงของรีลอนพอดี...ยูกิเอื้อมมือที่สั่นๆเกร็งๆของเขาไปรูดชิบกางเกงของของรีลอนอย่างช้าๆไม่นานแก่นกายของใหญ่โตของรีลอนก็ดีดออกมาใช่มือของยูกิ...

ยูกิกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกผิดต่อพี่สาวของเขาแต่ก็ต้องทำเพราะขัดขืนอะไรผู้ชายคนนี้ไม่ได้ต้องจำใจยอมทำตาม..จากนั้นยูกิก็รูดขึ้นรูดลงแก่นกายของรีลอนอย่างช้าๆ..

ยูกิได้ยินเสียงครางที่พอใจของรีลอนก็เร่งจังหวะเร็วขึ้น..

"ใช้ปากทำ.."รีลอนพูดออกมาด้วยอารมณ์ที่รุนแรงขึ้นยูกิได้ยินก็ทำตามอย่างไม่อาจจะขัดได้..

"หมับ..!!!!ยูกิเอาแก่นกายของรีลอนอมเข้าไปในปากของเขาอย่างช้าๆเพราะแก่นกายของรีลอนนั้นทั้งใหญ่และยาวมากอีกด้วย..

 

"พรึบ!!พรึบ!!พรึบ..!!!ยูกิใช้ปากทำให้รีลอนรวดเร็วขึ้นเพราะรีลอนจับหัวของยูกิขยับให้เร็วขึ้นด้วยอารมณ์ของความต้องการร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ...

 

"อื้มอื้ม..อ่า..อ่า..อ้าาาาาาาา..!!!จากนั้นไม่นานรีลอนก็ถึงจุดหมายปลดปล่อยน้ำรักออกมาใช่ปากของยูกิจนหมด..ยูกิกลืนกินน้ำรักนั้นจนหมดลงไป...แล้วเอาปากของเขาออกจากแก่นกายของรีลอนพร้อมกับเช็ดทำความสะอาดให้รีลอนเสร็จเรียบร้อย..

 

"นายเริ่มรู้งานของตัวเองแล้ว.."

"ไม่ต้องให้ชั้นต้องพูดอะไรมาก.."

"รีบเอาโทรศัพท์ของพี่สาวนายไปให้เธอสิเดี๋ยวเธอจะสงสัยนะว่านายเข้ามาในชั้นทำไหมถึงนานจัง.."รีลอนพูดออกมายูกิหยิบเอาโทรศัพท์ของพี่สาวทันทีและก็จะเดินออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว..

"เดี๋ยว..!!!เสียงเข้มของรีลอนพูดออกมา..

ทำให้ยูกิหยุดเดินทันทีแล้วหันมาจะถามรีลอนว่าอะไร..

"อะ..ไ

"จุ๊บ!!!!..รีลอนคว้าคอของยูกิมาอย่างรวดเร็วแล้วจูบที่ปากของยูกิอย่างอ่อนโยน..พร้อมดูดดึงเลียลิ้นที่เป็นบาดแผลของยูกิไปมาอย่างนุ่มนวลจนยูกิเองก็เคลิ้มตามรสจูบที่อ่อนโยนของรีลอนไปโดยไม่รู้ตัวของเขาเลย....

"พรึ่บ!!!รีลอนละจูบออกมาพร้อมกับส่งสายตาคมเข้มให้ยูกิแล้วยกยิ้มที่มุนปาก..ยูกิเองก็ไม่รู้ว่ารีลอนกำลังจะสืออะไรให้กลับเขา..

แต่ตอนนี้ยูกิเองนั้นก็สับสนในการกระทำของรีลอนมากๆ..

พอเป็นอิสระยูกิก็รีบเดินออกไปทันที..

และไม่กล้ามองหน้ารีลอนเลยสักนิดหัวใจของยูกิก็เต้นแรงมากๆตอนที่เขาเดินออกมาจากห้องทำงานของรีลอน ..

 

 

"ยูกิยืนทำอะไรพี่เรียกเธออยู่นะ..."เสียงหญิงสาวพูดออกมาในระหว่างที่กำลังเล่นกับลูกน้อยของเธออยู่...

 

"ยูกิเธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า.."

"หรือยังปรับตัวกับอากาศที่นี้ไม่ทัน.."

ยูโกะพูดถามน้องชายของเธอด้วยความห่วงใย 

"ครับพี่ผมน่าจะปรับตัวไม่ทันครับ.."

ยูกิตอบพี่สาวของเขากลับไปด้วยความรู้สึกผิดในใจลึกๆ...

 

"ยูกิเธอไปพักที่ห้องของเธอก่อนก็ได้นะ.."

"ดีขึ้นมามากเมื่อไหร่ค่อยมาเล่นกับหลานเล่นนะ.."พี่สาวของยูกิพูดออกมา..

 

"ครับพี่ผมขอไปพักก่อนดีกว่า.."

"ดีแล้วพักก่อน.."

"พี่จะให้คนพาเธอไปนะ.."

"ครับ.."

ยูกิตอบกลับพี่สาวไป..

จากนั้นยูกิก็เดินตามสาวใช้ที่ทำงานที่พายูกิไปที่ห้องของเขา..

ไม่นานยูกิก็มาถึงห้องของเขาที่จะพักอยู่ที่นี้...

 

"คุณต้องการอะไรหรือเปล่าค่ะ.."

"ดิฉันจะนำมาให้ค่ะ.."

สาวใช้ที่พายูกิมาพูดถามออกมาเมื่อพายูกิมาถึงห้องของเขาแล้ว..

 

"ไม่เป็นไรครับ"

"ผมจะขอพักผ่อนเลย.."ยูกิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าจริงๆ..

สาวใช้ไม่รบกวนอะไรแล้วก็เดินออกไปจากห้องของยูกิ..

 

ยูกิมองรอบๆห้องที่ใหญ่โตนี้ด้วยความเหนื่อยหล้าทั้งความรู้สึกและร่างกายของเขาจริงๆ.

จึงทิ้งตัวลงไปนอนที่เตียงนอนนุ่มอย่างอ่อนแรง

จากนั้นก็ค่อยๆหลับตาลงไม่นานจากนั้นยูกิก็หลับลึกลงไปในห้วงนิทราในวันที่แสนเหนื่อยล้าอีกหนึ่งวัน..

 

........................................................................................

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงมาก..

ท้องฟ้านั้นมืดลงไปหมดร่างเรียวของยูกิก็หลับลึกยังไม่ตื่นขึ้นมาในห้องยูกินอนที่ตอนนี้มืดมากเพราะไม่ได้เปิดไฟสักดวงให้ความสว่างในห้องนี้...

จนเวลาผ่านไปอีกหลายชั่งโมงต่อมาร่างของยูกิก็ค่อยขยับตัวมาไปในเตียงนอนที่นุ่มๆ..

ยูกิลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืด..

ก็รู้สึกว่าท้องร้องประท้วงต้องการอาหารขึ้นมาทันที..

ยูกิจึงเดินไปเปิดไฟในห้องให้สว่างจากนั้นก็ไปอาบน้ำล้างตัวให้สดชื่นแล้วจะไปหาอะไรมากิน...

 

ไม่นานหลังจากที่ยูกิใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วก็เดินออกจากห้องของเขาไป...

ยูกิเดินตามทางที่มีแสงสว่างไปเรื่อยๆหวังว่าจะเจอคนให้ถามว่าห้องครับไปทางไหน...

 

จนยูกิเดินมาพักสักก็มองเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินมาทางเขาพอดี

ยูกิจึงเอ่ยถามขึ้นมาว่าห้องครัวไปทางไหน

"ขอโทษนะครับช่วยบอกทางผมไปที่ห้องครัวได้ไหนครับ.."ยูกิพูดถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร

 

"เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายก็จะถึงครับ.."ผู้ชายคนนั้นพูดออกมาท่าทางนิ่งๆ..

"ขอบคุณครับ.."ยูกิพูดขอบคุณออกมาผู้ชายคนนั้นก็ผ่านยูกิไปจากนั้นยูกิก็เดินตรงไปที่ห้องครัวตามทางที่ผู้ชายคนนั้นบอกไม่นานยูกิก็มาถึงห้องครัว

 

"ห้องครัวนี้ก็เป็นห้องที่ใหญ่มากเหมือนกัน."

"ขออนุญาตใช้ห้องครัวหน่อยล่ะกัน"ยูกิพูดออกมาคนเดียวแล้วเดินเข้าไปในห้องครัววิสาสะโดยที่เจ้าบ้านยังไม่อนุญาต..

แต่เพราะความหิวมากยูกิเลยทำแบบนี้..

ร่างเรียวเดินไปเปิดดูของในตู้เย็นก็เห็นอาหารมากมายแต่ยูกิเลือกเอาเพียงไข่ไก่ขนมปังและใส้กรอกออกมาทำกินเพราะหิวมาก...

 

จากนั้นยูกิก็ทำอาหารกินเองอย่างง่ายๆผ่านไปไม่นานอาหารของเขาก็เสร็จเรียบร้อย..

ยูกิเอาอาหารใช่จานของเขาแล้วมานั่งกินคนเดียว..

ยูกิลงมือกินอาหารอย่างหิวมาก...

จนไม่รู้ว่าผู้ชายร่างสูงใหญ่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเข้มๆ...

 

"มาทำอะไรในครัวของชั้น.."เสียงเข้มๆของรีลอนพูดออกมาเสียงดัง..

ยูกิที่กินอาหารอยู่นั้นถึงกับตัวชาขึ้นมาทันมีเมื่อได้ยินเสียงของรีลอน..

 

"ผมขอโทษครับ"

"ที่เข้ามาในครัวของคุณโดยที่คุณไม่ได้อนุญาต.."ยูกิพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ตกใจและตื่นกลัว..

 

"นายหิวมากถึงขนาดนั้นเลยหรอกถึงเข้ามาขโมยอาหารของชั้นที่นี่.."รีลอนพูดออกมาเสียงเยือกเย็น...

 

"ผมขอโทษครับ.."ยูกิพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นๆ...

 

"นายทำอะไรกิน.."รีลอนพูดออกมาพร้อมกับเดินไปดูที่จานอาหารของยูกิแล้วนั่งลงที่เก้าอี้....

"ขนมปังใส้กรอกและไข่ดาวครับ..

ยูกิตอบกลับ

"ไปทำมาให้ชั้นอีกจานเอาใส้กรอกเยอะๆ."

รีลอนพูดสั่งออกมาแล้วกินอาหารที่จานของยูกิทันที..

ยูกิยืนมองรีลอนอย่างไม่เข้าใจจากนั้นก็ไปทำอาหารให้รีลอนกินตามที่เขาสั่ง..

ไม่นานอาหารที่ร้อนๆพร้อมกับส่งกลิ่นหอมก็มาวางที่ตรงหน้าของรีลอน

รีลอนใช้มีดกับช้อมตัดใส้กรอกออกมาเป็นสองชิ้นแล้วลงมือกินอย่างหน้าตานิ่งๆ...

ยูกิยืนมองรีลอนพร้อมกับมองจานอาหารที่วางเปล่าของเขาด้วยสายตาเศร้าๆเพราะเขาพึงจะกินไปนิดเดียวเองรีลอนก็เข้ามาเขายังหิวอยู่เลย...

 

"จะยืนมองทำไมนั่งลงสิ แล้วมากินอาหารที่จานนี้พร้อมกับชั้น.."

"เพราะจานของนายชั้นกินหมดแล้ว.."รีลอนพูดออกมเสียงนิ่งแล้วกินอาหารอย่างหิวมากๆเหมือนไม่ได้กินอาหารมาเป็นวันๆอย่างนั้นล่ะ..

ยูกิทำตามที่รีลอนพูดเขานั่งลงไปกินอาหารจานเดียวกันกับรีลอนอย่างเงียบๆ..

 

จนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่...

 

อาหารที่ยูกิทำขึ้นมานั้นก็หมดทั้งยูกิและรีลอนต่างอิ่มด้วยกันทั้งคู่...

ยูกิเก็บจานไปล้างแล้วทำความสะอาดห้องครัวที่เขาทำอาหาร..

รีลอนนั่งมองด้านหลังของยูกิแล้วไล่ลงมามองที่ก้มของยูกิด้วยสายตาที่หื่นกระหาย...

 

"นายเป็นผู้ชายจริงๆใช่ไหม.."รีลอนถามยูกิขึ้นมา..

"คุณก็เห็นหมดแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมก็มีแบบเดียวที่คุณมี.."

"จะถามทำไมว่าผมเป็นผู้ชายหรือไม่อีก"ยูกิตอบกลับรีลอนไปเสียงเรียบนิ่งโดยที่มือของเขานั้นก็ล้างจานอยู่.....

"ชั้นรู้ว่านายมีแบบเดียวที่ชั้นทุกอย่างแต่ของนายเล็กกว่าของชั้นเป็นหลายเท่าเลยนะ..."

"ก็ผมไม่ได้ตัวใหญ่เท่ายักษ์เหมือนกับคุณนี้..."ยูกิพูดออกมาด้วยความรู้สึกไม่พอใจที่ถูกดูถูกแบบนี้..

 

"แต่ของยักษ์ใหญ่ของชั้นก็เข้าไปตรงนั้นของนายได้สบายเลยนะนายยังครางออกมาอย่างมีความสุข."รีลอนพูดออกมาเสียงสนุก...

"คุณรีลอนหยุดพูดเรื่องใต้สะดือสักที่เถอะ.."ยูกิพูดออกมาด้วยความไม่พอใจสุดพร้อมกับจะหันหน้ามาทางรีลอนแต่...

"จุ๊บ!!!!!รีลอนเดินมาช้อนหลังของยูกิแล้วคว้าเข้าที่คอของยูกิแล้วก้มลงมาจูบปากอย่างอ่อนโยน...

"อื้มมม...!!!ยูกิส่งเสียงประท้วงขึ้นมาเมื่อเขาเหมือนจะหายใจไม่ออก...

"พรึ่บ...!!รีลอนละจูบออกมามองยูกิด้วยสายตาสนุกยูกิรีบเอามือของเขาขึ้นมาเช็ดปากด้วยเองทันที..

"อาหารที่นายทำอร่อยเหมือนตัวของนายเลยนะ.."รีลอนพูดออกมาพร้อมด้วยรอยยิ้มจากนั้นก็เดินออกไปจากห้องครัวทันที...

ยูกินี้ยืนงงปรับอารมณ์ของตัวเองไม่ถูกเลยที่รีลอนพูดออกมาดีๆกับเขาพร้อมด้วยรอยยิ้มนั้นอีก.....

"คุณทำแบบนี้กับผมทำไม ผมไม่เข้าใจความคิดของคุณเลย..."ยูกิพูดออกมาด้วยใบหน้าที่แดงๆ..

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว