facebook-icon Instagram-icon

เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดถูกใจและดาว รวมทั้งซื้อนิยายด้วยกุญแจหรือเหรียญด้วยนะคะ ^^

ภาคพิเศษ ฉบับ ลี ยูจีน >> ผมก็แค่...อยากรักใครซักคน 1

ชื่อตอน : ภาคพิเศษ ฉบับ ลี ยูจีน >> ผมก็แค่...อยากรักใครซักคน 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 64

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2563 11:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาคพิเศษ ฉบับ ลี ยูจีน >> ผมก็แค่...อยากรักใครซักคน 1
แบบอักษร

คำเตือน 

นิยายต่อไปนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุตั้งแต่สิบสามปีขึ้นไป อาจมีภาพ เสียงหรือเนื้อหาที่ต้องใช้ “จินตนาการ” ในการรับชม ผู้อ่านที่มีอายุน้อยกว่าสิบสามปี ควรได้รับคำแนะนำ 

  

ช่วงเวลาดำเนินเรื่อง : ก่อนเนื้อเรื่องในภาคหลัก 

ตัวละครเอก : ลี ยูจีน 

แขกรับเชิญ : ซีเค, อีวาน เพียส, เจย์ซี, คริสติน่า หยาง 

  

         อะแฮ่ม กราบสวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่านที่ให้เกียรติเสียสละเวลาอันมีค่ามาอ่านเรื่องราวชีวิตของกระผม กระผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้มีโอกาสแชร์ประสบการณ์ชีวิตอันดีงามและไม่คาดฝันให้ทุกท่านได้ชมกัน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา กระผมคงต้องขอแนะนำตัวเองก่อน 

         กระผมชื่อ ลี ยูจีนครับ ถ้าจะให้เหมาะสมและเป็นทางการตามแบบสากล คงไม่ว่าอะไรถ้าหากกระผมจะแนะนำตัวเองเป็นภาษาอังกฤษและฝรั่งเศสด้วยนะครับ 

         My name is Lee Eugene. I am a steward of King’s villa. And I am a half English-Korean. 

         Je m’appelle Lee Eugene. Je suis l’hôte de King de villa. Et je suis à moitié anglais-coréen.   

         ครับ ทุกท่านคงได้รู้จักกระผมในเนื้อเรื่องหลักผ่านการเล่าเรื่องของสองพี่น้องสจ๊วตแล้ว แต่ที่กระผมได้มีโอกาสมา (เสนอหน้า) พบกับท่านผู้อ่านในวันนี้ก็เพราะอยากจะมาเล่าเรื่องราวของตัวเองที่ยังไม่มีใครเคยล่วงรู้นอกจากคนเก่าๆในคฤหาสน์คิงเท่านั้น ก็อย่างที่รู้กันนะครับว่ากระผมได้บทเป็นพ่อบ้านประจำคฤหาสน์หลังนี้ ก็แหม...บทพ่อบ้านน่ะ มันจะไปเด่นอะไร บางครั้งกระผมก็อยากจะเป็นดาวจรัสแสงบนเวทีบ้างนะครับ 

           

*อันนี้ไม่ได้อิจฉาชาร์มกับเฟลมหรอกนะ พวกเธอสองคนก็น่ารักดี กระผมรักทั้งสองคนนั้นแหละครับ แต่ถ้าจะให้ระบุว่ารักใครมากกว่ากัน อันนี้คงต้องบอกว่า แอร๊ยยยย เขินนะครับเนี่ย ของแบบนี้ ก็ต้องรักคนเป็นพี่แน่นอนอยู่แล้ว 

           

อะแฮ่ม ประเด็นนี้ไม่เกี่ยวครับ กระผมคงต้องขออภัยด้วย - -  

         อันที่จริงกระผมอยากจะแนะนำตัวเองให้เป็นทางการมากกว่านี้ แต่เกรงว่าท่านผู้อ่านจะเบื่อเสียก่อน เพราะจากเนื้อเรื่องหลัก ชาร์มและเฟลมก็เล่าเรื่องของกระผมไปมากพอดูอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นนิสัยส่วนตัว งานอดิเรก หรือแม้แต่สถานที่อยู่ประจำของกระผม แต่ไม่เป็นไรครับ ไหนๆก็พาท่านผู้อ่านมาถึงจุดนี้แล้ว กระผมจะเล่าเรื่องราวอันเข้มข้นตั้งแต่ตอนย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์คิงใหม่ๆให้ทุกท่านฟัง รับรองว่าเรื่องนี้ยังไม่มีใครรู้มาก่อนแน่นอน 

         เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา กระผมจะเริ่มเล่าเรื่องราวชีวิตแบบย่อๆเลยนะครับ 

         เรื่องมีอยู่ว่า... 

  

  

  

          ร่างสูงสง่าของหนุ่มเอเชียคนหนึ่งกำลังก้าวลงจากรถแท็กซี่ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถึงเจ็ดใบแบบมีล้อเลื่อนบ้าง แบบหิ้วบ้าง แบบสะพายบ้างถูกโชเฟอร์ลากลงมากองแทบเท้า แต่ชายหนุ่มไม่สนใจแม้แต่จะตรวจสอบจำนวนของสัมภาระหรือเอ่ยขอบคุณโชเฟอร์  

           แท็กซี่ขับรถจากไป ทิ้งให้หนุ่มร่างสูงสง่ายืนนิ่งงันอยู่คนเดียว 

           ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับหนุ่มเอเชีย คล้ายดารานักแสดงจากแดนโสมก็ไม่ปาน ผู้ชายคนนี้จัดว่าเป็นคนที่มีผิวพรรณดีมากคนหนึ่ง เผลอๆอาจจะดีกว่าผู้หญิงแท้ๆด้วยซ้ำ ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ประทานรูปลักษณ์ภายนอกอันดีเลิศมาให้เขา ชั่ววูบหนึ่ง ลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านร่างแบบบาง พาให้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาปลิวไหวไปกับสายลม ราวกับกำลังถ่ายทำมิวสิควิดีโอหน้าศูนย์การค้าใจกลางเมืองก็ไม่ปาน 

           หนุ่มหล่อเงยหน้าขึ้น มองสิ่งก่อสร้างที่อยู่ตรงหน้าตนอย่างไม่เชื่อสายตา 

           นี่คือสถาน แห่งบ้านทรายทอง ที่ฉันปองมาสู่... 

         เอิ่ม...อันที่จริงแล้วเขาเป็นผู้ชาย ไม่ใช่พจมงพจมานอะไรทั้งนั้นแหละ แค่คิดว่าเพลงนี้คงใช้กับบรรยากาศนี้ได้ ก็แค่นั้นเอง แต่ก็นะ ใครจะไปนึกกันว่าที่อยู่ในแผ่นกระดาษใบเท่าโพสต์อิทจะพาพ่อครัวประจำโรงแรมเจ็ดดาวใจกลางเมืองใหญ่ออกมาไกลถึงชานเมืองที่ไร้ผู้คนอาศัย ดีที่ทางเข้าซอยแห่งนี้เป็นถนนส่วนบุคคลปูด้วยซีเมนต์เป็นอย่างดี ไม่เช่นนั้นเขาคงนึกว่าตัวเองถูกลวงหลอกให้ออกมาลำบากที่บ้านนอกเสียแล้ว 

           ตั้งแต่ล้อรถบดขยี้ถนนในเขตชานเมือง เขายังไม่เห็นตึกรามบ้านช่องซักหลัง สิ่งที่เห็นมาตลอดทางคือสีเขียวชอุ่มชุ่มชื้นแบบอุดมสมบูรณ์สุดๆของต้นไม้ใบหญ้านานาพันธุ์ที่ชายหนุ่มแทบไม่รู้จักสักนิดถ้าพวกมันไม่เคยลงไปอยู่บนเขียง หม้อ หรือกระทะในห้องครัว นานๆทีถึงจะเห็นอาคารโรงงานโผล่มาโด่ๆหลังเดียวท่ามกลางทุ่งหญ้า มีถนนลูกรังตัดเป็นทางให้รถผ่านเข้าไปได้ แต่จ้างให้ เขาคงไม่บอกโชเฟอร์ให้เลี้ยวรถเข้าไปหาหรอก เพราะที่ๆเขาจะไปอยู่นั้น จะต้องดูดีมีระดับและมีคุณภาพมากกว่าอย่างแน่นอน 

           ในที่สุดสมปองก็มาถึงที่หมาย เอ๊ย...ไม่ใช่ หนุ่มหล่อก็มาถึงที่หมายเสียที เมื่อเห็นสิ่งปลูกสร้างหลังเดียวในรัศมีห้าร้อยเมตรตรงหน้า มันคือบ้านหลังใหญ่สไตล์วิคตอเรียน...ขนาดมหึมา ทาด้วยสีเหลืองนวลทั้งหลัง กระเบื้องหลังคาเป็นสีเขียวหยก ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว ตัวบ้านแลดูสะอาดเอี่ยมและสวยงามเหมือนพึ่งสร้างเสร็จใหม่ๆในสมัยศตวรรษที่สิบเก้าก็ไม่ปาน บ้านหลังนี้คือสมบัติตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น มันคงได้รับการบูรณะดูแลมาหลายครั้งหลายครา จึงแลดูไม่เก่าและน่ากลัวเหมือนอย่างคฤหาสน์เก่าๆในอังกฤษอย่างไรอย่างนั้น นี่เป็นสิ่งก่อสร้างเดียวที่ตั้งโล้นเด่นเป็นสง่าท่ามกลางไร่ส้ม มะนาว องุ่นและมะกอกที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา พนันได้เลยว่าคนที่เป็นเจ้าของที่แถบนี้ทั้งหมดจะต้องรวยเละแบบไม่บันยะบันยังแน่นอน 

           ชายหนุ่มคิดว่าเขาควรจะเข้าไปหาเจ้านายคนใหม่...เจ้าของบ้านหลังนี้เสียที การยืนอยู่ข้างนอกในที่เปลี่ยวๆพร้อมกับสัมภาระมากมายเกินจะถือไหวเพียงคนเดียวคงไม่ใช่เรื่องดี ยิ่งชายหนุ่มเป็นคนบอบบาง เรี่ยวแรงน้อยกว่าผู้หญิงบางคนอีกด้วย 

           เขาเดินตรงไปที่ตำแหน่งวีดีโอ ดอร์ โฟน ชายหนุ่มกดออดไปหนึ่งที จากนั้นจึงยืนรอให้คนมารับ ดูเหมือนอุปกรณ์ตรงหน้าจะเป็นของไฮเทคและอายุน้อยที่สุดในบริเวณรั้วแห่งนี้ เพราะข้าวของอื่นๆล้วนเข้ากันกับตัวบ้านแบบวิกตอเรียนแทบทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นรั้วบ้าน โคมไฟ หรือประตูรั้ว 

           “ลี ยูจีนใช่ไหม” 

เสียงห้าวเซ็กซี่ของใครคนหนึ่งดังผ่าความเงียบขึ้นมา หนุ่มหน้ามนคนเกาหลีแทบจะสะดุ้งโหยง ดีที่ทันตั้งตัว รักษามาดเชฟระดับเจ็ดดาวไว้ได้ เสียงนั้นดังมาจากวีดีโอ ดอร์ โฟน ชายหนุ่มจึงมองเข้าไปในหน้าจอขนาดไม่เล็กมากนัก 

“ครับ กระผมเอง สวัสดีครับ คุณคงจะเป็นเจ้าของบ้าน คุณคือซีเคใช่ไหมครับ” 

“ใช่ ฉันเองแหละ เข้ามาข้างในสิ” 

สิ้นเสียงซีเค...เจ้านายคนใหม่ของเขานับจากนี้เป็นต้นไป ประตูรั้วหนาหนักสีน้ำตาลก็เลื่อนเปิดด้วยตัวเองอัตโนมัติ เมื่อชายหนุ่มมองเข้าไปในหน้าจออีกครั้ง ปรากฏว่าชายหนุ่มซึ่งสนทนากับเขาอยู่อีกฝั่งหนึ่งของหน้าจอได้หายไปแล้ว 

  

  

  

  ในที่สุดชายหนุ่มและเจ้าของบ้านก็ช่วยกันขนสัมภาระมากมายประดามีเข้ามาในบ้านเสร็จเป็นอันเรียบร้อย ซีเคผายมือเชิญให้ชายหนุ่มนั่งประจำที่ห้องรับแขก ก่อนจะเข้าไปเอาน้ำในห้องครัวมาให้ ยิ่งทำให้ลูกจ้างคนใหม่แห่งบ้านหลังนี้รู้สึกเกรงใจเป็นอย่างมาก เขาแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าคนเป็นนายจ้างจะบริการลูกจ้างของตนได้ดีขนาดนี้ 

พูดง่ายๆก็คือ เขาไม่เคยเห็นนายจ้างที่ไหนทำแบบนี้มาก่อนเลย 

ชายหนุ่มรับแก้วน้ำมาดื่มอึกๆ ถึงแม้จะไม่ค่อยหิวน้ำเท่าไหร่นัก เนื่องจากตนพกกระติกน้ำส่วนตัวเวลาออกนอกสถานที่อยู่แล้ว เพราะไม่อยากใช้แก้วน้ำร่วมกับปากของผู้อื่น ใครไม่ถือ แต่เขาก็ถือล่ะเรื่องแบบนี้ สำหรับเชฟโรงแรมระดับเจ็ดดาว ความสะอาดของถ้วยชามพาชนะต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ เช่นเดียวกับพาชนะที่ผ่านการฆ่าเชื้อจากห้องไอซียูอย่างไรอย่างนั้น 

“ทำตัวตามสบายนะ คิดซะว่านี่คือบ้านของนายอีกหลังหนึ่ง”ซีเคเอ่ยเพื่อชวนคุย 

“ค...ครับ”ชายหนุ่มตอบแบบกล้าๆกลัวๆ ก็คนตรงหน้าช่างใจดีเหลือเกิน ซ้ำยังเป็นกันเองกับลูกจ้างอย่างเขาอีกด้วย 

ตอบเสร็จ ชายหนุ่มทันมีเวลาสำรวจสิ่งแวดล้อมใหม่รอบตัว ภายในคฤหาสน์ของซีเคถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยศิลปะย้อนยุคแบบในสมัยศตวรรษที่สิบเก้า ชายหนุ่มเดาว่าคงเป็นแบบวิกตอเรียนเหมือนข้างนอกตัวบ้านอย่างแน่นอน ภายในบ้านมีบริเวณจัดสรรที่ลงตัว ห้องหับถูกแยกเป็นส่วนๆ ซอยไปตามพื้นที่ต่างๆของบ้านอย่างเหมาะสม คนที่สร้างบ้านหลังนี้คงต้องคำนึงถึงประโยชน์ใช้สอยของห้องต่างๆไว้ดีทีเดียว นอกจากนั้นคนที่สร้างบ้านหลังนี้ยังต้องมีรสนิยมดีอีกด้วย เพราะเฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ในห้องแลดูเป็นแบบย้อนยุคหากแต่ไม่เชยระเบิด แทนที่จะให้ความรู้สึกเหมือนบ้านของคุณทวด บ้านหลังนี้กลับทำให้ผู้พบเห็นคิดถึงสถานที่ท่องเที่ยวแนวย้อนยุคที่สวยงามลงตัว น่าเก็บภาพวิวทิวทัศน์ลงไปในกล้องถ่ายรูปเพื่ออัพขึ้นโซเชียล เน็ตเวิร์ค 

และแล้วซีเคก็ขัดจังหวะการสำรวจของชายหนุ่มด้วยการตั้งคำถาม 

“จะถือไหมหากฉันจะเรียกแทนตัวว่า ‘นาย’ ได้หรือเปล่า” 

“ไม่ครับ ตามสบายเลยครับ” โอ เรียกเหมือนเพื่อนเรียกกันเลยนะครับเนี่ย 

“หรืออยากให้ฉันเรียกด้วยชื่อ...ยูจีน?” 

“แล้วแต่คุณซีเคสะดวกเลยครับ” 

สิ้นเสียง เจ้าของบ้านก็หัวเราะนิดหนึ่ง 

“วันหลังห้ามเรียกฉันว่า ‘คุณ’ อีก มันดูห่างเหินมากเกินไป เรียกฉันว่าซีเคหรือ นาย เฉยๆก็ได้ ฉันไม่ถือหรอก” 

“อ่า...ครับ”ลี ยูจีนรับคำอย่างช่วยไม่ได้ 

“นายเป็นสมาชิกคนแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ เพราะฉะนั้นฉันจะบอกกฎของคฤหาสน์หลังนี้ที่ฉันเป็นคนคิดขึ้นมาเองให้นายฟังเลยก็แล้วกัน 

ข้อที่หนึ่ง สมาชิกทุกคนในคฤหาสน์คิงไม่ว่าจะเป็นใครมาจากไหนก็ตาม จะไม่มีการแบ่งแยกชนชั้น สีผิว อายุ ระดับเงินเดือน เชื้อชาติ ศาสนาหรือการศึกษาแต่อย่างใด ขอให้คิดเสียว่าทุกๆคนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน 

ข้อที่สอง หากปฏิบัติตามกฎข้อที่หนึ่งได้ สมาชิกในคฤหาสน์คิงสามารถใช้คำพูดเพื่อหยอกล้อเล่นกับสมาชิกคนอื่นๆได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้คำสุภาพกับผู้เป็นนาย ทุกๆคนมีสิทธิใช้ภาษาได้ทุกระดับหากมันจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างกันเติบโตไปในทางที่ดี...มีอะไรไม่เข้าใจหรือเปล่า ลี ยูจีน” 

“อ่า...ไม่ครับ แต่หากเป็นไปได้ล่ะก็ กระผมอยากจะขอเรียกแทนซีเคว่า ‘คุณ’ แบบนั้นจะสะดวกต่อกระผมมากกว่า และกระผมอยากจะขอให้คุณเรียกกระผมว่า ‘พ่อบ้านลี’ ครับ” 

“เอาแบบนั้นเหรอ”ซีเคถามอย่างไม่อยากเชื่อ 

“ครับ” 

เมื่อได้ยินเสียงยืนยันมาจากเจ้าตัว เจ้าของบ้านจึงต้องยอมรับโดยดุษฎี 

“คงไม่ช้าเกินไปที่ฉันจะกล่าวว่า...ยินดีต้อนรับ สมาชิกคนใหม่แห่งคฤหาสน์คิง หรอกนะ”ซีเคบอก 

“ไม่เลยครับ กระผมเองก็ขอฝากเนื้อฝากตัวกับคุณด้วย” 

“ดีเลย ดื่มน้ำแก้วนี้เสร็จแล้ว ฉันจะพาพ่อบ้านลีไปดูห้องหับภายในบ้าน สถานที่ทำงานและห้องพัก” 

  

  

  

  

ซีเคพาลี ยูจีน หรือพ่อบ้านลีไปเดินชมบ้านของเขาทุกๆห้อง จากนั้นจึงพามายังห้องครัวซึ่งอยู่ทางทิศใต้ของบ้าน ครัวของคฤหาสน์หลังนี้แทบจะทำให้พ่อบ้านหนุ่มติดปีกบินเลยทีเดียว เพราะห้องครัวของซีเคไม่เป็นสองรองโรงแรมระดับเจ็ดดาวที่ไหนๆเลย เนื่องจากว่ามีอุปกรณ์ทำครัวทุกอย่างครบครัน อาจเรียกได้ว่า “เกินความจำเป็น” เสียด้วยซ้ำ 

ลี ยูจีนเริ่มมองนายจ้างคนใหม่ด้วยสายตาที่บ่งบอกความชื่นชมเป็นอย่างมาก เขาเคยได้ยินมาว่าซีเคเป็นเศรษฐีพันล้านที่ร่ำรวยมหาศาลจากธุรกิจร้อยแปดพันล้านกิจการของเจ้าตัว ยิ่งได้มาเห็นห้องครัวของเศรษฐีติดอันดับโลกแบบนี้ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ลี ยูจีนเหมือนอยู่ในห้องครัวโรงแรมระดับเจ็ดดาวจริงๆ 

ซีเคไม่ใช่เศรษฐีขี้งก หรือทุ่มเงินให้แต่ข้าวของหรือห้องหับที่ตัวเองชอบหรือใช้บ่อย แต่เขาใช้เงินไปกับบ้านหลังนี้อย่างสร้างสรรค์ ไม่เว้นแม้แต่ห้องครัวซึ่งเป็นส่วนที่เจ้าตัวยอมรับว่าลงมา “เดินเล่น” น้อยที่สุดในบ้านก็ตาม นอกจากนั้นแล้ว ซีเคยังเป็นพวกหัวอนุรักษ์นิยมอีกด้วย เห็นได้จากเครื่องครัวและอุปกรณ์ต่างๆเป็นแบบผสมผสาน มีทั้งเครื่องครัวตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายายที่ต้องใช้แรงงานคนในการปรุงแต่งอาหารจานหนึ่งออกมา ไล่เรื่อยมาจนถึงเครื่องครัวสมัยใหม่ที่ใช้ไฟฟ้าควบคู่เพื่ออำนวยความสะดวกและความรวดเร็วให้แก่ผู้ใช้อีกด้วย 

ยังมีอีกอย่างก็คือ ตู้เก็บเสบียงอาหารยังถูกทำแยกเอาไว้เป็นสัดเป็นส่วนเพื่อรองรับการเก็บสะสมเครื่องเทศและเครื่องปรุงจากทั่วโลก ไม่ว่าจะเป็นส่วนผสมของประเทศไหนๆก็สามารถหาได้ภายในตู้เหล่านี้ทั้งหมด 

ไม่เพียงเท่านั้น เจ้าของบ้านยังเป็นนักสะสมจานลวดลายต่างๆอย่างลงตัว ทั้งที่ทำจากวัสดุต่างกันและที่ทำคนละยุคสมัย เรียกได้ว่าในตู้เก็บจานแทบจะมีจานชามทุกประเภท บางชิ้นไม่สามารถหาได้ในปัจจุบันอีกแล้ว 

ลี ยูจีนอยากจะอ้าปากค้างให้กับสิ่งอลังการงานสร้างเหล่านี้ นี่เจ้านายของเขาเป็นเจ้าของพิพิธภัณฑ์ด้านโภชนาการหรืออย่างไรกัน 

พ่อบ้านลีใช้เวลาสำรวจห้องครัวที่หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วในโลกนี้อยู่สามชั่วโมง รู้ไหม มันเป็นความสุขชนิดที่เรียกว่า “สุโค่ยแบบสุดๆ” ถ้าเป็นไปได้ล่ะก็ ชายหนุ่มยินดีจะแบกฟูกมานั่งเล่นนอนเล่นอยู่ในนี้เลยทีเดียว 

พอได้ยินเรื่องความคิดของพ่อบ้านลี ซีเคก็ทำเพียงยิ้มมุมปากเท่านั้น ก่อนจะพาไปดูห้องพัก ซึ่งอยู่ชั้นเดียวกับเจ้าของบ้าน ห้องของลี ยูจีนอยู่ไม่ห่างจากซีเคมากนัก ห่างกันเพียงแค่สองห้องคั้น ก็เท่านั้นเอง 

“พักผ่อนตามสบายนะ เจอกันเย็นนี้ ฉันจะรอกินอาหารเย็นของพ่อบ้านลี” 

สิ้นสุดการทัวร์รอบคฤหาสน์คิง ซีเคก็ทิ้งให้ลี ยูจีนได้มีเวลาส่วนตัวอยู่ในห้องของตัวเอง 

  

  

  

เป็นอย่างไรบ้างครับ ชีวิตวันแรกในคฤหาสน์คิงของกระผม นี่แหละคือครั้งแรกที่กระผมกับซีเคได้เจอกัน ตอนนี้ท่านผู้อ่านก็คงได้รู้ความรู้สึกของกระผมที่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ไปหมดแล้ว เรื่องต่อไปที่กระผมอยากจะเล่าให้ท่านผู้อ่านฟังก็คือ สาเหตุที่กระผมต้องระเห็จมาอยู่กับซีเคครับ 

อันที่จริงมันก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ จะเล่าตอนนี้เลยก็ได้ ไม่ใช่เรื่องยาวเยื้อยอะไรมากมาย มันเริ่มมาจากว่าเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ซึ่งกระผมยังทำงานเป็นเชฟอยู่ที่โรงแรมชื่อดังระดับเจ็ดดาวอยู่ ซีเคเกิดนึกสนุก ก็เลยออกจากบ้านมาขับรถเล่นในเมือง พอหิวก็มาลงเอยที่ร้านอาหารในโรงแรมที่กระผมทำงานอยู่ วันนั้นกระผมทำอาหารฝรั่งเศสสูตรพิเศษให้ซีเคกิน เจ้าตัวเกิดติดอกติดใจ ซีเคชมเชยกระผมยกใหญ่เรื่องรสชาติอาหาร ทำเอากระผมปลื้มสุดๆที่เศรษฐีพันล้านหาตัวจับได้ยากจะมารับประทานอาหารฝีมือกระผม เราจึงแลกนามบัตรกัน ก่อนจากกัน ซีเคทิ้งท้ายให้กระผมไว้ว่า เบอร์ในนามบัตรของเขาใช้ติดต่อเวลาที่กระผมมีเรื่องฉุกเฉินหรือต้องการความช่วยเหลือเท่านั้น กระผมก็รับคำไปตามเรื่อง จากนั้นก็แยกย้ายกัน 

และแล้วไม่นาน ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น 

กระผมถูกไล่ออกจากการเป็นเชฟที่โรงแรมแห่งนั้น 

ใครจะไปเชื่อกันเล่าว่าคนอย่างลี ยูจีน เชฟกระทะเหล็กผู้มากประสบการณ์แห่งโรงแรมระดับเจ็ดดาวจะถูกไล่ออกอย่างง่ายดายเพียงเพราะเหตุผลไม่เป็นเรื่อง 

กระผมถูกลูกน้องกล่าวหาว่าแอบหลับระหว่างทำอาหารให้ลูกค้าคนสำคัญ 

แต่นั่นมันเป็นกิจวัตรประจำวันของกระผมนะ ไม่ว่าจะใครหน้าไหนมาสั่งอาหาร กระผมก็เริ่มสตาร์ทด้วยการยืนหลับหน้าเตาเป็นประจำอยู่แล้ว นึกว่าทุกคนในห้องครัวจะชินแล้วเสียอีก แต่ถึงอย่างไรซะ กระผมก็ทำอาหารไปเสิร์ฟได้ทันเวลานะครับ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ความผิดของกระผมจริงๆนะ ToT 

ในเมื่อพระเจ้าไม่เข้าข้างกระผม งานนี้คงต้องพึ่งพาปาฏิหาริย์ ในเย็นวันที่กระผมถูกไล่ออกนั่นเอง ขณะที่กำลังเก็บข้าวของออกจากโรงแรมแห่งนั้น จู่ๆกระดาษแผ่นหนึ่งก็ตกลงมาบนนิ้วหัวแม่โป้งบนเท้าขวาของผม 

CK !@#$%^&*()_+ Tel: 0753886543246  

กระผมไม่เคยเห็นใครทำนามบัตรได้แอ็บแสตร็คเท่านี้มาก่อน กระผมยอมรับว่าอ่านคำบรรยายในบัตรนั่นไม่ออก และก็ไม่เข้าใจด้วย แต่คิดว่าคนทำต้องมีจุดประสงค์บางอย่างแอบแฝงอยู่แน่ มันอาจจะเป็นรหัสลับหรืออะไรสักอย่าง แต่ช่างมันเถอะครับ กระผมเป็นเชฟทำอาหารนะ ไม่ใช่สายลับศูนย์ศูนย์เจ็ด เพราะฉะนั้นสิ่งเดียวที่กระผมสนใจก็คือเบอร์โทร 

ทันทีที่ซีเครับสาย เราคุยกันเพียงแค่ห้านาทีผ่านตู้โทรศัพท์สาธารณะหลังโรงแรม และแล้วกระผมก็ได้รับข่าวดีในวันเดียวกับที่ได้รับข่าวร้ายนั้นเอง 

แค่นี้แหละครับ ต้นเหตุที่ทำให้กระผมและซีเคได้มาพบกัน ท่านผู้อ่านอาจจะคิดว่านี่เป็นเรื่องของบุพเพสันนิวาสอยู่เป็นแน่ ก็แหม ถ้าท่านคิดจริงๆล่ะก็ กระผมก็คงรู้สึกเขินมากนะเนี่ย ใครจะรู้กันว่าโชคชะตาจะเล่นตลก พาให้กระผมและเขาได้มาพบกันในคฤหาสน์ที่สวยงามหลังนี้ 

พูดถึงบุพเพสันนิวาส เรื่องรักแรกพบหรือคู่แท้อะไรประมาณนี้แล้ว มันก็ทำให้กระผมนึกถึงเรื่อง “ครั้งแรกระหว่างกระผมกับซีเค” ได้ ท่านผู้อ่านคงอยากรู้ล่ะสิว่าระหว่างกระผมกับซีเคจะลงเอยกันอย่างไร  

อันที่จริงกระผมไม่ควรจะเล่าเรื่องแบบนี้หรอกนะ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างคนสองคน ถ้าซีเครู้เรื่องนี้ ต้องไม่ชอบใจแน่นอนครับ กระผมเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน ไม่ชอบมากๆด้วย กระผมไม่ต้องการให้ซีเคมีใครคนอื่นที่เป็นบุคคลที่สาม สี่ หรือห้า หรืออาจจะมากกว่านั้นเข้ามาในชีวิตระหว่างเราสอง 

อะไรนะครับ ท่านผู้อ่าน? 

อ๋อ จะเก็บเป็นความลับ ไม่แพร่งพรายให้ใครรู้ โดยเฉพาะซีเค 

อืม จะดีเหรอ 

โถ กระผมขอเถอะครับ เรื่องนี้กระผมลำบากใจนะ 

อ่า ก็ได้ครับ เห็นแก่ท่านผู้อ่านที่ติดตามเรื่องราวชีวิตของกระผมด้วยความตั้งใจจนมาถึงจุดๆนี้ หากไม่ได้เล่าสู่กันฟังก็จะหาว่ากระผมใจร้าย ถ้างั้นก็ได้ครับ กระผมจะยอมเอาศักดิ์ศรีของเชฟระดับเจ็ดดาวมารับประกันเอง แต่กระผมขอตั้งชื่อตอนเอาไว้ด้วยนะครับ ท่านผู้อ่านจะได้ “จิ้น” กันได้ 

ชื่อของมันก็คือ “ผมก็แค่...อยากรักใครซักคน” 

ความคิดเห็น