Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.37 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.37 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 673

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.37 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

เตโช talk's

 

"....." มองตามหลังข้าวสวยไปด้วยความรู้สึกสงสาร

 

สงสารทั้งเธอและก็ลูกของเธอรวมถึงสงสารตัวผมเองและก็ลูกของผมอีกด้วย

ทั้งแม่ของลูกผมและพ่อของลูกเธอตอนนี้คงกำลังมีความสุขกันอยู่ที่ไหนสักที่ในประเทศนี้หรือไม่ก็ในโลกนี้แล้วหล่ะ

อะไรที่ทำให้ผมคิดอย่างงั้นหรอครับ? สั้นๆง่ายๆเพราะพี่ชะเอมไม่เอาลูกของผมรวมถึงไอ้เฮียน่านน้ำเองก็คงจะไม่เอาลูกของข้าวสวยเหมือนกัน

หึ! คู่สร้างคู่สมเลวสมกันทั้งคู่

 

"แว้...! แงง...." ผมจึงเปลี่ยนท่าอุ้มน้องเฌอแตมลูกสาวของผมโดยเปลี่ยนเป็นท่าที่ให้แกหันหน้าเข้าหาร่างกายผมแทนหน่ะครับ

"เมื่อยหรอคะ? หืม?" ผมแน่ใจได้ยังไงว่าน้องเฌอแตมคือลูกของผมหน่ะหรอครับ

 

แน่นอนว่า...ไม่ใช่แค่หน้าตาที่เหมือนผมแล้วผมจะยอมรับแต่ว่าดีเอ็นเอที่แสดงถึงว่า...เด็กคนนี้เป็นลูกของผมจริงๆต่างหากผมถึงยอมรับ

 

@ย้อนกลับไปเมื่อ2อาทิตย์ก่อน

@T hospital

 

"อื้อออ~ อ๊ะ!" ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่รู้สึกหลังจากตื่นขึ้นมาคือเจ็บหลังมากจนลามมาที่ท้อง

"ตื่นแล้วหรอครับ?" เสียงคุณหมอที่ใส่ชุดกราวน์ยืนตรวจอาการผมอยู่ข้างเตียงดังขึ้น

"พี่หล่ะ...?" เอ่ยถามถึง พี่ชะเอม กับคุณหมอครับ

"ครับ? หมอว่าคนไข้นอนพักอีกสักหน่อยดีกว่านะครับ" ห๊า...!? ผมโดนยิงไม่ได้สมองเสื่อมนะเว้ย

"วันนี้วันที่เท่าไหร่...?" ผมถามคุณหมอน้ำเสียงแหบพร่า

"วันนี้...วันที่สิบสองธันวาคมครับ" คุณหมอตอบ

"เก้า...สิบ...สิบเอ็ด...สิบสอง...อ่า" สี่วันแล้วสินะที่พี่เขาแอดมิดที่โรงพยาบาล

"น้ำ..." ผมขอน้ำคุณหมอครับ

 

@เวลาต่อมา เวลา12:35น.

 

"คนไข้ทานยานะคะ" นางพยาบาลเสียงหวานบอกผมมาหลังจากที่ผมทานข้าวเสร็จ

"ครับ" ผมตอบรับไปและรับยามาใส่ปากตามด้วยยกน้ำดื่มครับ

"เอ่อ...คุณพยาบาลครับ" ผมเรียก

"คะ?" เธอจับสายน้ำเกลือของผมเพื่อที่จะถอดออกพร้อมขานรับผมมาด้วย

"ผู้หญิงที่ท้องและมาพร้อมกับผมตอนนี้เธอ...อยู่ที่ไหนหรอครับ?" ผมจึงถามหาพี่เขากับนางพยาบาลครับ

"หืม? ผู้หญิงที่มากับคนไข้? เอ่อ...ไม่มีนะคะ" ห๊ะ!?

"???" ผมไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยไปให้หมือนถามเธอไปเป็นนัยๆว่า หมายความว่ายังไง?

"คนไข้ถูกย้ายมาจากT hospitalสาขาใหญ่กับทารกอีกหนึ่งคนนะคะ" ห๊ะ!? ทารกอีกหนึ่งคน?

"ทารก...หรอครับ?" เอ่ยถามนางพยาบาลไปอย่างไม่เข้าใจ

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องที่ผมพักอยู่พร้อมกับคุณหมอสองคนเดินเข้ามา

คนแรกคือ...คนที่ผมตื่นขึ้นมาและเจอเลย ส่วนอีกหนึ่งคนเป็นผู้หญิง

 

"คุณหมอมาแล้วค่ะ สงสัยอะไรถามคุณหมอนะคะ" นางพยาบาลคนนั้นบอกผมมา

"เป็นไงบ้างครับ? ยังเจ็บอยู่ไหม?" คุณหมอผู้ชายที่ผมตื่นขึ้นมาและเจอเลยถามผมออกมา

"ก็...ยังตึงๆอยู่นิดหน่อยครับ" ผมตอบ

"นอนพักฟื้นอีกสักสองสามวันก็น่าจะกลับบ้านได้แล้วหล่ะครับ"

"....." ผมพยักหน้ารับ

"เอ่อ...คุณหมอครับผู้หญิงที่ตั้งท้องแล้วมาพร้อมกับผมเธอไม่ได้อยู่ที่นี่หรอครับ?" ผมถามไป ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างสงสัย

"สวัสดีค่ะ หมอเป็นแพทย์แผนกกุมารเวชนะคะ" ก่อนที่คุณหมอผู้หญิงจะพูดแนะนำตัวออกมา

"ครับ สวัสดีครับ" ผมเอ่ยสวัสดีพร้อมทั้งยกมือไหว้

"คือก่อนอื่นหมอต้องขอแสดงความยินดีกับคนไข้ก่อนเลยนะคะ ที่คนไข้ได้ลูกผู้หญิง" หืม?

"ลูก...ผมหรอครับ?" ผมถามไปอย่างแปลกใจ

"ค่ะ" อะไรกันครับเนี้ย?

"....แล้วภรรยาผมหล่ะครับ?" ผมทำความเข้าใจอยู่แป๊บนึงคือคุณหมอน่าจะหมายถึงว่า...ลูกของพี่ชะเอมคือลูกของผมงี้หรอ? ก่อนที่ตัวผมจะถามอีกคำถามนึงไปแต่ถามหาพี่เขาเหมือนเดิม

"เอ่อ...เรื่องนี้หมอต้องขออภัยด้วยจริงๆนะคะแต่ว่า...หมอไม่ทราบอะไรที่เกี่ยวกับมารดาของเด็กเลยค่ะตลอดเวลาที่คนไข้หลับอยู่นั้นหมอพยายามจะติดต่อสอบถามไปที่สาขาใหญ่ตลอดเวลาแต่ก็...ไม่มีใครตอบได้เลยค่ะทางสาขาใหญ่ตอบแค่เพียงว่า...ทางญาติของมารดาเด็กไม่สมัครใจที่จะรับเด็กและย้ายมารดาเด็กไปโรงพยาบาลอื่นแล้วค่ะ" ทันทีที่หมอตอบจบ

"เหอะ!" ผมก็ได้แค่ยิ้มเยาะตัวเองออกมา

 

ใช่หรอว๊ะ? แล้วผมจะแน่ใจได้ยังไงว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของผมว๊ะในเมื่อเธอก็ยืนยันมาแล้วว่าเด็กนั่นเป็นลูกของเธอกับเฮียน่านน้ำอ่ะ ไม่ใช่ว่าผมเอาลูกเขามาเลี้ยงเอาเมี้ยงเขามาอมหรอกหรอ?

 

"แล้วเด็กคนนั้นเป็นลูกของผมแน่หรอครับ?" ผมถามคุณหมอผู้หญิงไป

"ฮิ๊ม~ แน่นอนค่ะผลดีเอ็นเอออกมาแล้วค่ะ" เธอยิ้มหวานตามด้วยพูดออกมาและหยิบใบอะไรสักอย่างมาจากกระเป๋าเสื้อกราวน์ของตัวเธอเองมาให้ผมดู

"....." ผมจึงเปิดอ่านดู

 

เหอะ! โกหกเก่งชิบหายเลยว่ะแต่...ก็ดีที่ผมได้ดูแลเธอกับลูกของผมอ่ะนะ

 

"ครับ" ผมตอบรับคุณหมอไป

"แต่ว่า...เด็กไม่ค่อยแข็งแรงนะคะ" ทันทีที่คุณหมอพูดออกมาแบบนั้น

"ห๊ะ!? ลูกของผมเป็นอะไรครับ!?" ผมก็เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าคุณหมอ ก่อนที่จะเอ่ยถามเธอไปน้ำเสียงดังตกใจในทันที

"เด็กเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดค่ะ" ทันทีที่คุณหมอตอบจบ

"....." ด้วยความตกใจผมจึงไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้

"แต่ว่า...คนไข้ไม่ต้องกังวลจนเกินเหตุนะคะเพราะเด็กเป็นชนิดที่ไม่ได้รุนแรงค่ะสามารถดำเนินชีวิตได้ตามปกติค่ะ"

 

ถึงคุณหมอจะพูดมาอย่างงั้นแต่ในฐานะคนเป็นพ่อที่ไม่เคยรู้ว่าตัวเองเป็นพ่อและเพิ่งมารู้ในวันที่ผมเป็นพ่อว่า...ลูกของตัวเองเป็นโรคหัวใจยังไงๆสำหรับผมมันก็ยังกังวลอยู่ดีนั่นแหละ

 

"แต่แค่การเจริญเติบโตทางด้านร่างกายอาจจะพัฒนาช้าไปบ้างค่ะ" หี! ก็ยังคงมีแต่อีกเนอะ

"ครับ" ทำได้แค่ตอบรับคุณหมอไป

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

ตั้งแต่วันนั้นผมก็ต้องลาออกจากมหา'ลัยเพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะได้กลับไปเรียนต่อตอนไหนและผมก็กลับไปอยู่ที่วัดที่ผมโตมาเพราะผมต้องเอาเงินพาลูกของตัวเองมาโรงพยาบาลเป็นประจำเลยคิดว่า...อาจจะไม่มีเงินไปเช่าแฟลตแล้ว

เหอะ จะให้ผมไปทำงานที่ไหนได้หล่ะครับผมต้องเลี้ยงลูกเองนะเว้ยจะให้ฝากหลวงพ่อเลี้ยงหรอครับ...? แค่ผมคนเดียวก็พอแล้วครับอย่าให้ลูกของผมทำให้ท่านต้องลำบากอีกเลยที่สำคัญเลยคือ...ลูกของผมเป็นผู้หญิงและไม่ค่อยจะแข็งแรงด้วยหน่ะครับ

 

"ขอเชิญ เด็กหญิงชนกชนม์ ชินวุธ ที่ห้องตรวจที่สิบสี่ชั้นที่สองค่ะ" เสียงประชาสัมพันธ์ดังขึ้น

"ป่ะกันค่ะ ไปหาคุณหมอกันเนอะ" ผมพูดกับลูกของตัวเองออกมาเมื่อเสียงประชาสัมพันธ์ป่ะกี๊เอ่ยเรียกชื่อลูกของผม

 

ชนกชนม์ (ชะ-นก-ชน) แปลว่า เกิดจากบิดาครับ หลวงพ่อเป็นคนตั้งให้เหมือนเดิมนั่นแหละครับ

เหอะ! ถ้าไอ้เฮียเทพมันรู้ว่าผมกลับมาอยู่ที่วัดเพราะไปทำผู้หญิงท้องและเธอทิ้งลูกไว้ให้ผมเลี้ยงแบบนี้ผมว่าผมตายคาตีนมันแน่เลยว่ะ ข้อหา...กลับมาทำให้หลวงพ่อลำบากอีก

 

@ชั้น2 ห้องตรวจที่14

 

เอาจริงลูกผมเพิ่งได้ออกจากโรงพยาบาลวันเดียวกันกับที่ผมได้ออกจากโรงพยาบาลเลยอ่ะนะก็เมื่ออาทิตย์ที่แล้วอ่ะครับ

ครื้นนนนน~ เมื่อมาถึงหน้าห้องตรวจแล้วผมก็เปิดประตูเข้าไปและก็เจอกับคุณหมอประจำตัวลูกของผมครับ

 

"ไงคะ~ เด็กหญิงชนกชนม์~" เสียงหวานเอ่ยทักทายลูกสาวของผมครับ

"สวัสดีครับ" ผมเอ่ยสวัสดีไป

"ค่ะ คุณพ่อเชิญนั่งเลยค่ะ"

"ครับ" ผมจึงเดินไปนั่งลง

"เป็นยังไงบ้างคะคุณพ่อ? มาค่ะ หมอขอฟังเสียงหัวใจหน่อยนะคะ~" คุณหมอพูดถามผมมาและพูดกับลูกของผมพร้อมเอาเครื่องตรวจฟังมาฟังที่หัวใจของลูกผม

"เวลากินนมก็กินได้แค่นิดเดียวครับแล้วก็เหนื่อยครับผมเลยให้ลูกเลิกกินเพราะกลัวจะหายใจไม่ทัน" ผมตอบคำถามของคุณหมอไป

"มีแค่นี้ใช่ไหมคะ?"

"เวลาที่ผมเล่นกับแกแกก็เล่นได้แค่แป๊บเดียวแล้วก็เหนื่อยครับ"

"อ่า...อาการนี้เป็นอาการปกติค่ะน้องมีน้ำหนักตัวน้อยเกินกว่าเกณฑ์มากเลยนะคะคุณพ่อต้องให้น้องกินนมมากกว่านี้อีกนะคะไม่งั้นน้องจะมีน้ำหนักตัวน้อยกว่าเกณฑ์และอาจจะต้องแอดมิดที่โรงพยาบาลค่ะเพื่อให้น้ำเกลือ" คุณหมอพูดมา

"....." ผมจึงเงียบและพยักหน้าขึ้นลงแทน

 

จะทำยังไงหล่ะว๊ะให้ลูกผมกินนมได้เยอะๆอ่ะก็แกเหนื่อยง่ายนี่หว่า จะให้ผมฝืนลูกไงว๊ะ!? ไม่มาเป็นผมไม่เข้าใจหรอกครับ

 

@กุฏินอนของหลวงพ่อ ห้องนอนของผม เวลา13:30น.

 

กริ๊ก! ผมกำลังจะเปิดประตูเข้ามาในห้องของหลวงพ่อคือ...ต้องบอกก่อนนะครับว่าลูกศิษย์เด็กวัดของท่านอ่ะเยอะมากและนั่นทำให้ท่านต้องมีหลายห้องแต่อยู่ในกุฏิเดียวเหมือนเป็นบ้านของท่านหน่ะครับ

แต่ว่า...ผมได้อยู่ห้องเดี่ยวครับคงเพราะว่าผมมีลูกหล่ะมั้ง

 

"พี่เตโชหลวงพ่อท่านเรียกหาหน่ะครับ" ลูกศิษย์ของหลวงพ่อแต่...เป็นรุ่นน้องของผมบอกผมมา รุ่นน้องเด็กวัดนี่แหละครับ

"อื้ม" ผมพยักหน้าพร้อมครางในลำคอตอบไป

"ไปหาหลวงปู่กันนะคะ" ผมบอกลูกสาวของตัวเองไป

 

@ห้องโถงใหญ่ เวลา13:45น.

 

อ่า...ห้องนี้เป็นห้องโถงนอกกุฏินอนของท่านที่พวกผมใช้นอนหน่ะครับ เป็นที่ที่ท่านจะใช้สักให้ลูกศิษย์หรือไม่ก็คนอื่นๆและก็พวกที่จะมาถวายสังฆทานหรืออาหารนอกเวลาวันธรรมดาหน่ะครับก็จะมาที่ห้องนี้

 

"หลวงพ่อครับ" ผมเรียกหลวงพ่อไป ก่อนที่จะได้วางน้องเฌอแตมลงบนพื้นเพื่อที่ผมจะได้ไหว้ท่านนั้น

"อื้มๆ ไม่ต้องๆเดี๋ยวหลานจะติดเชื้อโรคเอา คนเข้ามาที่นี่เยอะแยะ" หลวงพ่อท่านก็พูดขึ้นมาก่อน

"อ่า...ขอบคุณครับ หลวงพ่อมีอะไรหรือเปล่าครับเห็นน้องมันบอกว่า...หลวงพ่อเรียกผม?" ผมเอ่ยขอบคุณท่านที่ห่วงลูกสาวผม ก่อนที่จะถามท่านออกไป

"อ่ะนี่!" ท่านพูดพร้อมกับยื่นลูกประคำแบบสีที่เป็นกำไลมาให้ผม

"อะไรหรอครับ?" ผมถามหลวงพ่อไปอย่างสงสัยแต่...ก็รับมานะ

"ใส่ให้ลูกเองซ๊ะและห้ามถอดเด็ดขาดเมื่อถึงเวลาเมื่อไหร่มันจะขาดไปเอง" หืม?

"ครับ" ผมตอบรับไป ถึงจะสงสัยนิดหน่อยแต่ความสงสัยก็หายไปในทันทีที่ผมคิดออกว่าหลวงพ่อท่านมีวิชาหน่ะครับ

"เอ่อ...หลวงพ่อครับ" ผมเรียกหลวงพ่อของตัวเองออกไป

"หืม?" ท่านขานถามมา

"ใส่ให้ลูกของผมได้ไหมครับ? ถือว่าเป็นการให้พรหลานสาวหน่ะครับ" ผมพูดเชิงขอร้องท่านไป

"ฮ่าๆ ได้สิ มาๆ" ท่านพูดพร้อมกับรับน้องเฌอแตมไป

 

และอุ้มไว้บนตักใช้มืออีกข้างหนึ่งที่ไม่ได้ประคองคอของน้องเฌอแตมไว้ม้วนลูกประคำเป็นสองทบปากท่านเหมือนสวดอะไรสักอย่างและท่านก็สวมลูกประคำแบบสีสันสดใสนั่นลงไปที่มือข้างหนึ่งของน้องเฌอแตม

 

"หายป่วยนะลูก..." ท่านพูดเสียงแผ่วกับน้องเฌอแตมมาในท้ายประโยคให้ผมได้ยิน

"แอ๊ะ! แอ๊ะ! ไรคะ? ยิ้มหวานเชียวหรอ?" และท่านก็คุยเล่นกับน้องเฌอแตม หืม? น้องเฌอแตมยิ้มหรอ?

"อ่ะๆ พอแล้วหล่ะนะ" ท่านพูดมา ก่อนที่จะอุ้มน้องเฌอแตมคืนผม

"ขอบพระคุณมากนะครับหลวงพ่อ" ผมพูดขอบคุณท่านไปอีกรอบนึง

"อื้มๆ!" ท่านตอบมาเพียงแค่นั้นและผมก็ลุกขึ้นและไปที่กุฏินอนทันที

 

@ห้องนอนของผม เวลา16:00น.

 

"....." และลูกสาวของผมก็หลับจากที่ผมพยายามกล่อมมาเป็นเวลานาน

 

ฟุ๊บ~ ผมค่อยๆวางเจ้าตัวเล็กลงบนที่นอนของผมที่เป็นที่นอนของลูกสาวผมด้วย

 

"ฝันดีนะครับ...เฌอแตมลูกพ่อ...จุ๊บ~" ผมบอกลูกสาวของผมไป ก่อนที่จะจุ๊บไปทึ่กระหม่อมบางๆนั่นอย่างแผ่วเบา

 

ป่านนี้แม่ของหนูคงจะมีความสุขอยู่กับพ่อของลูกของน้าข้าวสวยคนที่หนูเจอเมื่อตอนกลางวันหน่ะค่ะ หนูน่าจะจำได้เนอะ แม่ของหนูไม่เคยรักพ่อเลยจริงๆสินะคะ

.

.

.

ชะเอม talk's

@Basic R condo สาขา1 ห้องของน่านน้ำ โซนห้องนั่งเล่น

 

กั่กๆ!

หมับ!!

 

"อ๊ะ!? น่ะ..น่านน้ำ!!" ฉันเอ่ยเรียกน่านน้ำออกไปเสียงสั่นดังตกใจ

"ทำบ้าอะไรของเธอ!?" น่านน้ำถามฉันออกมาพร้อมกับแย่งกระปุกยานอนหลับของฉันไปอ่าน

"ฮึ่กๆ ฉ่ะ..ฮือออ~ ฉันขอคืน ฮึ่ก! ฉ่ะ..ฉันนอนไม่ได้ถ้าไม่มีมัน ฮืออๆ~ ฮึ่ก" ฉันบอกน่านน้ำไปด้วยน้ำเสียงขอร้องพร้อมน้ำตา

"เธอใช้มันมานานเท่าไหร่แล้วชะเอม!?" ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล

"ร่ะ..เรื่องของฉัน ฮึ่กๆ"

"เธอไม่รู้จริงๆหรือแกล้งโง่ว๊ะ!? ไม่รู้หรอไงว่ายาห่าเหวพวกนี้อ่ะมันกล่อมประสาท!?" รู้สิ! แต่...

"ฮึ่ก! ฉ่ะ..ฉัน ฮือออ~ ฉันต้องใช้มัน นะ ฉันขอนะ ฮึ่กๆ ฮืออๆ~ ฉัน...ฉันง่วง" ใช่! ฉันต้องใช้มันเพื่อให้ตัวเองนอนหลับ

"อยากเป็นบ้าก่อนได้เจอลูกเจอผัวของตัวเองก็ใช้ไป!!! หรือไม่ถ้าร้ายแรงกว่านั้นก็เธอตายห่าไปได้ก็ดี!!!" น่านน้ำพูดมาด้วยน้ำเสียงดังเด็ดขาดและยื่นมันคืนมาให้ฉัน

"ฮึ่ก กรี๊ดดด!!! แล้วมันเมื่อไหร่หล่ะ!? ฮึ่กๆ เมื่อไหร่ที่ฉันจะได้เจอลูกของฉันหล่ะ ฮืออๆ~ ฉ่ะ..ฉันคิดถึงพวกเขาจะตายอยู่แล้ว!! ฮึ่ก! ฮือออ~ นายไม่เข้าใจหรอก!!!" ฉันร้องให้บอกน่านน้ำไป

"รู้ได้ไงว๊ะ!? ว่าฉันไม่เข้าใจ!? ไม่รู้เรื่องห่าไรก็เงียบปากไปเถอะ!!" น่านน้ำบอกฉันมา

"ฮึ่กๆ ฮือออ~ เออ! ไม่กินก็ได้!!" ฉันจึงตะคอกน่านน้ำกลับไป

 

ทรมาร ทรมารเหลือเกินแค่...ฉันแย่งน่านน้ำมาจากเธอคนนั้นทำไมกรรมถึงได้พรากคนที่ฉันรักไปถึงสองคนด้วย

ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างจะอยู่ดีกินดีหรือเปล่านมแม่สำคัญกับลูกมากไม่ใช่หรอ? แต่นี่แม้แต่นมสักหยดฉันก็ไม่ได้ให้ลูกกิน!

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@2เดือน 3อาทิตย์ต่อมา

@บ้านแม่กลาง ห้องนอนของฉัน เวลา18:00น.

 

"อีกแค่อาทิตย์เดียว...แค่อาทิตย์เดียวเราก็จะได้เจอหน้ากันแล้วนะคะน้องสานฝัน..." ฉันพูดกับลูกสาวของตัวเองออกมาพร้อมทั้งเอามือบางขึ้นมาลูบท้องใหญ่ๆของตัวเองอย่างแผ่วเบา

 

ฉันรู้เพศลูกของตัวเองตั้งแต่ลูกฉันอายุครรภ์ได้สามเดือนแล้วค่ะ ฮึ! คุณหมอบอกมาว่า...ลูกของฉันคงจะมีนิสัยกล้าแสดงออกมากเลยค่ะเพราะแกเปิดเผยมากๆ วันนี้วันที่สิบสี่เมษายนค่ะ

 

"อ๊ะ!! น่ะ..น้องสานฝันคะ? ด่ะ..ดิ้นแรงจังเลยค่ะลูก" เอ่ยกับลูกสาวของตัวเองพร้อมกับเอามือขึ้นลูบหน้าท้อง

"นอนนะคะ..."

.

.

.

ใครบางคน talk's

@เวลา23:45น.

 

แกร็กๆ! หน้าบ้านขนาดกลางแถวชานเมืองที่ห่างไกลจากบ้านหลังอื่นแห่งหนึ่งมีคนรูปร่างสูงใหญ่กำลังใช้อะไรบางอย่างไขเข้าไปในบ้าน

กริ๊ก! แอ๊ดดดด... และตามด้วยค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในบ้านแห่งนั้น คนรูปร่างสูงใหญ่นั่นค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องแห่งหนึ่งและเจอเข้ากับผู้หญิงวัยกลางคนกำลังนอนหลับอยู่

ผู้ชายคนนั้นหยิบมีดออกมาและก็เตรียมตัวจะปรักลงไปที่หัวใจเธอแต่...

หมับ!! ผู้หญิงวัยกลางคนคนนั้นก็ลืมตาตื่นขึ้นมาและรั้งมีดนั่นไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

 

"คุณ...เป็นใคร!?" ผู้หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามคนรูปร่างใหญ่นั่นไปด้วยน้ำเสียงตกใจ

"ตาย...ไปซ๊ะ!!!" เสียงของผู้ชายรูปร่างใหญ่พูดเป็นภาษาอังกฤษเสียงดังลั่นพร้อมกับออกแรงกดมีดลงไปอีก

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดดดด~ เสียงเปิดประตูดังขึ้นมา

 

"แม่กลางคะ!! ข้าว!!!...."

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@ห้องนอนของแม่กลาง เวลา23:50น.

 

"แม่กลางคะ!! ข้าว!!!...." ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบประโยคที่ว่า ข้าวปวดท้องคลอด เลยค่ะ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

เมื่อภาพตรงหน้าของฉันคือผู้ชายแน่ๆกำลังจะทำร้ายแม่กลาง

 

"ข้าวสวยลูก!!! หน่ะ..หนีไป!!! อ๊ะ!!!"

 

จึ่ก! สวบ!! สวบ!! สวบ!! ผู้ชายคนนั้นใช้มีดปลายแหลมแทงลงไปที่ร่างกายของแม่กลางหลายๆครั้งจนเลือดสูบฉีดสาดกระเด็นโดนหน้าของผู้ชายคนนั้น

 

"กรี๊ดดดดด!!!!" ด้วยความตกใจฉันจึงกรีดร้องออกมาและถอยหลังเดินออกมา น้ำคร่ำไหลออกมาแล้ว!!

"ฮึ! ต่อไปก็ตาเธอ!!" ค่ะ..คนอังกฤษหรอ!?

"หยุดนะ!! ฉันท้องอยู่!! อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ!!!" พูดขอร้องออกไปเป็นภาษาอังกฤษโดยหวังว่าเด็กจะทำให้ผู้ชายคนนั้นไม่ฆ่าฉันและลูก

"ท้อง...อีกแล้วสินะ? ก็ดี...! ฆ่าอิลูกคุณหนูนั่นไม่ได้ ก็จะฆ่าเธอแทน...!" แต่...ดวงตาของฆาตกรนั่นไม่มีแม้กระทั่งความปราณีเลยสักนิด

 

และเขาคนนั้นก็ตรงเข้ามา

ตุ่บ! จนทำให้ฉันล้มลงไปนั่งกับพื้นแต่...ดีที่ฉันใช้มือของตัวเองลองรับการกระแทรกไว้ได้ทัน

หมับ! และผู้ชายคนนั้นก็เข้ามากระชากกลุ่มผมบนหัวของฉันและเงื้อมีดจะแทงฉัน

 

"อ๊ายยยยย!!!" สมองขาวโพลนไปหมด

 

ตุ่บ!! ก่อนที่จะรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่หนังศรีษะหายไป พร้อมกับเสียงดังตุ่บเกิดขึ้นมาแทน

 

"แก!!! อีกแล้ว!!!" ผ่ะ..ผู้หญิงหรอ!?

"เออ! กูเอง! มีคำสั่งจากเด็กซ์มาแล้วว่าให้ฆ่าแกได้เลย!!" เด็กผู้หญิง!? เสียงเธอมันใช่!!

 

ปั้ง!! ปั้ง!! ปั้ง!!! เด็กผู้หญิงคนนั้นพูดเพียงแค่นั้นก็ยกปืนขึ้นมาและก็ลั่นไกสามนัดไปที่ผู้ชายคนนั้นทันที

 

"อ๊ะ..โอ๊ยยยย!!! ป่ะ..ปวดท้อง...!! ฮึ่ก! ฮืออออ~ แม่กลาง!!! ฮึ่ก! ข่ะ..ข้าวปวดท้อง!!!" ฉันร้องบอกแม่กลางไปเสียงดังด้วยความเจ็บปวด

 

@T hospital ห้องรอคลอด เวลา00:30น.

 

"อื้ออออ!!! ฮึ่กๆ! ฮือออ~"

"ข้าว!!? เป็นยังไงบ้าง!!?" กัสโซ่เมื่อตรงมาถึงที่เตียงปุ๊บเจ้าตัวก็เอ่ยปากถามฉันขึ้นมาทันที

"ฮึ่กๆ โซ่...ฮือออ~ แม่กลางหล่ะ!?" ฉันถามกลับแทนที่จะตอบ

"แม่กลาง...ท่านปลอดภัยดีแล้ว!" เมื่อได้ยินดังนั้นฉันก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมา

 

@ห้องคลอด เวลา00:45น.

 

"อื้ออออ" ครางออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ช่องคลอด

 

อ่า...อย่าให้แม่ทรมารมากเลยนะคะน้องสานฝัน

 

"คุณแม่พร้อมแล้วเบ่งเลยนะคะ!" เสียงคุณหมอทำคลอดพูดขึ้นมา

"ฮึ่บบบบ!!! อ๊ายยยยยยย!!! ฮึ๊บบบบบบบ!!!! กรี๊ดดดดด!!! เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!" ....เจ็บ!

"ว้าว! เด็กออกง่ายมากค่ะ อีกนิดค่ะคุณแม่...!!" อ่า...จะออกง่ายยังไงก็เจ็บอยู่ดี!

"ฮึ๊บบบบบบบบ!!! กรี๊ดดดดด!!! ฮึ่บบบบบบบ!!! อ๊ายยยยย!!!! เฮ้อ! เฮ้อ!" ออกมาสักทีสิคะ

"คุณแม่คะ...ฮึ๊บสุดท้ายค่ะ สุดท้ายแล้วจริงๆค่ะ!!" เมื่อได้ยินคุณหมอพูดออกมาแบบนั้น

"ฮึ๊บบบบบบบบบบบบ!!!! อ๊ายยยยยยย!!! เฮ้อ...เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ!" ฉันก็ออกแรงเบ่งเฮือกสุดท้าย ออกแล้ว...!!

"อุแงงงงงง!! แวววว้!!!" เสียงร้องดังเชียว

"เด็กคลอดวันที่สิบห้าเมษายนเวลาตีหนึ่งสามนาทีค่ะ!" เสียงนางพยาบาลพูดมา

"ยินดีด้วยนะคะคุณแม่น้องมีร่างกายแข็งแรงดีค่ะ" คุณหมอพูดมา

"ฮึ่ก...ลูกแม่" ทันทีที่คุณหมอเอาลูกของฉันมาให้ฉันดูหน้าอยู่ดีๆน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาเองน่าจะเป็นน้ำตาแห่งความปลื้มปลิ่มนะ

"แม่กลางคะ...น้องสานฝันลูกของหนูคลอดแล้ว...." ก่อนที่ภาพตรงหน้าของฉันจะกลายเป็นสีดำและฉันก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

 

@เช้าวันต่อมา

 

"อื้ออออ~" ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในเวลาเช้าของอีกวันนึง

"ไง~ ตื่นแล้วหรอครับ?" น้ำเสียงทักทายของกัสโซ่เอ่ยขึ้นมา

"อื้ม! ล่ะ..ลูก ลูกของข้าวหล่ะ?" ฉันตอบคำถามของเจ้าตัวไปและถามหาลูกสาวของตัวเองทันที

"หึ~ อยู่ที่ห้องทารกแรกเกิดครับอยากไปดูไหม?" กัสโซ่ยิ้มกริ่มออกมาและถามฉันในประโยคต่อมา

"อื้มๆ ไปสิไป" ฉันพยักหน้าขึ้นลง ก่อนที่จะตอบเป็นคำตอบชัดๆไปให้กัสโซ่ได้ยิน

 

กัสโซ่จึงพาฉันเดินออกไปดูลูกสาวของตัวฉันเอง

 

@ห้องเด็กแรกเกิด เวลา08:45น.

 

"ฮึ่ก..." ทันทีที่เห็นหน้าของลูกสาวตัวเองปุ๊บน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาทั้งสองข้างด้วยความปลื้มปลิ่ม

"หึ~ หน้าเหมือนข้าวเลยเนอะ? ดีแล้วหล่ะเวลาข้าวมองหน้าน้องสานฝันข้าวจะได้ไม่ต้องคิดถึงคนอื่น" คนอื่นที่กัสโซ่พูดขึ้นมาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร

"ฮึ่กๆ อื้ม สวยเหมือนข้าวไง" ฉันพูดพร้อมกับเงยหน้าไปมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง

"หึ~ ไม่เถียงครับ" อื้ม น่ารักที่สุด

"เอ้อ! แล้วแม่กลางหล่ะ!?" ทันทีที่ฉันถามจบประโยคดวงตาของกัสโซ่ที่มองหน้าลูกของฉันอยู่ก็เบิกโพลงด้วยความตกใจในทันที

"มีอะไรน่าตกใจหรอ?" เพราะกัสโซ่อยู่ในสายตาของฉันตลอดไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าตัวมีอะไรปิดบังฉันอยู่แน่นอน

"ป่ะ..เปล่านี่...! ซ่ะ..โซ่ว่าข้าวกลับห้องพักฟื้นเถอะนะ" จริงๆด้วยสินะ?

 

หมับ~ ก่อนที่กัสโซ่จะจับมือฉันและพาฉันเดินไปค่ะแต่...ฉันก็ม้วนมือออกจากมือของเจ้าตัวซ๊ะก่อน

 

"ก่ะ..เกิดอะไรขึ้นกับแม่กลาง!?" ฉันเอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงดังสงสัยและกลัวในเวลาเดียวกัน

"เอ่อ...ข่ะ..ข้าว" เกิดอะไรขึ้นจริงๆด้วย!!?

"กัสโซ่!!! ตอบข้าวมานะ!!!" ฉันตะโกนลั่นพื้นที่ตรงนั้น กัสโซ่ไม่ตอบแต่เลือกที่จะเงียบและเสตามองไปทางอื่นแทน

"ฮึ่ก เกิดอะไรขึ้น...ฮืออๆ~ ก่ะ..กับ ฮึ่ก กับแม่กลางอ่ะ!? ฮือออ~ บอกข้าวสิ" ฉันถามต่อพร้อมทั้งเข้าไปกอดเจ้าตัวทั้งน้ำตา

"เสียแล้ว" ทันทีที่กัสโซ่พูดมาแบบนั้น

 

กึ่ก! ร่างกายของฉันก็หยุดชะงักเหมือนมีโซ่มาพันธนาการร่างกายไว้จนไม่สามารถทำอะไรได้

 

"อ่ะ..อะไรนะ?" สิ่งที่สามารถขยับได้ตอนนี้มีเพียงแค่อย่างเดียวคือริมฝีปากค่ะ

"ท่านเสียแล้วเสียในที่เกิดเหตุ" กัสโซ่ตอบมาเสียงนิ่งแต่ฉันกลับได้ยินมันชัดมาก

"หน่ะ..ไหนเมื่อคืนนี้โซ่บอกว่า...แม่กลางปลอดภัยแล้วไง? โธ่ หึๆ ไม่เอาสิโซ่...ย่ะ..อย่าแกล้งข้าวแบบนี้สิ" ฉันเอ่ยถามกัสโซ่ไปในประโยคแรกและพูดอย่างติดตลกไปในประโยคหลัง

"ข้าว...!" กัสโซ่เรียกฉันพร้อมกับจับแขนฉันทั้งสองข้างไว้

"หืม? ทำไมต้องเรียกเสียงดังขนาดนั้นด้วยหล่ะ?" ใช่...! พูดเหมือนกับมีเรื่องน่าตกใจเกิดขึ้นงั้นแหละ

"แม่กลางเสียแล้ว...!! ที่โซ่ต้องโกหกก็เพราะว่าเพื่อให้ข้าวคลอดน้องสานฝันอย่างเป็นสุข!! ข้าวจะได้ไม่ต้องมากังวลใจเรื่องแม่กลางอีก! แม่กลางเสียแล้ว! ท่านเสียชีวิตแล้ว!!" กัสโซ่ตอบฉันด้วยเสียงดังฟังชัด

"....ม่ะ..ไม่จริง ฮึ่ก! ฮือออ~ ไม่จริ๊งงง!!!" ฉันกรีดร้องออกมาพร้อมทั้งน้ำตา ก่อนที่ภาพตรงหน้าของฉันจะกลายเป็นสีดำอีกครั้งนึง

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@Basic R condo สาขา1 ห้องของผม เวลา09:45น.

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ ผมที่ลงไปซื้อข้าวกล่องมาก็เปิดประตูเข้าไปในห้องของตัวเอง

 

"ฮึ่กๆ" เห้อ~ หวังว่าคงจะไม่ได้อาละวาดจนของในห้องของผมเสียหายหรอกนะ

"อ่ะ! กินข้าวซ๊ะ!" ผมพูดพร้อมกับวางข้าวกล่องโฟมสีขาวไว้ตรงหน้าเธอที่นั่งอยู่บนโซฟา

 

อยากจะบอกว่าอะไรที่เป็นแก้วๆและสามารถแตกได้ในห้องของผมตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้วครับทั้งก้งทั้งแก้วทั้งจงทั้งจานแตกแม่งหมดทุกอย่างแล้วเพราะฝีมือเธอเนี้ยแหละ

 

"ฮึ่ก! น่ะ..น่านน้ำขอ...ฮือออ~ ฉันขอร้อง ฮึ่กๆ ช่วยฉันด้วย ฮือออ~ ฮึ่ก ฉ่ะ..ฉันอยากเจอหน้าลูก ฮึ่กๆ นะ ฮึ่ก ฉันขอให้คุณพ่อของฉันช่วยเหลือนะ" เธอพูดขอร้องอ้อนวอนผมออกมาทั้งน้ำตา

"....." ผมมองหน้าเธอเงียบ ก่อนที่จะค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอเธอเงยหน้ามองหน้าผม

"ฮึ่ก นะ ฉันขอร้อง..." เห้อ~ เอาจริงผมเองก็จนปัญญาแล้วจริงๆว่ะ

 

ดูเหมือนสิ่งที่ผมพูดไปกับคุณแม่ในวันนั้นมันจะทำให้ท่านคิดว่าผมขู่งั้นสิ? เอาจริง ก็แค่ขู่นั่นหล่ะเพราะผมคงจะไม่เอาผู้หญิงคนไหนนอกจาก ยัยเมียเด็ก ของผมคนเดียวแล้วหล่ะครับ

 

"อื้ม!" พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีพร้อมกับครางในลำคอส่งไปให้เธอเป็นการตอบรับคำขอของเธอไปว่า เอาดิ่

"จ่ะ..ฮึ๊บๆ จริงหรอ? น่านน้ำ! นายให้ฉันบอกคุณพ่อเรื่องที่แม่นายทำกับฉันไว้ได้จริงๆหรอ!?" เธอถามผมมา

"อื้ม ก็มันไม่มีทางเลือกแล้วนี่หว่า" จนปัญญาแล้วนี่หว่า...ให้ทำไงได้?

"ข่ะ.. ฮึ่บ! ฮึ๊บ! ขอบคุณนะ" เธอเอ่ยขอบคุณผมออกมาพร้อมกับเช็ดน้ำตาออกจากตาด้วยมือบางของเธอทั้งสองข้าง

"แต่ว่า..." ผมพูดทิ้งท้ายไว้ก่อน

"หืม?" เพื่อรอเธอถาม

"ฉันมีข้อแม้อยู่อย่างหนึ่ง" ผมจะได้ต่อประโยคที่เหลืออยู่ให้จบ

"ข้อแม้อะไรหรอ?"

"เธอช่วยอย่าให้พ่อเธอทำร้ายแม่ฉันได้ไหม? อย่าให้พ่อของเธอฆ่าแม่ฉันเลยนะ" ผมพูดขอร้องเธอไปบ้างด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"อื้ม ฉันจะพยายามแล้วกันนะ"

"งั้นฉันไปส่ง" ผมพูดพร้อมกับหยิบกุญแจรถของตัวเองและเดินออกจากห้องไปในเวลาต่อมา

 

@คฤหาสน์บูรณาหินนท์ เวลา11:00น.

 

อ่า...กว่าจะขับรถมาถึง

 

"คุณพ่อคะ" ทันทีที่เข้ามาถึงในบ้านปุ๊บชะเอมก็ตะโกนเรียกหาพ่อของตัวเองปั๊บ

"....." ส่วนผมหน่ะหรอครับ? ก็เดินตามเธอเข้าไปด้านในบ้านเงียบๆ

"คุณพ่อ!! คุณพ่อคะ!!!"

"ชะเอม!?" เสียงพ่อของเธอดังขึ้นมา

"ฮึ่กๆ ค่ะ..คุณพ่อคะ" ก่อนที่เธอจะตรงเข้าไปกอดพ่อของเธอในทันทีที่พ่อของเธอเดินลงบรรไดมาถึงชั้นล่างสุดแล้ว

"....." ส่วนผมก็ทำแค่โค้งให้ท่านนิดหน่อยเป็นการสวัสดีท่านไป

 

@โถงห้องรับแขก เวลา11:10น.

 

อ่า...ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่โซฟาอาบทองของบ้านเธอหน่ะครับ

 

"ฮึ่กๆ ฮึ๊บๆ~ ฮึ่บ!"

"ว่าแต่ว่า...แล้วหลานของพ่อหล่ะ? หืม? ทำไมมากันแค่สองคน?" ท่านเอ่ยถามชะเอมและผมเพราะท่านมองหน้าชะเอม ก่อนที่จะมองหน้าของผม

"เอ่อ...ฮึ่กๆ คุณพ่อช่วยชะเอมด้วย ฮือออ~ นะคะ" ชะเอมร้องไห้ขอความช่วยเหลือกับพ่อของตัวเองไป ก่อนที่เธอจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้พ่อของตัวเธอเองฟังแบบหมดเปลือก

 

@เวลา11:30น.

 

"ม่ะ..หมายความว่า? หลานพ่อไม่ใช่ลูกของน่านน้ำงั้นหรอ?" ท่านถามชะเอมออกมา

"ฮึ่ก!" เธอไม่ตอบแต่...นั่งลงกับพื้นไปก่อน

"ช่ะ..ชะเอม ฮืออ~ ข่ะ..ขอโทษค่ะ ฮึ่ก! ข่ะ..ฮือออ~ โทษที่หลอกคุณพ่อมาโดยตลอดนะคะ" เธอพูดพร้อมกับยกมือกราบลงไปที่เท้าของท่าน

 

หึ! คนรักลูกสาวแถมยังเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของท่านจะทนได้นานขนาดไหนว๊ะ?

 

"แล้วทำไมลูกถึงเพิ่งมาบอกพ่อตอนนี้ว่า...คุณผู้หญิงแสงดาวเธอทำร้ายลูก!?" ท่านถามชะเอม

"เรื่องนี้ผมผิดเองครับ..." ผมจึงตอบท่านไปเองเพราะรู้ว่าชะเอมคงจะไม่รู้คำตอบ ท่านหันควับมามองหน้าผมด้วยสายตาตั้งคำถามเหมือนถามมาเป็นนัยๆว่า ผิดยังไง?

"ผมบังคับชะเอมเองว่า...ไม่ให้เธอบอกคุณลุงและก็...พาชะเอมไปขังไว้ที่คอนโดครับ..." ผมตอบท่านไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

"ฮึ่กๆ ค่ะ..คุณพ่อคะ! ฮือออ! ช่ะ..ช่วยชะเอมด้วย...ฮึ่กๆ ช่วยชะเอมตามหาลูกด้วยนะคะ ฮึ่ก ฮืออออ~" เธอพูดและเงยหน้าขึ้นมาแล้วยังคงพนมมืออยู่

"เอาหล่ะๆ เรื่องช่วยชะเอมพ่อช่วยแน่ลูกรัก..." ท่านพูดพร้อมกับจับตัวของเธอให้ขึ้นมานั่งด้านบนโซฟาเหมือนเดิม

"แต่...คุณหญิงแสงดาว!! พ่อไม่เอาไว้แน่!!" ท่านพูดขึ้นมาน้ำเสียงข่มๆขู่ๆพร้อมมองหน้าผม

"....." ผมเงียบและมองหน้าของท่านนิ่งๆ

 

คือก็...ไม่รู้ไงครับว่า...คนอื่นฟังแล้วจะเกรงจะกลัวหรือเปล่าแต่...สำหรับผมพวกที่ขึ้นเสียงอย่างไม่มีสาเหตุคือพวกข่มครับ ทำไมว๊ะ!? ใช้น้ำเสียงเย็นๆพูดไม่ได้หรอไงว๊ะ? ทำไมต้องเสียงดัง?

 

"ค่ะ..คุณพ่อคะ? ฮึ่กๆ! ช่ะ..ชะเอมขอได้ไหม?" ชะเอมพูดออกไป

"ขอ? ขออะไรลูกจะให้พ่อทำยังไงบอกพ่อมาได้เลยลูกรัก...?" ท่านเอ่ยถามชะเอมเสียงอ่อนโยน

"ชะเอมขอ ฮึ่ก ปล่อยคุณป้า ฮึ่บ! แม่ของน่านน้ำไปนะคะ...!" ทันทีที่ชะเอมพูดสิ่งที่ตัวเองต้องการเสร็จ ท่านก็หันไปมองลูกสาวของตัวเองทันที

"ทำไม!? ชะเอม!? ลูกเปลี่ยนไปมากเลยรู้ไหม!?" คิ้วหนาที่มีสีดำแซมด้วยสีขาวนิดหน่อยขมวดจนหัวคิ้วแทบจะชนกันตามด้วยเอ่ยถามชะเอมไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทันที

"ก็เพราะว่า...ฮึ๊บๆ~ ชะเอมมีลูกไงคะ ฮึ่บ มันถึงทำให้ชะเอมเปลี่ยนไป" เธอตอบ

"ถ้าลูกต้องการอย่างงั้นก็ได้...แต่พ่อไม่รับรองทางด้านธุรกิจส่วนชีวิตของคุณผู้หญิงพ่อจะไม่เข้าไปยุ่ง...!" เออ เอาจริงก็พูดได้นี่หว่าน้ำเสียงปกติเย็นๆอ่ะ

"ไม่ทำอะไรเลยไม่ได้หรอคะ...?" อ่า...แค่นี้ก็พอแล้ว

"เหอะ! พ่อต้องขอสั่งสอนสักหน่อย...เพื่อไม่ให้เธอไปทำอย่างงี้กับใครอีก...!"

 

ถ้าพ่อเธอรู้ตั้งแต่มีคนขู่ฆ่าชะเอม ป่านนี้...ผมก็อาจจะไม่ต้องทำกับยัยเมียเด็กของผมแบบนั้นแล้วก็ได้ ว่าไหมครับ? แต่ก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนี่หว่านอกจากยอมรับสิ่งที่ผมทำไป

อ่า...ผมว่าก่อนที่ความจริงนี้จะเปิดเผยสู่ไอ้ล่ามโซ่ผมว่าผมต้องเตรียมการอะไรสักอย่างไว้ก่อนแล้วหล่ะครับ

 

"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" ผมพูดเพียงแค่นั้นผมก็ลุกขึ้นและเดินออกไปในทันทีโดยที่ก่อนออกมาผมก็โค้งให้ท่านไปนิดหน่อยเหมือนกับตอนมานั่นแหละครับ

 

"ก็เพราะว่า...ฮึ๊บๆ~ ชะเอมมีลูกไงคะ ฮึ่บ มันถึงทำให้ชะเอมเปลี่ยนไป"

"ข้าวท้องค่ะ...เฮียน่านน้ำ"

 

ลูกหรอที่ทำให้คนเราเปลี่ยนไปผมว่า...ลูกก็มีส่วนผสมแต่...สำหรับผมแล้วข้าวสวยคือคนที่ทำให้ผมอยากเปลี่ยน

 

End ep.37

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

??? เดือนต่อมา

"หืม? ว้าย! ลูกหรอเนี้ยเจ๊นึกว่าน้องสาวนะคะเนี้ย...! แต่...ห่งหุ่นองเอวนงนมของหนูนี่มัน...ไม่เหมือนคนมีลูกแล้วนะคะเนี้ย"

"แต่หนูมีแล้วค่ะ จบเนอะ"

 

{To be continue...}

 

ตอนหน้าก็คือ...จะยาวนิสนุงน่าจะสามสิบหน้าขึ้นนะครับ อ่านไหวอ่านได้ครับ...

 

คือต้องขอบอกก่อนเลยนะคะว่า...สาเหตุที่หลวงพ่ออุ้มน้องเฌอแตมได้ก็เพราะว่า...น้องยังเป็นผ้าขาวอยู่นะคะ

บอกแล้วไงว่าไม่ค่อยอยากให้เกลียดนางเท่าไหร่เพราะนางน่าสงสารนะ

คุณหมอไม่เข้าใจหัวอกคนเป็นพ่ออย่างโผมมมม

.....

 

และนี่คือเหตุผลที่ทำไมธุรกิจแม่ของน่านน้ำถึงไปไม่รอดในเรื่องของนับดาวเลยต้องขายลูกกินอ่ะนะ55555

.....

 

ตอนนี้คือมันไม่ดีต่อสภาพจิตใจของน้องมากเลยนะอิกัสโซ่แต่...ยังไงก็ต้องบอกให้น้องรับรู้และยอมรับให้ได้อ่ะนะ

ส่วนอิเฮียกรรมแกมีเยอะอย่าให้ฉันต้องสาธยายกรรมเก่าของแกเลย!!!

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจคร้าบ~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

โปรดติดตามอ่านกันต่อไปเรื่อยๆด้วยเน้อ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว