ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 18 ความทรงจำสีดำ

ชื่อตอน : บทที่ 18 ความทรงจำสีดำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 ความทรงจำสีดำ
แบบอักษร

เรือที่เคยแล่นมาส่งเธอในคราแรกเพื่อมายังเกาะแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ทำให้ได้พบกับความรู้สึกดีๆ มันกำลังพาเธอกลับไปใช้ชีวิตคนในกรุงเช่นเดิม ทว่าในใจกลับยังไม่อยากไป เพราะอะไรน่ะหรอ...คงเพราะใครคนนั้นที่ทำหน้าที่เป็นคนขับเรืออยู่ในตอนนี้

เธอกลัว...กลัวว่าถ้าเท้าแตะพื้นบ้านเมื่อไหร่ เขาจะกลับมาเป็นคนใจร้ายเหมือนเดิม

สายตาของวราธรที่กำลังทอดมองออกไปจนสุดขอบทะเลลดต่ำลงพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากคลี่ยิ้มหน่อยๆพลอยให้ความอบอุ่นแล่นเข้าไปเกาะกุมหัวใจคนถูกมอง

"หนาวหรือเปล่า?"ธารินส่ายหน้ายิ้มๆก่อนจะเสมองท้องทะเล

ชายหนุ่มเหลือบมองแผ่นหลังเล็กที่สะท้อนรับกับแสงอาทิตย์ในยามเช้าก่อนจะสังเกตเห็นมือของเธอที่กำลังถูแขนตัวเองเบาๆ

"แล้วก็บอกว่าไม่หนาว ถูแขนตัวเองจนเลขจะขึ้นอยู่แล้ว"เสียงเข้มดังแว่วขึ้นข้างหูพร้อมๆกับเสื้อแขนยาวตัวหนาวางทาบทับลงบนแผ่นหลัง

"ขอบคุณค่ะ"เขายิ้มตอบก่อนจะเดินไปบังคับเรือต่อ

ธารินเงยหน้ามองผืนทะเลก่อนจะหันตัวไปหาวราธร ร่างโปร่งในชุดสบายๆโบกสะบัดกระทบกับสายลม เส้นผมที่พลิ้วไหวเปิดให้เห็นรูปหน้าที่ชัดเจน แว่นตากันแดดสีน้ำตาลอ่อนมันทำให้เขาดูดีราวกับพวกเจ้าพ่อในละครหลังข่าวที่เธอชอบดูอยู่บ่อยๆ

หัวใจเจ้ากรรมก็พลันเต้นระรัวเมื่อชายหนุ่มเหลือบหางตามองด้วยว่ารู้สึกคล้ายถูกจับจ้อง

"พระอาทิตย์สวยดีนะคะ"ชี้ให้วราธรดูหวังจะให้เขาเลิกย่นคิ้วสงสัย...คงเพราะเธอนั้นมองเขานานเกินไปกระมัง"ดูสิคะ สวยจริงๆนะ"

หาทางเบี่ยงประเด็น

"เมฆบังขนาดนั้น เธอยังเห็นอีกหรอ?"เธอแหงนมองขึ้นไปบนฟ้าซึ่งปราศจากสิ่งที่เอ่ยถึงก่อนหน้านี้เมื่อมันถูกบดบังจากก้อนเมฆขนาดใหญ่

เธอเพียงแค่ยิ้มแห้งๆเมื่อคล้ายว่าจะถูกจับได้ว่าโกหก

 

ผ่านไปราวๆหนึ่งสัปดาห์หลังกลับมาจากเกาะ ทุกอย่างก็เหมือนจะเป็นเช่นเดิม วราธรยังคงเป็นคนๆเดียวกับชายบนเกาะ ความโล่งอกปรากฏในส่วนลึกของหัวใจธาริน เธอกลัวไม่ใช่น้อยหากว่าเขานั้นเปลี่ยนไปเป็นเหมือนเก่า...

ร่างบางหย่อนกายลงบนโซฟาด้วยว่าวันนี้เป็นวันหยุดของเธอ ธารินกดเปิดโทรทัศน์ก่อนจะผ่อนคลายไปกับรายการต่างๆที่กำลังถ่ายทอดออกมาให้ได้รับชม ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับรายการโปรดพลันเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นแล้วปรากฏเป็นเบอร์ของชายที่เพิ่งจะทำการแลกหมายเลขติดต่อกันเมื่อสามวันก่อนโดยคนขอให้เหตุผลว่าจะเอาไว้ใช้โทรบอกเวลาผู้เป็นย่านัดทานข้าวที่บ้านใหญ่...นั้นแหละเหตุผลของวราธร

"มีอะไรคุณ?"

(เอาแฟ้มงานมาให้หน่อย วางอยู่ข้างๆโคมไฟหัวเตียงอ่ะ กุญแจสำรองห้องฉันอยู่ใต้กระถางดอกไม้หน้าห้อง รีบเลยนะ ฉันมีประชุมต่อ ขอบใจมาก)พอรับสายเขาก็ระรัวคำพูดออกมายาวเป็นหางว่าวก่อนที่จะกดวางสายในทันทีไม่ยอมให้คนถูกใช้งานเอ่ยปฏิเสธเลยสักคำ

"อะไรของเขา"เอ่ยถามกับโทรศัพท์ที่เพิ่งจะถูกตัดสายไปหยกๆแต่กระนั้นก็ยอมทำตามที่วราธรสั่ง

ธารินก้มลงยกกระถางดอกไม้เล็กๆขึ้นก่อนจะพบกุญแจที่ซ่อนอยู่ด้านล่าง มือบางบิดกลอนประตูเปิดพร้อมกวาดสายตามองไปยังเตียงกว้าง เลื่อนมองไปที่แฟ้มสีเขียวอ่อนแล้วตรงเข้าไปหยิบมันขึ้นมาในทันที

"คงจะเป็นอันนี้แหละ"เพราะลองสำรวจดูแล้วก็ไม่มีแฟ้มอื่นเลยนอกจากเล่มนี้เล่มเดียว ดูท่าวราธรจะเป็นคนบ้างานพอตัวถึงขั้นเอาเข้ามาทำในห้องนอนขนาดนี้

ในจังหวะที่กำลังหันตัวกลับสายตาก็สบเข้ากับกรอบรูปตรงชั้นวางโทรทัศน์ มันเป็นรูปสมัยเด็กของวราธรที่ภายในบ้านไม่มีให้เห็นเลยสักรูปส่วนบ้านใหญ่ธารินก็ไม่เคยได้สังเกต

"ตอนเด็กๆหน้าตาก็ดูใจดี แต่ทำไมโตมาหน้าดุจัง"เอ่ยยิ้มๆ แต่พอขยับไปมองใกล้ๆรอยยิ้มก็ค่อยๆหดหายไปก่อนที่ใบหน้าเรียวจะเต็มไปด้วยความสงสัย คิ้วบางเริ่มขมวดจนแทบจะชนกัน

"ทำไมรู้สึกคุ้นๆ"เสียงแผ่วเบาดังแว่วในความเงียบ ฉับพลันภาพบางอย่างก็ปรากฏเป็นความทรงจำหากแต่มันเร็วจนไม่รู้ว่าเป็นภาพของอะไร...มันมืดดำไปหมดพร้อมๆกับภาพที่ตัดกันไปมาฉับๆพลอยให้ปวดจี๊ดที่ขมับ

"อะไร มันคืออะไร?"แววตากรอกไปมา ความสงสัยพลันก่อตัวมากกว่าเดิม มือบางกำแฟ้มแน่น ความรู้สึกอึดอัดตีตื้นในใจ เมื่อไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นคืออะไร พยายามเท่าไหร่ก็ไม่รู้อยู่ดี

ตื้ดดดด~

เสียงโทรศัพท์คล้ายจะเรียกสติธารินให้กลับมา เธอกดรับสายก่อนจะวิ่งออกไปยังรถของตน เพราะวราธรโทรมาเร่งเอางานแม้ภายในใจจะยังคงความสงสัยนั้นอยู่ไม่จางหาย

 

ธารินก้าวเท้าเดินด้วยความเร่งรีบ ดูได้จากเสื้อผ้าที่สวมใส่ว่าหล่อนนั้นรีบขนาดไหน มันเป็นชุดสบายๆเหมาะกับการใส่อยู่บ้านมากกว่าที่จะใส่มาเดินในบริษัทเช่นนี้ ส่งผลให้พนักงานต่างเหล่มองเธอด้วยความสงสัย

"สวัสดีค่ะ ฉันเอาแฟ้มงานมาให้คุณวราธรค่ะ"พนักงานต้อนรับยกยิ้มทักทายหล่อน

"คุณธารินใช่มั้ยคะ?"

"ค่ะ"เธอนึกงงที่หญิงสาวตรงหน้ารู้จักชื่อเธอ แถมยังมองเธอแปลกๆ

พนักงานคนนั้นหันไปพูดคุยกับใครบางคน ซึ่งเธอคาดว่าน่าจะเป็นผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ ไม่นานนักคนคนนั้นก็เดินมาหาเธอในทันที

"สวัสดีค่ะคุณธาริน ตามดิฉันมาเลยค่ะ ท่านรองรออยู่ที่ห้อง"

"ฝากเอาไปให้ได้มั้ยคะ พอดีฉันขี้เกียจขึ้นไป"

"ท่านรองบอกให้คุณเอาขึ้นไปให้ค่ะ"เธอเอ่ยยิ้มๆด้วยว่าต้องทำตามคำสั่งของผู้เป็นนายแม้จะเห็นใจหญิงสาวที่กำลังทำหน้าหนักใจอยู่ไม่น้อย

ไม่ใช่ไม่อยากขึ้นไปหากแต่พึ่งรู้ตัวว่าตนเองนั้นใส่เพียงเสื้อยืดแขนกุดบางๆกับกางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาขาวนวล...ไม่แปลกใจเลยที่ถูกสายตาพนักงานมองแปลกๆ

"ไปก็ไปค่ะ"เอ่ยบอกอย่างจำยอมก่อนจะเดินตามผู้จัดการเข้าลิฟต์ไป...

พอลับหลังธารินแล้วพนักงานก็หันไปซุบซิบกันต่อ

"แกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครอ่ะ ทำไมท่านรองถึงได้สั่งการลงมาเอง"

"ไม่รู้สิ แต่น่าจะสำคัญแหละ"

"ฉันว่าไม่แฟนก็น้องสาว"

"แฟนเนี้ยตัดออกไปได้เลย แกเคยเห็นท่านรองสนใจใครมั้ยล่ะหลังจากที่คุณฟ้า..."

เว้นประโยคต้องห้ามไว้หากแต่ก็เข้าใจกันได้แม้ไม่ต้องพูดอะไร พนักงานสาวพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เพื่อนเอ่ย วราธรคล้ายจะไม่สนใจใครเลยหลังจากที่ดูเหมือนจะสนใจฑิฆัมพรหากแต่ในตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

"ส่วนน้องสาวจะเป็นไปได้หรอ ท่านรองเป็นลูกคนสุดท้องนะ"เอ่ยบอกตามจริง

"แต่แกไม่สังเกตหน้าตาของคุณธารินหรอ"คู่สนทนาขมวดคิ้วสงสัย

"หน้าตาเหมือนกันขนาดนั้น ถ้าใครได้เห็นก็ต้องบอกแบบฉันนี่แหละ ถ้าไม่ใช่พี่น้องหน้าตาจะเหมือนกันอะไรขนาดนั้น อย่างกับแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน"

"เออก็ใช่ ฉันก็ว่าอยู่ทำไมหน้าถึงคุ้นๆ ที่แท้ก็หน้าเหมือนท่านรองนี้เอง"

"อย่างกับท่านรองตอนปล่อยผมยาวแหนะ"ทั้งสองเอ่ยอย่างเชื่อมั่นว่าธารินอาจจะเป็นน้องสาวของวราธรและเวหา หากแต่ก็ยังคาใจที่ว่าท่านรองของพวกหล่อนเป็นบุตรคนสุดท้อง...แต่ทำไมถึงมีน้องสาวได้นี่แหละคือสิ่งที่ยังคงหาคำตอบไม่ได้

ร่างบางเดินไปเรื่อยๆพร้อมๆกับส่งยิ้มทักทายพนักงานเมื่อถูกมองด้วยสายตาแปลกๆซึ่งเธอก็รู้สาเหตุนั้นดีคงไม่พ้นการแต่งตัวของเธอ

"มาแล้วค่ะท่านรอง"เสียงเลขาเอ่ยบอก

"ให้เธอเข้ามาเลย"คนก้มหน้าทำงานอยู่เอ่ยบอกทั้งอย่างนั้น

ร่างบางเดินตรงเข้าไปยืนนิ่งที่หน้าโต๊ะรองประธานบริษัทพลางกอดแฟ้มไว้แนบอก รู้สึกขัดเขินกับสายตาพนักงานด้านนอกที่กำลังมองเข้ามา ด้วยว่าห้องทำงานของวราธรเป็นห้องกระจกจึงไม่ปลอดสายตาผู้คน...

"ไม่นั่งละ ยืนทำ..."พอเงยหน้าขึ้นมองก็ชะงักประโยคที่จะพูดพลางเลื่อนสายตามองคนตรงหน้าก่อนจะตวัดหางตาออกไปนอกห้องทำงาน พลันคิ้วหนาก็ขมวดปล่อยรังสีบางอย่างออกมาเมื่อเห็นสายตาวิบวับๆของพนักงานชายที่ชะเง้อมองธารินราวกับจะกลืนกินเสียให้ได้...

มือหนากดลงบนปุ่มของรีโมตพลันกระจกก็ถูกปิดการมองเห็นพลอยให้พนักงานกลับไปนั่งสนใจงานต่ออย่างนึกเสียดาย หากแต่พอถูกสายตาของผู้เป็นนายตวัดมองพลันสันหลังก็เสียววาบ...

แต่ก็ยังสงสัยว่าธารินคือใครเหตุใดใบหน้าจึงละม้ายคล้ายกันกับเจ้านายหากบอกว่าเป็นน้องสาวพวกเขาก็เชื่อโดยไม่มีข้อกังขาใดๆสักคำ

"ทำไมแต่งตัวแบบนี้?"มองหัวไหล่ที่เปิดเว้าจนเห็นบราสีดำกับกางเกงขาสั้นที่อวดเรียวขาสีนวลผ่องราวกับหลอดไฟนีออน ภาพที่เห็นพลอยให้รู้สึกหงุดหงิดใจแปลกๆ

"ก็คุณโทรเร่งขนาดนั้นฉันก็เลยรีบจนลืมดูชุดน่ะสิ ความผิดคุณนะ ไม่ต้องมาตวัดสายตาใส่ฉันเลย แล้วก็ไม่ต้องมายัดข้อหาว่าฉันแต่งตัวมาอ่อยผู้ชายด้วย"เพราะเคยถูกกล่าวหาแบบนั้นอยู่บ่อยๆจึงรีบเอ่ยกันท่าวราธรไว้ก่อน ทั้งๆที่เขายังไม่ทันได้พูดว่าเธอเลยสักคำ

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบแฟ้มเอกสารมาจากหล่อน...พร้อมไล่สายตามองธารินอีกครั้ง

หากใส่อยู่บ้านจะไม่ว่าเลยสักคำ...

"รออยู่นี่นะ ฉันไปประชุมก่อน กลับมาต้องเห็นเธอ"ว่าจบก็เดินออกไปในทันที

"เผด็จการชะมัด"นี่แหละวราธรนอกจากปากร้ายก็ยังเผด็จการ ดีนะที่พักหลังๆไม่ค่อยทำตัวร้ายเท่าไหร่

 

เสียงเข้มๆของท่านประธานดังก้องในห้องประชุมราวๆเกือบสามชั่วโมงหัวข้องานต่างๆก็จบลง สองพี่น้องเดินพูดคุยกันมาระหว่างทางก่อนที่เวหาจะฉุกคิดเรื่องที่ได้ยินมาก่อนจะประชุมให้วราธรฟัง

"ไอ้ธร วันนี้แกพาใครเข้าห้องรึเปล่า?"วราธรหยุดเดินก่อนจะหันไปมองพี่ชายอย่างงุนงง

"พูดจาอะไรสองแง่สองง่าม"

"คิดได้เนาะ ฉันหมายถึงห้องทำงาน แกพาใครมารึเปล่า?"ก็มีแต่...ธาริน

"ทำไมอ่ะ มีอะไรรึเปล่า?"

"ก็ฉันได้ยินมาแว่วๆว่าเรามีน้องสาว พ่อไปแอบไข่ไว้ไหนแล้วไม่บอกรึเปล่าวะ เห็นบอกว่าน้องสาวที่พนักงานพูดถึงมาหาแกด้วย ใครวะ?"วราธรทำท่าทางครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

"น้องสาวที่ไหน มีแต่เหมย"

"เหมย?"เวหานึกงงที่อยู่ๆธารินก็มาหาวราธรถึงบริษัทเพราะตอนแรกสองคนนี้ดูจะไม่ค่อยลงรอยกันเลยสักนิดหากแต่หลังกลับมาจากเกาะก็เหมือนจะมีบางอย่างเปลี่ยนไป

สงสัยอีกไม่นานเขานั้นคงจะได้ตบกระบาลน้องชายแล้วกระมัง...

"สงสัยพนักงานจะเข้าใจว่าเหมยเป็นน้องสาวของพวกเราแน่ๆ"

น้องสาวหรอ...เหมือนตรงไหน ทำไมถึงไม่มองว่าเป็นสามีภรรยา เขาคิดอย่างไม่เข้าใจพนักงาน

"ระวังนะ"มือหนาตบลงเบาๆที่ไหล่ของวราธรพร้อมๆกับยิ้มกวนๆ

"ระวังอะไรพี่เว?"

"ระวังน้องสาวจะโดนจีบ ฉันได้ยินพนักงานชายพูดชมเหมยว่าสวยอย่างนั้นสวยอย่างนี้แทบไม่หยุด เป็นพี่ชายก็ทำใจหน่อยล่ะกันมีน้องสาวสวยเกิน"ทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้กับวราธรก่อนจะเดินยิ้มร่าออกไปอย่างมีความสุขเมื่อได้เอาคืนผู้เป็นน้องชายที่เคยปั่นหัวให้หึงหวงเมียจนแทบบ้า ครานี้ก็ถึงทีเขาสั่งสอนให้วราธรรับรู้หัวอกผู้ถูกกระทำในตอนนั้นบ้าง...

"พี่ชาย น้องสาว เหอะ!"ทำไมคำสองคำนี้ถึงทำให้เขาหงุดหงิดใจแปลกๆ

ใบหน้าคมคล้ายว่าไปทะเลาะกับใครมาพลอยให้พนักงานที่ได้มองนึกสงสัยด้วยว่าปกติวราธรจะเป็นคนที่ยิ้มทักทายลูกน้องเสมอหากแต่คราวนี้กลับบูดบึ้งราวกับว่าท่านรองนั้นไปเผลอกินรังแตนที่ไหนมา

แต่พอเท้าก้าวเหยียบพื้นห้องทำงานพลันใบหน้ามัจจุราชก็มลายหายไป เขาหยุดนิ่งหากแต่สายตากลับทอดมองคนที่นอนอยู่บนโซฟาโดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าเป็นสาเหตุทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิด

วราธรมองธารินอยู่สักพักก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง ทั้งๆที่ตั้งใจอ่านเอกสารตรงหน้าหากแต่สายตาและความคิดกลับสนใจเรียวขาเล็กของคนบนโซฟา

ใบหน้าคมสะบัดไล่ความคิดนั้นให้ออกไปก่อนจะกดต่อสายหาเลขาเพื่อขอกาแฟ...เขาคงง่วงหัวสมองเลยคิดอะไรแปลกๆ

ก๊อกๆๆๆ

"เข้ามา"เอ่ยบอกด้วยคิดว่าเป็นเลขา แต่กลับเป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชี

"ผมเอาเอกสารที่ท่านรองขอไว้มาให้ครับ"ด้วยว่าเป็นเอกสารที่ขอไปอย่างเร่งด่วนแล้วเลขาหน้าห้องก็ไม่อยู่เขาจึงเลือกที่จะเอาเข้ามาให้ด้วยตัวเอง

"อือ ขอบใจนะ วางไว้ตรงนั้นแหละครับ"เขาวางเอกสารนั้นลงก่อนจะหันตัวกลับหากแต่ก็ต้องชะงักเมื่อพึ่งสังเกตว่ามีใครอีกคนนอนอยู่บนโซฟา คงจะเป็นน้องสาวของวราธรและเวหาผู้เป็นเจ้านายที่เหล่าพนักงานพูดถึงกันไม่หยุด พอมาเห็นตัวจริงก็ยิ่งเชื่อเข้าไปใหญ่กับสิ่งที่คิดว่าเป็นข่าวลือในตอนแรก คนอะไรหน้าจะเหมือนกันขนาดนี้หากไม่ใช่พี่ชายกับน้องสาว

"ออกไปได้แล้ว"เสียงตะโกนลั่นพลอยให้ลูกน้องหนุ่มวิ่งแจ้นออกไปในทันที

สงสัยจะหวงน้องน่าดู...

พอพ้นร่างของพนักงานเขาก็เปิดลิ้นชักด้านล่างสุดออกก่อนจะหยิบผ้าห่มขนาดกลางออกมา พร้อมๆกับวางลงทาบทับตั้งแต่เท้าปิดไปจนถึงคอหมายจะไม่ให้ใครได้มอง หากไม่ติดว่ากลัวเธอจะหายใจไม่ออกก็คงจะปิดไปยันหัวของธาริน

ไม่รู้สิ...เขาหงุดหงิด เขาไม่ชอบ...ไม่ชอบให้ใครเห็นเนื้อหนังของเธอ

ในขณะที่ก้มไปขยับผ้าห่มเขาก็ไล่มองหญิงสาวอย่างพินิจก็พลอยให้ใจเขาเริ่มคล้อยตามว่าธารินมีหน้าตาคล้ายเขาจริงๆ

น้องสาวหรอ...เหอะ! ไม่ได้อยากมีน้องสักหน่อย

ความคิดเห็น