ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ

ชื่อตอน : สูญเสีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2563 23:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สูญเสีย
แบบอักษร

 

 

 

โรงพยาบาล.....

"โรส​ คุณต้องไม่เป็นไร​ คุณต้องปลอดภัยนะที่รัก"

ผมวิ่งตามมาจนถึงหน้าห้องฉุกเฉิน​ มองร่างบอบบางที่ถูกเข็นเข้าไปในนั้น​ ผมนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องไม่ไปไหน​จนไอ้ธาร์มมาถึง

"พี่ไปพักเถอะ เดี๋ยวผมเฝ้าต่อเอง"

"ไม่​ กูจะไม่ไปไหนจนกว่าโรสจะออกมา"

"มึงอย่าดื้อดิครับ​ โรสไม่เป็นไรหรอก​ แต่สภาพมึงไม่ต่างจากหมาเลยนะครับ ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ​ เดี๋ยวผมอยู่เอง"

ก็จริงอย่างที่มันพูด​ เสื้อผ้าผมมันเปื้อนเลือดเต็มไปหมด​ ใจผมยังเป็นห่วงโรส​ แต่สุดท้ายผมก็ยอมทำตามที่ไอ้ธาร์มบอก​ เพราะจะได้กลับไปดูลูกด้วย​ ก่อนหย้านั้นผมให้ไอ้ธาร์มพาอลันไปที่บ้านฝากพี่โลกิไว้ก่อนน่ะครับ​ ไม่อยากให้ลูกต้องมสเจอเรื่องแบบนี้เลย

หลังจากที่ผมกลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่​ ผมก็ไปหาอลันแตาก็พบว่าลูกหลับไปแล้ว​ ผมเลยรีบออกมาที่โรงพยาบาลทันที

"โรสยังไม่ออกมาอีกหรอวะ"

"อือ​ ยังไม่มีแม่แต่เงาหมอเลย"

ผมเดินไปนั่งข้างไปธาร์ม​ สีหน้ามันไม่ต่างจากผมมากเพราะมันก็เป็นห่วงโรสเหมือนกัน​ แต่ไม่ทันที่ผมจะถามอะไรต่อ​หมอก็ออกมาพอดี

"หมอ​ เมียผมเป็นยังไงบ้าง?"

"คุณเป็นญาติของคนไข้ใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ​ เมียผมเป็นยังไงบ้าง​ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ"

" คนไข้ปลอดภัยดีครับ"

ผมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก​ ขอบคุณพระเจ้าที่ไม่พรากเธอไปจากผม

"แต่ว่า...."

"แต่อะไร?"

"คุณพ่อทำใจดีๆไว้นะครับ"

" คุณพ่อ? หมายความว่าไง"

" คือคนไข้ได้รับบาดเจ็บโดยการกระแทกอย่างรุนแรงและเสียเลือดมาก​ เลยส่งผลให้เด็กในท้องหลุดน่ะครับ"

" โรสท้อง? "

" ครับ​ อายุครรภ์​ได้สี่สัปดาห์แล้วครับ"

"ไม่จริง"

"เสียใจด้วยนะครับ​ ผมขอกลับเข้าห้องก่อนนะครับ"

ทุกอย่างรอบตัวผมเงียบไปหมด​ ในหัวผมสับสนจนทำอะไรไม่ถูก โรสท้องหรอ​แต่ทำไม​ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้

" เห้ย​พี่กันต์​ มึงทำใจดีๆไว้"

ผมไม่รู้ตัวว่าขาผมอ่อนแรงจนทรุดลงตอนไหน​ รับรู้แค่ว่าไอ้ธาร์มเข้ามาพยุงผมไว้ เหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมด​ที่ผมมีมันมลายหายไป เหมือนโลกตรงหน้าผมพังทลายลงเป็นครั้งที่สอง​ ผมไม่มีวันให้อภัยไอ้เลวที่มันทำให้ลูกผมจากไป​ มันต้องได้รับกรรมและชดใช้อย่างสาสม

"มึงลุกขึ้นมานั่งดีๆก่อนดิครับ​ คิดว่าตัวมึงเบาเท่าขนนกรึไง"

" ไอ้ธาร์ม​ กู​ ฮึก​ กูทำอะไรผิดวะ"

"มึงไม่ได้ทำอะไรผิด​ โรสปลอดภัยก็ดีแล้ว"

"แต่นั่นลูกกูนะ​ ลูกกูที่กูกำลังจะได้เห็นหน้า แต่มันไม่มีแล้ว​ ฮึก​ ไม่มีแล้ว​ ฮืออออ"

น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่​ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ​ไอ้ธาร์มทำได้แค่กอดปลอบใจผม

"ผมรู้​ แต่มึงเป็นผู้ชาย​ มึงมีลูกแล้ว​ มึงต้องเข้มเเข็งดิ อย่าให้อลันต้องมาเห็นพ่อที่อ่อนแอดิวะ"

" ฮึก​ มึงอย่าบอกเรื่องนี้กับโรสนะ​ กูไม่อยากให้เธอเจ็บ"

" อือ"

 

ห้องพักฟื้น

" โรส​ รีบตื่นสิที่รัก​"

ผมนั่งเฝ้ามองร่างบางที่หลับตาพริ้มอยู่หลายชั่วโมง​โดยไม่มีท่าทีว่าเธอจะตื่นขึ้นมาเลย

" รีบตื่นขึ้นมานะ​ ผมกับลูกรอคุณอยู่นะที่รัก"

น้ำตาผมรื้อขึ้นมาอยู่ตรงขอบตา​เมื่อมองไปที่หน้าท้องของเธอ​ที่มีชุดโรงพยาบาลปิดอยู่ ผมพยายามจะไม่ร้องไห้ออกมาอีก​มือหนาส่งไปลูบหน้าท้องแบนราบเบาๆ

"พ่อขอโทษ"

"โลกันต์"

เสียงแหบเบาที่มีแต่ลมเปล่งออกมา​ ทำให้ผมรีบเช็ดน้ำตาทันที

" ฟื้นแล้วหรอที่รัก"

ผมรีบหาน้ำให้เธอดื่มทันที

"เมื่อกี้นายพูดว่าอะไร?"

"เปล่า...."

"ลูกล่ะ​ อลันปลอดภัยไหม"

ใบหน้าหวานแต่ซีดเซียวรีบถามขึ้นทันทีที่นึกออก

"ลูกสบายดี​ เธอไม่ต้องห่วงนะ​ ตอนนี้อยู่กับพี่โลกิน่ะ"

"อืม​ แล้วนายไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

"อืม..... ขอบคุณนะ​ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉันไป​(อีกคน)​"

ผมโอบกอดร่างบางตรงหน้าอย่างห่วงใย​ เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ผมรู้ว่าผมรักเธอมากแค่ไหนและผมจะไม่มีวันให้เธอจากไปผมตลอดไป

" นายไม่สบายหรอ"

" เปล่า​ ขออยู่อย่างนี้สักพักนะ"

ผมยังคงกอดเธออยู่อย่างนั้น​ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่ก็ไม่มีการขัดขืนของร่างบางในอ้อมกอด​

แกร็ก.!

"ไอ้กันต์​กูเอาลูกมึงมา..."

ผมค่อยๆผละออกจากร่างบางก่อนจะมองค้อนไปให้ไอ้พี่โลกิเวร

"แม่คับ!"

"อลัน"​

สองแม่ลูกกอดกันกลมจนลืมว่าผมกับพี่ชายก็อยู่ในห้องนี้เหมือนกัน

"โทษทีว่ะ​ แต่ลูกมึงตื่นมาก็ร้องไห้หาแม่เลย​ กูไม่รู้จะทำยังไงก็เลย"

"เออๆ​ ขอบใจมากแต่ตอนนี้พี่หมดธุระแล้วจะไปไหนก็ไป"

"ไอ้น้องเวร​ คนอุตส่าเอาลูกมาส่ง​ดันไล่กูอย่างกับหมูอยา่งกับหมา"

" ก็ขอบใจแล้วไงวะ"

"เออๆ​ไปก็ได้วะ​ มีประชุมหรอก​ หายไวๆนะครับ"

ไม่วายก่อนออกจากห้องมันก็อวยพรให้เมียผมอย่างดี

" นายไม่ได้บอกเรื่องนี้กับครอบครัวฉันใช่ไหม"

" ยังหรอก​ แต่คุณไม่ต้องห่วง​ผมจะจับตัวคนร้ายมารับกรรมให้ได้"

ให้มันชดใช้อย่างทรมาณที่มันทำกับลูกผม!

 

สามสัปดาห์ต่อมา...

ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติโรสได้กลับมาฟักฟื้นที่บ้านต่อ​ หลังจากวันนั้นผมก็สั่งให้ลูกน้องย้ายของจากคอนโดผมมาไว้ที่บ้านของโรส​ตอนแรกเธอก็จะไม่ยอมแต่ผมให้เหตุผลไปว่า​อันตรายเกิดได้ตลอดเวลา​ ไม่รู้ว่าผู้หญิงโรคจิตคนนั้นคิดจะทำอะไรอีกอย่างน้อยมีผู้ชายดูแลอยู่ใกล้ก็ปลอดภักว่า แต่อย่าเข้าใจผิดว่าผมจะมาอยู่กับเธอที่นี่โดยถาวรนะ​ ผมแค่ต้องการเวลาสร้างเรือนหอที่ผมวางแผนไว้ให้เสร็จก่อนแล้วเราสามพ่อแม่ลูกก็จะย้ายไปอยู่บ้านที่หลังใหม่ด้วยกัน​ ถือว่าเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ไเ้ดีใช่ไหมล่ะ​ เพียงแต่ว่าผมยังไม่ได้ขอโรสแต่งงานเนี่ยสิ​ พักนี้ผมก็มีงานยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาให้ลูกกับเมียสักเท่าไหร่​ มีบ้างที่เธอน้อยใจแต่เธอก็เข้าใจผมดี​

ครืดดดดๆ

(เบอร์แปลก)​

"ฮัลโหล​ ใครพะ...... "

[แกอย่าคิดว่าแกทำชีวิตฉันพังแล้วแกจะอยู่อย่างมีความสุข]​

"มินตรา?"

[ฉันจะทำทุกทางให้ชีวิตแกล่มจมเหมือนกับฉัน!]​

"เธอก็อย่าหวังว่าเธอจะหนีได้อีก ฉันไม่ปล่อยเธอไว้เหมือนกัน!​"

[เหอะ! แกไม่มีทางจับฉันได้หรอก​ ระวังตัวให้ดี! "

ติ๊ด!

ผมยกมือเสยผมอย่างคิดไม่ตก​ ไม่รู้ว่าเธอจะจองเวรจอกรรมผมไปถึงไหน แต่ผมก็ไม่ปล่อยให้เธอมีชีวิตที่ดีเหมือยกัน​ ผมทำทุกทางเพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นไม่มีที่ยืนในสังคมเพราะเธอค่อยข้างมีชื่อเสียง​ ไหนจะธุระกิจที่พ่อแม่เธอลงทุนร่วมกับพ่อแม่ผม​ที่พังลงมาไม่เป็นท่า​ผมต้องการให้เธอยอมจำนน​ แต่เธอก็ยังหนีเอาตัวรอดไปได้

"ฉันจะไม่มีวันให้เธอกลับมาทำร้ายครอบครัวที่ฉันรักเป็นครั้งที่สอง! "

 

 

.................................................................................

มาต่อแล้วค่าาาาาา

ตอนนี้ก็จะเศร้าหน่อยๆ​แต่ตอนหน้าเด็ดกว่านี่แน่นอน

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ​ อ่านเเล้วเป็นยังไงเม้นบอกกันได้น้า

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว