facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

How to....ในห้องน้ำ

ชื่อตอน : How to....ในห้องน้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 507

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2563 16:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
How to....ในห้องน้ำ
แบบอักษร

ตึกตึกตึก

ในที่สุดตอนนี้เราก็เดินอยู่ที่ฮะระจูกุจนได้ คนเยอะจังเลย>///<ตื่นเต้นจัง>

‘พี่เมเปิ้ล ดูนั่นสิคะ นั่นใช่ร้านที่พี่พูดถึงรึเปล่าคะะะ’

ขวับ

ฟ้าใสพูดแล้วชี้ให้ฉันดูร้านสีชมพูที่อยู่ไกลๆตรงนั้น ใช่เเล้วว!!ร้านนั้นแหละฉันจำได้ กรี๊ดด ในที่สุดก็หาเจอสักที!>///<

อ้อ ใช่เเล้วค่ะทุกคน หลังจากที่เราได้ค่อยๆคุยกันมาเรื่อยๆระหว่างเดิน เราสองคนก็คุยถูกคอและสนิทกันเฉยเลย ฟ้าใสเป็นคนที่นิสัยดีมากๆเลย และเพราะฉันอายุมากกว่าเธอก็เลยต้องเรียกฉันว่าพี่...

“ใช่แล้วจ้ะะะ ร้านนั้นแหละะ”

ตึกตึกตึก

ฉันยิ้มออกมาด้วยความดีใจสุดๆที่เจอ จนฟ้าใสที่เห็นฉันยิ้มก็มองฉัน เเล้วพูดกับฉันว่า

‘เวลาพี่ยิ้มเนี่ย หนูว่าถ้าพี่อากิระได้เห็นเข้าเขาคงต้องชอบมากแน่ๆเลยค่ะ’

“เอ๊ะ0-0”

‘^_^’

“555 พูดอะไรเนี่ย ไม่หรอกจ้ะ เขาก็คงไม่คิดอะไรหรอก5555”

‘แหมม จากที่แสดงออกเมื่อกี้ใครๆเขาก็รู้กันทั้งนั้นว่าพี่อากิระน่ะช๊อบชอบพี่น้าาา’

หยึยยยย ย...ยัยเด็กคนนี้ ทำไมจู่ๆก็มาพูดเรื่องของฉันกับตาบ้านั่นขึ้นมาเฉยเลยล่ะะะ แถมยังพูดแล้วยิ้มเขินๆส่งมาให้ฉัน กลายเป็นว่าฉันก็เขินไปด้วยเฉยเลย...

ตึกตึกตึก

“ว....ว้าวว น่ากินจังง”

ฉันพยายามพูดเปลี่ยนประเด็นแทน โดนการเรียกความสนใจของฟ้าใสไปที่ร้านเครปสุดน่ารักที่เปิดไฟวิบวับๆเรียกลูกค้าตรงข้างหน้าอีกไม่กี่เมตร

“อยากกินเครปจัง ฟ้าใสกินกับพี่นะ”

‘ได้เลยค่าา>///<>

“ที่สุดในโล๊กกกกก”

ฉันและฟ้าใสสบตากันแล้วก็หัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน กรี๊ดดด มีความสุขชะมัดเลย>//<นี่ฉันไม่ได้ไปเที่ยวไหนมาไหนกับเพื่อนแค่สองคนแบบนี้มานานเเค่ไหนแล้วนะเนี่ย>

ฉันที่เดินไปถึงหน้าร้านแล้วเเละกำลังจะสั่ง แต่เผอิญเหลือไปเห็นเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายสองคน กำลังเดินจับมือมาทางนี้แล้วมองแต่ป้ายเครปกันใหญ่เลย

น...น...น่ารักจัง>///< ฉันคลั่งไคล้และรักเด็กมาก จะมีใครทนหน้าตาแสนอินโนเซนต์ของเด็กน้อยน่ารักแบบนี้ได้กันล่ะ งือออ น่ารักจัง เห็นแล้วก็อยากมีลูกเป็นของตัวเองงงง

‘มีอะไรเหรอคะพี่เมเปิ้ล’

ฟ้าใสหันมาถามฉันหลังจากที่เห็นฉันหยุดเดิน ฉันหยุดเดินรอให้เด็กสองคนนั้นมาเข้าคิวก่อนยังไงล่ะ กรี๊ดด น่ารักจังง ไม่ต้องรีบเดินนะลูกกก~

ตึก-ตึก-ตึก

เด็กสองคนนั้นเข้าคิวร้านเครปแล้ว และพยายามจะสั่งเครปกับพนักงาน พนักงานที่ร้านก็น่ารักมาก พวกเขาก้มตัวลงมาช่วยเด็กน้อยเลือกเมนู

เด็กสองคนนั้นเหมือนจะเลือกเมนูได้แล้ว และกำลังยื่นเงินไป แต่เเล้วเหมือนกันพนักงานก็บอกกับเด็กสองคนประมาณว่าซื้อไม่ได้(เดาเอาจากท่าทางล้วนๆเพราะฟังภาษาไม่ออก)

ท...ทำไมล่ะะ!! ทำไมซื้อไม่ได้!!?

“บ็อบ เกิดอะไรขึ้นในร้านเครป ไปดูให้หน่อย”

‘ครับ’

ตึกตึกตึก

ฉันส่งบ็อบเข้าไปในร้านเครป โดยที่ฉันเเอบดูและแอบซึมซับความน่ารักของเด็กน้อยสองคนนั้นอยู่ห่างๆนอกร้าน ฉันล่ะเป็นแบบนี้ทุกทีเลย เจอเด็กล่ะเป็นไม่ได้~

ฟ้าใสที่เห็นฉันแอบดูเด็กสองคนนั้น ก็ยิ้มมุมปากแล้วพูดขึ้นมาว่า...

‘พี่ชอบเด็กเหรอคะ’

ขวับ

“อ๋อ...อืม..ใช่จ้ะ”

ฉันหันไปตอบฟ้าใสอย่างเขินๆนิดๆ น่าอายอยู่เหมือนกันนะ ที่ทำได้แต่มองจากนอกร้านแบบนี้ ถ้าแม่ของเด็กสองคนนั้นมาเห็นจะมองฉันไม่ดีและหาว่าเป็นคนสตอล์คเกอร์ไหมนะ>~<(คงไม่หรอกมั้ง)

ตึกตึกตึก

บ็อบเดินออกมาหาฉันนอกร้านหลังจากที่ได้ข้อมูลมาเเล้ว

‘เด็กสองคนนั้นอยากทานเครปที่แพงที่สุดในร้านแต่เงินไม่พอครับคุณหนู เป็นเมนูเครปแบบลิมิเตท มีแค่เฉพาะช่วงหน้าร้อนที่ญี่ปุ่นครับ’

ง....เงินไม่พอเหรอ น่าสงสารจังเลย....ฉันอยากจ่ายให้จัง

“..........”

ว้าา0///-///0...ดูสายตาเศร้าๆพวกนั้นสิ น่าสงสารจับใจเลย ทนไม่ไหวแล้ว ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง แต่ฉันพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้นี่นาToT

“บ็อบ ฉันอยากจะจ่ายค่าเครปให้เด็ก2คนนั้น บอกพนักงานไปว่าทำเครปนั้นให้เด็กๆหน่อยนะ”

‘ครับ’

ตึกตึกตึก

ฉันค่อยๆเดินเข้าไปในร้าน จากนั้นก็มองบ็อบคุยกับพนักงาน และฉันก็ควักเงินในซองของตาบ้านั่นออกมาจ่ายให้เด็กสองคนนั้น

งือออ พอยิ่งได้มองใกล้ๆแล้ว ทำไมเด็กสองคนนี้น่ารักจังนะ ฉันไม่เรียกคลั่งแล้วล่ะมั้งแบบนี้~

ตือดึ๊ง!

เอ๊ะ...0-0มีข้อความเข้า...

(ชอบเด็กมากเลยเหรอ)

“...........”

ตาบ้านั่นส่งข้อความเข้ามาหาฉันอีกละ...อะไรกันเนี่ย ไม่ทงไม่ทำมันแล้วใช่ไหม งานน่ะ!! วุ่นวายจริงๆเลยย! แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าฉันชอบเด็ก!?

กริ๊งงง กริ๊งงงง

ตรู๊ด

“ฮัลโหล”

ฉันกดรับสายโทรศัพท์จากตาบ้านั้นที่จู่ๆก็โทรเข้ามาหลังจากที่ฉันอ่านข้อความเเล้ว โทรมาก็คงไม่พ้นที่จะถามว่า...

“ไม่ตอบข้อความอีกละ!”

...นั่นไง...ว่าแล้วเชียว...

“ฉันกำลังจะตอบ นายรีบเกินไปไหม0-0”

“ชอบเด็กมากเลยเหรอ เห็นทำหน้าเคลิ้มเชียวนะ”

“ไม่ต้องมายุ่งเลย!! นายไม่ทำงานเหรอเนี่ยห้ะ>//<”

ที่เขารู้ได้ยังไงว่าฉันทำหน้าเคลิ้ม มีสายสืบเหรอ!! หรือมีกล้อง!!!! หนอยเเน่!!!ไอ้ผู้ชายคนนี้!!!!งานน่ะไม่ทำแล้วใช่ไหมห้ะ>~<>

“ฉันไม่ได้มาทำงาน บอกแล้วไงว่ามาคุยธุระน่ะ”

“รู้เเล้ว งั้นแค่นี้นะ”

“เอ้ยๆเดี๋ยวๆๆ”

“.....อะไรร!!?.......”

“ถ้าเธอชอบเด็กมาก ฉันทำให้คนนึงเอาไหม”

“•_•”

ตู๊ดด

ฉันวางสายเเละเอาโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋าทันทีอย่างไม่ลังเล บ้าจริง เด็กสองนั้นไปซะเเล้วง่าาา งื้ออ อดดูตอนที่ได้เครปเลย น้องๆคนต้องดีใจมากเเน่ๆ>///<ตาบ้าอากิระ ทำไมต้องโทรมาตอนนี้ด้วยนะะ="">

‘พี่เมเปิ้ลคะ หนูเอาสตรอวเบอร์รี่อันนี้เเล้วนะ พี่เอาอะไรคะ’

“พี่เอาบราวนี่ช็อคโกเเลตจ้ะ”

‘ได้เลยค่ะะ’

ฟ้าใสหันมาถามว่าฉันจะเอาเครปอะไร และบอกพนักงานเป็นภาษาญี่ปุ่นที่ไม่ได้คล่องมากนัก แต่ก็ยังดีกว่าฉันที่พูดอะไรไม่ได้เลยToT

“พี่จ่ายเองนะ”

‘อ้ะ! ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูขอจ่ายให้’

“ไม่เป็นไรๆๆ พี่ได้เงินมาจากอากิระตั้งเยอะ แล้วพี่ก็อายุมากกว่าด้วย ให้พี่เลี้ยงน้องเถอะนะ”

ฟ้าใสมองฉันอย่างอึ้งๆ แต่เเล้วก็ยิ้มหวานและยอมให้ฉันจ่ายเงินค่าเครปให้อย่างยินดี

‘ขอบคุณนะคะ’

“บ็อบ นายกินข้าวรึยัง เอาเครปสักชิ้นไหม?”

‘ไม่ครับ ผมไม่ชอบของหวาน’

“นี่ ถ้าตาบ้านั่นไม่ให้กินน่ะก็ไม่ต้องไปฟังหรอกนะ อยู่กับฉันน่ะกินเต็มที่ ไม่อั้น!”

(พูดอะไรของเธอห้ะยัยคางคก!)

(นี่เธอ!! อย่าคิดจะจีบบ็อบนะ!!)

ฉันปรายตามองข้อความจากเขาที่ส่งเข้ามาจากโทรศัพท์มือถือในมือของฉัน แต่เเล้วก็เมินข้อความนั้นอย่างไม่สนใจ อะไรเนี่ย...ต้องมีปุ่มดักฟัง ไม่ก็กล้องหรือไมโครโฟนติดอยู่ที่ไหนสักแห่งแถวนี้แน่ๆ ไม่งั้นเขาจะรู้ได้ไงว่าฉันคุยอะไร ทำสีหน้ายังไงอยู่>///<

“ช่างเถอะ ถ้านายไม่เอาก็ไม่เป็นไร”

‘ขอบคุณครับคุณหนู’

(นี่เธอเมินข้อความฉันเรอะ ฉันรู้นะว่าเธออ่านเเล้ว!)

(ถ้าเธอคุยกับบ็อบอีกคำเดียวล่ะก็ ฉันจะกลับไปบีบคอมัน คอยดูเซ่!!!)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันเดินกลับมายังจุดนัดพบที่เดิมของฉันกับเขา หลังจากที่ชอปปิ้งกันไปอย่างถล่มทลายกับฟ้าใส และแน่นอนว่าฟ้าใสเองก็ชอปปิ้งซื้อของกลับไปเยอะเเยะมากมายเหมือนกัน

ตอนนี้ผู้ติดตามของทั้งตัวฉันและฟ้าใสต่างก็หิ้วถุงใส่ของที่ชอปปิ้งกันกลับมาอย่างพะรุงพะรัง เเต่ของฉันเน้นเป็นของกินมากกว่า

ตึกตึกตึก

‘หืม ซื้อซะเยอะเลยนะยัยบ๊อง! แข่งกันซื้อของหรือยังไงหา!?’

‘แหมม ก็วันนี้มันลดราคาเยอะนี่คะสึจังงงงง’

พอฟ้าใสมาเจอคุณสึเนโอะปุ๊ป คุณสึเนโอะก็รีบหยิกแก้มฟ้าใสด้วยท่าทีหมั่นเคี้ยวแบบสุดแรงเกิด ฟ้าใสเลยโดนดึงแก้มจนตาหยีไปหมดแล้ว

น....น่ารัก0///-///0คู่นี้มันชักจะน่ารักเกินไปแร้ววว>~<

ขวับ

ส่วนฉันก็หันมาเจอกันอิตาบ้านั่นที่ยืนหงุดหงิดรอฉันอยู่ที่รถเพราะฉันไม่ยอมตอบกลับข้อความของเขา บ้าจริง....อารมณ์เขินหลังจากที่มองฟ้าใสและคุณสึเนโอะนั้นได้หายไปทันทีเมื่อฉันเห็นเขา คนอะไรเก่งจังเรื่องทำลายบรรยากาศเนี่ย-.,-

“แหม บอกไม่เอาเงินๆ ซื้อมาซะเยอะเชียวนะครับคุณนายชวารอฟ”

“นี่นาย>~<>

“ไม่ได้ล้อ เธอได้ใช้นามสกุลนี้แน่”

เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ฉัน จากนั้นก็หันไปบอกกับผู้ติดตามที่ถือของให้ฉันอยู่นั้นว่า

“เอาไปไว้ท้ายรถกูให้หมดเลย”

‘ครับ!!!’

“ส่วนเธอก็ขึ้นรถ เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวเลย”

‘พี่เมเปิ้ลคะ บ้ายบายนะคะะะ’

“จ้าา เอาไว้เจอกันอีกนะ^^”

ฉันส่งยิ้มเเละโบกมือลาให้ฟ้าใสอย่างร่าเริง ฉันรู้สึกได้เลยว่ายังไงเราสองคนก็ต้องได้เจอกันอีกแน่ๆ วันนี้ฉันมีความสุขมาก ถ้าเราได้เจอกันอีกก็คงดีเลย>\\\<

ปั่ก

ตาบ้านั้นปิดประตูรถให้ฉันจนฉันแทบไม่ได้ลาคุณสึเนโอะเลย แถมเขายังรีบเข้ามานั่งประจำที่ของตัวเองต่อทันทีอีกด้วย อะไรของเขา....จะรีบไปไหนต่อหรือไงนะ-.,-

บรืนนนน

เขาขับรถออกไปบนถนนใหญ่อย่างไม่รอช้า ตามด้วยรถคันสีดำอีกมากมายซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นของพวกลูกน้องเเละบอดี้การ์ดเขา โดยมีรถเบนซ์คันสีขาวซึ่งน่าจะเป็นของคุณสึเนโอะที่ขับเเยกไปอีกเส้นทาง โดยมีรถลูกน้องของเขาเองขับตามไปเหมือนกัน

พึ่บ

ฉันเอนหลังพิงเบาะรถนุ่มๆและหลับตาลงช้าๆ วันนี้ที่ได้มาเดินเที่ยวกับฟ้าใสน่ะมันสนุกมาก แต่ก็เดินเยอะจนเจ็บขาไปหมดเลยแฮะ เหนื่อยจังงง~

“เมเปิ้ล”

ยังไม่ทันได้หลับตาถึง5วิ เขาก็รีบพูดขึ้นมา....โดยที่ฉันก็ลืมตาและหันหน้าไปมองเขาที่กำลังขับรถอยู่อย่างหน้านิ่งๆ....

“ฉันอยากเเต่งงานภายในเดือนนี้เลย”

“ห้ะ0-0”

อะไรนะะ!!!! พูดอะไรของเขาเนี่ย!!! แต่งงานภายในเดือนนี้เรอะะ>~<บ้าไปแล้ววว!>

อยู่กับเขานี่มันมีแต่เรื่องน่าตกใจซะจริงๆเลย!

“ฉันไม่ไหวแล้ว ขี้เกียจรอ ภายในอาทิตย์นี้ได้เลยยิ่งดีเข้าไปใหญ่”

“น...นายบ้าไปแล้วเหรอ0//-//0!!มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง!”

มันฉุกละหุกเกินไป!! เพื่อนฉันล่ะ พ่อกับแม่ฉันล่ะ!? เพื่อนบางคนกับพ่อและเเม่ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าฉันเลิกกับพี่ธันวาแล้ว แล้วตอนนี้ฉันก็คบกับเขา ถ้าจู่ๆฉันบอกพ่อกับแม่ว่าจะเเต่งงานกับผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่พี่ธันวาล่ะก็ ต้องโดนคำถามชุดใหญ่เเน่!!0-0

“ฉันทำได้ มีอะไรที่คนอย่างฉันทำไมได้มั่ง ฉันน่ะ...”

“รู้แล้ว ฉันรู้ว่านายเป็นใคร! แต่นายเป็นแบบนี้ทำไม จะรีบอะไรนักหนา”

ฉันพูดแล้วหันหน้าไปมองเขาที่ดูทำหน้าหงอยๆและขับรถไปด้วย เขาถอนหายใจออกมาช้าๆแล้วพูดเบาๆว่า....

“ฉันก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าเป็นแบบนี้ไปทำไม”

“...........”

“ห้ามคุยกับบ็อบ เตือนเเล้วนะ ครั้งหน้าถ้าคุยอีกฉันจะไล่บ็อบออก”

“เห้ย! เกินไปแล้วนะ แค่คุยเองไม่เห็นจำเป็นอะไรเลยนี่!!0-0”

“ไม่ได้ เธอจะทำดีกับผู้ชายคนอื่นมากกว่าฉันไม่ได้นะะะ!”

“นายอย่าบอกนะว่าเพราะวันนี้ฉันคุยกับบ็อบ นายเลยไม่ชอบเเล้วก็จะรีบให้ฉันเเต่งงานกับนายอย่างนี้น่ะ!?”

เอี๊ยดดดดดด!!

เขาไม่พูดตอบฉัน เเต่กลับเหยียบเบรคเพราะติดไฟแดงอย่างหยาบๆจนหน้าแทบคะมำ หนอยย!!!ให้ตายเถอะผู้ชายคนนี้ ท่าทางที่ฉันพูดจะต้องใช่เเน่ๆ วันนี้ที่คุย ฉันแค่คุยถามสารทุกข์สุขดิบกับบ็อบเท่านั้นเองนะ!!!

“ใช่!! พอใจหรือยัง...ฉันหึง ชัดป้ะ”

ฟึ่บบ

“เธอนี่ชอบทำให้ฉันหึงจริงๆนะ เดี๋ยวก็ไม่พาออกมาเที่ยวซะหรอก ลงโทษบนเตียงให้เข็ด เอาให้ลุกไม่ได้ไปสามวันสองคืน”

“ว่าไงนะ!!!”

...ทำไมต้องสามวันสองคืน?=_=.....

“คืนนี้โดนแน่! โดนหนักแน่นอน!!!!!”

หมับ

จ๊วบบบ

พูดจบ เขาก็คว้าแขนดึงตัวฉันให้เข้ามาประกบริมฝีปากกับเขาอย่างหนักหน่วง โดยที่เขารีบปล่อยมือฉันเเล้วเอามือทั้งสองข้างของเขาเองมาประคองใบหน้าของฉันเอาไว้

จ๊วบ....จุ๊บ

กรี๊ดดดด!!! ดีนะที่ตอนนี้มันเป็นในรถ เขินเป็นบ้า หัวใจของฉันมันเต้นแรงชะมัด เเต่ประเด็นคือทำไมร่างกายจอมทรยศของฉันมันถึงได้เคลิบเคลิ้มตามเขาไปด้วยกันเล่า!! นอกจากจะไม่ดิ้นไม่ผลักไม่อะไรเลยแล้ว ยังไม่จูบตอบแถมยังดูดปากเขาด๊วบๆอีกต่างหาก

ฉันชอบจูบของเขา...มันเหมือนมีแรงดึงดูดที่ตัวฉันไม่มีวันต้านทานได้...

“อือออ...”

จ๊วบบบ

“อืมมมม”

เขาครางออกมาชนิดที่ว่าแค่ตัวฉันเองที่ได้ยินก็เอาแต่ใจเต้นไม่หยุด แต่แล้ว...

พลั่ก

ฉันรวบรวมสติสุดท้ายผลักตัวเขาออกไปเบาๆ จวบกับไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียวด้วย เขาเลยต้องทำเสียงจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดแล้วขับรถต่อไป

ตึกตัก-ตึกตัก

ฉันนั่งตัวเเข็งทื่อในรถ หัวใจของฉันมันเต้นเเรงมากจนควบคุมไม่ได้เลย ฉันเอามือกุมหน้าอกตัวเองแล้วพยายามหายใจ แต่มันก็ไม่ใจเย็นลงเลย

“..........”

“...!!!!...”

ฉันค่อยๆเหลือบตาไปมองเขาที่ขับรถ พอดีกับที่เขาก็เเอบมองฉันมาเหมือนกัน เราสองคนแทบจะหลบสายตาจากกันและกันไม่ทัน บ้าจริง....เขารู้หมดเลยว่าฉันเเอบมองเขา!!>///<

.....หน้าของเขาก็เเดงเหมือนกัน.....

“ท....ทำไมเธอไม่หยุดฉันให้เร็วกว่านี้เล่า ก็ผลักฉัน ตีฉัน หรือทำอะไรก็ได้อย่างที่เคยทำไง!”

“............”

นั่นสิ....ทำไมฉันไม่ทำกันนะ0\\\\~\\\\<>

“ถ้าเธอทำตัวแบบนี้ ฉันจะเข้าใจผิดเอานะ!...”

บรืนนน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

———-

ตึกตึกตึก

ฝึบบบ

ฉันก้มหัวให้กับลูกน้องของเขานิดๆ หลังจากที่พวกเขาช่วยยกของของฉันทั้งหมดขึ้นมาบนเพนท์เฮ้าส์ของอากิระ

“.........”

โว้วว....เห็นครั้งแรกก็อลังการมากๆเเล้วนะเนี่ย0-0 หรูหรามาก กว้างมากด้วย ห้องของฉันว่าหรูแล้วนะ มาเจอของเขานี่เทียบไม่ติดเลย

ตอนขึ้นมาฉันแอบสังเกตเห็นดาราญี่ปุ่นคนหนึ่งเดินผ่านเราไปด้วย(แต่เขาแอบหยุดมองตาบ้านั่นแปปนึง) ฉันจำได้เพราะฉันก็เคยดูหนังญี่ปุ่นมาบ้าง(ไม่ใช่หนังโป๊นะะ>///<)

ตึกตึกตึก

ตอนนี้ลูกน้องออกไปหมดแล้ว เหลือแค่ฉันกับเขาอยู่ที่นี่กับแค่สองคน

ตึกตึกตึก

“เอาของมานี่”

ฝึบ

กึกๆๆ

เขาหยิบกระเป๋าลากใบใหญ่ของฉัน เเล้วลากมันไปอีกห้องหนึ่ง โดยที่ฉันก็ไม่ได้สนใจเขา แล้วก็เดินไปดูห้องครัว

ตึกตึกตึก

ว้าววว....ตาฉันเป็นประกายไปหมดเเล้ว นี่เป็นห้องครัวที่หรูหราที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต โคมไฟตกแต่งที่แค่มองก็รู้ว่าแพง เปิดไฟปุ๊ปก็จะเป็นแสงสีทองอมส้ม บรรยากาศโรแมนติคมาก ไหนจะมีเครื่องเฟอร์นิเจอร์ในห้องครัวที่ครบครันสุดยอด อุ๊ย....เตาอบรุ่นนี้ฉันอยากได้มานานเเล้วว กรี๊ดดด กำลังเก็บตังค์ซื้ออยู่พอดีเลย>///<

ตึกตึกตึก

“เฮ้ย ทำอะไรอ่ะ! ยัยคางคกสีชมพู”

แว้ก ตกใจหมด อยู่ดีๆเขาก็เดินเข้ามาหาฉัน จากนั้นก็เริ่มจะพูดจากวนประสาทฉันอีกแล้ว...คางคกสีชมพูในโลกนี้มันมีด้วยเหรอ?=_=เรียกซะน่ารักเชียว

“หิวอ่ะ อยากกินเค้กฝีมือเธอ”

“ห้ะ0-0”

เขาพูดเเล้วทำหน้าตาเหมือนเด็กเบบี๋กำลังหิว พลางเอามือลูบหน้าท้องของตัวเอง อะไรกันยะ!!ห...หิวอีกแล้วงั้นเหรอ แต่ว่าก่อนจะกลับมาบ้านเขาก็ลากฉันไปทานอาหารที่ภัตตาคารมาแล้วนี่! แล้วเขาก็บ่นอิ่มๆ ท้องจะแตกเมื่อกี้นี้อยู่เลย คราวนี้หิวซะเเล้วงั้นเรอะ!

“อย่ากินเค้กเยอะ เดี๋ยวก็อ้วนหรอก”

วันก่อนเค้กช็อคโกแลตของฉันที่เพิ่งทำไป เขาก็กินคนเดียวจนหมดเลย สงสัยจริงๆว่ากินเข้าไปหมดนั่นได้ยังไง...

“หึ ฉันไม่อ้วนง่ายขนาดนั้นหรอก แต่ต่อให้อ้วนก็ยังหล่ออยู่ดี”

“แหวะ”

เขาพูดพลางทำหน้าเก๊กหล่อส่งมาให้ฉัน จากนั้นก็มองฉันเเล้วพูดต่อว่า

“มีแต่ผู้หญิงตาไม่ถึงอย่างเธอเท่านั้นล่ะ ที่ยังไม่หลงเสน่ห์ฉัน”

“จ้า ฉันมันตาไม่ถึง ขอโทษด้วยนะ”

“............”

“เออใช่ คืนนี้ฉันนอนห้องไหนเหรอ”

“ฉันเตรียมห้องนอนเอาไว้ให้เธอเรียบร้อยเเล้ว ตามมานี่สิ”

ตึกตึกตึก

พูดจบเขาก็หันหลังเดินไปอีกทาง ฉันจึงรีบผละจากเตาอบ จากนั้นก็เดินตางหลังเขาไปแบบติดๆเพราะกลัวจะหลงทาง และเเล้ว....

“ทาด๊าาาา นี่ไง เธอนอนตรงนี้นะ นอนกับฉัน^^”

“เอ่อ...อะไรเนี่ย...”

ฉันเดินตามเขาเข้ามาถึงห้องอีกห้องหนึ่งที่กว้างและหรูหราเช่นเคย แล้วฉันก็พบกับข้อความที่โรยด้วยกลีบกุหลาบว่า ‘Maple Love Akira’ อยู่บนเตียงคิงไซส์ตัวโตบะเริ่มเทิ่ม

“นายจะบ้าเรอะไงห๊า!!! นี่มันอะไรกันเนี่ย”

“ใจเย็นๆน่าา นี่มันพรีฮันนีมูนเลยนาาา~”

“พรีฮันนีมูนบ้านนายสิยะ!! ฉันจะนอนห้องอื่น ห้องอื่นมีตั้งเยอะตั้งเเยะ!>~<”

“นอนด้วยกันเหอะน่า เดี๋ยวกลางคืนมีคนมาปล้ำเธอขึ้นมาจะทำยังไงเข้าเล่า!”

ว่าไงนะ!!! คนมาปล้ำฉันเรอะ เขากำลังจะบอกว่าในเพนท์เฮ้าส์ที่ราคาแพงหูฉี่ขนาดนี้ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับเลิศขนาดนี้ยังจะมีคนกล้าขึ้นมีแอบปล้ำฉันงั้นเรอะ อยากจะบ้าตายจริงๆ! คนที่จะทำแบบนั้นได้ก็มีเเต่เขาเท่านั้นแหละ เขาน่ะอันตรายที่สุดในเพนท์เฮ้าส์นี้แล้ว

“ฉันปกป้องเธอได้นะเมเปิ้ล^^”

เขาพูดแล้วเอามือทาบอก พลางยิ้มหวานส่งมาให้ฉัน ซึ่งพอมองเเล้วความโกรธมันก็หายคลายไปหมด ทำไมเขาถึงได้หล่อแบบนี้นะ มองทีจะละลายแล้วเนี่ย....>///<อ้าก>

“ไม่ได้! ฉันขอนอนอีกห้องนึง!”

“ไม่ให้ นอนห้องนี้แหละ นอนกับฉันมันไม่ดีตรงไหน! เนี่ย....ฉันรื้อเสื้อผ้าเธอมาแขวนไว้หมดแล้ว”

“นั่นไม่ใช่เสื้อผ้าฉัน...”

“อ๋อ นี่เป็นเสื้อคู่กัน ฉันซื้อมาใส่กับเธอน่ะ คิกๆ”

เขาพูดเเล้วเอามือปิดปากหัวเราะเบาๆอย่างเหนียมอาย กรี๊ดดดด!!อิตาบ้า นี่เป็นเอามากถึงขั้นซื้อเสื้อคู่แล้วเลยเหรอ แต่ของแบบนี้ปกติผู้หญิงต้องเป็นคนหาเองไม่ใช่รึยังไง0-0เขินเลยนะเนี่ย

“ช่างเหอะ เธอไปอาบน้ำก่อนไป เรื่องเตียงเดี๋ยวจัดการให้”

“...........”

ฉันมองเขาแบบเคืองๆ....อะไรเนี่ย...เขานี่ชอบเปลี่ยนเรื่องอยู่เรื่อยเลยแฮะ>~<....แต่ก็ช่างเถอะ ถ้าตาบ้านั่นรับปากเดี๋ยวจะจัดการให้ ฉันก็คงเชื่อใจเขาได้(มั้ง) ไปอาบน้ำเลยก็ดีเหมือนกันเพราะนี่ก็ดึกมากแล้วด้วย....

ตึกตึกตึก

ฉันหยิบเสื้อผ้าที่จำเป็นเข้าไปในห้องอาบน้ำ...

“...........”

ฝึบบ

พรึ่บ

ฉันค่อยๆถอดชุดของฉันและพับเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยวางเอาไว้บนชั้น จากนั้นก็เดินตัวเปล่าไปยังฝักบัว

ตึกตึกตึก

กรี๊ดดด ห้องน้ำใหญ่มากกก~ สีขาวสดใส มีแสงสีทองเล็กน้อย แล้วก็ตกแต่งด้วยอะไรไม่รู้ที่พอเปิดไฟแล้วก็ระยิบระยับไปหมดเลย สวยจัง นี่มันจะห้องน้ำในฝันเกินไปแน้วววว>///<

เฟอร์นิเจอร์ในห้องน้ำตกแต่งเรียบง่ายสไตล์ผู้ชาย แต่สัมผัสได้เลยว่าของเเต่ละชิ้นแต่ละอย่างต้องแพงสุดๆแน่ๆ บรึ๋ยย>///<ขนลุกจัง>

ซ่าาาาา

ฉันเข้าไปในห้องอาบน้ำสุดหรูแบบไม่ปิดผ้าม่าน เพราะฉันคิดว่าอยู่ห้องน้ำคนเดียว คงไม่ต้องปิดผ้าม่านก็ได้มั้ง...

ซ่าาาา

ฉันแตะตรงที่เปิดก๊อกน้ำที่เป็นระบบเเบบทัชสกรีน0-0 จากนั้นก็บีบครีมอาบน้ำหอมๆที่พกมาด้วยจากไทยมาถูยังลำตัวเบาๆ

ซ่าาา

“..........”

“ที่รักจ๋าา”

“หืม?....ว้าย!!”

ฉันหลับตาเงยหน้ารับน้ำฝักบัวอย่างมีความสุขอยู่ดีๆ ก็มีมือที่ไหนไม่รู้เข้ามาลูบไล้ที่เอวฉันแล้วก็มีเสียงที่ฉันฟังแล้วชวนขนลุก นั่นก็คือ....เสียงเขา!!!

“น.....นายเข้ามาได้ยังไง!!! ไอ้โรคจิต!!!”

เขาเข้ามากอดฉันจากทางด้านหลัง ซึ่งฉันในตอนนี้อยู่ในสภาพที่เปลือยและไม่สามารถคว้าอะไรมาปิดได้ทั้งนั้น!!! ฉ....ฉันไม่ได้ล็อคประตูเหรอ>\\\< แต่ฉันจำได้นะว่าฉันล็อคแล้วน่ะะะ

“ทำไมฉันจะเข้ามาไม่ได้ ถึงเธอจะล็อคฉันก็มีกุญแจ ไม่มีกุญแจฉันก็พังประตูเอา ง่ายๆ”

“ออกไปเลยนะ!! นี่มันเกินไปแล้ว!!”

ว่าแล้วเขียวว่าเขาเนี่ยแหละที่อันตรายที่สุดในเพนท์เฮ้าส์นี้เเล้ว!!! กรี๊ดดด นี่มันบ้าที่สุด ฉันอายจนจะร้องไห้แล้วนะ!!!

เขากอดฉันเอาไว้จากทางด้านหลัง แถมมือก็ยังลูบไล้ไปทั่ว หน้าของเขาซุกไซ่ไปที่คอกับไหล่ของฉันไม่หยุดเลย

ซ่าาาาาา

เสียงน้ำจากฝักบัวที่ไหลมาไม่หยุดนั้นมันทำให้ฉันมองอะไรไม่ค่อยถนัดและไม่มีสมาธินัก แต่รู้แค่ว่าตอนนี้ฉันอายมาก อายเเบบสุดๆ หัวใจของฉันมันเต้นเเรงไปหมดและน้ำตาคลอเเล้ว นี่มันเกินไปแล้วนะ!!!

“เธอจะอายทำไม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเราสองคนสักหน่อย”

เขาก้มหน้าลงมามองฉันที่พยายามหันหน้าหนีเขา แล้วก็ยิ้มพร้อมกับพูดต่อว่า

“อาบน้ำกับแฟนมันก็เป็นเรื่องปกตินะ”

“นายเคยทำกับผู้หญิงคนอื่นเเบบนี้ด้วยเหรอ”

“ฉันเคยมีแฟนกับคนอื่นเขาที่ไหน”

เขาพูดเบาๆที่ข้างหูของฉัน แต่เพราะเสียงของน้ำที่มันไหลดังกว่า พอเขาพูดข้างหูของฉันมันเลยทั้งเซ็กซี่แล้วก็จักจี้

“อ้ะะ!! เอามือสากๆของนายออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะยะ!!”

“อื้อหือ ว่าซะเจ็บเลย”

เขาค่อยๆลูบไล้ที่หน้าอกของฉัน ลามมาถึงหน้าท้อง แล้วค่อยๆเอามืออันหนาแกร่งของเขามาสัมผัสเบาๆเเถวๆจุดอ่อนไหวตรงหว่างขาของฉัน

“เมเปิ้ล หันหน้ามานี่”

“ไม่เอา!! นายจะทำอะไรฉัน ถ้าฉันหันไปนายก็เห็นหมดน่ะเซ่!!>///^///<”

“โห จริงๆแล้วไม่ต้องหันก็เห็นอยู่เเล้ว! ชัดด้วย เพราะงั้นหันมาเถอะน่า!!”

ขวับ

ฉันรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้ายหันไปหาเขาเเล้วรีบเข้ามากอดแนบลำตัวเขาทันทีเพื่อไม่ให้เขาเห็นหน้าอกหน้าใจน้อยๆของฉัน งืออ เขินชะมัด!! เขาจะทำอะไรเนี่ย แล้วฉันจะออกไปจากห้องอาบน้ำนี้ได้ยังไงถ้าเขายังยืนขวางอยู่อย่างนี้>///<

“เธอ....เธอทำอะไรเนี่ยยย>///0///<”

เขาตะโกนเสียงดังลั่นหลังจากที่เห็นว่าฉันรีบเข้ามากอดเขา แหงล่ะสิเขาต้องตกใจ! เพราะว่าตอนนี้ไม่ว่าจะหน้าอก หน้าท้อง ขาอ่อน หรือแทบจะทุกส่วนของร่างกายของฉันมันสัมผัสกับเขาหมดแบบไม่มีเสื้อผ้าเลย! ฉ....ฉันก็อายนะะ>///<>

หน้้าของเขาแดงมาก ฉันก็เหมือนกัน หัวใจของฉันมันเต้นบูมๆชะละก้าแรงมากจนจะเป็นลมอยู่เเล้ว ที่ฉันเข้ามากอดเขาแบบนี้ฉันก็อายน้าาา!!>///<>

“ไม่ไหวแล้วโว้ยยยย เลิกยั่วฉันสักที ตั้งเเต่ในรถแล้วนะ!”

“อ...ไอ้แก่!”

เขาดันฉันนอนราบลงที่พื้นในห้องอาบน้ำ ซึ่งมีน้ำไหลนองเต็มไปหมด จากนั้นเขาก็ค่อยๆปลดปมผ้าเช็ดตัวที่เป็นสิ่งเดียวที่ปกปิดท่อนล่างเขาอยู่ออกไป

พรึ่บ

เขาโยนผ้าผืนนั้นออกไปเเล้ว แว้กก>///< ฉันเเทบจะเอามือปิดตาเเทบไม่ทัน ตอนนี้ทั้งเขาเเละฉันต่างก็อยู่ในชุดวันเกิดกันทั้งคู่ สถานการณ์แบบนี้มันอะไร! ไม่ไหวของเขามันหมายความว่ายังไง เขาจะปั่มปั้มฉันอีกแล้วเรอะ!! ไม่น๊าาา!!

“.............”

ฉันเห็นว่าเขาเสียงเงียบไป เลยค่อยๆเอามือที่ปิดตาตัวเองออก แต่ทว่าฉันก็ต้องรีบเอามือกลับมาปิดตาตัวเองอีกครั้งเมื่อสิ่งเเรกที่ฉันโฟกัสเห็นมันก็คือไอ้นั่นของเขาที่กำลังผงาดอยู่ต่อหน้าฉัน กรี๊ดดด อยากจะบ้าตาย อยากจะเป็นลม!!(เป็นลมเลยได้ไหม?)

“อื้มมมมม>///<”

เขาก้มลงมาประกบริมฝีปากอันหนาแกร่งของเขามาที่ฉันทันทีอย่างไม่รอช้า ทุกๆอย่างผ่านไปไวมาก และไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ฉันถึงไม่เคยต่อต้านจูบของเขาได้เลย!!

“อืมมม.....มมม”

“ฮ่าาา...อืมม”

เขาปล่อยให้ฉันได้หายใจเพียงแค่เเปปเดียวเท่านั้น แล้วก็ไม่ให้ฉันได้พักหายใจอีกเลย ทำไมมันถึงได้รู้สึกดีแบบนี้นะ หัวใจของฉันมันสั่นตูมตามจนจะระเบิดออกมาจากอกเเล้ว

เขาค่อยๆเลื่อนมือขึ้นมาจับหน้าอกของฉันเบาๆ มือของเขาอุ่นและใหญ่มาก ความร้อนจากตัวเขามันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายมากจนตัวฉันเองก็ยังประหลาดใจ

“อือออืมมม”

เขาตวัดลิ้นไปมาทั่วปากของฉันเลย ตอนนี้ทำไมอะไรๆมันถึงได้เป็นอย่างที่ฉันคิดไม่ถึงไปหมด! ฉันอยากจะหยุด! แต่มันรู้สึกดีมากเหลือเกิน...

“ฮ....แฮ่ก... เดี๋ยวก่อนอากิร.....”

“ไม่มีเดี๋ยวแล้ว...”

ฉันผละจูบออกจากเขาเเล้วพูดกับเขาเพื่อขอเวลาหายใจ แต่ไม่ทันไรเขาก็ประคองหน้าของฉันขึ้นไปประชันริมฝีปากกับเขาอีกครั้ง ไม่ใช่เเค่เขาที่กระหายอยู่คนเดียว เเต่ฉันก็ดันเป็นไปกับเขาด้วย...

จ๊วบ....

เขาสอดนิ้วเข้าไปในน้องหอยเป่าฮื้อ(?)ของฉันเบาๆ ช้าๆ แต่ฉันก็รู้สึกได้ พอๆกับร่างกายอันทรยศของฉันที่ตอนนี้มือของฉันไปจับลำแท่งปืนกล(?)ของเขาอย่างเต็มไม้เต็มมือแล้วเหมือนกัน

ทันทีที่เขาเร่งจังหวะสอดนิ้วเข้าออกร่างกายฉัน ฉันก็ถือโอกาสรูดขึ้นรูดลงที่ไอ้นั่นให้เขาแบบไม่มีใครยอมใคร จูบของเรา2คนเร่าร้อนยิ่งกว่าน้ำในหม้อที่กำลังเดือดแล้วด้วยซ้ำ

“ฮ...แฮ่ก เฮ้ย!เธออย่าทำแบบนี้ ฉันจะไม่ไหวเอานะ!!”

ในที่สุดเขาก็ยอมผละจูบออกจากฉัน เพื่อที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่แล้ว....

หมับ

“ไม่ไหวก็อย่าทน เพราะฉันก็ไม่ทนนายแล้วเหมือนกัน!!”

พูดจบ ฉันก็ดึงคอเขาเข้าไปประกบริมฝีปากอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง ฉันไม่อยากมีความคิดแบบนี้เลย แต่วินาทีนี้ฉันคิดได้แค่ไม่กี่คำเท่านั้น ว่า ‘เขาเป็นของฉันคนเดียว’ ‘เขาเป็นของฉันเท่านั้น’ กรี้ดด อยากจะบ้า ฉันคิดอะไรแบบนี้ในหัวตัวเองได้ยังไง!! เขาทำให้ฉันอยากมาก ไม่ไหวแล้ว...ฉันอยากมีอะไรกับเขาจนทนไม่ไหวแล้ว

....ไม่รู้เหมือนกันว่าความคิดบ้าๆพวกนี้มันอยู่ในหัวสมองฉันตั้งแต่เมื่อไหร่...

พลั่ก

ฉันอาศัยจังหวะที่เขาเคลิ้มอยู่นั่น ผลักเขาให้ไปเป็นฝ่ายนอนราบอยู่ที่พื้นที่น้ำนองเต็มไปหมด จากนั้นก็จัดการ

“.........”

“อ้ะ...อ้ากกก เมเปิ้ลลล เธอ!!!”

“นายเสร็จฉันแล้วล่ะคืนนี้”

“อ้าาาา~ ซี๊ดดด”

“...........”

“ที่รักก~ ช้าๆ”

ฉันค่อยๆเอามือจับเเท่งปืนกลของเขาให้เขาไปในน้องหอยเป่าฮื้อ(ทุกคนจะเข้าใจกันใช่ไหมคะะะ>///<)ของฉันที่ถูกต้อง จากนั้นก็ค่อยๆกลืนกินปืนกลของเขาเข้าไปจนหมด เสียวชะมัด จะให้ฉันนั่งตัวตรงตอนนี้ฉันก็ยังนั่งไม่ไหวเลย...>///<

ตาบ้านั่นรู้สึกดีจนตาลอยไปแล้ว เขาเอามือปิดปากเพราะตัวเองเสียวจนหุบยิ้มไม่ได้ เขาเอาแต่นอนครางออกมาทุกๆครั้งที่ฉันขย่ม..

พั่บๆ..

“ซี๊ดดดด อ่าาาาาห์~ ”

“.............”

“ย....อย่าเร็วสิ ฉันไม่ไหวแล้วววว”

“.........”

ตาของเขามองฉันไม่ยอมหยุดเลย ฉันก็ละสายตาจากเขาไม่ได้เลยเหมือนกัน เขารู้สึกดีจนตาเยิ้มหน้าเเดงไปหมดแล้ว และฉันก็คิดว่าในตอนนี้ฉันก็คงเป็นแบบเขาเหมือนกัน

สภาพเขาที่อยู่ตรงหน้าฉันในตอนนี้มันช่างเซ็กซี่ซะเหลือเกิน ผมสีบลอนด์แซมน้ำตาลเข้มของเขามันเปียกน้ำจากฝักบัวจนทำให้ผมปรกหน้าหล่อๆของเขาไปนิดๆ....ตาสีฟ้า กับใบหน้าลูกครึ่งที่ค่อนไปทางเอเชียของเขามันช่างเพอร์เฟค ที่เขาโม้ไว้ว่าสาวๆติดเขาเยอะ ฉันก็ไม่แปลกใจสักเท่าไหร่เลย

“อ๊าาาาห์~”

พั่บๆๆ

เสียงเนื้อกระเเทกเนื้อดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขาเอาแต่ส่งเสียงร้องออกมาไม่หยุดว่าให้ฉันช้าๆ จริงๆฉันก็เริ่มหมดแรงเข้าซะเเล้ว ฉันเองก็เสียวมากเหมือนกัน...แต่ถึงอย่างนั้นมันก็หยุดเอวไม่ได้เลย...

....นี่มันชักจะไปกันใหญ่เเล้ว ฉันควรจะพยายามหยุดตัวเองสิ ไม่ใช่มาเป็นฝ่ายทำแบบนี้!!!...

“ถ....ถ้านายไม่ชอบ บอกฉันมาคำเดียว ฉันจะหยุดให้!”

พั่บๆๆ

“ซี๊ดดดดด อ่ะะะห์ สุดยอดดดดด~”

“.....ถ้านายไม่ตอบฉ...ฉันจะหยุดแล้วจริงๆนะ......”

“ไม่!! อ๊ะะ......อย่าหยุด”

“...........”

“อย่า....หยุดดด อือออออ”

พั่บๆๆๆ

เขาไม่เป็นภาษาอังกฤษบ้าง ไทยบ้าง รัสเซียบ้างจนฟังไม่รู้เรื่องไปหมดแล้ว แถมยังทำหน้าตาอ้อนวอนสุดเเรงเกิดอีกต่างหาก

ฉันพยายามขยับสะโพกเพื่อเร่งความเร็วอีกนิด แต่ตอนนี้สภาพผู้ชายที่ใครๆก็เรียกกันว่าเป็นมาเฟียตรงหน้าฉัน กลับส่งเสียงเหมืนนคนร้องไห้ไปซะเเล้ว หน้าแดงแล้วก็ตาลอยไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้

ซ่าาาา

“อ๊าาห์~”

เขาครางออกมาเบาๆ พลางเงยหน้าหลับตาอย่างเสียวซ่าน น้ำจากฝักบัวที่ไหลลงมากระทบบนใบหน้าที่เพอร์เฟคของเขามันช่างทำให้เขาดูดีแม้ในตอนนี้ซะเหลือเกิน

พั่บๆ

“ยัยเมเปิ้ล ฉ....ฉันไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้วจริงๆนะ ฉันจะมาแล้ว!”

“อ๊าาาาา....”

ฉันไปก่อนเขาซะอีก....

“...อ้าว?”

เขาส่งเสียงร้องนิดๆกลังจากที่เห็นฉันฝุบลงตรงหน้าเขาหลังจากที่หมดแรงเรียบร้อย เขาเลยพลิกตัวกลับมาเป็นฝ่ายอยู่ข้างบน แล้วฉันก็กลับไปนอนที่พื้นเเทน

“...ฉันยังไม่เสร็จเลย เธอหยุดอย่างนี้มันใจร้ายไปไหม?”

พั่บๆๆๆ

“อ้าาา....”

ฉันเผลอหลุดปากร้องเสียงหลงออกมานิดๆ รู้สึกดีชะมัด เขากระเเทกสะโพกเข้ามาแรงมาก แรงกว่าที่ฉันทำเองมากๆเลย รู้งี้ฉันให้เขาเป็นคนทำตั้งเเต่เเรกซะก็ดี(กรี๊ดดด นี่ฉันคิดอะไรของฉันเนี่ย!!!>///< ห้ามตัวเองหน่อยสิเมเปิ้ล!!)

“เมเปิ้ล....”

“.........”

“เมเปิ้ล เมเปิ้ล เมเปิ้ล เมเปิ้ลล~”

เขาเรียกฉันทั้งหมดนับเกือบจะ10ครั้งได้แล้วมั้งเนี่ย แถมยังดูมีความสุขสุดๆเลยด้วย เขามองตาฉันไม่กระพริบเลย ใบหน้าเขาที่กำลังมองฉัน สายตาของเขา ทำไมมันมีแต่รูปหัวใจหมดเลย เขาดูจะชอบเอามาก....แต่ให้ตายเถอะ ฉันเองก็จะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน...ฉันจะรอบที่2แล้วว

“ทีนี้ล่ะ ฉันจะทำให้เธอเป็นของฉันสักที!!!”

พั่บๆๆ

“...อ้ะะ...”

“..................”

ข....เขาหลั่งในฉันอย่างนั้นเหรอ!!?!!!

“...เธอ รู้สึกไง”

“...อากิระ!!!”

“ฉันรู้สึกดีมากๆเลย”

“..........”

“เธอล่ะ?”

“.........”

“เห้อ....ทำกันขนาดนี้แล้วก็ต้องมาเป็นของฉันแล้วไหม?”

จ๊วบ

เขาไม่ฟังฉันที่กำลังเริ่มจะร้องไห้ พลางเข้ามามอบจูบอันดื่มด่ำแสนหวานให้กับฉันอย่างช้าๆ....ฉันจูบตอบเขาไปอย่างเคลิบเคลิ้ม

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะรู้สึกกับเขามากถึงขนาดนี้.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

————

-อากิระ-

-03:47น.-

“Zzzzz...”

ฝึบบบ~

ผมที่นอนเพลียอยู่บนเตียงคิงไซส์ในสภาพเปลือยนั้น พยายามเอามือควานหาตัวผู้หญิงตัวน้อยๆที่เมื่อกี้ยังนอนอยู่ข้างๆ ซึ่งตอนนี้เธอหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

“....ที่รักจ๋า...”

ผมเรียกเธอเบาๆ....แต่ โอ้ยบ้าจริง...สภาพผมในตอนนี้น่าจะโคตรโทรมที่สุด หลังจากที่ผมหมดแรงไปกับเธอเกือบ1ชั่วโมงในห้องน้ำและอีกเกือบ2ชั่วโมงบนเตียง ใครจะไปรู้ว่าเธอจะทั้งแซ่บและยั่วผมได้เก่งขนาดนี้...

เห้อ...ผมไม่สามารถกลับไปเรียกชื่อเธออย่างเดิมได้อีกแล้ว เพียงเเค่นึกถึง....ในหัวมันก็มีแต่คำว่า ‘สุดที่รัก’ ‘ที่รัก’ ‘รักนะ’ ‘ตัวเอง’ อยู่เต็มไปหมดเลย

“.........”

เธอไปไหนกันนะ ห้องมืดชะมัด อ้ะ....ได้ยินเสียงคนเดิน...

ตึกตึกตึก

“Zzzz”

ฝึบบบ

มีผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงค่อยๆสอดตัวเข้ามาใต้ผ้าห่มข้างๆผม จากนั้นก็นอนลงช้าๆ กลิ่นหอมจากตัวของเธอ แค่ได้กลิ่นก็รู้เเล้วว่านี่คือเธอเท่านั้น

“อืมม....ที่รักไปไหนมาาา....”

ผมทำเป็นนอนหลับเเละเพิ่งตื่น พูดจาอู้อี้ถามเธออย่างขี้เซา...

“ไม่ได้ไปไหน นี่ฉันทำนายตื่นรึเปล่า”

“รักนะ...รักที่สุดเลย”

“อะไรเนี่ย?=_= รู้เเล้วน่า เลิกพูดได้แล้ว”

ไม่รู้ทำไม แต่คำว่ารักเนี่ยรู้สึกอยากจะพูดให้เธอได้ยินอีกหลายๆรอบเลย ถ้าเธอกลัวนักว่าความรักผมมันไม่ใช่ของจริง ผมก็ยินดีพิสูจน์ให้เห็นเลย

“ที่รัก...นวดให้หน่อยสิ ปวดเอวจังง~”

“...ป...ปวดตรงไหน ตรงเอวเหรอ เดี๋ยวฉันนวดให้”

พอผมพูดจาออดอ้อนเข้าหน่อย เธอก็ตกใจแล้วรีบลุกขึ้นมาบีบนวดเข้าที่เอวให้ผมทันทีอย่างไม่รอช้า

ตอนนี้มีแค่ผมที่เปลือยอยู่คนเดียว เธอไปหาเสื้อตัวโคร่งๆมาใส่ทับเเล้ว แล้วก็หากางเกงในมาใส่แล้วด้วย โธ่เอ้ยดีแล้วล่ะ...เพราะถ้าเธอยังไม่ใส่ล่ะก็ ผมว่าได้มีปวดเนื้อปวดตัวมากกว่านี้ชัวร์(เขินจุง)-///-

“...........”

เธอค่อยๆบีบให้ผมเบาๆ มือของเธอมันช่างเล็กกระจิ๊ดริ๊ด ฝ่ามือของผมใหญ่เท่าใบหน้าของเธอเลย เปรียบเทียบให้เห็น ให้รู้ว่าเธอน่ะตัวเล็กขนาดไหน....

“ดีขึ้นบ้างหรือยัง”

“ไม่รู้สึกอะไรเลย เเรงที่รักน้อยมาก”

เพียะ

“เชอะ ไม่นวดให้แล้วย่ะ!”

เธอตีผมเบาๆ1ที จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนข้างๆผม แล้วก็หันหน้ามาทางผมพลางพูดเบาๆว่า

“ที่ทำกันเมื่อกี้ นายวางแผนเอาไว้หมดแล้วใช่ไหม”

“ใช่...ถูกต้อง”

“อือ....ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น”

เธอหลับตาลงแล้วอมยิ้มเบาๆ ไอ้....ว้ากกก***เขินโว้ยยยย ผู้หญิงคนนี้มันโคตร-น่า-รัก เลยโว้ยยย อ้าก....ทำไงดี ผมจะเก็บอาการไม่อยู่เเล้ว...พระเจ้า...ผู้หญิงคนนี้มันน่ารัก...

“อ้ะ จริงด้วย....”

ฝึบบบ

กุกกักๆๆๆ

ผมลุกขึ้นไปเปิดไฟตรงหัวเตียง แล้วก้มลงเปิดตู้เซฟข้างเตียงออกมา แล้วหยิบของข้างในซึ่งเป็นของสำคัญ เกือบลืมไปซะเเล้ว...

“ที่รัก เธอดูนี่”

“นี่...ฉันเกือบจะหลับเเล้วเชียวนะ=_•”

เธอลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่งหลังจากที่เห็มผมพยายามปลุกเธอที่กำลังจะหลับ รู้แหละว่ามันเป็นช่วงเวลาที่เราสองคนควรพักผ่อน เเต่ว่า....นี่มันเรื่องสำคัญมากอยู่นะ

ฝึบ

ป็อก

ผมหยิบกล่องสีดำข้างในออกมา แล้วจัดการเปิดให้เธอเห็นสิ่งของข้างใน

“...อะไรเนี่ย...”

“...........”

เธอมองแล้วค่อยๆเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจกับของที่ผมให้ดูตรงหน้า

 

 

 

 

 

#เย้ยยย อะไรอ่ะ!! อะไรกันนะที่อากิระให้เมเปิ้ลล~ งื้อ เเต่งไปเขินไป ถ้าชอบอย่าลืมคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวน้อยๆคนนี้หน่อยน้าาา รักนักอ่านทู๊กโคนน!!!

ฉาก nc ไรท์ตั้งใจเขียนมาก ผิดพลาดอย่างไรขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ จุ๊บๆ

ติดตามตอนต่อไป (ในไม่ช้า ไรท์เขียนดองไว้ให้แล้ววว)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว