ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่18.ดูเเลอย่างดี

ชื่อตอน : ตอนที่18.ดูเเลอย่างดี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 272

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2563 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่18.ดูเเลอย่างดี
แบบอักษร

วาโย...

 

จู่ๆไฟในบ้านก็ดับไปทำให้มันมืดมากๆมองอะไรไม่เห็นเหมือนครั้งก่อน ผมพยามยามหาเทียนไขมนห้องพระเพื่อจุดให้ทีเเสงสว่าง

 

ผมเห็นพี่บูมพี่วาคิน เเล้วก็พี่ดาวเรืองเเล้วก็ผู้หญิงคนนั้นคนที่เป็นน้าของผมนั่นเเหละครับ เธออยู่ในสภาพที่น่ากลัวมากๆ

 

เหมือนคราวก่อนพี่ดาวเรืองเข้าขัดขวางเธอเอาไว้เเต่ไม่เป็นผลคราวนี้เองก็เหมือนกัน ผมได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรกลิ้งตกบันไดไป เเต่ใครหล่ะก็มนเมื่อพี่วาคินกับพี่บูมนั่งชิดกำเเพงอยู่ หรือว่าพี่ดาวเรือง..ต้องใช้เเน่ๆ

 

เพล้ง!!

 

กระจกห้องพระเเตกออกผมรีบเอามือมาบังเอาไว้ทันทีเเต่ก็เศษกระจกกระเด็นมาบาดหน้าของผม

 

หน้าเแลกที่เทียนไขในมือของผมยังคงส่องเเสงสว่างอยู่ ก่อนลมหายใจเย็นนะเยือกของใครบางคนจะเป่ามันจนดับไป

 

"หาเจอเเล้ว.."เธอพูดบอกกับปมออกมาก่อนมือข้างนึงจะจิกหัวของผมเอาไว้มืออีกข้างก็บีบคอของผมเอาไว้เเน่น

 

หะ...หายใจมะ..ไม่ออก..ผมพยายามขัดขืนเเต่ผมสู้เเรงของเธอไม่ได้เลย

 

"ไอผีบ้าปล่อยนฝน้องกูนะเว้ย.."พี่วาคินพูดก่อนจะเดินเข้ามาหาผม เธอหันไปมองพี่สาคินในทันที ทำให้พี่วาคินผงะไปเลย

 

ผมได้เเต่พนมมือเอาไว้เเล้วนึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์สวดมนต์ผิดถูกๆ

 

กรี๊ด!!

 

เสียงกรี๊ดของผีที่กำลังบีบคอของผมดังขึ้นมันเป็นเสียวที่โหยหวนมากๆ ก่อนเธอจะหายไป

เเค่ก เเค่ก

 

ไฟในบ้านทุกดวงกลับมาติดตามเดิมทำให้ผมเห้นสภาพของห้องพระที่ทุกอย่างล้มระเนระนาดประตูกระจกห้องพระเเตกออกเศษเเก้มกระจายทั่วห้อง

 

"ไอโยมึงเป็นไงบ้างวะ.."พี่วาคินรีบเข้ามาหาผมในทันทีโดยที่ไม่สนว่ามีเศษกระจกเเตกอยู่บนพื้น

 

"โยโอเคครับพี่.."ผมบอกกับพี่วาคินไปทัรทีก่อนจะพยายามลุกขึ้นเเต่เเรงมันไม่มี

 

"ไอบูมมาช่วยกูพยุงไอโยหน่อยดิ"พี่วาคินพูดก่อนพี่บูมจะเข้ามาพยุงผมออกจากห้องพระ

 

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น..."เเม่ของผมที่กลับมาพอดีพูดถามพวกผมที่นั่งอยู่ที่โซฟาออกมา

 

"โยเป็นอะไรไหมลูก.."พ่อของผมรีบเดินเข้ามาหาผมในทันที

 

"สร้อยคอหายไปไหน.."เเม่ของผมถามผมออกมา

 

"คือ.."

 

"ไออิฐมันดักเจอไอโยเมื่อตอนเช้า..สร้อยพระเลยขาด.."พี่วาคินที่พี่บูมกำลังทำเเผลที่เท้าอยู่พูดขึ้นมา ก่อนที่ผมจะพูดอะไรต่อ

 

"เดี๋ยวพ่อพยุงพาไปที่ห้องนะโย.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"ยังมีใครไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น.."เเม่ของผมพูดด้วยความโมโห

 

"คุณจะคุยอะไรก็ไว้คุยกันพรุ่งนี้เถอะ.."พ่อของผมบอกกับเเม่ของผมออกมา ก่อนจะพยุงผมเดินขึ้นบันได เเล้วพาผมไปที่ห้อง

 

"โยโอเคไหม.."พ่อของผมถามผมออกมา ด้วยความเป็นห่วง

 

"โยปวดหัวหน่ะครับพ่อ.."ผมบอกับพ่อของผมไปทันที ก่อนพ่อของผมจะเอามือมาทาบหน้าผากของผม

 

"โยตัวร้อนน่าจะมีไข้เเน่ๆ..เดี๋ยวพ่อหายาเเก้ปวดหัวให้ละกัน"พ่อของผมบอกกับผมออกมา คงเพราะโดนลมเย็นไปไปมั้งครับเลยไม่สบายหรืออาจจะเพราะอย่างอื่น..

 

"กินยาเเล้วก็นอนพักซะนะ.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

หลังจากผมกินยาไปได้ซักพักผมก็รู้สึกง่วงคงเพราะผลข้างเคียงยาเเก้ปวดนั่นเเหละครับ

 

ผมตื่นขึ้นมาในตอนกลางดึกเพราะผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง..

 

"พี่ดาวเรืองเหรอครับ.."ผมถามออกมาทันทีด้วยความสงสัย ประตูห้องก็ไม่ได้เปิดด้วย ไม่น่าจะใช่พ่อหรือเเม่ของผม

 

"พี่โอเคดีใช่ไหมครับพี่ดาวเรือง.."ผมพูดถามพี่ดาวเรืองออกมาก่อนจะพยายามลืมตาเพื่อมองหาพี่ดาวเรือง

 

"พี่โอเคจ้ะ..เเต่โยนั่นเเหละพรุ่งนี้คงไม่สบายเเน่ๆ..ไม่ต้องพยายามลืมตามาดูพี่หรอก สภาพพี่ตอนนี้โยคงจะรับไม่ได้เลยหล่ะ..."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

ก่อนผมจะไม่ได้พูดอะไรต่อ เเล้วนอนหลับไปตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าเเล้วหล่ะครับ

 

ทำไมมันรู้สึกหนาวๆเเบบนี้..จะว่าเพราะเเอร์ก็ไม่น่าใช่ หรือว่าผมจะไม่สบาย เป็นไข้ซะเเล้ว

 

ผมอาบน้ำเเต่งตัวเพื่อจะไปมหาลัยเหมือนทุกวันเเต่วันนี้ผมรู้สึหไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

 

"โยพ่อว่าถ้าไม่ไหวไม่ต้องไปมหาลัยก็ได้นะวันนี้"พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"โยไหวครับพ่อ.."ผมบอกกับพ่อของผมก่อนจะกินข้าวเช้าต่อไปเรื่อยๆ ทำไมข้าวต้มมันจืดชืดไม่มีรสชาติเเบบนี้หล่ะ

 

"เย็นนี้โยรีบกลับมานะ..พ่อว่าเเม่มีเรื่องจะคุยด้วย"พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"ครับ"ผมตอบก่อนจะออกจากบ้านเเล้วขี่มอเตอร์ไซค์เพื่อจะไปมหาลัยเหมือนทุกๆวัน

 

"ไอโยทำไมสีหน้ามึงดูเพลียๆไม่มีเเรงเเบบนี้วะ.."เมฆที่นั่งอยู่พูดถามผมออกมา

 

"เราว่าเราคงจะเป็นไข้หน่ะครับเมฆ"ผมบอกับเมฆไปทันที

 

"งั้นเอานี้.."เมฆยื่นหน้ากากอนามัยให้กับผมที่นั่งอยู่

 

"กูไม่ได้รังเกียจมึงนะ เเต่ถ้ามึงเป็นไข้กูก็ไม่อยากติดไข้จากมึง"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ผมเข้าใจครับเมฆ"ผมบอกกับเมฆไปทันที ก่อนจะนั่งอ่านหนังสือไปต่อ

 

"ว่าเเต่หน้ามึงไปโดนอะไรมา"เมฆถามผมออกมาด้วยสีหน้าสงสัย

 

"กระจกมันบาดหน่ะครับ"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"กูว่านะมึงไม่น่าจะเรียนไหวหว่ะวันนี้"เมฆบแกกับผมออกมา

 

"สวัสดีครับน้องโยน้องเมฆ"พี่ซันที่เดินมาพูดทักพวกผมขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มเเย้มเหมือนทุกวัน

 

"พี่อย่าไปเข้าใกล้มันดิมันเป็นหวัด.."เมฆบอกกับพี่ซันไปทันที เป็นหวัดไม่ได้ติดโรคระบาดซักหน่อย

 

"ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย.."พี่ซันบอกกับเมฆออกมา ก่อนพี่ซันจะเอามือมาทาบที่หน้าผากของผม

 

"โยตัวร้อนจี๋เลย..พี่ว่าเราไปนอนพักเถอะ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"คอนโดพี่อยู่ใกล้ๆหนิ..ให้มันไปนอนพักที่นั่นก่อนก็ได้"เมฆบอกกับผมเเละพี่ซันออกมา

 

"เเต่เมฆครับเรา.."

 

"มึงไม่ต้องห่วงเรื่องเรียนเดี๋ยวก็จะตั้งใจเรัยนโดยเฉพาะเพื่อมึงเลยวันนี้"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"งั้นเดี๋ยวพี่พาโยไปพักห้องพี่ก่อนก็ได้.."พี่ซันบอกกับเมฆออกมา

 

"พี่อย่าทำอะไรเพื่อนผมนะครับ.."เมฆบอกกับพี่ซันออกมาเเบบยิ้มๆ

 

ไม่ไหวเลยผมเนี่ยต้องมาเป็นภาระของคนอื่นไม่น่าดันทุรังอยากจะมาเรียนเลยในวันนี้

 

"โยลุกเดินไหวไหมครับ"พี่ซันถามผมออกมา ผมก็ต้องเดินไหวสิ ผมคิด

 

ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะรู้สึกหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม

 

"งั้นเดี๋ยวพี่พยุงโยไปเอง.."พี่ซันบอกกับผมออกม่ก่อนจะพยุงผมให้ลุกขึ้นมาเเล้วไปขึ้นรถพี่เค้าเพื่อจะไปที่คอนโดของพี่ซัน

 

พอมาถึงพี่ซันก็ให้ผมนอนบนเตียงของพี่เค้าเเล้วห่มผ้าห่มให้กับผม

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ซัน...

 

ผมพาน้องโยมานอนพักที่ห้องของผมเพราะน้องเต้าตัวร้อนมากๆสีหน้าดูอ่อนเพลียเเถมไร้เรี่ยวเเรงด้วย

 

"โยยังตัวร้อนอยู่เลยหนิครับ..เดี๋ยวพี่เช็ดตัวให้นะ"ผมพูดหลังจากเอามือไปทาบที่หน้าผากของโย มันร้อน เเสดงว่าตัวร้อน ผมเห็นเค้าทำกันบ่อยหน่ะเลยลองทำดู

 

ผมเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมากับกะละมังใส่น้ำเพื่อจะมาเช็ดตัวให้กับโย

 

"พี่ขอเช็ดตัวให้โยนะ.."ผมบอกกับโยก่อนจะเอาผ้าชุบน้ำบิดหมาดๆเเล้วเช็ดเเขนให้กับโย

 

ผมชอบเวลาการที่ได้ดูเเลใครซักคนเเบบนี้จัง

 

"พี่ขอชะ..เช็ดตรงนะ..นั้นหน่อย.."จะพูดไงดีหล่ะ เอาเป็นว่าสติ คิด เเล้วรวบรวมคำพูด

 

โยค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของตัวเองออกทีละเม็ดเผลยให้เห็นส่วนอก เเละท้องของโย มันขาวมากๆ เเล้วก็ตรงนั้น ผมคิดอะไรของผมเนี่ย น้องมันไม่สบายอยู่นะเว้ยเลิกคิด

 

ผมค่อยเอาพาชุบน้ำเช็ดตรงส่วนหน้าอกของโยเเล้วก็ลงมาที่ส่วนท้องของโย ผมต้องควบคุมสติตัวเองเอาไว้ไม่ให้คิดอะไรบ้าๆ

 

หมับ!!

 

โยเอามือของตัวเองมาจับมือของผมเอาไวจังหวะที่ผมเช็ดไปตรงบริเวณอกของโย ผมรู้สึกถึงหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ของโย

 

"ขอบคุณมากนะครับ"โยพูดบอกกับผมก่อนผมจะเอาผ้าชุบน้ำไปวางไว้ที่หน้าผากของโย

 

"โยขอโทษยะครับที่ต้องทำให้พี่ต้องห่วง เเล้วก็ทำให้พี่ไม่ได้ไปเรียน"โยบอกกับผมออกมา ริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆของเค้ามันช่าง...

 

"มะ..ไม่เป็นไรครับ..เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้โยกินก็เเล้วกันนะกินเเล้วก็จะได้กินยา"ผมบอกกับโยก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเเล้วไปเตรียมทำอะไรให้โยกิน

 

เอาผ้าห่มคลุมเอาไว้ละกันจะได้ไม่ต้องหันมาเห็นบ่อยเดี๋ยวตบะจะเเตกเอาได้ ผมคิดก่อนจะเอาผ้าห่ม ห่มให้กับโยที่ไม่ติดกระดุมเสื้อ

 

ว่าเเต่จะทำอะไรดี..ผมยืนคิดไปคิดมาอยู่ครู่นึงก่อนจะนึกเมนูง่ายๆออก

 

"ต้องข้าวต้มนี่หล่ะ..ตอนไม่สบายเด็กๆเเม่ก็ชอบทำให้กิน"ผมพูดก่อนจะลงมือทำข้าวต้ม ให้โยกิน

 

ผมอยู่คอนโดผมก็ต้องทำอาหารเป็นอยู่เเล้วอันนี้นี่คือเรื่องปกติ เเต่จะกินได้กินไม่ได้ อร่อยหรือไม่อร่อย ผมไม่รับประกัน เเต่กินเองฝีมือตัวเองทำมันก็กินได้นะไม่ได้เเย่อะไร

 

เมนูนี้ผมจะตั้งใจทำอย่างสุดความสามารถเลยหล่ะครับเพื่อโยจะได้หายป่วยไวๆ เเต่ก็นะเวลาคนไม่สบายกินเข้าไปจะขมจะเปรี้ยวจะหวานจะเผ็ดสึดท้ายมันก็ขมอยู่ดี

 

หลังจากทำอาหารเสร็จผมก็ตักใส่ถ้วยเพื่อจะเอามาให้โยกิน

 

"โยกินไหวไม่ครับถ้าไม่ไหว้เดี๋ยวพี่ป้อนให้"ผมบอกกับโยไปทันที เเต่ถึงจะถามเเบบนั้นยังไงซะผมก็อยากป้อนให้โยอยู่ดีนั่นเเหละครับ

 

"นี่ครับข้าวต้มร้อนๆฝีมือพี่เอง"ผมบอกับโยก่อนจะตักข้าวต้มใส่ช้อนเเล้วเป่าให้มันเย็นลงถ้าร้อนเดี๋ยวมันจะลวกปากลวกคอเอาไงครับ

 

หลังจากนั้นพอโยกิยข้าวต้มเสร็จ กินเสร็จำไม่ได้กินหมดนะครับ โยกินไปได้ไม่กี่คำก็ดูท่าจะอ้วกออกมาเลยหยุดกินไป

 

"นี่ครับกินยาเเล้วนอนพักซะอาการจะได้ดีขึ้น"ผมบอกับโยก่อนจะยื่นยาให้กับโย พอโยกินยาเสร็จโยก็หลับไป

 

ผมไม่อยากทิ้งโยเอาไว้คยเดียวในห้องของผมหรอกนะครับเพราะฉะนั้นเเล้วผมจะอยู่เฝ้าโยเอง

 

รอยเเผลที่หน้านี่โยไปโดนอะไรมากันนะ..ผมพูดก่อนจะเอามือไปจับที่เเก้มของโย ทำอะไรวะเนี่ย..

 

ผมรีบถอยห่างออกจากโยมาได้ระยะนึงก่อนจะนั่งลงเเล้วหาอะไรทำไปเรื่อยเเก้เบื่อทั้งเล่นมือถือ ฟังเพลง อ่านหนังสือ สารพัดอย่าง ผมควรจะทำไงดีให้ตัวเองไม่คิดมาก..

 

ใช่นึกออกเเล้วมีทางเดียวที่จะทำให้ผมเลิกคิดเเต่มันคงไม่ดีเเน่ๆ สำหรับผม นั่นก็คือการโทรให้พี่วาคินมารับโยกลับบ้านที่บอกว่าไม่ดีสำหนับผมก็เพราะผมอยากนั่งจ้องหน้าโยเเบบนี้นานๆทั้งวันผมยังทำได้เลยเเต่เพื่อสุจภาพของโยเเล้วหล่ะก็ ไม่เป็นไร

 

"ครับพี่..คือตอนนี้โยอยู่ที่ห้องผมนะครับโยไม่สบาย"ผมโทรหาพี่วาคินในทันที

 

"พี่บอกมันเเล้วว่าอย่าไปก็ไม่เชื่อ..งั้นพี่ฝากน้องพี่ด้วยนะ..เย็นๆเดี๋ยวพี่ไปรับ"พี่วาคินบอกกับผมออกมาก่อนจะวางวายไป อะไรกันเนี่ยทำเเบบนี้ผมก็เลิกคิดไม่ได้กันพอดีดิ

 

หนทางของผมหมดกันเเต่ทำไมผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้เสียใจเเต่ดีใจมากๆกันหล่ะเนี่ยหรือความจริงเเล้วผมอยากอยู่กับโยเเค่สองคน ใช่ผมอยาก เเต่ผมกลัสจะหักห้ามตัวเองไม่ไหวอะดิ น้ำหยดลงบนหินทุกวันหินยังกร่อนเลย คนน่ารักอย่างโยมานอนในห้องผมเเบบนี้มันเหมือนกระตุ้นกัดเซาะกำเเพงศีลธรรมของผมมันก็ยากที่จะไม่คิดอะไร..

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะสำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น