email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไนท์ Part II

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2563 23:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไนท์ Part II
แบบอักษร

วันสอบวันสุดท้าย 

         ตอนนี้ผมสอบเป็นวันสุดท้ายครับ ผมมีสอบแค่ช่วงเช้าหลังจากสอบเสร็จผมกับเพื่อนก็แยกย้ายกับกลับห้องไปนอนพักที่ห้องเนื่องจากเมือนคืนพวกผมยังไม่ได้นอน แต่ตอนนี้ผมอยากกินข้าวมากกว่ากลับไปนอนครับ ผมได้เดินไปสั่งข้าวร้านประจำที่โรงอาหารใต้ตึกคณะก่อนที่จะเดินไปหาที่นั่งทานข้าว ในขณะที่ผมกำลังนั่งทานข้าวอยู่นั้นอยู่ดีๆพรีสก็ได้เดินมาขอนั่งทานข้าวกับผม ผมก็ไม่ปฏิเสธอะไรเธอก็นั่งลงตรงฝั่งตรงข้ามเพราะตอนนี้มันเป็นตอนเที่ยงคนก็เริ่มเยอะแล้วโต๊ะก็เริ่มไม่ว่างด้วยแหละ ผมก็นั่งทานข้าวไปเรื่อยๆ จู่ๆพรีสก็ได้พูดขึ้นว่า  

“พี่ไนท์พรุ่งนี้ว่างมั้ยคะ” เธอถามผม 

“พี่ว่างแค่ช่วงบ่าย มีอะไรรึเปล่า” ช่วงเช้าผมมีประชุมเรื่องชิงเกียร์กับเพื่อน แล้วผมก็ตอบไปพร้อมกับถามเธอคืน 

“พอดีพรีสอยากรบกวนให้พี่พาไปซื้อหนังสือเรียนหน่อยค่ะ” เธอตอบพร้อมกับท่าทีที่เหมือนจะส่งสายตาให้กับผม 

         อะไรกันเธอเรียนปิโต ผมเรียนโยธามันเกี่ยวอะไร ทำไมเธอไม่ให้รุ่นพี่ในสาขาเธอพาไปซื้อล่ะ 

“เราเรียนคนละสาขานะ เผื่อลืม” ผมพูดตอบกลับเธอไปตรงๆ เพราะผมไม่ได้อยากให้ความหวังอะไรเธอ 

“พอดีเพื่อนพรีสไม่ว่างสักคนเลยค่ะ แล้วพรีสก็ไม่ค่อยสนิทกับรุ่นพี่ในสาขา เลยอยากรบกวนพี่ไนท์หน่อยได้มั้ยคะ” พรีสตอบด้วยสีหน้าเจื่อนๆพร้อมกับทำท่าทีตื้อๆอยากให้ผมไปให้ได้ 

“โอเคๆ ยังไงก็ทักมาแล้วกัน” ผมตอบเธอแบบปัดๆก่อนที่จะเอาจานข้าวไปเก็บและกลับไปนอนพัก 

         หลังจากที่ผมประชุมเสร็จนี่ก็เที่ยงพอดี  

         ติ๊งๆ 

“พี่ไนท์คะ พรีสไปรอที่เซนทรัลแถว XX นะคะ” เธอทักมาบอกผม 

         อ่ะไหนๆก็เที่ยงพอดีแล้วผมก็ไม่อยากไปไหนมาไหนกับพรีสแค่สองคนกลัวคนอื่นเข้าใจผิดว่าผมจีบพรีส 

“พวกมึงไปหาข้าวกินที่เซนกัน” ผมพูดขึ้นบอกเพื่อนๆในกลุ่ม 

“เซนไหน กรุงเทพมีหลายที่” ปุยเมฆพูดขึ้น 

“แถว XX” ผมตอบมันกลับ 

“โห้ ไกลสัสๆ” บาสพูดขึ้นด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยโอเค 

“พรีสขอร้องกูเมื่อวานให้ไปซื้อหนังสือเป็นเพื่อน แต่กูไม่อยากอยู่กับพรีส2คนเข้าใจยัง” ผมบอกเหตุผมพวกมันไปตรงๆ 

“อ๋อออ ไม้กันหมาว่างั้น” ไอ้ภัทรตอบผมกลับ 

“เออ กูเลี้ยงเองไปไม่ไป” ผมพูดขึ้นพร้อมกับจะเดินไปที่รถ 

“ไป!!!!!!!!” พวกมันตอบพร้อมกัน เอาจริงบ้านพวกมันก็ไม่ได้จนอะไรเลยนะแต่เห็นแก่ของฟรีกัน..ชิ 

         ณ เซนทรัล 

         พวกผมได้ที่จอดรถที่ชั้นใต้ดิน ผมได้ทักไปบอกพรีสแต่ก็ยังไม่ทันได้กดส่งพรีสก็เดินมา 

“เพื่อนพี่ไนท์มาด้วยหรอคะ” พรีสถามด้วยท่าทีที่ไม่ค่อยโอเค 

“พอดีพวกพี่กลัวว่ามันจะเบื่อหน่ะ ก็เลยมาเป็นเพื่อนมัน” ไอ้ปุยตอบกลับด้วยอารมณ์ที่เหวี่ยงๆ ทำให้พรีสไม่พอใจสักเท่าไหร่แต่ผมก็ชอบคำตอบที่มันตอบไปนะรู้ใจดี 

“ไปกันได้ยังหิวแล้ว” ภัทรพูดขึ้น แล้วพวกผมก็เดินไปที่ลิฟต์  

         และตอนนี้ลิฟต์ก็ได้หยุดอยู่ที่ชั้น 1 ผมได้เห็นคนตัวเล็กที่ผมอยากขอโทษเขาสำหรับเรื่องวันนั้นที่ผมพูดไม่ดีใส่เธอ เธอยืนอยู่ด้านหน้าของลิฟต์แต่ทำไมเธอดูไม่ค่อยสดใสเลยนะ ตาดูบวมๆเหมือนคนไม่ได้นอน 

(ไม่ใช่น้องไม่ได้นอน แต่น้องร้องไห้โว้ยไอ้โง่ อันนี้เป็นอารมณ์ส่วนตัวของไรท์เอง5555)  

ในมือของเธอมีถุงผ้าที่และมีผักยื่นออกมาเธอคงจะมาซื้อของไปทำกับข้าวสินะ เก่งจังทำอหารเป็นด้วย แต่อยู่ดีๆเธอก็ได้เดินหันหลังไปแล้วรีบเดินไปที่ทางบันไดหนีไฟ เป็นจังหวะพอดีกับที่ตัวลิฟต์เลื่อนขึ้นไปที่ชั้น2 พอถึงชั้น2ผมได้รีบกดเปิดแล้ววิ่งไปดักเธอที่ทางหนีไป เพื่อนผมมันพากันงงตาแตกเลยทีเดียวแล้วมันก็ได้เดินออกมาเหมือนจะตามผมไป 

“ปล่อยมัน..อี้ผิง” ปุยเมฆพูดขึ้นพร้อมกลับเดินกลับไปกดลิฟต์เพื่อที่จะขึ้นไปรอที่ร้านอาหาร 

         ในที่สุดความพยายามของผมก็มีความหมายผมมาดักรอเธอทันแต่มันก็ทำให้เธอตกใจจนเสขาพลิกผมรีบจะเข้าไปประคองเธอ แต่เธอดันตั้งตัวยืนเองได้ก่อน 

“จะหนีทำไม” ผมถามเธอด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

“อ้าวพี่ไนท์หรอคะ มาทำอะไรคะเนี่ย” เธอจะโกหกผมทำไมทั้งที่เห็นอยู่ว่าเธอเห็นผมอยู่ในลิฟต์ทำให้เธอได้วิ่งหนีผม 

“พี่ถามว่าหนีทำไม” ผมถามต่อด้วยความที่อยากรู้ 

“อ๋อเปล่านะคะ ผิงแค่เห็นว่าคนเยอะก็เลยจะเดินขึ้นบันไดเพราะผิงจอดรถไว้ชั้น2เอง” เธอตอบผมมาพร้อมกับรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นทำไมนะทำไมมันไม่ได้สดใสเหมือนเมื่อก่อนเลยล่ะ 

“ไม่คิดถึงพี่บ้างหรอ” ผมได้ถามคำถามที่ผมอยากถามและอยากรู้มากที่สุดในระหว่างเราไม่ได้เจอกันเลย ผมเดินเข้าไปใกล้ๆเธอ แต่ เธอกลับเดินถอยหลังให้ห่างผมออกไป ทำไมอยู่ดีๆผมรู้สึกเหมือนมีใครมาควักหัวใจผมออกไปเลยละ ทำไมผมรู้สึกเจ็บจัง 

 “ผิงขอตัวนะคะ เพื่อนผิงรอทานข้าวอยู่” เธอตอบผมพร้อมกับเดินขึ้นไปตรงทางออกของชั้น2 ผมกำลังจะตามขึ้นไปแต่อยู่ดีๆก็มีคนมาดึงแขนของผมไว้ 

“พรีส” ผมพูดขึ้นพร้อมกับงงๆว่าเธอตามผมมาทำไม 

“พอดีพรีสเห็นที่วิ่งมาทางนี้ พรีสตกใจหนะค่ะก็เลยตามมา” พรีสพูดขึ้นพร้อมกับท่าทีจะเดินเข้ามาจับแขนผมแต่ผมก็เดินถอยห่างออกมา 

“พรีส เลิกยุ่งกับพี่ได้แล้วอย่ามาทำตัวตามตื้อพี่ พี่ไม่สนใจที่พี่ยอมมาเป็นเพื่อนเพราะพี่แค่อยากไถ่โทษที่ทิ้งพรีสครั้งก่อน พี่มีคนชอบอยู่แล้ว และถ้ายังยุ่งกับพี่ไม่เลิกอย่าหาว่าพี่ไม่เตือน” ผมพูดขึ้นแบบนั้นทำให้พรีสโมโหอยู่ไม่น้อยก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในห้างด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ 

         ผมรีบวิ่งตามอี้ผิงไป ผมเดินตามหาเธฮจนทั่วลานจอดได้แต่หวังในใจไว้ว่าเธฮจะยังไม่ขับรถออกไป และแล้วโชคก็เข้าข้างผม ผมได้เห็นรถBMW คันนึงสตาร์ทอยู่ผมหยุดเดินและพยามนามมองเข้าไปในตัวรถ เธอ..อี้ผิง เธอกำลังร้องไห้หรอ ทำไมทำไมเธอถึงร้องไห้หนักขนาดนั้นหรือเป็นเพราะว่าเธอหึงผมกับพรีสงั้นหรอ หรือว่ายังไงกัน ผมอยากเดินเข้าไปกอดเธอแต่ผมก็กลัวว่าเธอจะหนีผมออกไปอีก 

ตอนนี้ผมมาหาพวกเพื่อนของผมที่นั่งรออยู่ในร้านอาหาร

“ไงพ่อคุณได้เรื่องอะไร” ไอ้ปุยถามผม 

“ผิงร้องไห้ ร้องหนักมากกูตกใจว่ะ” ที่ผมพูดผมไม่ได้เวอร์นะ ลองคิดดูสิผู้หญิงที่อารมณ์ดีมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มตลอดเวลา ไม่เคยแสดงท่าทีอารมณ์เสียใส่ใคร ไม่เคยแสดงให้เห็นว่าตัวเองเศร้าขนาดไหน แต่อยู๋ดีๆผมก็ได้เห็นเธอร้องไห้ ร้องเหมือนจะขาดใจจนทำให้ผมเหมือนจะขาดใจตาม 

“เหี้ย มึงต้องไปคุยกันให้รู้เรื่องแล้วนะเว้ยก่อนที่มึงจะไม่มีโอกาศ” บาสพูดขึ้นเหมือนกับไปรู้อะไรมา 

“มึงไปรู้อะไรมาไอ้บาส เมียมึงพูดอะไร” ไอ้ภัทรพูดขึ้น 

“ไม่ใช่เมียเว้ย กูได้ยินพีชมันพูดว่าหลังจากที่ชิงเกียร์เสร็จผิงจะซิ่วไปเรียนที่จีน” พอไอ้บาสพูดขึ้นแบบนี้มันยิ่งทำให้ผมกับเพื่อนตกใจ ทำไมล่ะทำไมอยู่ดีๆเธอก็จะหนีผมไปอีกมันเกิดอะไรขึ้น 

“อิไนท์อิโง่!! มึงนิฉลาดทุกเรื่องเลยนะแต่ทำไมต้องมาโง่เรื่องไม่ควรโง่ว่ะ” ไอ้ปุยพูดขึ้นพร้อมกับตบหัวผมกลางร้านอาหาร 

“ไรของมึงเนี่ย ตบกูทำไม” ผมพูดขึ้นด้วยอารมณ์ที่เริ่มหงุดหงิดก่อนที่ไอ้ปุยจะพูดต่อ 

“มึงลองคิดดูนะ ถ้าน้องรหัสกูมันชอบไอ้พาร์ทอะไรนั่น มันจะดึงมือไอ้พาร์ทออกต่อหน้ามึงมั้ย ถ้าน้องกูไม่ไม่รู้สึกอะไรกับมึงมันจะเดินหนีมึงตอนที่มันเห็นมึงอยู่กับอิพรีสมั้ย แล้วถ้ามันไม่คิดอะไรมันจะร้องไห้แทบขาดใจเหมือนที่งมึงเห็นมั้ย แล้วถ้าน้องก็ไม่ได้ชอบมึงมันจะซิ่วไปทำไมมม อย่าโง่ควายยยยย!!!” ไอ้ปุยพูดออกมาทำให้ผมประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าหากันจนผมคิดได้ว่า 

“ผิงชอบกู”  

“เออ!!!” ปุยเมฆ / ภัทร / บาส มันพูดขึ้นพร้อมกันก่อนทที่จะก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ 

         อะไรนะเธอก็ชอบผมเหมือนกันหรอ ทำไมผมถึงรู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกล่ะ วันนี้พรุ่งนี้หลังจากชิงเกียร์เสร็จผมจะหาโอกาสคุยกับเธอให้รู้เรื่อง 

                            .......................................................................... 

เอ้าทุกคนนนนนนนน อิพี่ไนท์ฉลาดขึ้นมาแล้วค่า ต้องขอขอบคุณปุยเมฆสาวสวยของเราที่ทำให้อิพี่ไนท์ของเราฉลาดขึ้นมาได้ วันชิงเกียร์อิพี่ไนท์จะหาโอกาสคุยกับอีผิงได้มั้ยนะไปลุ้นกัน 

ไหนๆสำหรับวันนี้อ่านเสร็จแล้วเป็นไงกันบ้าง คอมเมนต์เข้ามาคุยกันหน่อยเร็ววววว 

ความคิดเห็น