ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่19.วิญญาณหมดห่วง

ชื่อตอน : ตอนที่19.วิญญาณหมดห่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 320

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2563 10:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่19.วิญญาณหมดห่วง
แบบอักษร

วาโย...

 

ผมว่าอาการไข้ของผมมันก็ค่อยๆดีขึ้นเเล้วนะครับ มั้งนะ บางทีผมอาจจะคิดปลอบใจตัวเองก็ได้มองไปที่นาฬิกาข้อมือตอนนี้ก็ห้าโมงเย็นเเล้ว

 

"ตื่นเเล้วเหรอครับโย.."พี่ซันที่นั่งอยู่ข้างๆถามผมออกมา

 

"ครับขอบคุณพี่มากนะครับที่ดูเเลโย.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"พี่เต็มใจครับ"พี่ซันยิ้มบอกกับผมออกมา ก่อนจะมานั่งข้างผมเเล้วเอามือมาทาบหย้าผากของผม

 

"ตัวไม่ค่อยร้อนเเล้วหนิ"พี่ซันบอกกับผมท้นั่งอยู่ออกมา

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

"ซัน..นี่พี่วาคินพี่ชายไอโยเองนะไอโยมันตื่นรึยัง"เสียงเคาะประตูห้องก่อนจะตามด้วยเสียงของพี่วาคิน

 

"ตื่นเเล้วครับพี่.."พี่ซันตะโกนเพื่อจะให้พี่วาคินได้ยิน

 

"งั้นผมกลับก่อนนะครับพี่ซัน"ผมบอกับพี่ซันไปทันที

 

"ครับ..หายไข้ไวๆนะครับโย"พี่ซันบอกกับผมก่อนผมจะเดินออกจากห้องมา เพื่อกละบบ้านกับพี่วาคิน

 

พอกลับมาถึงบ้านก็ตามที่พวกผมคิดพ่อกับเเม่ของผมกำลังนั่งอยู่เหมือนรอถามอะไรพวกผมสองคนอยู่เลย

 

"พ่อหน้าพ่อไปโดนอะไรมาหาน่ะครับ"พี่วาคินเปิดประเด็นถามพ่อของผมออกมาก่อน

 

"นิดหน่อยหน่ะช่างมันเถอะ.."พ่อของพวกผมบอกออกมา

 

"พ่อคงไม่ได้ไปต่อยไออิฐมาใช่ไหม.."พั่วาคิยถาออกมาต่อ

 

"ก็ตามที่เเกเข้าใจนั่นเเหละคิน"พ่อของผมจอบออกมา เเล้วไหงได้เเผลกลับมาด้วยหล่ะ

 

"เล่าให้เเม่ฟังได้รึยังว่า..เมื่อวานเกินอะไรขึ้น"เเม่ของผมถามำวกผมออกมา ก่อนพวกผมจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เเม่ของผมอยากรู้ให้เเม่ของผมฟัง

 

"เเล้วจู่ๆก็หายไปเลยงั้นเหรอคิน.."พ่อของผมถามพี่คินออกมา

 

"เพราะมีดหมอไอบูมมั้งครับ"พี่วาคินบอกกับพ่อที่ถามออกมา

 

"รู้ไหมมันอันตรายมาก.."เเม่ของพวกผมที่ฟังอยู่เงียบๆมาตลอดพูดเปิดประเด็นขึ้น

 

"พวกผมจะไปรู้ได้ไงหล่ะครับเเม่ก็เเม่ไม่เคยบอกอะไรพวกเราเลยหนิ เอาเเต่เงียบเเล้วมาโกนธใส่โยตลอดพักหลังๆมานี้"ผมพูดออกมาทันที

 

"ถ้าเเม่ไม่เป็นห่วงเเม่ไม่ทำเเบบนี้เหรอก"เเม่ของพวกผมพูดออกมา

 

"ห่วงงั้นเหรอครับเเม่ โดยการมีความลับกับพวกเรางั้นเหรอครับ"พี่วาคินพูดค้านออกมา

 

"เอาเถอะต่อจากนี้เเม่จะไม่ปิดอีกเเล้ว..เเม่จะเล่าทุกอย่างที่โยเเละคินอยากรู้"เเม่ของผมพูดออกมา

 

"ใช่..หญิงสาวที่ลูกเห็นคือพี่สาวของเเม่เอง"เเม่ของผมพูดออกมาด้วยสีหน้าเศร้าๆ

 

"วันนั้นเกิดไฟไหม้..เเล้วคนที่วางเพลิงก็คือสามีของเธอที่ไม่พอใจที่เธอจะหย่าร้างกับเค้า"เเม่ของพวกผมเล่าออกมาต่อ

 

"เเม่เพิ่งมารู้ทีหลังว่าลูกของเธอยังไม่ตายเเต่สามีของเธอเอาลูกของเธอไปเเล้ว เพราะเธอมีจิตใจที่โหดเหี้ยมไมาเหมาะจะเป็นเเม่คน"เเม่ของผมเล่าออกมาต่อ ทำให้พ่อของผมมีสีหน้าตกใจ ดูเหมือนเรื่องนี้พ่อของผมก็ไม่รู้

 

"เเม่รู้ทุกอย่างมาโดยตลอดรู้มานานเเล้วเเม่ช่วยสามีของพี่สาวเเม่ปกปิดเรื่องลูกกับเธอ เเม่ไม่คิดว่าเธอจะหันมาเเค้นโยขนาดนี้จนสุดท้ายเธอ เธอเเค้นเเละเกลียดที่โยรอด ไม่นานเธอกผ้เสียสติไป "เเม่ของผมเล่าออกมาต่อ

 

"ไม่นานเธอก็จุดไฟเผาตัวเองในบ้านของเธอจนเธอเสียชีวิตลง วิญญาณของเธอเกลียดเเละอาฆาตโยมาก "เเม่ของผมบอกออกมาต่อ

 

"เเล้วเรื่องคำเเช่งอะไรนี่หล่ะครับมันไม่จริงเหรอครับคุณ"พ่อของผมถามผมออกมา

"ก็ตามที่คุณรู้ค่ะก่อนตายเธอเเข่งโยไว้จริงๆ"เเม่ของผมตอบออกมา

 

"บางทีถ้าเธอเจอลูกชายของเธอ เธออาจจะเลิกมาราวีไอโยก็ได้นะครับ"พี่ซาตินบอกกับพวกผมออกมา

 

"นั่นสินะ..บางทีหนทางง่ายๆเเบบนี้อาจจะช่วยอะไรโยได้ก็ได้"เเม่ของผมพูดออกมาทั้งน้ำตานองหน้า

 

"งั้นเราไปหาลูกชายของเธอกันเถอะครับพ่อ..คืนนี้เลย.."พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"ลองดูก็ไม่เสียหาย..ไปกันเถอะ.."พ่อของผมพูดออกมา

 

"ว่าเเต่..บ้านของสามีของน้าอยู่ไหนเหรอครับ"พี่วาคินถามเเม่ของผมออกมาด้วยความสงสัย

 

"เดี๋ยวเเม่นำทางไปเอง"เเม่ของผมบอกกับพวกผมออกมาก่อนจะขับรถออกจากบ้านกันไปเดี๋ยวนั้นเลยโดยมีพี่วาคินเป็นคนขับ

 

"บางทีการเเก้ปัญหาก็ต้องเเก้ที่ต้นเหตุนั่นเเหละครับ

 

"ไอโยมึงไหวไหมวะ.."พี่วาคินถามผมออกมา ด้วยสีหน้าเป็นห่วง

 

"วะ...ไหวครับ"ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที เเต่อากาศมันหนาวมากๆเลย

 

ทำไมเเม่ต้องไปพรากลูกพรากเเม่ออกจากกันด้วยผมไม่เข้าใจเลย เเม่ก็น่าจะเข้าใจหัวอกความเป็นเเม่ของพี่สาวได้หนิ

 

ขับรถมาเรื่อยๆนี่มันก็มืดเเล้ว มืด มืดกว่าปกติซะด้วยซ้ำไฟหน้ารถที่ส่องไปเเทบไม่ได้ช่วยอะไรเลย

 

ผมเริ่มได้กลิ่นเหม็นเน่าความรู้สึกปวดหัวมากๆมันกลับเข้ามาอีกครั้ง มันคลื่นไส้อยากจพอ้วกมากๆ

 

"อีกไม่นานก็ถึงเเล้ว.."เเม่ของผมบอกกับผมออกมา

 

"โยโอเคไหม.."พ่อของผมถามผมออกมา ก่อนผมจะพยายามพยักหน้าให้พ่อของผมเเต่ผมบอกเลยตอนนี้ผมไม่ไหวเเล้วหล่ะ..

 

เมื่อมาถึงพวกผมพบกับลูกชายเเละสามีของน้ากำลังยืนอยู่หน้าบ้านเหมือนจะรู้ว่าพวกผมกำลังจะมาหา

 

ลมพัดเเรงมากๆท้องฟ้ามืดสนิทตอนนี้ก็เวลาสาทสี่ทุ่มได้เเล้ว สามีของน้าบอกใ้พวกผมพักที่นี่ในคืนนี้

 

ตกดึกเสียงหมาหอนชวนขนหัวลุกก็ดับระงทไปทั่วบริเวณบ้าน บ้านหลังนี้ตั้งอยู่กลางป่า ทำให้รอบๆบริเวณเป็นป่ามีทางเข้ามาได้เเค่ทางเดียว

 

ซักพักหมาของบ้านหลังนี้ก็เห่าหอนออกมา พี่วาคินที่นั่งอยู่ข้างๆพี่บูมหันมามองหน้าผมที่นอนพักอยู่ข้างๆพ่อขอยผมเเละเเม่ของผม

 

เสียงลมตีหน้าต่างกระทบกันเสียงดังระงมไปทั่ว ก่อนผมจะได้กลิ่นเหม็นเน่าลอยมาเตะจมูกของผม

 

พรึบ!!!

 

ไฟในบ้านหลังนี้ทุกดวงดับสนิททำให้บรรยากาศมืดๆเข้ามาปกคลุม

 

"อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันก็ดี.."เสียงนั้นดังอยู่ในหัวของผม

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงผู้หญิงใส่รองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาในบ้าน เเม่ของผมที่นั่งอยู่ลุกขึ้นยืนขึ้น

 

"พี่เลิกจองเวรลูกชายฉันซักทีเถอะ"เเม่ของผมพูดขึ้นมา

 

"สามีพี่นั่เเหละที่เอาลูดชายพี่ไปลูกชายพี่ยังไม่ตาย.."เเม่ของผมตะโกนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 

ผมมองไปทางผู้หญิงคนนั้นที่เธอกำลังสับสนอะไรอย่าง ผีหรือสัมภเวสียิญญาณจิตจะผูกติดกับเรื่องก่อนที่ต้นเองจะตายหลังจากนั้นจะไม่รับไม่รู้อะไรอีหมีคนบอกผมมา

 

เสียงประตูเปิดออกก่อนลูกชายของน้าคนนั้นจะเดินถือไฟฉายมาหาพวกผม เธอมองไปที่ลูกชายของเธอเเล้วร้องไห้ออกมา น้ำตาเป็นสายเลือด

 

"ลูกของพี่ยังไม่ตายเข้าใจฉันใช่ไหม..พี่เลิกยุ่งกับลูกชายฉันซักที..มันก็เป็นหลานของพี่เหมือนกันนะ.."เเม่ของผมบอกกับผมออกมา ด้วยน้ำเสียงสั่นๆเเบบเดิม

 

"ทำไม..เป็นไปไม่ได้.."เธอพูดก่อนจะเข้าไปหาลูกชายของเธอ

 

"พวกน้าเป็นอะไรไหมครับพ่อให้ผมเอาไฟฉายมาให้..จู่ๆไฟมันก็ดับ"ลูกชายของน้าบอกกับพวกผมออกมา

 

"ลูก..ลูกเเม่.."เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆก่อนจะร้องไห้ออกมา ก่อนเธอจะกลับกลายเป็นหญิงสาวธรรมดาๆ น้ำตาของเธอก็ไม่ได้เป็นสายเลือดเหมือนเดิม เธอยิ้ม เธอดูมีความสุข สิ่งที่เธอห่วงคือลูกซินะเธอคิดว่าลูกตายไปเเล้วเลยอยากไปอยู่กับลูก เเต่คงหาไม่เจอเลยอาฆาตเเค้น

 

"พี่ขอโทษนะ.."เธอเดินเข้ามาหาเเม่ของผมที่กำลังร้องไห้อยู่ ก่อนจะลูบหัวเเม่ของผมด้วยความเอ็นดูของพี่สาวที่มีต่อน้องสาว ก่อนจะมองมาทางผม

 

"เธอเป็นเด็กดีนะ...ไม่ต้องกลัวฉันหรอกต่อจากนี้ฉันจะไม่ทำอะไรเธออีกเเล้วหล่ะ ฉันขอถอนคำสาปเเช่งของฉัน"เธอยิ้มให้กับผมเป็นรอนยิ้มที่จริงใจมากๆผมรู้สึกเเบบนั้น

 

"ระวัง..สิ่งที่มากับสายลม.."เธอบอกกับผมก่อนเธอจะหายไปเเล้วไฟในบ้านก็กลับมาปกติ

 

"ทุกอย่างจบเเล้วใช่ไหมไหมวะไอโย.."พี่ว่คินถามผมออกมา

 

"ครับ...ทุกอย่างมันจบเเล้ว.."ผมบอกกับพี่วาคินเเต่ทำไมผมปวดหัวเเบบนี้หล่ะ ผมรูเสึกเวียนหัวก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนเเต่ก็เป็รลมล้มลงกับพื้น....

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

วาคิน..

 

เชื่อไหมหล่ะครับว่าไอโยมันหลับอยู่เกือบสองวันเเค่หลับไปวันเดียวผมว่ามันก็เเปลกเเล้ว ถ้าไม่มีใครมาทำของใส่ไอโย ดีนะที่ผมกับพ่อมีประสบการณ์เรื่องนี้ดีการเเก้ก็ไม่ยากเดค่พาไปหาหมอธรรมซักคนที่มีวิชาสายขาว เเต่ถ้าอยากเอาคืนเเบบพวกผมสายดำมาก็ต้องสายดำกลับ..

 

ใช่ทำของใส่กันเเบบนี้มันต้องคิดไม่ดีเเน่ๆซึ่งผมไม่ใช่ไอโยการไปหาคนมีวิชาสายขาวไม่ใช่ทางเบือกของผมเเน่ๆ เดี๋ยวก็รู้ว่าใครทำกล้ามากที่ทำเเบบนี้กับน้องชายของผม เเต่ผมก็สงสัยอยู่ดีมันไปโดนของมาตอนไหนหรือว่าวันนั้น..

 

ไอโยกลับมาใช้ชรวิตได้ตามปกติเเข็งเเรง ร่าเริง สดใสตามเดิม ไปมหาลัยได้เหมือนเดิม

 

ถ้าจะให้ผมเดานะพวกของชั่วๆเเบบนี้ก็ต้องมาจากฝั่งเดิมๆก็คืฝั่งไอเชี้ยอิฐ นั่นเเหละครับ คราวก่อนก็เเม่ผม น้องชายผม เเต่นั่นมันคนที่ชื่อเเอน เเต่ครวนี้ชื่ออะไรนะเจนงั้นเหรอ

 

น่าเสียดายที่เสาร์นี้อดไม่ได้ไปเที่ยวเเต่เสาร์หน้าก็ได้ไม่เป็นไรชีวิตคนสำคัญกว่า โดยดฉพาะน้องชายของผม

 

กริ๊งง~กริ๊งง~

 

"ครับว่าคินรับสายครับ.."ผมรับสายโทรศัพท์มือถือที่โทรมาหาผมไปทันที

 

"ครับเฮียนี่วินนะ.."วินเพื่อนของไอโยโทรมาหาผม

 

"มีอะไรเเม่มึงปวดท้องเเล้วอ้วกออกมาเป็นเลือดงั้นเหรอ.."ผมถามไอวินเพื่อของไอโยไปทันที

 

"ใช่ครับเฮีย เฮียรู้ได้ไงเนี่ย..อีกอย่างนะเฮียเเม่นี่ไม่ใช่เเม่ผม"วินบอกกับผมออกมา ใช่ตามที่ผมคิดจริงด้วย

 

"มึงลองไปถามเมียพ่อมึงดูดิว่าทำอะไรกับน้องชายกูเอาไว้..ถามพ่อมึงด้วย"ผมบอกกับไอวินไปทันที

 

"เเม่นี่ปวดท้องมันก็สะใจดีนะเฮีย..เเต่ลูกในท้องเธอหล่ะ.."ไอซินไอวินถามผมออกมา

 

"หมายถึงลูกผีเหรอวะ..เดี๋ยวก็เเท้งเองเเหละฟว่ะ...ไม่ดิ..ไม่ได้ท้องมาเเต่เเรกเเล้ว"ผมบอกออกไปทันทีนี้คือสิ่งที่ผมไปรับรู้มา เมื่อไปหาหมอสายดำ เจนอะไรเนี่ยไม่ได้ท้องจริงหรอก เเต่เหมือนจะเสกผีเด็กเค้าท้องมั้ง พอกำหนดคลอดก็ทำเป็นเเท้งจะได้ไม่มีใครสงสัย

 

"อย่างงี้นี่เอง...ว่าเเล้วทำไมดูไม่ค่อยเหมือนคนท้องเลย"ไอวินพูดออกมา สมัยนี้ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย

 

"ฝากบอกพ่อมึงเป็นรอบที่ล้านด้วยว่า..อย่า..มา..ยุ่ง..กับน้องของกู"ผมพูดบอกด้วยน้ำเสียงโทโห

 

"อย่าหาว่ากูไม่เตือนละกัน"ผมบอกกับไอวินไปทันที

 

"รับทราบครับเฮียเเล้วเอายังไงกับเเม่นี่ดีหล่ะ.."ไอวินถามผมออกมา

 

"มึงบอกเมียพ่อมึงนะว่า..ทำอะไรไว้ก็รับอันนั้นกลับไป..เเล้วก็นะถ้าอยากหาย ทำเชี้ยอะไรเอาไว้ก็สามรภาพออกมาให้หมด.."ผมบอกกับไอวินไปทันที

 

"ได้ครับเฮีย..เเล้วถัาเธอไม่ยอมพูดหล่ะ.."ไอวินถามผมออกมาต่อ

 

"ไม่มีใครอยากตายหรอก.."ผมพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเเละสุขุมก่อนจะวางสายไปทันที

 

ใครมันจะไปคิดหล่ะว่าวิธีง่ายๆเเค่นี้จะช่วยให้ผีที่อาฆาตเเค้นมาเกือบๆยี่สิบปีได้หมดห่วง ผมเองก็ไม่คิดหรอก รู้เเค่เพียงว่าปัญหาเกิดขึ้นตรงไหนเราก็ควรไปเเก้ที่ตรงนั้น เเ ่ผมมีความลับกับพวกผมมากว่าที่พวกผมคิด เเถมไม่ยอมบอกพ่อผมด้วย เเต่ตอนนี้ผมว่าคงไม่มีความลับอะไรเเล้วหล่ะ..หวังว่านะ

 

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะสำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น