ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 ภรรยาเอก

ชื่อตอน : ตอนที่2 ภรรยาเอก

คำค้น : ภรรยาเอก จำปาสีขาว

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2563 07:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 ภรรยาเอก
แบบอักษร

ตอนที่2 

ภรรยาเอก 

 

ณ จวนใหญ่ของสกุลหลานจัดการรับเจ้าสาวเข้ามาทำพิธีอย่างยิ่งใหญ่สมกับหน่าตาของสองตะกูลมากๆที่กำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกัน 

" เกี้ยวเจ้าสาวเดินทางมาถึงแล้ว"เสียงของแม่สื่อพูดออกมาแม่มาถึงที่หน้าจวนสกุลหลานแล้วเจ้าสาวก้าวขาลงมาจากเกี้ยวสีแดงอย่างงดงามและเจ้าสาวยังได้ยินเสียงผู้คนที่ต่างพูดว่ายินดีกับเจ้าสาวด้วยที่เจ้าบ่าวได้หญิงงามไปแต่งด้วย.... 

"เจ้าบ่าวอยู่ที่ใดทำไหมถึงไม่มารับตัวเจ้าสาวที่หน้าจวนกันล่ะ"เสียงขิงแม่สื่อพูดออกมาเมื่อมองไม่เห็นเจ้าบ่าวที่ควรจจะเป็นคนมารับตัวสาวเจ้าข้ามประตูบ้านอันแรกเข้าไปถึงจะอยู่กันร่มเย็นเป็นสุขในชีวิตแต่งงานระหว่างเจ้าบ่าวและเจ้าสาว... 

"เจ้าบ่าวมาแล้ว!!!!!เสียงของพ่อบ้านสกุลหลานที่ดูแลงานนี้จนหมดพูดออกมาเสียงดังเมื่อเห็นว่าเจ้าบ่าวเดินออกมาด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งมากมากเหมือนทุกคนจะมองออกว่าเจ้าบ่าวไม่ได้เต็มใจที่จะแต่งงานกับเจ้าสาวเหมือนถูกบังขับให้แต่งงานเพราะเจ้าบ่าวนั่นนิ่งมากๆไม่ได้แสดงอารมณ์ดีใจออกมาเลยสักนิดเดียว.... 

"เจ้าบ่าวจับมือเจ้าสาวแล้วพาเข้าไปในบ้านด้วย"เสียงของแม่สื่อพูดออกมาตามประเพณีที่สืบต่อกันมายาวนานในการแต่งงานกันของบ่าวสาว.... 

"เจ้าสาวยื่นมือออกมาให้เจ้าบ่าวจับและพาเดินเข้าบ้านเพื่อทำพิธีกันต่อ"เสียงแม่สื่อพูดออกมาอีกครั้งเมื่อเจ้สาวได้ยินก็ยื่นมือของนางออกมาให้เจ้าบ่าวจับ.... 

"พรึบ!!!!!! 

มือที่ใหญ่หนาจับมือของเจ้าสาวอย่างรวดเร็วแต่ว่ากลับทำให้เจ้าสาวที่ไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาวัยสิบห้าปีแต่เธอคือหญิงสาสวัยยี่สิบปีที่อยู่ในร่างนี้ก็รู้ทันทีถึงความไม่ปกติของเจ้าบ่าวที่มีต่อเจ้าสาว... 

แต่เฉินหลินจือเธอก็ไม่ได้โวยวายหรือพูดอะไรออกมาเธอเดินตามที่เจ้าบ่าวพาเธอก้าวขาเข้าไปในบ้านหลังนี้อย่างสง่าผ่าเผยที่จะเป็นภรรยาเอกของจวนหลานแห่งนี้.... 

เวลาต่อมาก็มาถึงการทำพีธีกราบไหว้ฟ้าดินและพ่อแม่ตามประเพณีที่สืบต่อกันมา 

"เจ้าบ่าวเจ้าสาวคำนับฟ้าดิน"เสียงแม่สื่อพูดออกมาดังๆเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ในมือถือถ้วยชาก็ก้มหัวโค้งคำนับพร้อมๆกัน 

"เจ้าบ่าวเจ้าสาวคำนับพ่อแม่"เสียงแม่สื่อพูดออกมาอีกครั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวก็คำนับพ่อแม่อย่างงดงาม.... 

"พ่อกับแม่ขอให้พวกเจ้าทั้งสองอยู่เคียงข้างและใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข"คนเป็นพ่อแม่อวยพรให้กับลูกชายและลูกสะใภ้ที่จะเข้ามาเป็นภรรยาเอกของสกุลหลานจากนี้ไปเจ้าบ่าวเจ้าสาวก้มหัวโค้งคำนับในคำอวยพรของพ่อแม่ที่ให้พรมา 

"เจ้าบ่าวเจ้าสาวคำนับกันและกัน"เสียงแม่สื่อพูดออกมาอีกครั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวก็คำนับกันและกัน 

"เจ้าบ่าวมอบกำไลทองให้กับภรรยาผู้ที่เป็นเอกที่แต่งงานด้วย"เสียงของแม่สื่อพูดออกมาตามประเพณีที่เจ้าบ่าวจะต้องเป็นฝ่ายมิบกำไลทองเพื่อแสดงถึงฐานะของภรรยาอีกอย่างชัดเจน... 

แต่กลับผิดคลาดเมื่อเจ้าบ่าวกับมอบกำไลหยกสีขาวให้กับเจ้าสาวที่แต่งด้วยในตอนนี้ทำให้ทุกคนต่างมองเจ้าบ่าวว่าทำแบบนี้นั้นหมายความว่าอย่างไรกัน... 

"เจ้าบ่าวควรที่จะให้กำไลทองเจ้าสาวไม่ใช่หรือ" 

"แล้วทำไมถึงให้กำไลหยกแทนเล่า"แม่สื่อพูดถามออกมาอย่างตกใจมากมากตั้งแต่ทำพิธีให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวมาหลายต่อหลายคู่ก็ไม่เคยเห็นว่าเจ้าบ่าวจะให้กำไลหยกเจ้าสาวเลยสักคน.... 

"กำไลหยกก็หมายถึงภรรยาเท่านั้น" 

"แต่เป็นภรรยาที่มาทีหลัง"เสียงของเจ้าบ่าวพูดออกมาเรียบๆนิ่งๆทำเอาคนในงานต่างมองกันเป็นตาเดียวกับคำว่าทีหลังที่เจ้าบ่าวพูดออกมา... 

"หมายความว่าอย่างไรกันที่บอกว่ามาทีหลัง"เสียงของเจ้าสาวพูดออกมาหลังจากที่นิ่งเงีบยมานานมากแล้ว... 

"ท่านพูเหมือนข้าเป็นภรรยาน้อยอย่างนั่นล่ะ"เสียงของเฉินหลินจือพูดถามออกมาด้วยความสงสัยที่ไม่เคยมีหญิงสาวคนใดเอ่ยถามสามีที่แต่งงานแล้วเพราะหลังจากเข้าพิธีแต่งงานแล้วภรรยาก็จะต้องเชื่อฟังสามีในทุกๆเรื่องไม่ว่าสามีจะพูดอะไรภรรยาจจะต้องเชื่อฟังไม่มีเอ่ยปากถามอีกครั้ง... 

"ท่านแม่สื่อได้เวลาส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอแล้ว"คนเป็นแม่ของเจ้าบ่าวพูดออกมาเพื่อที่จะไม่ให้อะไรบานปลายไปมากกว่านี้เพราะนางรู้ว่าอย่างไรเสียสะใภ้คนนี้ของนางจะต้องรู้ในไม่ช้าแน่ว่าลูกชายของนางนั้นมีภรรยาที่ไม่ได้แต่งด้วยแต่อยู่กินกันเช่นสามีภรรยากันมาก่อนแล้ว 

แต่นางจะยังไม่ให้รู้เสียก่อนหลังจากผ่านคืนเข้าห้องหอไปเสียแล้วนางถึงจะเป็นคนบอกว่าสิ่งที่ลูกชายของนางนั้นพูดออกมาหมายความว่าอย่างไรกัน 

"ใช่ใช่ได้เวลาพาเจ้าสาวเข้าไปห้องหอแล้ว"เสียงของแม่สื่อพูดออกมาเมื่อเห็นว่าเรื่องราวจะเริ่มวุ่นวายแล้ว.... 

"ท่านช่วยมาตอบข้าด้วยล่ะในคำพูดของท่าน"เสียงของเฉินหลินจือพูดออกมาอย่างไม่ยอมเพร่ะเหมือนเธอเองก็ได้ยินมาคราวๆแล้วว่าคุณชายสกุลหลานฟิงชูคนนี้นั้นเหมือนมีหญิงที่เขารักแล้วแต่ทำไมเขาถึงไม่ปฏิเสธงานแต่งงานนี้ไปให้มันจบๆ... 

แต่ไม่รู้ทำไมถึงแต่งงานกับหญิงที่เขาไม่ได้มีใจให้ด้วยเรื่องนี้เฉินหลินจือก็ยังสงสัยอยู่มากแต่เมื่อเธอเองก็ไม่มีทางเลือกมากเท่าไรก็ยอมแต่งงานไปอย่างนั้นเพื่่่่่อที่เธอจะหาทางกลับไปยังโลกปัจุบันของเธอที่จากมา.... 

 

ระหว่างที่ยังติดอยู่ในยุคนี้เธอก็จะใช้ชีวิตให้มีความสุขไม่มีความทุกอะไรที่จะทำร้ายให้เธอจะต้องเจ็บปวดเฉินหลินจือคิดแบยนี้เพราะเธอยังหาทางกลับไปไม่ได้..... 

เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปนานมากแล้วเฉินหลินจือที่อยู่ในร่างของฉินหลินจือนั่นก็เบื่อมากๆเธอจึงเปิดผ้าคลุมหน้าของเธอออกมาแล้วมองหาของกินเพราะตอนนี้เธอหิวมากๆเพร่ะรอเจ้าบ่าวมาเปิดผ้าคลุมหน้าหลายชั่วยามแล้วแต่ก็ยังไม่เห๋นจะเข้ามาเลยเธอก็เลยเปิดผ้าคลุมหน้าเองเสียแล้วมองหาของกินที่เธอกำลังหิวอยู่มากๆ.... 

"มีอะไรที่ฉันกินได้บ้างนะ"เสียงของเฉินหลินจือพูดออกมาและเดินไปที่โตะที่วางอาหารเอาไว้มากมายในห้องหอนี้ 

"มีไก่ด้วยขอกินก่อนแล้วกัน"เธอพูดออกมาแล้วดึงเองเนื้อไก่มากินอย่างหิวมากๆจากนั้นก็กินไปเรื่อยๆจนเธอจะอิ่ม..... 

"ขอขนมอีกชิ้นก็แล้วกัน"เฉินหลินจือพูดออกมาและก็หยิบกินขนมอย่างอร่อยแต่ว่าระหว่างที่เอกินขนมอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงว่าเจ้าบ่าวจะเข้ามาที่ห้องหอเธอจึงรีบไปนั่งที่เตียงพร้อมกับผ้าคลุมหน้าเอาไว้โดยที่มือนั้นก็มีขนมอยู่เธอจึงยัดเข้าไปที่แขนเสื้แของเธอและนั่งนิ่งๆรอเจ้าบ่าวมาเปิดผ้าคลุมหน้าอย่างรอคอย.... 

ติดตามตอนต่อไปคะ............. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว