ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่17.ค่ำคืนที่เเสนอันตราย

ชื่อตอน : ตอนที่17.ค่ำคืนที่เเสนอันตราย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 290

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2563 14:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17.ค่ำคืนที่เเสนอันตราย
แบบอักษร

วาโย...

 

ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ ที่เเสนจะสดใสเหมือนเดิมเมื่อวานผมได้รู้เรื่องราวที่คาดว่าจะเป็นเรื่องราวทั้งหมดมาเเล้ว

 

ผมได้รู้ว่าความเเค้นมันทำให้คนเราทำอะไรได้ตั้งหลายอย่างมากกว่าที่คิด ทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำ

 

"พี่ดาวเรืองครับโยตั้งผลไม้ไว้ให้พี่ตรงนี้นะ.."ผมบอกกับพี่ดาวเรืองก่อนจะเดินออกจากห้องมาเพื่อจะไปมหาลัย

 

"วันนี้ทีอะไรมานบ้างครับป้าดา"ผมเดินเข้าไปในครัวเเล้วพูดถามป้าดาขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

 

"นี่ค่ะ.."ป้าดาพูดก่อนจะยกถ้วยข้าวต้มมาให้ผมที่นั่งอยู่

 

"ขอบคุณครับ"ผมพูดก่อนจะลงมือทานข้าวต้มไปเรื่อยๆ

 

หลังจากนั้นผมก็ขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาจากบ้านเพื่อจะไปมหาลัยเหมือนทุกๆวัน

 

เเต่ระหว่างทางผมเห็นรถคันนึงตอดอยู่รถคนนี้มันคุ้นมากๆเลยหล่ะครับเเต่นึกไม่ออก รถเค้าคงเสียเเน่ๆเลยครับ หรือไม่ก็จอดพัก

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

ผมจอดรถมอเตอร์ไซค์ของผมเอาไว้ก่อนจะเดินไปดคาะกระจกรถเค้าดูเผื่อเค้าต้องการความช่วยเหลือ ผมนึกออกเเล้วนี่มันรถของ

 

หมับ!!

 

มีมือของใครบางคนมาจับเเขนของผมเอาไว้โดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะผลักผมเข้าไปที่เบาะหลังรถ

 

"โอ้ย.."ผมร้องออกมาเมื่อผมไปกระเเทกกับเบาะรถ ก่อนจะคร่อมตัวของผมเอาไว้

 

"อิฐ.."ใช่เเล้วหล่ะครับนี่มันรถของอิฐนั้นเเหละครับทำไมผมนึกไม่ออกนะ ถ้านึกออกผมจะไม่มาเคาะกระจกรถหรอก

 

"โยทำเเบบนี้ทำไมครับโยต้องการประชดอิฐงั้นเหรอ"อิฐถามผมออกมา

 

"โยไม่ได้ทำอะไรเลยครับ..คนที่ทำน่าจะเป็นอิฐมากกว่า ซึ่งคราวนี้ผมพอเเล้วจริงๆ.."ผมบอกกับอิฐไปทันทีก่อนจะดิ้นขัดขืนทั้งสารพัดวิธีที่จะหนีให้ได้

 

"โยเเค่ถอยออกมาออกมาให้ห่าง เเละเจ็บน้อยที่สุด นี่เเหละครับที่โยทำ เเล้วโยก็ไม่ได้..."ผมรู้ว่าคำที่จะพูดต่อจากนี้มันฟังดูเเย่สำหรับคนฟัง เเต่ผมไม่ทนเเล้ว

 

"โยไม่ได้รักอิฐเเล้ว"ผมบอกกับอิฐไปทันที สีหน้าอิฐดูนิ่งๆไป

 

"ถอยออกไปนะครับ.."ผมบอกกับอิฐไปทันทีก่อนผมจะใช้เท้าเตะอิฐออกไป จากประตูเบาะหลังรถ

 

"เดี๋ยวครับโย.."อิฐพูดก่อนจะเอื้อมมือมา กระชากสร้อยคอของผมจนขาดออก ก่อนผมจะรีบวิ่งออกมาเเล้วขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาในทันที ทำไมต้องมาเจออะไรเเบบนี้เช้าๆด้วยเนี่ย

 

"ไอโย..มึงไปทำอะไรมาวะทำไมเสื้อยับเเบบนี้"เมฆถามผมที่เดินออกมา

 

"มีปัญหาระหว่างทางนิดหน่อยหน่ะครับ"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"เเล้วทำไมคอมึงเเดงๆวะ.."เมฆถามผมออกมาด้วยความสงสัย คงเพราะสร้อยมันขาดหล่ะมั้งครับ

 

"สวัสดีครับน้องโยน้องเมฆ."พี่ซันที่เดินมาพูดทักพวกผมขึ้น

 

"เมฆอย่าบอกเรื่องนี้กับพี่ซันนะครับ"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"ถึงกูไม่บอกเดี๋ยวเค้าก็รู้"เมฆพูดกระซิบบอกกับผมออกมา

 

"งั้นกูไปก่อนนะพอดีนัดไอเปรมเอาไว้เจอกันที่ห้องเรียนเลยละกัน"เมฆบอกกับผมก่อนจะเดินไป

 

"น้องเมฆไปไหนเหรอครัยน้องโย.."พี่ซันถามผมออกมา

 

"ไปหาเปรมหน่ะครับ"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"เเล้วนี่สร้อยคอหายไปไหนเหรอครับ..ปกติสวมตลอดเวลาเลยหนิ"พี่ซันถามผมออกมา เหมือนที่เมฆบอกจริงด้วย

 

"พี่ไม่มีธุระที่อื่นบ้างเหรอครับ..ถึงได้มาหาผมทุกเช้าเลย"ผมถามพี่ซันไปทันทีก็ผมอยากเปลี่ยนประเด็นคุยหนิ

 

"ก็โยไงธุระของพี่..เเต่ถ้าโยไม่ชอบก็บอกพี่ได้นะครับ"พี่ซันพูดก่อนจะทำหน้านิ่งๆไป

 

"ไม่ใช่เเบบนั้นนะครับพี่ซัน..พี่อย่าคิดไปเองสิครับ"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"ว่าเเต่วันเสาร์นี้พี่ว่างไหมไปเที่ยวกัน"ผมพูดบอกออกมา

 

"ไปเที่ยว..?"พี่ซัรทำหน้างงๆก่อนจะถามออกมา ผมพูดอะไรผิดงั้นเหรอ

 

"ครับพ่อของผมให้มาชวนหน่ะ..มีพ่อมีพี่คิน เเล้วก็พี่บูม เเล้วก็โย.."ผมบอกกับพี่ซันออกมาต่อ

 

"เเล้วโยอยากให้พี่ไปด้วยไหมหล่ะครับ.."พี่ซัรถามผมออกมา

 

"โยไม่บังคับพี่หรอกถ้าพี่ไม่อยากไป โยก็ไม่ว่า ไม่ถามเหตุผลอะไรพี่ซันด้วย"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที ว่าเเต่นี่ผมตอบตรงประเด็นคำถามรึเปล่าเนี่ย

 

"พี่ไม่ไปครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"อ่าว..ทำไมหล่ะครับ"ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"นั่นไง..ไหนบอกจะไม่ถามเหตุผลพี่ไงครับ"พี่ซันยิ้มก่อนจะจ้องหน้าผมเเล้วถามผมออกมา ผมพูดขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆเลย

 

"ก็โยอยากให้พี่ไปกับโยหนิ"ผมพูดก่อนพี่ซันจะยิ้มออกมา

 

"นั่นไง..ตอบให้ตรงประเด็นตั้งเเต่เเรกก็จบ..พี่ล้อเล่นนะที่ว่าจะไม่ไป.."พี่ซันยิ้มบอกกับผมออกมา

 

"ผู้ใหญ่ชวนไปเที่ยวทำไมพี่จะไม่ไป..อีกอย่างโยก็ไป.."พี่ซันยิ้มก่อนจะบอกกับผมออกมา

 

"งั้นพี่ไปก่อนนะ..พี่จะมารอฟังคำตอบที่พี่ถามเเล้วโยเปลี่ยนประเด็นพี่"พี่ซันบอกกับผมออกมาก่อนจะเดินไป นี่ยังไม่ลืมอีกงั้นเหรอเนี่ย

 

หลังเลิกเรียนวันนีเไม่มีซ้อมอะไรผมเลยกลับบ้านมาเร็ว..ผมชิงหนีพี่ซันกลับบ้านมาก่อนหน่ะครับ

 

"โยสร้อยคอหายไปไหน.."พี่วาคินถามผมออกมาในทันทีที่ผมเดินมาเจอพี่วาคิน พี่วค่อยสังเกตเก่งเหมือนกันนะครับ

 

"พอดีเมื่อเช้ามีเรื่องหน่ะครับมันเลยขาดหายไป"ผมพูดก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ซาตินฟังทำให้พี่วาคินโกรธจัด

 

"ไอเชี้ยอิฐ.."พี่วาคินดูดด้วยสีหน้าที่โมโหมากๆ

 

"คืนนี้อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดหว่ะ.."พี่วาคินบอกกับผมออกมา ผมไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นเลยคืนนี้

 

กริ๊งง~กริ๊งง~

 

"ครับพี่ซัน.."ผมรับสายโทรศัพท์ที่ซันที่โทรมาหาผมก่อนจะพูดขึ้น

 

"โยอยู่ไหนครับ.."พี่ซันถามผมออกมา เเย่เเล้วสิจะบอกว่าไงดี

 

"โยอยู่บ้านเเล้วครับพี่..โยขอโทษนะครับ"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"ใช่ดิพี่คงไม่สำคัญโยเลย.."

 

"ไม่ใช่เเบบนั้นนะครับพี่..ถ้าพี่อยากรู้โยบอกพี่ก็ได้"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"เเต่พี่ไม่มีเวลาฟังเเล้วครับพี่ต้องไปซ้อมบอลเเล้ว..ถ้าซ้อมเสร็จเดี๋ยวพี่ไปหาจะไปฟังจากปากโยเลย"พี่ซันพูดก่อนจะวางสายไป

 

"คืนนี้พ่อกับเเม่น่าจะกลับดึกนะ..."พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

นี่มันก็ใกล้จะค่ำเเล้วด้วยความกังวลมันเริ่มเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นทุกเมื่อ

 

หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จผมก็นั่งทำงานอยู่มนห้องของตัวเอง กลิ่นน้ำอบไทยลอยมาเตะจมูกของผม พี่ดาวเรือง...

 

"โยระวังนะคืนนี้มันมาเเน่ๆ.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา ผมไม่ได้ยินเสียงของพี่ดาวเรือฝมาหลายวันมากๆ

 

"พี่หายไปไหนมาครับ"ผมถามพี่ดาวเรืองไปทันที

 

"เพราะสร้อยคอนั่นไง..ตามที่โยคิดเลย พี่ดป็นผีพี่จะทนอำนาจบารมีของความดีได้ไงถึงพี่จะเป็นผีดีก็เถอะ"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"ภูติผีวิญญาณที่โดนเเสงของสร้อยนี่เข้าไปจะเหมือนโดนกำราบทุกทรมานร้อนเหมือรถูกำฟเผาไหม้ตลอดเวลา..พี่เลยต้องเเอบอยู่ในรูปเเกะสลักไม้ของพี่ พี่ออกมาไม่ได้ วิญญาณของพี่ ดวงจิตของพี่อาจเเตกดับได้"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"โยขอโทษนะครับโยไม่รู้จริงๆ"ผมบอกกับพี่ดาวเรืองไปทันที

 

"โยไม่ผิดหรอก มีสร้อยนั่นไว้มันดีกับตัวโยเอง เเต่พอไม่มีมันจะดีกับวิญญาณที่จ้องจะทำร้ายโยมากกว่า"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"วิญญาณอาฆาตดวงนี้หน่ะมันไม่ได้จะทำร้ายเฉพาะโยหรอกนะเเต่มันจะทำร้ายคนใกล้ตัวของโยด้วย.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

ท้องฟ้าค่อยไปมืดขึ้นเรื่อยๆยามราตรีคืบคลานเข้ามาเเทนที่ ความสว่างในตอนกลางวัน

 

ผมมองเห็นพี่ซันยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้านของผม เเต่ทำไมพี่ซันไม่โทรมาหล่ะว่าถึงเเล้ว ทำไมมาเเล้วผมไม่ได้ยินเสียงรถเลย

 

"ไอโยพี่ซันมึงเคเารออยู่ที่หน้าบ้านเเหนะ"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

กริ๊งง~กริ๊งง~

 

เสียงโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้นก่อนผมจะหยิบขึ้นมาดูพี่ซันโทรมาหาผม เป็นไปได้ไงก็..

 

"ครับพี่ซัน.."ผมรีบรับสายพี่ซันไปทันที

 

"วันนี้พี่ไปไม่ได้เเล้วนะครับโย.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ครับ.."ผมพูดก่อนเราจะคุยอะไรกันต่อซักพักเเล้ววางสายไป

 

"ถ้าซันมาไม่ได้เเล้วใครยืนอยู่หน้าบ้านวะ.."พี่วาคินถามผมออกมา

 

ทั่วบริเวณดังระงมไปด้วยเสียงหมาหอนที่ชวนขนลุก หมาหลายๆตัวหอนขึ้นมา เป็นระยะๆเหมือนมีใครกำลังมา

 

"คุณคินคุณโยครับ"พี่บูมเดินมาหาพวกผมที่ยืนเเอบมองคนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน

 

"สร้อยคอหายไปไหนครับ..."พี่บูมถามผมออกมาทันที

"เเย่เเล้ว.."พี่บูมสบถออกมาเเต่ไม่ได้หยาบอะไรนัก

 

"คุณโยครับรีบเข้าห้องพระไปเลยส่วนคุณคินมากับผม.."พี่บูมบอกกับพี่วาคินออกมาก่อนจะพาผมมาส่งที่ห้องพระเเล้วทั้งสองคนก็เดินไป

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

บูม...

เเย่เเล้วหล่ะครับตอนนี้สร้อยคอของคุณโยหายไปเเต่ก็ใข่ว่าจะไม่มีทางเเก้ก่อนที่ทุกอย่งจะเเย่เกินไป

 

"นี่ครับคุณคิน.."ผมยื่นผ้ายันต์ให้กับคุณคินไปหลายผืนมากๆ

 

"ช่วยเอาไปเเปะที่หน้าต่างเเล้วก็ประตูบ้านทุกบานด้วยนะครับเเล้วล็อึประตูหน้าต่างให้หมดทุกบานด้วย"ผมบอกกับคุณคินไปทันที

 

"ไม้เด็ดของผมอยู่นี่..มีดหมอของลุงโชค.."ป้าดาเคยให้ผมเอาไว้ลุงโชคเคยบอกว่ามันศักดิ์สิทธิ์มากๆเลยหล่ะครับ

 

"เรียบร้อยเเล้วหล่ะ.."คุณคินเดินมาหาผมที่กำลังยืนจ้องคนที่ยืนอยู่ตรงประตูรั้วบ้าน

 

หายไปเเล้ว..คนที่ยืนอยู่หน้าบ้านหายไปเเล้ว ลมพัดเเรงมากจากข้างนอกทำให้หน้าตาตีกันเกิดเสียงดัง

 

"เป็นไปได้ไงวะก็กูล็อคหมดเเล้วทุกบาน"คุณคินบอกกับผมออกมา

 

"เกิดอะไรขึ้นเหรอบูม.."ป้าดาป้าเเท้ๆของผมเดินเข้ามาทำให้ประตูบานนึงเปิดเเย่เเล้วหล่ะสิ ลมเเรงๆพัดเข้ามาวูบหนึ่ง พร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่ามากๆที่ลอยตาบมาด้วย..

 

พรึบ!!!

 

ไฟทั้งหมดทุกดวงในบ้านดับสนิท วิญญาณร้านนั่นมันต้องเข้ามาในบ้านได้เเล้วอย่างเเน่นอน

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงเหมือนคนใส่รองเท้าส้นสูงเดินขึ้นบันไดบ้านไป

 

ฮึ ฮึ ฮึ

 

เสียงหัวเราะในลำคอที่ชาวนสะอิดสะเอียดเเละขนหัวลุกดังออกมา

 

"ไอโย.."เสียงของคุณคินดังขึ้นก่อนผมจะได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งขึ้นบันไดไป

 

"คุณคิน.."ผมรีบวิ่งตามคุณคินไปทันทีด้วยความเป็นห่วง

 

"อะ..ไอบูมชะ..ช่วยด้วย"เสียงของคุณคินดังขึ้นผมมองไม่เห็นทางเลยนี่สิ

 

เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างพยายามพึ่งเข้าชนกระจกของห้องพระดังขึ้น

 

ตึง ตึง ตึง..

 

เสียงนั้นยังคนดังไม่หยุด ผมไม่ได้กลิ่นน้ำอบไทยลอยมาเตะจมูกของผม กลิ่นมีนหอมมากๆ

 

กรี๊ด!!!!

 

เสียงกรี๊ดที่ทั้งเเสบเเก้วหูเยือกเย็นเเละชวนผวา ขนลุก เเละสยอง ดังขึ้นก่อนผมจะได้ยินเสียงเหมือนคนสองคนกำลังเข้าต่อสู้กัน

 

"คุณคืนครับคุณคินอยู่ไหน.."ผมเรียกคุณคินที่วิ่งขึ้นบันไดมาก่อนผม

 

"ทางนี้.."คุณคิดนพูดก่อนผมจะรีบวิ่งไปหาคุณคินในทันที

 

ผมได้ยินเหมือนเสียงอะไรบางอย่างกลิ้งตกบันไดไป ก่อนกลิ่นน้ำอบไทยจะจากหายไปเเล้วถูกเเทนที่ด้วยกลิ่นเน่า มันเหม็นซะยิ่งกว่ากลิ่นก็มาตายซะอีก กลิ่นมันชวนให้คลื่นไส้อยากจะอ้วกออกมามากๆ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นเเต่ที่เเน่ๆมันต้องไม่ดีเเน่นอน..

 

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะสำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น