ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่16.เรื่องที่ไม่ควรรู้

ชื่อตอน : ตอนที่16.เรื่องที่ไม่ควรรู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 322

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16.เรื่องที่ไม่ควรรู้
แบบอักษร

วาโย...

 

วันนี้ผมก็มามหาลัยเหมือนปกติทุกๆวัน ผมไม่เจอเรื่องราวอะไรเเปลกๆเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นเลยพักนี้ นี่ก็หลายวันเเล้วตั้งเเต่ผมรู้ว่าเธอเป็นใคร น่าเเปลกตั้งเเต่วันนั้นพี่ดาวเรืองก็หายไปเลย

 

ฟ้าใสก็กลับมาเรียนเเล้ว ถึงจะลำบากเเต้ก็มีเปรมคอยช่วยเหลือเธออยู่ เธอถอนตัวจากการเป็นนางเอกละครของคณะ ก็ใครจะเเสดงไหวหล่ะนะ

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งคุยอยู่กับเมฆอยู่ที่หน้าคณะเหมือนทุกๆวันอยู่ที่หน้าคณะของพวกผมคุยนู่นนี่นั่นกันไปเรื่อยๆ..

 

"เออทำไมวันนี้พี่ซันไม่เห็นมาหามึงเลยวะ.."เมฆถามผมออกมาด้วยสีหน้าสงสัย

 

"พี่เค้าคงมีธุระนั่นเเหละครับไม่มีใครว่างทุกวันหรอก.."ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"ก็กูไงคนนึงที่ว่างตลอดเวลา"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"พรุ่งนี้มีสอบย่อยเมฆก็อ่านหนังสือซิครับจะได้ไม่ว่าง"ผมยิ้มก่อนจะบอกกับเมฆออกมา

 

"เออจริงด้วยหว่ะ.."เมฆพยักหน้าก่อนจะฟุบลงไปนอนตามเดิม

 

"เออใช่เย็นนี้ไปดูหนังกัน"เมฆบอกกับผมออกมานี่ที่ผมพูดตะกี้เเค่พยักหน้าเฉยๆเเต่ไม่ฟังรึไง

 

"เรามีธุระหน่ะครับ"ผมบอกกับเมฆไปทันที ก็ไปซ้อมหลีดไง เเต่พรุ่งนี้มีสอบย่อยนี่นาเอาไงดี

 

"จะไม่มีใครไปกับกูเลยรึไง..ฟ้าก็ไปไม่ได้ ไอวินไอเปรมก็ซ้อมบอล มึงก็ไม่ว่าง.."เมฆพูดออกมา

 

"พี่กันต์ไงครับ..ชวนพี่กันต์ไปเลย"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"ความคิดดี.."เมฆบอกกับผมก่อนจะเดินไปคุยโทรศัพท์ปล่อยให้ผมนั่งอยู่คนเดียว

 

"ขอโทษนะครับโยที่มาสาย..พี่ตื่นสายหน่ะครับ"พี่ซันรีบวิ่งมาหาผมในทันที ก่อนจะหยุดพักหายใจที่ข้างๆผม

 

"ไม่เป็นไรครับ..ผมเข้าใจ."ผมบอกกับพี่ซันไปทันทีเเบบยิ้มๆ

 

"เมื่อคืนพี่ทำงานส่งอาจารย์ดึกไปหน่อยหน่ะ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"งั้นเย็นนี้พี่ขอเลี้ยงข้าวโดยเป็นการขอโทษนะครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"เย็นนี้ผม.."

 

"ไม่เป็นไรพี่รอได้ครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"งั้นพี่ไปก่อนนะพี่ต้องเอางานไปส่งอาจารย์นี่ก็จะสายเเล้ว.."พี่ซันพูดก่อนจะขยี้หัวผมเเล้ววิ่งไป นี่ขนาดจะสายเเล้วยังอุตส่าห์มาหาผมอีกงั้นเหรอครับเนี่ย

 

"นั่นพี่ซันไม่ใช่เหรอวะ.."เมฆที่เดินมาพูดถามผมขึ้นก่อนจะชี้นิัวไปทางพี่ซันที่วิ่งไป

 

"ใช่ครับ.."ผมบอกกับเมฆไปทันทีก่อนจะหันไปมองทฝทางที่เมฆชี้ไป

 

"กูบอกเเล้วต่อให้ฝนตกเเดดออก ขนาดไหนพี่ซันก็ต้องมาหามึง"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"ไปเรียนเถอะครับเมฆ.."ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

หลังจากเลิกเรียนผมก็ไปซ้อมจ่มปกติของผมเหมือนหลายวันที่ผ่านมานี่ก็สองจะสองทุ่มเเล้วทุกคนเลยเเยกย้ายกันกลับ

 

"โยครับทางนี้.."พี่ซันที่นั่งอยู่เรียกผมที่กำลังจะเดินไปทางนั้น

 

"นี่ครับ..พี่ซื้อมาให้"พี่ซันบอกกับผมก่อนจะยื่นขนมเเล้วก็น้ำให้กับผม

 

"ขอบคุณครับพี่ซัน.."ผมยิ้มให้พี่ซันก่อนพวกเราจะไปกินข้าวที่ร้านเเถวๆหมาลัย

 

"วันนี้กลับค่ำพ่อกับเเม่ไม่ว่าเหรอครับโย.."พี่ซันถามผมออกมา

 

"โยบอกพ่อของโยไว้เเล้ว อีกอย่างโยโตเเล้วนะครับพี่ซัน"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"คร้าบผม..พี่เชื่อครับ"พี่ซันบอกกับผมออกทาก่อนเราจะกินข้าวกันต่อ

 

"หวานมากเลยหว่ะ.."วินที่นั่งอยู่บอกกับผมออกมา วินมาตั้งเเต่ตอนไหน

 

"ร้านนี้ไม่ได้มีเเค่มึงกับพี่ซันโว้ย.."เปรมที่นั่งอยู่ข้างๆวินพูดออกมา คงจะซ้อมบอลเสร็จเเล้วมาหาอะไรกินหล่ะมั้งครับ

 

หลังจากนั้นพวกผมก็กินข้าวกันไปเรื่อยๆ พอกินเสร็จต่างคนก็ต่างกลับบ้านมา ผมเองก็ด้วยผมขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านตามปกติของผมเหมือนทุกวัน

 

"กลับมาเเล้วครับพ่อ"ผมบอกกับพ่อของผมที่นั่งอยู่ก่อนจะเดินขึ้นห้องไป

 

พี่ดาวเรืองหายไปเลยตั้งเเต่วันนั้น ผมไม่ได้กลิ่นน้ำอบไทย กลิ่นดอกไม้อะไรอีกเลย ผมหยิบหุ่นไม้ตัวเเทนของดาวเรืองขึ้นมาตอนนี้มันเก่าเเละมีอะไรบางอย่างสีดำขึ้นมาเกาะเต็มไม้เลย มันไม่เคยมีมาก่อน น่าเเปลกมากๆ

 

"พี่ดาวเรืองครับ.."ผมลองเรียกพี่ดาวเรือกอีกครั้งเหมือนทุกวันเเต่ก็ว่างเปล่าไม่มีอะไร

 

หรือจะเป็นเพราะสร้อยที่เเม่ให้ผมมาต้องใช่เเน่ๆเพราะตั้งเเต่ได้สร้อยนี่มาผมไม่เจอเธอคนนั้นอีกเลย หรือมันจะปกป้องผมจากภูติผีได้ รวมถึงพี่ดาวเรืองด้วย ต้องใช่เเน่ๆ เเม่ผมเคยบอกว่าอย่าถอดสร้อยนี่ออก เเสดงว่ามันต้องมีความสำคัญมากเเน่ๆ

 

"พ่อครับ...อ้าวพี่คิน.."ผมเดินไปหาพ่อของผมที่ห้องทำงานเเต่พบพี่วาคินอยู่ด้วย

 

"ไอโยมาก็ดีเเล้วพ่อเล่ามาเลย.."พี่วาคินดูเหมือนจะมาถามอะไรบางอย่างจากพ่อของผมเหมือนกัน ผมมองซองสีน้ำตาลบนโตณะของพ่ผมผมเลยเข้าใจว่าเรื่องอะไร ก็เรื่องเดียวกันกับผมนั่นเเหละครับ

 

"พ่อครับโยอยากรู้เรื่องนั้นมากๆทำไมพ่อต้องโกหกพวกผมด้วยหรือว่าพ่อเห็นว่าพวกผมไม้สำคัญ"ผมบอกกับพ่อของผมไปทันทีด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

 

"ไม่ใช่เเบบนั้นนะโยอย่าเข้าใจพ่อผิด..พ่อระกลูกทุกคนนะ"พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"งั้นพ่อก็เล่ามาดิผมเริ่มจะหมดศรัทธาเเล้วนะ"พี่วาคินบอกกับพ่อออกมา

 

"ได้เล่าก็เล่าพ่อไม่มีความลับอะไรกับลูกชายของพ่ออยู่เเล้ว.."พ่อของผมบอกออกมาก่อนจะเดินมาล็อคประตูห้องก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม

 

"ฟังเเล้วเงียบไว้เลยนะอย่าไปบอกใครว่าพ่อเล่าให้ฟัง.."พ่อของผมบอกกับพวกผมออกมา

 

"พ่ออย่ามาโอ้เอ้ดีกว่าครับจะเล่าก็เล่ามา"พี่วาคินบอกกับพ่อออกมา

 

"รับปากพ่อก่อนเถอะคิน..."พ่อของผมบอกกับพี่วาคินออกมา

 

"เเล้วทำไมไม่บอกไอโยบ้างหล่ะพ่อ.."พี่วาคินถามพ่อของผมออกมา

 

"น้องไม่พูดอะไรหรอกพ่อเชื่อ..เเต่คินไม่เเน่"พ่อบอกกับพวกผมออกมาต่อ

 

"พ่อนี่เชื่อมจลูกไม่เท่ากันนี่หว่า..ผมไม่คุยกับพ่อเเล้วนะ."พี่วาคินบอกกับพ่อของผมออกมา น้อยครั้งนะครับที่จะได้เห็นมุมขี้น้อยใจของพี่วาคิน

 

"งั้นเล่ามาเลยผมจะไม่ไปบอดใครหรอก.."พี่วาคินบอกกับพ่อไปทันที

 

"ก็อย่างที่คินกับโยสืบจนรู้นั่นเเหละ..เเม่ของคินกับโยมีพี่สาวคนนึง"พ่อของพวกผมเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้พวกผมฟัง

 

"เธอมีลูกที่อายุเท่ากับโย..เเล้ววันนั้นไฟไหม้ ลูกเธอก็ตาย"พ่อเล่าออกมาต่อ

 

"เเล้วทำไมเธอตายครับพ่อ.."ผมถามพ่อของผมไปทันที

 

"เธอเสียสติไง..เเต่ก่อนเธอ เธอได้ทำอะไรบางอย่างเอาไว้.."พ่อของผมบอดกับผมออกมา

 

"ทำอะไรเหรอครับพ่อ.."ผมถามพ่อของผมไปทันทีด้วยความสงสัย

 

"เธอทำพิธีสาปเเช่งโยเอาไว้หย่ะก่อนเธอจะเป็นบ้าเสียสติไป"พ่อของผมบอกกับพวกผมออกมา

 

"เเช่งที่ไอโยรอดเเต่ลูกเธอไม่รอดงั้นเหรอครับพ่อ"ผมถามพ่อของผมไปทันที

 

"ใช่..เเต่เธอเเช่งโยว่าอะไรนั้นพ่อไม่รู้..ไม่มีใครรู้เเม่เองก็ไม่รู้.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"เเต่เเม่เค้าก็หาทางจัดการเรื่องนี้มาโดยตลอด โดยการปิดเรื่องนี้ไม่ให้ใครรู้โดยเฉพาะโย.."พ่อของผมบอกกับผมออกมาต่อ

 

"พอเธอตายวิญญาณเธออาฆาตมากๆ..โยจะร้องไห้ทุกคืนเเล้วก็จะมีรอยขีดข่วนตามตัวด้วย..พ่อกับเเม่เลยพาโยหนีออกมา"พ่อของผมเล่าก่อนจะมองมาที่ผม

 

"พอเคยคิดนะที่โยประสบอุบัติเหตุจนเสียดวงตาไปก็เพราะเธอคนนั้น..มันทำให้พ่อกับเเม่รู้ว่ายังไงเราก็หนีไม่พ้น"พ่อของผมบอกกับผมออกมาต่อ

 

"ในวันที่โยดวงตกโยมักจะไม้ลายหนักๆอยู่บ่อยๆ..เธอไม่สามารถทำอะไรโยได้ก็จริงเเต่นั่นมันเมื่อก่อน.."

 

"พ่อกับเเม่เลยหาทางช่วยโยให้โยปลอดภัยจากเธอคนนั้น ที่พ่อต้องโกหกโยก็เพราะ.."

 

"เพราะพ่อไม่อยากบอกพวกเรา.."พี่วาคินพูดขัดขึ้นมา

 

"นั่นก็ใช่..เเต่ส่วนสำคัญที่สุดเหนือทุกอย่างก็คือเรื่องนี้จะต้องไม่มีใครรู้"พ่อของผมบอกกับผมออกมาต่อ

 

"พ่อก็เลยมีความลับกับลูกงั้นเหรอครับ"พี่วาคินถามพ่อออกมา

 

"พ่อไม่ได้อยากจะโกหกหรอกเเต่มันจำเป็น..พ่อเคยบอกให้เเม่บอกเรื่องนี้กับคินเเล้วก็โยด้วยซ้ำ"พ่อของผมบอกกับพวกผมออกมาต่อ

 

"รู้เรื่องทั้งหมดเเล้วไม่โกรธพ่อเเล้วใช่ไหมคิน โย "พ่อของผมบอกกับพงกผมด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"ไม่โกรธหรอกครับพ่อ.."ผมยิ้มบอกกับพ่อของผม

 

"ผมก็ไม่ได้โกรธพ่อหนิ"พี่วาคินบอกกับพ่อไปทันที

 

"งั้นเราสามพ่อลูกเสาร์นี้ไปเที่ยวกัน.."พ่อของผมบอกกับพวกผมออกมา

 

"ไม่สิต้องห้าพ่อลูก..ชวนบูมกับซันไปด้วย"พ่อของผมบอกออกมา

 

"งั้นโยขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะครับพ่อ.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"ผมก็เริ่มง่วงเเล้วนอนไปนอนก่อนนะพ่อ"พี่วาคินพูดบอกออกม่ทันที

 

"อย่าลืมไปชวนบูมกับซันนะ..เเล้วก็โยอย่าถอดสร้อยนั่นเด็ดขาด.."พ่อของผมพํดก่อนผมเเละพี่วาคินจะออกมาจากห้องทำงานของพ่อของผม

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

วาคิน...

ในที่สุดความจริงก็กระจ่างเเต่มเเจ้งจนได้ ความจริงยังไงก็คือความจริง ช้าบตายทั้งตัวเอาใบบัวปิด มันไม่มิดหรอก ความลับไม่มีในโลก

 

เธอคนนั้นคือน้าสาวของผม เธอมีลูกอยู่คนนึงอายุเท่ากับไอโย เเต่เเล้ววันนึงในงานรวมญาติทุกคนไปเที่ยวเหลือไอโยกับพี่เลี้ยงเเล้วก็ลูกน้าคนนั้นรวมเป็นสามคน เกิดไฟไหม้บ้าน ลูกน้าเสียชีวิตไอโยรอดคนเดียว เเสดงว่าเเม่บ้านก็ตายสินะ..หลุดประเด็นละช่างเเม่บ้านละกัน

 

เธอเเค้นที่ไอโยรอกชีวิตเเต่ลูกของเธอไม้รอดเลยสาปเเช่งไอโย เอาไว้ซึ่งก็ไม่รู้เเช่งว่าอะไร หลังจากนั้นเธอก็เสียสติไป

 

จะเป็นไปได้ไหมที่เธอจะเล่นของเเล้วของเข้าตัวจนบ้าไป เธออาจจะทำของใส่ไอโยก็ได้สินะ

 

หลังเธอตายเธอเฮี้ยนมาก คอยทำร้ายไอโยทุกคืน พ่อกับเเม่ของผมเลยพาพวกผมมาอยู่ที่นี่ จนถึงปัจจุบันโดยปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ เเต่ก็อย่างที่บอกความลับไม่มีในโลก ยิ่งกับครอบครัวนะความลับไม้ควรจะมี เพราะยังไงผมก็หาท่งที่จะรับรู้จนได้นั่นเเหละ

 

ประเด็นที่น่าสนใจประเด็นนึงคือ..ที่ไฮโซประสบอุบัติเหตุครั้งนั้นจนเสียดวงตาไป จนได้ดวงตาใหม่มาจนเห็นผี ถ้ามันเป็นเพราะเธอจริงหล่ะก็มันไม่ดีเอาซะเลย มันเเน่มาก เธอจงใจจะเอาชีวิตไอโย

 

เเล้วทำไมหลายๆปีที่ผ่านมาไอโยไม่เจอเธอเลยหล่ะเเต่เพิ่งมาเจอตอนมหาลัย มีหลายคำถามในหัวของผมไปหมด สงสัยชะมัด

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

"ไอบูมกูขอนอนด้วยคนดิกูนอนไม่หลับ"ผมเคาะประตูห้องของไอบูมไปทันทีหลังจากผมคิดอะไรอยู่นานก็ไปอาบน้ำเพื่อจะนอน เเต่มันนอนไม่หลับ

 

"ครับคุณค้น.."ไอบูมเปิดประตูห้องของมันให้กับผมก่อนจะเดินออกมา

 

"ทำอะไรอยู่วะทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า..."ผมถามไปอบูมไปทันทีก็ตอนนี้มันนุ่งผ้าขาวม้าเเค่ผืนเดียว

 

"ผมกำลังจะอาบน้ำหน่ะครับ"ไอบูมบอกกับผมออกมา

 

"คุณคินมีอะไรรึเปล่าครับ"ไอบูมถามผมออกมาทันที

 

"กูนอนไม่หลับขอนอนด้วยคนดิ"ผมบอกกับไอบูมไปทันที

 

"งั้นเข้ามาก่อนสิครับ"ไอบูมบอกกับผมก่อนจะเดินออกห่างจากประตูเพื่อเข้าไปในห้องของมันก่อนผมจะตามเข้าไป หวังว่าคืนนี้คงะได้นอนนะครับ..

 

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะสำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น