ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 9 # ใจใกล้กัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2563 23:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9 # ใจใกล้กัน
แบบอักษร

หลังจากที่กลับมาจากบ้านของโฬมในวันนั้น ครอบครัวของวาคิมก็เดินทางไปบ้านของดารินทร์ที่เชียงใหม่เพื่อพาลูกๆไปหาตากับยายในช่วงปิดเทอม

"สวัสดีครับคุณตา คุณยาย"เมฆาและเมฆินทร์ยกมือไหว้ตากับยายที่ยืนรอรับอยู่ที่หน้าบ้าน

"สวัสดีครับลูก"

"คิดถึงคุณยายมากเลยครับ"เมฆินทร์เดินเข้าไปกอดยาย

"ปากหวานจริงเลยนะลูก คิดถึงยายแต่หนีไปเรียนที่เมืองนอกตั้งแต่ยังเด็ก"

"ก็จะได้กลับมาช่วยพ่อคิมกับแม่รินทร์ทำงานไงครับ"เมฆินทร์บอกกับยายแล้วเดินเข้าไปหาตา แล้วเมฆาก็เดินเข้าไปกอดยาย

"เป็นยังงัยเรา โตขึ้นเยอะเลยนะลูก"ตาถามเมฆินทร์

"ครับ คิดถึงตาเหมือนกันนะครับ"เมฆินทร์อ้อนตาแล้วก็กอดท่าน

"ตาก็คิดถึงเหมือนกัน แล้วนี้จะกลับมาอยู่นานแค่ไหน"

"จนกว่าใกล้จะเปิดเทอมค่อยกลับไปครับ"

"อืมดีแล้วลูก อยู่นานๆหน่อยเดี๋ยวจะลืมเมืองไทยไปซะก่อน ไปๆเข้าบ้านกันวันนี้ยายเตรียมกับข้าวไว้เต็มโต๊ะเลย หิวกันหรือยังหล่ะลูก"ตาพาเมฆินทร์เดินเข้าไปในบ้านและทุกคนก็เดินตามเข้ามาที่ห้องอาหาร เพราะว่านี้ก็ใกล้เวลาเที่ยงแล้วแม่ของดารินทร์ได้เตรียมอาหารเที่ยงไว้รอทุกคนอย่างเต็มโต๊ะอาหาร

เมื่อทุกคนเข้ามาที่ห้องอาหารก็นั่งรับประทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เมฆินทร์เล่าให้ตากับยายฟังว่าตัวเองไปอยู่ที่นั่นเป็นอย่างไรจนทานอาหารเที่ยงกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พากันไปพักผ่อน พอตกเย็นพ่อกับแม่ดารินทร์ก็เตรียมจัดปาร์ตี้หมูกะทะที่ระเบียงหน้าบ้านเมฆาและเมฆินทร์ก็นั่งกินกันอย่างสนุกสนาน

"เป็นยังงัยลูกอร่อยมั้ย"แม่ของดารินทร์ถามหลานๆ

"อร่อยครับคุณยาย สนักด้วยได้ย่างเองอยู่ที่นู้นมีแต่สเต็กเนื้อชิ้นใหญ่ๆ ไม่มีหมูชิ้นเล็กๆแบบนี้"เมฆินทร์ตอบยายแล้วก็หันไปย่างหมูที่กะทะต่อ ทุกคนก็ได้แต่นั่งยิ้มและมองเด็กทั้งอย่างมีความสุขจนกระทั่งทานกันอิ่มก็พากันไปอาบน้ำและเข้านอนเพื่อที่พรุ่งนี้เช้าจะได้พากันไปเที่ยว

"อรุณสวัสดิ์ครับฆินทร์ ตื่นแต่เช้าเลยนะลูก"เมฆินทร์ที่ตื่นก่อนก็อาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมาที่ด้านล่างก็เจอกับยายและบรรดาเด็กๆในบ้านช่วยกันจัดเตรียมอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะอาหาร

"ครับยาย ฆินทร์อยากตื่นมาสูดอากาศตอนเช้าครับนานๆจะได้มา"

"ครับ เดี๋ยวเข้ามาทานอาหารเช้านะลูก ทานเสร็จแล้วเราจะได้ไปเที่ยวกัน"ยายบอกกับเมฆินทร์ เมฆินทร์ก็ยิ้มให้ยายแล้วก็เดินออกไปที่ระเบียงหน้าบ้านที่มองดูทิวเขาสลับสับซ้อนกันอยู่เบื้องหน้า

"ถ้าเฌออยู่ตรงนี้ด้วยก็คงจะดี จะได้มองไปข้างหน้าด้วยกัน"เมฆินทร์ยืนพึมพำกับตัวเองอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้าน

เมฆินทร์ยืนได้สักพักแสงแดดเริ่มสาดส่องมาตรงที่เขายื่นอยู่เขาจึงเดินเข้าไปในบ้าน ทุกคนก็ลงมาจากห้องนอนและเดินไปที่โต๊ะอาหารเพื่อทานอาหารเช้า

"ตื่นแต่เช้าเลยนะลูก ออกไปไหนมา"ดารินทร์ถามลูกชาย

"ไปสูดอากาศมาครับแม่"

"ไม่เห็นปลุกเมฆบ้างเลยหล่ะ"เมฆาถาม

"ฆินทร์ไม่รู้นิว่าเมฆอยากตื่นมาด้วยหรือป่าวฆินทร์เลยไม่ปลุก งั้นพรุ่งนี้ฆินทร์ปลุกเมฆก็ได้ เราลงมาสูดอากาศพร้อมกัน"เมฆินทร์บอกกับแฝดผู้พี่ แล้วทุกคนก็ลงมือรับประทานอาหารเช้า

 

"วันนี้เราจะไปเที่ยวไหนกันดีลูก"ตาถามหลานทั้งสองคน

"ตาอยากจะพาพวกเราไปไหนหล่ะครับ ผมสองคนแล้วแต่ตาเลยครับ"

"งั้นวันนี้เราไปเที่ยวสวนพฤกษศาสตร์กันอากาศไม่ร้อนพากันไปเดินดูดอกไม้สวยๆกัน"ยายบอกกับหลานแล้วทุกคนก็พากันขึ้นแล้วรถขับพากันไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ตลอดทั้งวัน

 

"สนุกมากเลยครับวันนี้ได้ไปเที่ยวต้องหลายที่"เมฆินทร์บอกกับทุกคนเมื่อถึงบ้านและเตรียมจะรับประทานอาหารเย็นกัน

"พรุ่งนี้เราอาโยกับอาพิมพ์จะมาหาเราที่นี่นะพวกเค้าจะมาถึงตอนสายๆ"วาคิมบอกกับลูกและทุกคนที่อยู่บนโต๊ะอาหาร

"พี่โยโทรมาบอกพี่คิมหรอคะ แล้วมีใครมาเพิ่มมั้ยคะรินทร์จะได้ให้คนเตรียมบ้านไว้ให้เพิ่ม"ดารินทร์ถามสามี

"ไม่ครับ มีแค่ครอบครัวโย ภัทรไม่ได้มาด้วย"วาคิมตอบ

"งั้นแม่จะได้ให้เด็กเตรียมบ้านไว้ให้จะมาพักกันกี่คืนหล่ะ"แม่ดารินทร์ถาม

"น่าจะคืนเดียวครับ"วาคิมตอบ แม่ดารินทร์พยักหน้าและก็รับประทานอาหารเย็นกันต่อ

เช้าวันรุ่งขึ้นเมฆาและเมฆินทร์ต่างพากันออกมาที่ระเบียงของบ้านเพื่อสูดอากาศและเดินเล่นในยามเช้าและทั้งสองก็มองออกไปยังทิวเขาเบื้องหน้า

"เมฆไม่อยากไปเรียนต่อกับเราที่อังกฤษหรอ"

"ไม่อ่ะฆินทร์ ถ้าเราไปเรียนที่นั่นอีกคนใครจะอยู่กับพ่อกับแม่หล่ะ เราเรียนที่ไทยนี่แหละ ฆินทร์ไม่ต้องคิดมากนะเราเรียนที่ไหนก็ได้ฆินทร์เรียนให้เก่งๆแล้วเรากลับมาช่วยพ่อกับแม่ทำงานกัน"เมฆาหันไปมองเมฆินทร์แล้วยิ้มให้ เมฆินทร์เลยสวมกอดพี่ชายฝาแฝด

"ฆินทร์จะตั้งใจเรียนให้เก่งๆ แล้วจะกลับมาช่วยกันแล้วจะกลับมาช่วยพ่อกับแม่ทำงาน"เมฆินทร์บอกกับเมฆา

วาคิมและดารินทร์ยืนมองลูกชายทั้งสองที่ยืนกอดกันอยู่ภายในห้องพักที่สามารถมองเห็นเด็กทั้งสองได้

"พี่ว่าเราโชคดีนะรินทร์ที่ลูกของเราทั้งสองคนรักกันและเข้าใจซึ่งกันและกัน"

"ใช่ค่ะ รินทร์ดีใจนะคะที่เมฆกับฆินทร์เค้าเข้าใจกันและกัน ไม่แก่งแย้งกัน และไม่คิดอิจฉากัน"ดารินทร์หันไปมองหน้าวาคิมและส่งยิ้มให้ ทั้งสองก็ยืนมองลูกชายของเขาจนเด็กๆพากันเดินเข้าบ้านและเขาทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องไปเพื่อไปทานอาหารเช้า

 

"ม่ามี๊ขาวันนี้เฌอขอโทรหาพี่ฆินทร์ได้มั้ยคะ พี่ฆินทร์ไปหาคุณตากับคุณยายที่เชียงใหม่เฌออยากเห็นว่าที่เชียงใหม่สวยมั้ย"เฌอเดินเข้าไปหาแม่ที่เลี้ยงน้องอยู่ในห้องและขออนุญาต

"ได้สิคะ โทรศัพท์ม่ามี๊อยู่ตรงนั้นค่ะเจอมั้ยคะ"ณัชชาโทรศัพท์ที่วางอยู่และเฌอก็เดินไปหยิบตามที่แม่บอก

"เจอค่ะ"เฌอเดินหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วมานั่งที่ข้างแม่

"หนูโทรไปคุณน้ารินทร์นะคะ เบอร์ม่ามี๊เมมไว้ว่าคุณดารินทร์"ณัชชาบอกกับลูกสาว เฌอก็หาชื่อตามที่แม่บอกแล้วกดโทรออก

 

 

"สวัสดีค่ะคุณณัชชา"ดารินทร์รับสายและเอ่ยออกไป

"สวัสดีค่ะน้ารินทร์ สบายดีมั้ยคะ"เฌอตอลกลับดารินทร์

"เฌอเองหรอคะ น้าสบายดีค่ะโทรมาหาพี่ฆินทร์ใช่มั้ยคะ"

"ใช่ค่ะ พี่ฆินทร์อยู่มั้ยคะ"

"ถือสายรอสักครู่นะคะ พี่ฆินทร์ออกไปเล่นข้างนอกค่ะ"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะน้ารินทร์"

 

ดารินทร์เดินถือโทรศัพท์มือถือออกไปหาเมฆินทร์ที่เล่นอยู่ข้างนอกกับเมฆา น้แงครีมและครามที่มาถึงบ้านของดารินทร์ในช่วงสาย

"ฆินทร์ครับ เฌอโทรมาหาอยู่ในสายลูก"ดารินทร์ส่งโทรศัพท์มือถือให้ลูกชาย เมฆินทร์ได้ยินที่แม่บอกก็ยิ้มและรับโทรศัพท์จากแม่

"สวัสดีครับ เฌอ"ทันทีที่ได้รับโทรศัทพ์จากแม่ เมฆินทร์ก็เอ่ยทักทายเฌอ

"สวัสดีค่ะ พี่ฆินทร์"

"โทรมาหาพี่คิดถึงหรอ"

"รู้ได้ยังงัยคะ ว่าคิดถึง"

"ก็คนเราถ้าไม่คิดถึงกันก็ไม่โทรมาหาหรอกจริงมั้ยครับ"

"จริงค่ะ คิดถึงพี่ฆินทร์นะคะ"เฌอตอบออกไปแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ที่ปลายสาย ณัชชาแอบมองหน้าลูกสาวแล้วก็ยิ้มตาม ส่วนปลายสายที่ได้ฟังก็ยิ้มจนทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็หัวเราะและก็พากับนินทาเมฆินทร์

 

"พี่เมฆดูพี่ฆินทร์สิ ยิ้มไม่หุบเลย"ครามหันไปบอกเมฆาที่นั่งอยู่ด้วยกัน

"สงสัยจังเลยค่ะว่าเฌอบอกอะไรพี่ฆินทร์"น้องครีมถามด้วยความสงสัย ทั้งสามคนเลยมองหน้ากันแล้วพากันยิ้ม

"แล้วพี่ฆินทร์คิดถึงเฌอมั้ยคะ เราไม่ได้เจอกันต้องนาน"เฌอถามเมฆินทร์กลับไปบ้าง

"คิดถึงสิครับ คิดถึงมากด้วย ถึงตัวเราจะห่างกันไกลแต่หัวใจเราอยู่ใกล้กันนะครับ พี่อยากให้เฌอมาอยู่กับพี่ตรงนี้ด้วยจังเลยครับ ที่นี่สวยมากเลยนะ"

"ค่ะ เอาไว้เฌอโตกว่านี้แล้วเฌอจะขอม่ามี๊กับแด๊ดดี๊ไปเที่ยวบ้านคุณยายพี่ฆินทร์นะคะ"

"ครับ เราจะมายืนมองทิวเขายามเช้าด้วยกัน"

"ค่ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ เฌอไม่รบกวนพี่ฆินทร์แล้ว แล้วเดี๋ยวเฌอจะโทรหาใหม่นะคะ"

"ครับ พี่จะรอ"เฌอและเมฆินทร์วางสายลง เมฆินทร์เดินเอาโทรศัพท์มือถือไปคืนแม่และกลับไปที่เดิมเพื่อไปนั่งคุยเล่นกับคนอื่นๆต่อ

"ถึงตัวจะไกล แต่หัวใจใกล้กันนะครับ"ครามทำเสียงเล็กเสียงน้อยเอ่ยแซวเมฆินทร์ทุกคนพากันหัวเราะ

"คราม ไม่เข้าใจหรอก ถ้ามีความรักแล้วจะรู้ ไม่ต้องมาแซวเลย"เมฆินทร์บอกออกไปด้วยความเขิน

"แค่แซวนิดหน่อยเอง ไม่เห็นต้องหน้าแดงเลย ไม่แซวแล้วก็ได้ครับ"ครามบอกกับเมฆินทร์แล้วก็ยิ้มทุกคนก็พากันนั่งเล่นกันต่อไม่นานดารินทร์ก็ออกมาตามเด็กๆเข้าไปทานอาหารเที่ยง เด็กๆทุกคนก็พากันเดินตามดารินทร์เข้าไปในบ้านและไปยังห้องอาหาร

 

"น้องครีมทานอันนี้มั้ยพี่เมฆตักให้"เมฆาหันไปถามครีมที่นั่งอยู่ข้างๆ

"ทานครับพี่เมฆ ตักให้ครามด้วยสิครับไม่ใช่ตักให้แต่พี่ครีมคนเดียว"ครามแกล้งเมฆา ผู้ใหญ่ที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารก็ได้แต่หัวเราะครามที่แกล้งเมฆา

"ครามเอาอะไรครับ พี่เมฆจะได้ตักให้ถูก"

"เอาทุกอย่างครับ ที่อยู่ตรงนั้น"ครามบอกกับเมฆาและเมฆาก็ตักกับข้างใส่จานให้คราม

"ขอบคุณครับพี่เมฆ คราวนี้ตักให้พี่ครีมต่อได้ครับครามพอแล้ว"

"น้องครีมเอาอันนี้ค่ะ"ครีมชี้ไปที่จานผัดผัก เมฆาก็ตักใส่จานให้ครีม

"เมฆตักอันนั้นให้ฆินทร์หน่อยสิ"เมฆินทร์ก็ชี้ไปที่จานผัดผักเมื่อกี้

"แม่รินทร์ว่านะคะ ฆินทร์กับครามอยากทานอะไรก็ลุกขึ้นตักเองเลยดีกว่าค่ะไม่ต้องแกล้งพี่เมฆเขาแล้ว พี่เขาก็ไม่ได้ทานกันพอดี"ดารินทร์บอกทั้งสองคนแล้วก็ยิ้มเพราะเธอรู้ว่าทั้งสองแกล้งเมฆา

"ครับ"เมฆินทร์และครามตอบพร้อมกัน ทุกคนก็พากันทานอาหารเที่ยงจนเสร็จและพากันเดินไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น

"พรุ่งนี้จะไปเที่ยวไหนกันมั้ย"แม่ของดารินทร์ถามทุกคน

"น่าจะไปนะคะแม่แต่ยังไม่รู้เลยค่ะว่าจะไปไหน พรุ่งนี้ว่าจะพาเด็กๆไปเที่ยววันสุดท้ายและอยู่พักผ่อนที่บ้านสักวันและไผเที่ยวบ้านพิมพ์อีกสักวันและก็จะกลับเลยค่ะ แม่กับพ่อไปกรุงเทพด้วยกันนะคะไปอยู่กับหลาน"ดารินทร์เอ่ยกับแม่

"ไปด้วยกันสิคะคุณป้า พิมพ์ก็ว่าจะชวนพ่อกับแม่ไปด้วยค่ะท่านจะได้มีเพื่อน"พิมพ์มาดาเอ่ยชวนอีกคน

"ว่ายังงัยไปมั้ย"แม่ดารินทร์หันไปถามสามี

"แล้วแต่เลยอยากไปก็ไป จะได้ไปอยู่กับหลานนานๆหน่อยเดี๋ยวก็จะกลับไปเรียนแล้ว"พ่อดารินทร์เอ่ย และทุกคนก็พากันนั่งคุยเล่นเพื่อพักท้องอยู่ในห้องนั่งเล่น

 

ไรท์กลับมาแล้วค่ะทุกคน

แต่จะกลับมาบ้างหายบ้างนะคะ

เพราะตอนนี้สถานการณ์ชีวิตของตัวเองไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่

ชีวิตไม่ได้มีความสุข

เหมือนนิยายที่ตัวเองแต่ง

🥺🥺🥺

 

ความคิดเห็น