ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ..เรื่องที่ค้างคา

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ..เรื่องที่ค้างคา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 365

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2563 14:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ..เรื่องที่ค้างคา
แบบอักษร

วาโย...

 

นี่ก็เลิกเรียนเเล้วผมกับเมฆก็มาดูบอลที่คณวิศวะเเข่งกัน ตามที่ได้นัดกันเอาไว้เมื่อตอนเช้าพอบอลจบก็จะไปกินหมูกระทะกันต่อ ตอบเเทนที่เมฆตั้งใจเรียนเพื่อผม

 

"อ้าวไงพวกมึง.."วินที่เดินมาพูดทักพวกผมขึ้นมา มีตัสมาสคอตหมีเดินตามมาด้วย

 

"กูฝากมาสคอตกูด้วยนะพอดีมันขี้เหงาหน่.."วินบอกกับผมออกมา

 

"งั้นกูไปก่อนนะ..ฝากเพื่อนกูด้วย"วินพูดก่อนจะเดินไป

 

"ทำไมกูไม้เห็นว่าจะมีพี่ซันเลยวะ.."เมฆถามผมออกมา

 

"เราก็ไม่รู้เหมือนกันครับเมฆ.."ผมตอบเมฆไปทันที ก็ผมไม่รู้จริงๆหนิ

 

"เเล้วนายรู้ปะ.."วินถามมาสคอตหมีไปทันที เเต่มาสคอตหมีส่ายหน้ารงจะไม่รู้นั้นเเหละ

 

"อุตส่าห์มาดูบอลทั้งทียังจะอ่านหนังสืออยู่อีก.."เมฆหันมาบอกกับผม

 

"ก็มันน่าเบื่อหนิครับเมฆ..เราไม่ค่อยชอบดูกีฬาหน่ะ..."ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"เเล้วที่มึงไปดูบาสกับพวกกูนี่คือมึงไม่เต็มใจไปว่างั้น.."เมฆถามผมออกมา

 

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนครับเมฆ.."ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"ใช่ดิไม่มีพี่ซันเเล้วอะไรไปก็ดูน่าเบื่อสินะไอคุณวาโย.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เเล้วนี่นายไม่ร้อนรึใส่ชุดมาสคอตเเบบนี้"เมฆหันไปถามมมาสคอตที่นั่งอยู่ข้างผม ตัวมาสคอตก็ส่ายหน้า

 

"เเล้วนี่.."เมฆเหมือนจะถามอะไรออกมาเเต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

 

"น้องค่ะมีคนฝากนี่มาให้.."รุ่นพี่คนนึงเดินมาหาผมก่อนจะยื่นดอกกุหลาบช่อนึงให้กับผม

 

"ใครให้มาวะ.."เมฆถามผมออกมา ด้วนสีหน้าสงสัยผมเองก็สงสัยเหมือนกัน

 

"มีการ์ดด้วยหนิ.."เมฆบอกกับผมออกมาก่อนผมจะหยิบขึ้นมาอ่าน

 

"เดี๋ยวเรามานะครับเมฆ.."ผมพูดก่อนจะลุกขึ้นเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ก่อนจะเดินมาเรื่อยๆเเล้วก็เจอจริงๆด้วยนี่จะตามจองเวรกันไปถึงตอนไหนเนี่ย

 

"เลิกทำเเบบนี้ซักทีเถอะครับ.."ผมบอกกับอิฐไปทันที ก่อนจะเอาช่อดอกไม้ปาใส่อิฐไปทันที

 

"ทำไมหล่ะครับโย.."อิฐถามผมออกมา ผมเคยตอบคำถามนี้ไปเเล้วผมจะไม่ตอบอีกครั้งเดียวก็น่าจะพอเเล้วหล่ะ...ผมคิด

 

"เลิกยุ่งกับผมเถอะ..เราต่างคนต่างไปดีกว่า..เจ็บครั้งนึงพอทยเเต่หลายๆครั้งหน่ะไม่มีใครทนไหวหรอกครับ"ผมบอกก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

 

"อ้าวพี่มาสคอตมาทำอะไรตรงนี้เหนอครับ"ผมถามมาสคอตไปทันที

 

พี่มาสคอตชี้นิ้วมาที่ผม..คงจะมาตามผมนั่นเเหละ ผมว่านะ

 

"งั้นกลับไปดูบอลกันต่อเถอะพี่.."ผมบอกกับมาสคอตก่อนจะเดินนำหน้ามา

 

"เดี๋ยวดิไอโย.."เสียงที่คุ้นมากๆดังออกมา จากพี่มาสคอตงั้นเหรอหรือว่ามาสคอตนี่คือ...

 

"อ้าวเปรม.."มาสคอตถอดหัวตัวเองออกก่อนผมจะเห็นว่าเปรมอยู่ข้างใน เเต่เมื่อกี้ไม่น่าจะใช่เปรมนะเพราะมาสคอตนั่งอยู่ข้างๆผม ผมก็เห็นเปรมนั่งอยู่ข้างสนาม

 

"มีคนๆนึงอยากเจอมึงอะ..."เปรมบอกกับผมออกมา

 

"ใครเหรอครับ.."ผมถามเมฆไปทันทีนี่มันวันพบปะผู้คนรึไงกันนะ

 

"พี่เองครับโย.."ผมหันไปมองพี่ซันในชุดนักบอลที่เหงื่อเต็มตัว จะมีเหงื่อได้ไงก็พี่เค้ายังไม่ได้ลงเล่นด้วยซ้ำหนิ

 

"พี่ซันอยากเจอโยทำไมเหรอครับ.."ผมถามพี่ซันไปทันทีด้วยความเป็นมิตร

 

"คือพี่..คือว่า..คือ.."พี่ซันยืนอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดจาอะไรออกมา

 

"คือว่าพี่..ไม่มีอะไรหรอกพี่เเค่เห็นโยเดินออกมาหน่ะพี่เลยมาตามคิดว่ามีเรื่องอะไรรึเปล่า"พี่ซันพูดออกมา ผมว่าไม่ใช่เรื่องนี้นะที่พี่ซันจะพูด

 

"งั้นเหรอครับพี่..."ผมถามพี่ซันไปทันทีก่อนพี่ซันจะพยักหน้า

 

"งั้นเราไปดูบอลกันต่อเถอะครับ"ผมบอกกับพี่ซันก่อนจะเดินนำมา

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ซัน...

 

ผมล้มเหลวมากๆผมไม่กล้าบอกออกไป ทำไมกันนะ หรือบางทีผมไม่มั่นในความรู้สึกของตัวเองหรือไม่มั่นใยว่าโยจะชอบผมรึเปล่า

 

"สำเร็จไหมเฮีย.."วินถามผมออกมา ด้วยสีหน้าสงสัย

 

"ไม่หว่ะ.."ผมบอกออกไปทันที ด้วยสีหน้าที่ดูล้มเหลว

 

"เป็นไปได้ไงเฮียผมว่าเป็นผมสมบูรณ์เเบบมากไปเลยนะ..หรือว่าเพราะไอโดยไม่.."วืนไม่พูดอะไรออกมาต่อ

 

"ปล่าว..พี่เองนี่เเหละที่ไม่กล้าพอ..."ผมบอกกับซันไปทันที

 

"งั้นเอางี้เฮียก็จับปล้ำเลยจะได้จบๆ.."วินบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มๆ ป่าเถื่อนชะมัด

 

"ขอบใจมากหว่ะ.."ผมบอกกับวินก่อนจะลงสนามไปเเข่งบอล เเต่พอเเข่งเสร็จผมก็มานั่งอยู่คนเดียวมืดๆ ถึงจะเเข่งบอลชนะคนอื่นไปฉลองกันเเต่ผมไม่เลย ผมรู้สึกเเย่มากๆ ผิดหวังกับตัวเองเเบบสุดๆ

 

"ทำไมพี่มานั่งตรงนี้คนเดียวเหรอครับ..พี่ไม่สบายใจอะไรรึเปล่า"โยที่เดินเข้ามานั่วข้างๆผมพูดถามผมออกมา

 

"ปล่าวครับ..เเล้วนี่โยไม่ไปกินหมูกระทะกับเพื่อนๆเหรอครับ"ผมถามโยออกมาต่อด้วยความสงสัย

 

"วินกับเมฆเค้ากลับบ้านไปเล่นเกมส์กันเเล้วหน่ะครับ..เค้าบอกว่าค่อยไปวันหลังก็ได้."โยบอกกับผมออกมา คงไม่ใช่เพราะผมใช่ไหมครับ

"เเล้วทำไมโยไม่กลับบ้านเหรอครับเพื่อนๆก็กลับหมดเเล้วหนิ"ผมถามโยไปทันที

 

"โยเห็นพี่นั่งอยู่คนเดียวหน่ะครับเลยอยากมาคุยด้วย..โยค้ดว่าพี่ซันน่าจะมีเรื่องไม่สบายใจ"โยบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"ปกติพี่ซันไม่ใช่คนท่จะทำสีหน้าเศร้าๆเเบบนี้นะครับ..มีอะไรพี่บอกกับโยได้ทุกเรื่องเลยนะครับ"โยบอกกับผมออกมา นี่โยสังเกตผมขนาดนี้เลยงั้นเหรอเนี่ย

 

"คือพี่ไม่รู้จะพูดไงดี..ถ้าเรารู้สึกดีกับใครซักคนเเล้วเราจะทำยังไงให้กล้าบอกเค้าไป"ผมถามโยไปทันที โยดูมีสีหน้าคิดไปครู่นึง ไอคนที่ผมหมายถึงก็โยนี่เเหละ

 

"พี่ซันก็เเค่พูดบอกเค้าไปตรงๆไงครับ"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"พี่รักโยนะครับ..เป็นเเฟนกับพี่ได้ไหม..?"ผมพูดบอกออกมาก่อนจะหันไปมองที่หน้าของโยที่มันกำลังเเดงเพราะเขิน

 

"พี่ซันพูดว่าอะไรนะครับ.."โยถามผมออกมาอีกครั้ง ถ้าไท่ชัดเดี๋ยวจะพูดอีกรอบก็ได้

 

"พี่รักโยนะครับ..เป็นเเฟนกับพี่ได้ไหม..?"ผมพูดบอกกับโยออกมาทันที

 

"นี่พี่พูดจริงพูดเล่นเหรอครับ"โยถามผมออกมาก่อนจะหันหน้ามามองผม ซื่อบื่อชะมัดเลย

 

ผมใช้มือทั้งสองข้างไปจับโยเอาไว้ก่อนจะดึงมางาผมโดยที่โยไม่ทันตั้งตัวทำให้ปากของเราสองคนประกบกัน จูบเเรกของผมกับโยมันก็หอมหวานดีนะ

 

"ชัดนะครับ.."ผมถามโยไปทันที โยนี่เขินหน้าเเดงไปหมดเลยหล่ะ

 

"ไม่ตอบงั้นพี่จะ..."

 

"ครับ..เป็นก็เป็นครับ"โยยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมาก่อนผมจัหอมเเก้มโยเเล้วเอามือกอดโยเอาไว้

 

"พี่ซันครับเดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอก"โยบอกกับผมออกมา

 

"พี่ไม่สนหรอกครับ"ผมบอกกับโยไปทันทีด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

หลังจากนั้นเราก็คุนอะไรกันไปเรื่อยก่อนจะเเยกย้ายกีนกลับบ้านใครบ้านมัน เเค่พูดตรงๆเเค่นี้มันง่ายกว่าที่ผมคิดมากๆผมั่นใจเเล้วว่าโยก็ชอบผม ผมไม่น่าคิดเเต่เเรกเลยบางทีคนเราก็เส้นผมบังภูเขานะครับ โดยเฉพาะผมนี่เเหละเเค่พูดออกไปกล้าๆหน่อยก็เเค่นั้น

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

วาโย...

 

หล่ยวันต่อมาพวกผมก็ได้ไปเที่ยวกันมีพ่อของผม พี่วาคินพี่บูม ผมเเล้วก็พี่ซัน พวกเราไม่ไกด้ไปเที่ยวทะเลหรืออะไรหรอกนะครับเเต่พวกเราไปตั้งเเคมป์ในป่ากัน

 

ในป่าก็ต้องมีอะไรอย่างว่าอยู่เเล้วครับนั่นก็คือผีไงครับ ผีป่าอะไรพวกนั้น

 

อ่อผมลืมเล่าเรื่องนึงเพิ่งนึกขึ้นได้..เรื่องละครของคณะฟ้าใสเมื่อวานผม วิน เมฆ เปรมเเล้วก็พี่ซันได้ไปดูกันด้วยนะครับ มันก็สนุกดี เเต่ในมุมมองของผมเเล้วน่ากลัวมากกว่า ก็ตอนที่นางเอกคนใหม่รำใช่ไหม มีคนไม่ใช่สิมีผีจับมือเธอรำด้วยหล่ะสีหน้าเธอตกใจชัดมาก เธอร้องไห้ออกมาด้วย

 

ถ้าถามว่าทำไมผมมั่นใจหน่ะดหรอครับว่าเป็นผี ผมถามพี่ซันเเล้วก็เมฆดูเเล้วเค้าก็บอกว่าไม้เห็นอะไรเลย เเถมพอจบการเเสดงเเล้วนะรถเธอพลิกคว้ำด้วย ผมเพิ่งรู้ข่าวตอนเดินทางมานี่เเหละ เหมือนที่ฟ้าใสโดนเเต่หนักกว่า นั่นสินะให้ทุกข์เเก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวจริงๆเลย ทำอะไรไว้สุดท้ายก็ได้สิ่งนั้นตอบเเทน

 

ทำไมผมถึงรู้หน่ะเหรอครับว่สเธอเป็นคนทำ ก็มีอยู่วันนึงผมไปที่คณะของฟ้า ผมเลยเจอเธอที่มีเงาดำๆเดินตามหลังอยู่ เธอคนนี้เลี้ยงผีเเน่นอน

 

"โยคิดอะไรอยู่เหรอครับ"พี่ซันถามผมออกมาก่อนจะยื่นขนมให้กับผมที่ยืนดูบรรยากาศรอบๆอยู่

 

"โยก็คิดอะไรไปเรื่อยๆนั่นเเหละครับพี่ซัน."ผมยิ้มก่อนจะหันไปบอกกับพี่ซัน

 

ผมค่อนข้างมั่นใจคราวนี้มั่นใจจริงๆเเล้วนะครับว่าผมพร้อมจะเดินต่อไปเเล้ว ก็ผมมีทุกคนที่คอยสนับสนุนผมตลอดเลยหนิ

 

"พี่ซันครับ"ผมพูดเพราะจู่ๆพี่ซันก็โอบเอวของผมเอาไว้เเล้งเอาหน้ามาตั้งบนไหล่ของผม

 

"หวานกันจังเลยนะ.."พี่คินพูดบอกกกับพวกผมออกมา

 

เเล้วก็ผมไม่กังวลเเล้วหล่ะว่าชีวิตผมต่อจากนี้จะเป็นยังไง ขอเเค่ผมมีทุกคน มีพ่อมีเเม่ มีพี่ชาย มีเพื่อนเเล้วก็พี่ซัน ผมก็พร้อมเสมออยู่เเล้วหล่ะ..

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

คุยกับไรท์...

ตอนพิเศษของ ผมหน่ะมองเห็นผี³ ก็จบไปเเล้วะนะครับ ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้มานะครับ ขอบคุณทุกคนที่เม้นท์เเสดงความคิดเห็น สำหรับเรื่องผมหน่ะมองเห็นผี มีสามภาคก็น่าจะพอเเล้วนะครับไรท์ว่า..(อาจจะมีต่อนะ..เเต่คงจะอีกนาน) ยังไงก็ฝากนิยายเรื่องใหม่ของไรท์ด้วยนะครับ ฝากติดต่มนิยายทุกเรื่องของไรท์เลย มีหลากหลายเเนวเลยนะครับ (ไรท์ไม่ได้เเต่งเเต่เเนวสยองขวัญเป็นนะครับ)ยังไงก็ขอขอบคุณมากๆเเล้วก็ฝากจิดตามนิยายเรื่องใหม่ของไรท์ด้วย เรื่องนี้ไม่มีฉากnc เเต่เรื่องหน้าอาจจะมีเกือบทุกตอนก็ได้นะ..หากมีคำผิดหรืออะไรขอโทษด้วยนะครับ

จาก...JP

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น