ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่20.พร้อมก้าวต่อ..(จบ)

ชื่อตอน : ตอนที่20.พร้อมก้าวต่อ..(จบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 355

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2563 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20.พร้อมก้าวต่อ..(จบ)
แบบอักษร

วาโย...

 

ผมเพิ่งรู้ตัวหลังจากหลับไปเกือบสองวันผมหายป่วยเเล้วหล่ะครับ ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่ วันนี้ผมก็จะไปเรียนตามปกติเพราะไม่ได้ไปมาตั้งวันนึงเเหนะ สองวันที่หลับไปติดเสาร์อาทิตย์พอดีดีนะ ไม่งั้นเรียนไม่ทันเเน่ๆ

 

"นี่จ้ะโยอาหารเช้าก่อนไปมหาลัย.."เเม่ของผมงอกกับผมออกมา ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเเม่ของผมกลับมาใจดีเหมือนเดิมเเล้วด้วย

 

"ขอบคุณครับเเม่"ผมบอกกับเเม่ของผมด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

ผมรู้อีกเรื่องนึงทาจากพี่วาคืนด้วย ว่าภรรยาของอิฐเค้าไม่ได้ท้องจริงๆหรอกครับ เเต่ถึงเค้าจะท้องไม่ท้องมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเเล้วหนิ

 

"งั้นโยไปมหาลัยก่อนนะครับเเม่"ผมบอกกับเเม่ ของผมหลังจากทานข้าวเสร็จ ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์มาที่มหาลัย

 

"ไงไอโยกลับมาหน้าตาสดชื่นเเล้วหนิหายป่วยเเล้วใช่ไหมวะ.."เมฆที่นั่งอยู่ถามผมออกมา

 

"ครับเมฆ.."ผมยิ้มก่อนจะบอกกับเมฆไปทันที

"อะนี่..กูจดมาเพื่อมึงเลย..ชาตินี้ทั้งชาติกูไม่เคยตั้งใจเรียนเเบบนี้เลยนะเว้ย"เมฆยื่นสมุดจดบันทึกให้ผม

 

"ขอบคุณนะครับเมฆ..เมฆจะให้เราตอบเเทนอะไรเมฆบอกเราได้เลยนะครับ"ผมยิ้มก่อนจะรับมาเเล้วเปิดดู

 

"งั้นเย็นนี้มึงเลี้ยงหมูกระทะตอบเเทนกูละกันนะ"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ได้สิครับเมฆ.."ผมยิ้มก่อนจะบอกกับเมฆไปทันที

 

"พักนี้ไม่เห็นฟ้าใสกับเปรมเลยนะครับ"ผมถามเมฆไปทันที

 

"สองคนนั้นหน่ะนะ..เห็นบอกสงสัยเรื่องอุบัติเหตุอะไรนี่เเหละ.."เมฆบอกกับผมออกมา ก็เพราะผีไงครับ เเต่ไม่รู้ผีลี้ยง หรือผีที่บ้านรำไทย เเต่ถ้าเป็นผีที่บ้านรำไทยก็ไม่น่าใช่ฟ้าใสไม่น่าจะทำอะไรผิดหรือไปลบหลู่อะไรหนิ หรือว่ามีคนจงใจส่งผีมา..

 

"มึงเชื่อปะบทนางเอกละครเนี่ยอะนะใครๆก็อยากได้เว้ย ไม่เเปลกที่จะมีคนอิจฉาฟ้าใส"เมฆบแกกับผมออกมา อิจฉาจนส่งผีมาจะฆ่าให้ตายเนี่ยนะ ความอิจฉานี่หน้ากลัวจริงๆ

 

"งั้นเหรอครับ.."ผมพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจที่เมฆพูด

 

"เนื่อเรื่องดูสยองดีเเล้วก็โรเเมนติกด้วยมึงสนใจไปดูปะ.."เมฆถามผมออกมา

 

"ไปสิครับ.."ผมบอกกับเมฆไปทันที ก็เนื้อเรื่องมันน่าสนผมอยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นยังไง

 

"ไงไอโย.."วินที่เดินมาพูดทักผมด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

 

"ครับวิน.."ผมยิ้มกลับก่อนจะทักทายวินกลับไป

 

"ได้ข่าวว่ามึงป่วย..ตอนนี้มึงโอเคเเล้วใช่ไหมวะ.."เมฆถามผมออกมา

 

"ครับ.."ผมยิ้มก่อนจะตอบออกมาด้วยความเป็นมิตร

 

"เออวันนี้เฮียซันมาไม่ได้นะเว้ย..เฮียเเกพลาดส่งงานอาจารย์เมื่อศุกร์ที่เเล้วเลยโดนเรียกไปคุยหน่ะ.."วินบอกกับผมออกมา วันศุกร์ที่เเล้วงั้นเหรอ..เพราะผมเเท้เลย

 

"มึงไม่ต้องทำสีหน้าโทษตัวเองเลย..พี่เค้าฝากกูมาบอกว่า มึงหน่ะสำคัญกว่างานนะไอโย.."วินบอกกับผมออกมา นี่พี่ซันรู้ถึงขนาดผมจะโทษตัวเองเลยงั้นเหรอเนี่ย ก็นะนิสัยเเบบผมใครๆก็คงเดาไม่ยาก

 

"ดูท่าหมูกระทะเย็นนนี้คงกร่อยเเล้วหว่ะ.."เมฆพูดเมฆพูดออกมา

 

"นี่มึงจะไปเด็กหมูกระทะกันเเล้วไม่ชวนกูงั้นเหรอ.."วินพูดถามขึ้น

 

"ก็จะชวนเย็นนี้ไงวะ..มึงรู้เเล้วงั้นก็ดีเลยขะได้ไม่ต้องชวนอีก"เมฆบอกออกมา

 

"ไอโย..ตกว่าไง.."เมฆถามผม ที่นั่งนิ่งๆออกมา

 

"ครับ..เราโอเควันไหนก็ได้ครับ"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"วันนี้มึงมี้เเข่งบอลไม่ใช่เหรอวะไอวิน"เมฆถามวินออกมา

 

"เออดิทำไมเหรอวะ.."วินตอบก่อนจะถามเมฆออกมาทันที

 

"งั้นเอางี้เย็นนี้หลังดูบอลเสร็จไปกินหมูกระทะกัน.."เมฆบอกด้วยสีหน้ายิ้มๆตามปกติของเมฆ ที่เป็นคนชอบยิ้มกับทุกเรื่องไม่ต่างอะไรกับพี่ซันเลย เเต่เมฆจะทำตัวชิวๆมาก มากจริงๆนะครับ

 

"งั้นพวกกูไปเรียนก่อนนะไอวิน.."เมฆบอกกับพวกผมออกมา จริงสิใกล้จะถึวเวลาเเล้ว

 

"งั้น..วินรอเราตรงนี้ก่อนนะครับ"ผมพูดก่อนจะรับวิ่งออกมาจากตรงนั้นเพื่อไปซืัอขนมมา

 

"อันนี้เราฝากให้วินเอาไปให้พี่ซันนะครับ..ส่วน ันนี้ของวิน"ผมยิ้มบอกกับวินไปทันที

 

"ได้ดิ..จะรีบไปเดี๋ยวนี้เเหละ.."วินบอกกับผมก่ นจะรีบวิ่งไปหลังจากนั้นพวกเราก็ไปเรียนกันตามปกติ

 

"มึงรู้ไหมว่าเย็นนี้พี่ซันเค้าก็ลงเเข่งนะ.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ไอวินเล่าให้กูฟังว่าภรรยาพ่อมันโป๊ะเเตกนี่จริงรึเปล่าวะ.."เมฆพูดถามผมออกมาต่อ

 

"เราต้องตั้งใจเรียนนะครับเมฆ.."ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"งั้นเลิกคลาสนี้กูขอนอนก่อนละกัน..ยังไงซะก่อนสอบมึงก็ติวให้กูอยู่ดี...ปลุกกูด้วยละกัน"เมฆพูดก่อนจะเอาหนังสือมากางปิดเอาไว้ไม่ให้อาจารย์เห็น

 

ผมเคยคิดนะบางทีทำไมชีวิตผมถึงได้วุ่นวายสารพัดปัญหาเข้ามาในชีวิตเเบบนี้เเต่มันก็ถือว่าเป็นสีสันของชีวิตนั่นเเหละครับ ผมว่านะบางทีถ้าชีวิตเราไม่มีปัญหาอะไรเลยมันจะไม่ทำให้เราพัฒนา เพราะฉะนั้นเราควรจะเผชิญหน้ากับมันไม่ใช่หลีกเลี่ยงปัญหา

 

การทำในสิ่งที่คนอื่นบอกหน่ะมันอาจจะดีต่อเราหรือไม่ดีต่อเราก็ได้ การทำตามในสิ่งที่ดีมันก็ดีอยู่หรอกครับเเต่สิ่งนั้นอาจจะกระทบจิตใจใครอีกคนนึงก็ได้

 

ผมรู้สึกดีนะที่ผมได้มาเจอกับพี่ซันในวันที่ผมรู้สึกท้อเเท้ใจ ไม่รู้จะไปพูดคุยเรื่องนี้กับใคร เเต่ก็มีพี่ซันนี่เเหละอยู่ข้างๆผมตลอด

 

"เมฆครับเลิกคลาสเเล้วครับเราไปกินข้าวกันเถอะ.."ผมเขย่าตัวเมฆที่นอนอยู่ไปทันที

 

"โอเคๆไปกันเถอะกูเริ่มหิวเเล้วเหมือนกันหว่ะ"เมฆบแกกับผมออกมาก่อนเมฆจะเดินออกจากห้องนำหน้าผมไป

 

เพื่อนก็เป็นสิ่งที่สำคัญนะครับ โดยเฉพาะเมฆถึงเค้าจะไม่รู้ว่าผมกำลังเจอกับอะไรเเต่เค้าก็อยู่ข้างๆผมตลอด คอยให้คำปรึกษาดีๆเสมอมาเลยหล่ะ..

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ซัน...

 

ผมโดนอาจารย์เรียกไปคุยเเต่เช้าเลยผมจึงไม่ได้ไปหาน้องวาโยในเช้าวันนี้ซึ่งปกติทุกวันผมจะไปหาน้องเค้า เเต่ไม่เป็นไรหรอกผมฝากวินเพื่อนของโยไปเเล้ว

 

มันไม่ใช่เพราะโยหรอกที่ทำให้ผมพลาดส่งงานผมจะทิ้งโยมาเพื่อส่งงานก็ได้เเต่ผมไม่ทำเอง ผมว่าโยต้องคิดโทษตัวเองเเน่ๆเลยหล่ะครับ เเต่โยสำคัญกว่างานหนิ ถึงตอนนี้ความสำพันธ์ของผมกับโยมันจะไม่รู้จะเรียกว่าไงดี รุ่นพี่ที่เเสนดีหล่ะมั้งครับผมว่างั้น..

 

"นี่นักศึกษาฟังอาจารย์อยู่รึเปล่า"อาจารย์ถามผมออกมา

 

"ฟังอยู่ครับ.."ผมบอกกับอาจารย์ไปทันที

 

"ฟังอยู่งั้นก็เอามาสิ..."อาจารย์พูดถามผมออกมา

 

"เอาอะไรเหรอครับอาจารย์"ผมถามอาจารย์ด้วยความสงสัย

 

"ก็รายงานไงจะส่งไม่ส่ง.."อาจารย์ถามผมออกมาก่อนผมจะหยิบรายงานให้อาจารย์ดีนะผมหยิบติดมา ว่าเเล้วอาจารย์ต้องใจดี

 

"ขอบคุณมากๆเลยนะครับอาจารย์"ผมยกมือไหว้อาจารย์ด้วยความรู้สึกขอบคุณ

 

"ไปได้เเล้วคราวหลังก็ส่งให้ตรงเวลาละกัน.."อาจารย์บอกกับผมก่อนผมจะเดินออกมาจากห้องของอาจารย์ทันที

 

"อะนี่เฮียไอโยฝากมาให้"วินที่ยืนพิงกำเเพงรอผมอยู่พอเห็นผมเดินมาก็ยื่นขนมให้กับผม

 

"มันโทษตัวเองเหมือนที่เฮียบอกผมจริงๆด้วย"เมฆบอกับผมออกมา ก็นะคนดีๆอะไรนิดอะไรหน่อยที่มันผิดก้โทษว่าเป็นความผิดตัวเองกันทั้งนั้นเเหละ

 

"ว่าเเต่เย็นนี้โยจะมาดูบอลไหมวิน.."ผมถามวินไปทันที

 

"มาดิเฮีย..มันต้องมาอยู่เเล้ว"วินบอกกับผมออกมา

 

"เเน่ใจนะ.."ผมถามวินกลับไปอีกครั้งเพื่อความเเน่ใจ

 

"เเน่ดิเฮีย..เฮียดูไม่มีความมั่นใจเลยนะเฮียมีอะไรรึเปล่าถามผมได้นะ.."วินถามผมออกมา นี่ผมเเสดงสีหน้าชัดขนาดนั้นเลยรึไง

 

"พี่ส่งสัยว่าเวลาคนเราจะขอใครอีกคนนึงเป็นเเฟนเค้าทำยังไงเหรอ.."ผมถามไปทันทีถึงมันจะดูไร้สาระสำหรับคนฟังไปหน่อยก็เถอะ เเต่ผมต้องการคำตอบจริงๆนะ

 

"เฮียก็เเค่เดินไปหามันเเล้วก็บอกเเบบนี้.."วินพูดก่อนจะเเสดงท่าทางให้ผมดู

 

"โยครับเป็นเเฟนกับพี่นะครับ"วินบอกกับผมออกมา

 

"ง่ายๆเเค่นี้เลยเหรอ...?"ผมถามด้วยความสงสัยไปทันที

 

"ง่ายๆเเค่นี้เเหละเฮีย..เเต่ผมเเนะนำนะว่าให้ซื้ออะไรไปด้วยพวกดอกไม้ อะไรหยุมหยิมๆ.."วินบอกกับผมออกมา

 

"เเล้วโยชอบเเบบนั้นเหรอ"ผมถามวินออกมาต่อ

 

"ไม่อะมันไม่ชอบอะไรหยุมหยิมเเบบนั้นหรอกเฮียเพื่อนผมเป็นผู้ชายนะ สิ่งที่มันชอบก็.."วินทำสีหน้าคิดอะไรบางอย่าง

 

"หนังสือเรียน มอเตอร์ไซค์ เเล้วก็หมา "วินบอกกับผมออกมา

 

"พี่ว่ามีอีกอย่างนึงนะ.."ผมพูดก่อนจะคิดไปเรื่อยๆโดยชอบอะไรนะนอกจาก ที่วินบอกมา

 

"เออใช่เฮียไอโยมันชอบตุ๊กตามากๆ..."วินบอกกับผมออกมาใช่จริงสิ ทำไมผมคิดไม่ออกนะ

 

"งั้นผมมีเเผนเเล้วเฮีย..เฮียจะทำตามเเผนผมปะรับรองได้ผลชัวร์"วินบอกกับผมออกมา เเผนอะไรงั้นเหรอ

 

"เฮียเอาหูมาดินี่คือเเผนการลับสุดยอด"ยินบอกกับผมก่อนผมจะเอียงหูไปฟังวิน

 

"ตามนี้นะเฮียผมไปเรียนละ..."วินบอกกับผมก่อนวินจะวิ่งไป เเปนก็เข้าท่าอยู่นะ

 

ผมรู้สึกว่าผมถามได้ถูกคนมากๆเลยหล่ะครับ เหมืนอวินจะเป็นกูรูเรื่องความรัก ผู้ที่คอยให้คำปรึกษา

 

ผมไม่รู้ว่าผมจะทำสำเร็จไหมบางทีผมอาจจะคิดไปเองว่าโยชอบผม เเต่ต้องลองเสี่ยงดูซักตั้งผลจะออกมาเป็นยังไงผมก็จะอยู่ข้างๆโยเสอมเป็นเเฟนไม่ได้เป็นพี่ชายก็ได้วะ ขอเเค่ได้อยู่ข้างๆโยในทุกๆวันในทุกเวลาก็พอเเล้วหล่ะครับ

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

วาโย..

 

หลังจากผมกินข้าวเที่ยงเสร็จเเล้วพวกผมก็ไปเรียนกันต่อ ผมนั่งเรียนอยู่ตามปกติส่วนเมฆก็หลับอีกเหมือนเดิม คนอะไรจะหลับได้ตลอดเวลาเเบบนี้

 

งั้นเอาเป็นว่าต่อจากนี้ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นผมก็จะเข้มเเข็งเสมอไม่ว่าจะมีเรื่องราวดีๆหรือเรื่องราวร้ายๆเข้ามาผมก็พร้อใจะข้ามผ่านมันไป

 

เรื่องของผีเเละวิญญาณผมขอยอมรับตรงนี้เลยว่าผมไม่เคยจะชินที่ได้พบได้เจอได้เห็น หรือได้กลิ่น เพราะปกติคนเราเจออะไรบ่อยๆเดี๋ยวมันก็ชิน เเต่ผมนี่สิไม่เลย ก็ผีเเต่ละตนเหมือนกันซะที่ไหนหล่ะ ทั้งเเรงอาฆาตพญาบาท สภาพตอนตาย ก็มีทั้งตายสงบ เเล้วก็เละไปทั้งตัว เห็นเเบบนี้เเล้วไม่มีทางชินหรอกครับ เหมือนเจอคนใากหน้าหลายตาทุกวัน...

 

เเล้วก็นะถึงประสบการณ์เฉียดตายครั้งนี้จะเป็นอีกครั้งนึงผมว่านะตัวดึงดูดผีมาตั้งเเต่เกิดอย่างผมก็คงจะมีเรื่องสนุกๆอีกเเน่นอน ผมเพิ่งจะมองเห็นผีนะเเต่ทำไมดึงดูดผีตั้งเเต่เด็กเลยหล่ะเนี่ย

 

ใช่ว่าผมจะไม่เจอน้าของผม้ลยนะครับเธอจะมาหาผมเสมอเธอคงจะห่วงผมเหมือนลูกชายคนนึงนั่นเเหละครับ มาทีไรก็ทะเบาะกับพี่ดาวเรืองทุกทีเลย

 

ชีวิตในรั้วมหาลัยปีหนึ่งของผมมันสนุกมากเลยหล่ะนะนี่ยังไม่ถึงครึ่งเทอมด้วยซ้ำ ผมได้เจออะไรมาเหมือนกับเดินทางมาครึ่งชีวิตเเล้วอะไรอย่างงั้น ผมไม่รู้นะว่าผมเลือกเรียนหมอมันจะดีกับผมไหมก็อย่างที่รู้ๆกันโรงพยาบาลหน่ะสถานที่ผีชุมเลยหล่ะครับ เเต่ก็ไม่เป็นไรผมพร้อมจะเดินต่อไปข้างหน้าเสมอนั่นเเหละครับ

 

••••••••••••••••••••THE END•••••••••••••••

คุยกับไรท์...

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะสำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

นิยายเรื่องนี้จบเเล้วนะครับ เเต่ยังมีตอนพิเศษอีกนะครับเเต่จะกี่ตอนนั้นเรื่องไหนที่มันค้างคาอยู่ก็เท่านั้นเเหละครับ อาจจะตอน สองตอน ก็ว่ากันไป เเต่ไรท์โปรเจกนิยาบเรื่องใหม่เเล้วครับเร็วๆนี้เเน่นนครับรับรองได้..ฝากติดตามด้วยนะครับ จะชื่อเรื่องอะไรนั้นหลังจบตอนพิเศษไรท์จะบอกเเล้วกันครับ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น