email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่เคยหยุดคิด..ถึง

ชื่อตอน : ไม่เคยหยุดคิด..ถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 19:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่เคยหยุดคิด..ถึง
แบบอักษร

ห้องเรียน 

“อย่าลืมทำการบ้านมาส่งผมในคลาสด้วยนะครับ สำหรับวันนี้ เลิกคลาสครับ” เสียงอาจารย์ประจำวิชาแคลพูดขึ้น

“ขอบคุณค่ะ/ครับบบบบ” เด็กปี1ในห้องพูดขึ้นพร้อมกัน

         หลังจากนั้นอาจารย์ร่างอวบผิวสีแทน ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทา ผับแขนเสื้อขึ้นจนมาถึงตรงข้อศอกก็ได้เก็บของและเดินออกไปจากห้องเรียน

“โหยยยยเหนื่อยเป็นบ้าเลยว่ะ เรียนเสร็จก็ต้องเข้าเชียร์ต่อน่าเบื่อถ้าไม่ติดว่าจะได้เจอพี่บาสที่เป็นว่าที่ผัวในอนาคต กูไม่เข้าหรอกกก” พีชบ่นออกมาพร้อมกับบิดขี้เกียจ

“มีทู” ฉันตอบกลับไอพีชด้วยเสียงเอื่อยๆ พร้อมกับรีบเก็บของใส่ในกระเป๋า

“ทำเป็นบ่น แต่ก็อยากไปอะไรของพวกแกเนี่ย รีบเก็บของจะได้รีบกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้อง” หมอกพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุๆปนบ่นให้พวกฉัน

“ครับแม่ 5555!” ฉันกลับพีชพูดขึ้นพร้อมกันพร้อมกับน้ำเสียงล้อเลียน

         4 โมงเย็น ณ ลานกิจกรรมวิศวะ

“วันนี้พวกคุณรู้มั้ยครับ ว่าพวกผมนัดคุณทุกคนมาทำอะไร” พี่ว๊ากคนนึงถามขึ้น

“ไม่ทราบค่ะ/ครับ” เด็กปี1ตอบ

“งั้นผมจะบอกพวกคุณให้นะครับว่าวันนี้พวกผมนัดขุณมาทำไม” พี่ว๊ากคนเดิมพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ “ วันนี้ผมจะมาชี้แจงเริ่มการทำกิจกรรมของวิศวะปี1 คือ หลังจากนี้ผมจะให้พวกคุณแยกย้ายไปทำกิจกรรมตามสาขาของพวกคุณโดยที่พี่สาขาเขาจะเป็นคนนัดพวกคุณเอง และเรื่องสุดท้ายอีกหลังสอบมิดเทอมเสร็จเราจะมีการชิงเกียร์วิศวะผมขอให้พวกคุณเตรียมพร้อมเอาไว้ทราบ! ” พี่ว๊ากคนเดิมพูดขึ้นด้วยการใช้เสียงดังและน้ำเสียงแข็งๆ

“ทราบค่ะ/ครับ” เด็กปี1

“โอเคครับงั้นวันนี้ผมขอพูดแค่นี้ มีพี่คนไหนจะเสริมมั้ยครับ” พี่ว๊ากคนเดิมพูดขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆว่ามีใครจะพูดมั้ย

         หลังจากที่ไม่มีใครพูด พวกพี่ๆก็ได้เดินออกจากลานกิจกรรมไป และพวกฉันก็ได้กลับไปยังคอนโดของตัวเอง

ณ คอนโด 

“เฮ้ออออเหนื่อยชะมัด ” ฉันบ่นขึ้นด้วยเสียงเหนื่อยๆ ก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนที่นอนแต่อยู่ดีๆก็มีเสียง

ก๊อกๆ ก๊อกๆๆ

“อี้ผิงงง” เสียงไอ้หมอกกับไอ้พีชหนิ

         จากนั้นฉันก็เลยเดินไปเปิดประตูให้หมอกและถามกลับว่า

“ว่าไง มีอะไรฮื้มมม” ฉันถามกลับไปทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว และฉันก็พูดต่ออีกว่า “เดี๋ยวไปทำมาม่าให้แล้วกันแต่งต้องล้างเองนะ”

“ได้ครับผมมมม รู้ใจที่สุด ฟอดดด” ไอ้เพื่อนตัวแสบมันหอมแก้มฉันก่อนที่ฉันจะเดินไปทำมาม่าให้เพื่อนกิน

         และหลังจากทำเสร็จฉันก็เดินกกลับเข้ามาในห้องนอน เปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำและทิ้งตัวลงบนเตียง ตอนนี้ร่างกายของฉันล้ามาก แต่ทำไมสองของฉันมันถึงไม่หยุดคิดถึงผู้ชายคนนั้นเลยนะ แต่ที่จริงมันไม่เคยหยุดคิดถึงผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเห็นหน้าเขาแล้วล่ะ “อยากเจออีกจังเลย” หลังจากที่ฉันพูดกับตัวเองสักพักฮันก็ได้เผลอหลับไปเพราะร่างการที่เหนื่อยล้า...

ความคิดเห็น