email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ถามเอาอะไร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2563 23:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถามเอาอะไร
แบบอักษร

ณ มุมวาดรูปในห้องนอน 

         วันพรุ่งนี้ตามสัญญานัดที่รุ่นพี่ได้บอกเราไว้หลังจากที่เราสอบเสร็จเราก็จะต้องเข้ากิจกรรมสุดท้ายของปีนั้นคือ กิจกรรมชิงเกียร์ ซึ่งกิจกรรมนี้อาจเป็นกิจกรรมสุดท้ายที่ฉันจะสสามารถเห็นพี่ไนท์ได้โดยที่ไม่ต้องคอยมองหาเขา ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องตอนเราอ่านหนังสือ ฉันก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย ไม่มีการทักทางสื่อออนไลน์ในทุกๆทางที่เคยทักมา ไม่มีการอัพสเตตัส ไม่มีการโทรหา ฉันได้แต่คิดในทางที่ดีเข้าไว้ว่าเขาอาจจะยุ่งเพราะต้องเตรียมสอบ แต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดวันสอบเสร็จวันสุดท้ายคือเมื่อวานนี้ ตอนเที่ยงฉันเห็นพี่ไนท์นั่งกินข้าวอยู่กับพรีสแค่สองคนที่โรงอาหารใต้ตึกคณะ ที่มีคนเดินไปมาเยอะมากมาย ได้ยินไม่ผิดเขากินข้าวอยู่ด้วยกันแค่สองคน มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนหัวใจของฉันร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้นอีกครั้ง เขาไม่เคยไม่เคยที่จะไปไหนกับฉันสองต่อสองเลยสักครั้ง แต่ทำไมกับพรีสเขาถึงไปไหนสองต่อสองได้ ทีกับฉันเขาไม่เคยเห็นทำแบบนี้ด้วยเลย หรือว่าสิ่งที่ฉันคิดมันเป็นจริงที่พี่ไนท์เข้ามาจีบฉันเพียงเพราะฉันเป็นแค่ ”ตัวเลือกเท่านั้น” ยิ่งฉันคิดมันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด ถึงมันจะเป็นระยะเวลาที่สั้นในการที่เขาเข้ามาหาฉัน แต่มันก็ทำให้ฉันมอบใจให้เข้าไปแล้ว บวกด้วยกับที่ฉันแอบชอบเขามานาน มานานมากๆ นี่สินะเขาถึงได้บอกว่าอย่าอยากเข้าเรียนที่ไหนเพราะชอบผู้ชายเพราะถ้าผิดหวังมาก็คงเจ็บหน้าดู แต่ฉันว่ามันคงไม่เจ็บเท่ากับการที่คนที่เราชอบมาจีบเราแล้วเราดันรู้สึกก่อน แล้วเขาไม่ได้รู้สึกด้วยอันนี้โคตรเจ็บ  

         ยิ่งฉันคิดเท่าไหร่มือฉันยิ่งสั่น ดวงตาของฉันยิ่งรู้สึกร้อน ฉันได้สะบัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านี้ออกจากหัวก่อนที่ฉันจะร้องไห้ออกมา นี่ก็เที่ยงแล้วฉันยังไม่ได้กินข้าวเลยฉันวางพู่กันที่อยู่ในมือแล้วเดินไปล้างมือในห้องน้ำก่อนที่จะเดินออกมาห้องครัวว่ามีอะไรให้ทำอาหารได้บ้าง ปรากฏกว่าไม่มีเลยไม่มีเลยเจ้าค่ะ นี้มันเวรกรรมอะไรของฉันนอกจากจะเหมือนอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้คบกัน วัตถุดิบจะทำอาหารยังหมดอีกหรอเฮ้อออ ฉันได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองเบาแล้วเดินกลับเข้าไปในห้อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันแต่งตัวสบายๆเสื้อเชิ้ตสีขาวพริ้วๆโอเวอร์ไซค์กับกางเกงยีนส์ขาสั้นรองเท้าเตะเก๋ๆที่ผูกเป็นโบว์ไว้บนข้อเท้า ฉันก็ชอบแต่งตัวง่ายๆแบบนี้แหละ และเสื้อของฉันส่วนใหญ่ก็มีแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่มีลักษณะเดียวกันเกือบ10ตัว แล้วฉันจะมามัวอธิบายอะไรเนี่ยฉันต้องรีบไปซื้อของได้แล้วหิวข้าว ฉันหยิบกระเป๋าใบกำลังพอดีขึ้นมาสะพายข้างและประเป๋าผ้าสีขาวที่ผับเก็บอย่างเรียบร้อยยัดลงในกระเป๋าสะพายข้าง และก่อนที่จะออกจากห้องฉันไม่ลืมที่จะหยิงกุญแจรถของฉันและเขียนโน้ตทิ้งไว้ว่าฉันออกไปซื้อของมาทำกับข้าว เผื่อ2คนนั้นตื่นขึ้นมาจะได้ไม่ตกใจว่าฉันหายไปไหน หลังจากที่ฉันเขียนโน้ตเสร็จฉันก็ได้วางไว้บนเค้าท์เตอร์บาร์และใช้แอปเปิ้ลทับเอาไว้เพื่อไม่ให้ทันปลิว ต่อมาฉันได้เดินไปยังลานจอดรถที่อยู่ชั้นเดียวกันกับห้องของฉัน ฉันใช้รถBMW X5 เอาจริงบ้านฉันก็รวยระดับต้นๆของประเทศแต่ฉันเลือกที่จะใช้ชีวิตง่ายๆดีกว่าใช้ชีวิตหวือหวา  

         หลังจากที่ฉันขับรถมาถึงเซนทรัล  พอหาที่จอดรถได้ฉันก็รีบลงลิฟต์และเดินตรงไปยังTops เพื่อเลือกซื้อของสดที่จะเอากลับไปทำอาหารเผื่อไอ้สองแสบที่ยังไม่ตื่นด้วย พอคิดเงินเสร็จฉันได้ยื่นบัตรพร้อมกับถุงผ้าให้แคชเชียร์ พอฉันเลือกซื้อของที่จะทำกับข้าวเสร็จฉันก็เลยรู้สึกเหมือนจะหน้ามืดนิดหน่อย ฉันเลยเดินไปซื้อขนมปังมารองท้องแก้ขัดไปก่อน ฉันก็เดินถือของเพื่อที่จะมาขึ้นลิฟต์แต่ความบังเอิญมันมีอยู่จรง ฉันเห็นพี่ไนท์อยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขาอยู่ในลิฟต์และมีผู้หญิงยื่นอยู่ข้างๆเขา คนนั้นๆคือพรีสอีกแล้ว เป็นพรีสที่ยืนอยู่ข้างๆเขา มันทำให้รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว แต่ความที่การกระทำไวกว่าความคิดของฉันนั้น มันทำให้ฉันรีบเดินไปยังบันไดหนีไฟเพื่อที่จะเดินขึ้นไปยังลานจอดรถชั้นที่2 ฉันรีบเดินเร็วแบบสุดความสามารถเท่าที่ฉันจะทำได้แต่เจ้ากรรมตามทันอยู่ดีก็มีคนมายืนขวางทางฉันทำให้ฉันตกใจจนฉันเสแล้วข้อแล้วพลิกเอง แต่ดีที่ฉันยังตั้งสติได้ทันทำทีเหมือนว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรแต่ความจริงคือเจ็บมาก ตอนนี้เจ็บทั้งกายและใจ ฉันเงยหน้าไปมองว่าใคมายืนขวางทางฉัน และก็คือเขา..พี่ไนท์ 

“จะหนีทำไม” เขาถามฉันด้วยเสียงนิ่งๆ 

“อ้าวพี่ไนท์หรอคะ มาทำอะไรคะเนี่ย” ฉันทำท่าเป็นไม่รู้ว่าฉันเห็นเขามาแล้วตอนรอลิฟต์ แล้วยิ้มตอบไปแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

“พี่ถามว่าหนีทำไม” เขาถามฉันกลับอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง 

“อ๋อเปล่านะคะ ผิงแค่เห็นว่าคนเยอะก็เลยจะเดินขึ้นบันไดเพราะผิงจอดรถไว้ชั้น2เอง” ฉันโกหกเขาทั้งรอยยิ้มที่มันมีความเศร้าแฝงอยู่ แต่อย่างน้อยฉันก็ยังดีใจนะที่เขายังแทนตัวเองว่าพี่อยู่ ยังไม่ทำให้ฉันรู้สึกห่างเหินกันมากกว่านี้ 

“ไม่คิดถึงพี่บ้างหรอ” เขาถามฉันกลับพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน 

         ฉันเดินถอยหลังออกมาเล็กน้อยเพราะตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว 

“ผิงขอตัวนะคะ เพื่อนผิงรอทานข้าวอยู่” ฉันตอบไม่ตรงคำถามเขา ที่จริงฉันอยากตอบว่าคิดถึงสิคิดถึงมากเลยล่ะ ฉันเดินเลี่ยงออกมาและรีบเดินขึ้นไปยังประตูทางออก แต่ทำไมเขาไม่ตามฉันมาล่ะ ทำไมมันไม่เหมือนในละครเลย 

         พอฉันลองมองย้อนกลับไป “พรีส” เขากำลังยืนคุยอยู่กับพรีส มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเจ็บมากยิ่งขึ้นฉันรีบเดินออกมาจากตรงนั้นเพื่อรีบที่จะมาขึ้นรถ พอฉันสตาร์ทรถฉันได้นั่งนิ่งๆปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมา ได้แต่คิดว่าทำไม เขาก็มีกับพรีสอยู่แล้วจะมาถามคำถามแบบนี้กับฉันทำไม ทำเหมือนมาให้ความหวังกันทำไม แค่นี้ยังเล่นกับความรู้สึกของฉันไม่พออีกหรอ ฉันปล่อยโฮออกมาเต็มเสียงอยู่สักพักพอฉันดีขึ้นฉันจึงรีบเช็ดน้ำตาแล้วแต่งหน้าใหม่ เพื่อที่กลับไปพีชกับหมอกจะได้ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะฉันยังไม่พร้อมที่จะตอบ หลังจากนั้นฉันก็รีบขับรถกลับคอนโดทันที 

ณ คอนโด 

“พีช ทำไมผิงไปนานจังไม่ลองโทรตามหน่อย” หมอกพูดกับพีชด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง 

“เดี๋ยวฉันโทรตามเอง” พีชรีบไปหยิบโทรศัพท์เพื่อที่จะโทรตามฉัน  

         กึกๆ 

“กลับมาแล้วหรอคุณหนู ทำไมไปนานจัง” พีชพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาถือของในมือของฉัน 

“ก็ไปซื้อของมาทำกับข้าวให้พวกแกไง” ฉันตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มๆ 

“แล้วทำไมเดินงั้น”หมอกถามฉันด้วยความสงสัย 

“สะดุดบันไนหน่ะหมอก ขาเลยพลิก555 เลิกถามๆไปนั่งรอไปเดี๋ยวทำกับข้าวให้กินนะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงขำๆ  

“อิ่มจังงงง อร่อยด้วยยยย”พีชพูดขึ้นด้วยท่าทีที่มีความสุข 

“แกไปอาบน้ำนอนเถอะเดี๋ยวฉันกับไอ้พีชจัดการเก็บโต๊ะและล้างเอง” หมอกพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้ฉัน 

         จากนั้นฉันได้ยิ้มตอบๆกลับไปแล้วก็เดินเข้าห้องตัวเองไป พอฉันเดินเข้าห้องตัวเองฉันไม่ลืมที่จะเดินไปยังมุมวาดรูปของฉัน ฉันเดินไปหยิบผ้ามาคลุมรูปที่วาดค้างไว้แล้วฉันก็เดินไปอาบน้ำก่อนที่จะเข้านอนด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก่อนจะหลับตาฉันได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังแต่ฉันเลือกที่จะไม่สนใจมันเพราะว่าฉันเหนื่อยมากๆ อยากพักเรื่องนี้แล้วล่ะ 

 

lastNight
ที่่ถาม เพราะคิดถึง
2597

...................................................................... 

 

 

เอ้าาาาไหนใครอยากให้อี้ผิงตื่นขึ้นาดูโทรศัพท์บ้างงงงงงงงง 

อ่านเสร็จแล้วอย่าลืมคอมเมนต์เข้ามาคุยกันนะะะะ 

ความคิดเห็น