email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ .....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2563 17:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ .....
แบบอักษร

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยตีนกา และรอยเหี่ยวย่น บ่งบอกได้ถึงอายุที่ใครเห็นก็พอจะทราบได้ทันที่ว่าคนตรงหน้าชรามากแล้ว

"คุณฟาตีมาคะ แม่กับพ่อมาถึงหรือยังคะ"

เด็กหญิงที่อายุย่างเข้าสิบขวบที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู กล่าวกับหญิงชราตรงหน้า ที่เป็นคนคอยเลี้ยงดูเธอแต่เล็ก จะเรียกว่าแม่นมอีกคนก็ยังได้

"ราจีฟกำลังไปรับไม่เกิน ชั่วโมงก็น่าจะถึงคะ. ว่าแต่คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ"

"มีเยอะเลยคะ ฟาตีมา คุณครูที่โรงเรียนสั่งการบ้านมา ให้มาเขียนเรียงความเรื่องความรัก"

เด็กหญิงกล่าวพร้อมกับหย่อนกายนั่งลงตรงโซฟาข้างๆที่ฟาตีมานั่งอยู่ก่อนแล้ว

"แล้วทำไม ต้องรอคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายมาก่อนละคะ คุณหนูรอร่า เขียนเองมิได้หรือ"

ฟาตีมาสนทนากลับด้วยความสงสัยเพราะโดยปกติแล้ว รอร่า มักจะทำการบ้านทุกรายวิชา ด้วยตนเองเสมอ โดยไม่จำเป็นต้องปรึกษาบิดา มารดา ของตนเลยสักนิด

"อันนี้ รอร่า ทำเองก่อนไม่ได้หรอกฟาตีมา หัวข้อมันยากเกินที่รอร่าจะเขียนเองได้"

"หัวข้ออะไรกันคะ คุณหนูของฟาตีมา ถึงกลับไปไม่เป็นเพียงนี้"

"ก็หัวข้อเรื่อง พ่อกับแม่พบรักกันอย่างไร นี่ล่ะสิ ครั้นจะถามฟาตีมาถึงต้นสายปลายเหตุที่คุณแม่กับคุณพ่อพบกันฟาตีมาก็คงมิเล่าเป็นแน่"

เด็กหญิงย่นหน้า ให้แกคนที่เลี้ยงตนมาแต่เล็ก ราวกับจะบอกว่าเขากำลังงอนอยู่นะ อย่างไรอย่างนั้น

"ถูกต้องคะคุณหนูรอร่า ฟาตีมามิอาจเล่าได้เพราะเรื่องเหล่านั้น ควรจะเป็นเจ้าตัวเล่าให้คุณหนูฟังถึงจะถูก ฟาตีมาเป็นเพียงผู้ดูแลคฤหาสน์ หากเอาเรื่องนายมาเล่ามาพูด มันจะดูไม่ดี คุณหนู รอร่า เข้าใจนะคะ"

ฟาตีมากล่าวพร้อมกับลูบศรีษะน้อยๆอย่างเบามือ

"เข้าใจคะ เพราะฟาตีมาเป็นแบบนี้ คุณพ่อคุณแม่และตัวของ รอว์ จึงรักฟาตีมายังไงเล่าคะ"

ร่อร่าลุกจากโซฟาที่ตนนั่งอยู่ตอนแรกแล้วเดินเขาไปทรุดตัวสวมกอดฟาตีมาทันที

คนสองคนหาเรื่อยเจือยแจ้วจนเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใดไม่รู้

"ไหน...ใครบอกว่าจะมารอรับพ่อกับแม่น้าาาา"

ลุลาที่เดินควงคู่มากับมาคัสเอ่ยถามขึ้นเมื่อทั้งสองเดินมาถึงห้องโถงรับแขก ในตัวคฤหาสน์

ร่อร้าที่นั่งเล่นอยู่กับฟาตีมารีบดีดตัวออกและวิ่งมากอดบิดามารดาของเธอทันที

"คิดถึงคุณพ่อคุณแม่จังเลยยยยย"

"คิดถึงแล้วต้องทำอย่างไรคะ"

มาคัสย่อตัวลงกับพื้นเพื่อมองหน้าลูกสาวอันเป็นที่รักของเขา

'จุ๊บ'

"แบบนี้พอไหมคะ ถ้าไม่พอ รอว์ จะหอมแก้มสายแก้มขวาให้อีกด้วยคะ"

"งั้นคุณพ่อยังไม่พอครับ"

รอร่ายิ้มแก้มปริ ก่อนจะกอดคอคุณพ่อและหอมแก้มสากอย่างชื่นใจ

"หายคิดถึงหรือยังคะทีนี้ "

มาคัสกล่าวพร้อมกับอุ้มร่างเด็กหญิงขึ้น

"ยังคะ"

"อ่าว...!!!ต้องทำไงต่อน้าา"

มาคัสอุ้มลูกสาวให้มาใกล้ลุลา ก่อนที่เด็กหญิงในอ้อมกอดจะรู้งาน

'จุ๊บ'

"ชื่นใจจริงๆแล้วคะ"

"ร้ายกันทั้งพ่อทั้งลูกเลยนะ"

ลุลากล่าวกับบุคคลอันเป็นที่รักทั้งสองของเธอด้วยใบหน้าที่ฉาบไปด้วยรอยยิ้ม

"แม่ซื้อของมาทำอาหารเยอะแยะเลย ไปทำอาหารกันดีกว่าคะ "

ลุลาสบตาลูกสาวที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของมาคัสอยู่

"เย้...เข้าครัวกับคุณแม่สนุกที่สุด ไปกันคะ"

รอร่ากระโดดโลดเต้น ไม่ผิดกับลุลาสมัยสาวๆเลย

"ไปกันคะ ฟาตีมา"

เด็กหญิงหันมากล่าวกับฟาตีมาก่อนที่จะใช้มือเรียวเล็กของเธอจูงมือฟาตีมาเข้าครัวตามลุลาไป

กิจกรรมยามเช้า ที่ตลอดทั้งวัน มาคัสและลุลาสรรหามาให้รอร่าได้ทำเยอะแยะและไม่รู้เบื่อ เสียงหัวเราะของทั้งสามคนดั่งลั่นกลางสวนหลังบ้าน ส่งผลให้ฟาตีมาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อมยิ้มตามไปด้วย

'ฟาตีมาดีใจยิ่งนักที่คุณผู้ชายเลือกแม่ของลูกไม่ผิดจริงๆ' เธอเยียดริมฝีปากของเธอกว้างขึ้นอีกเมื่อเธอสบถเรื่องนี้ในใจของเธอ

 

พลบค่ำ

"คุณพ่อคุณแม่ขา เมื่อวานรอร่าได้การบ้านมาคะ"

เด็กหญิงที่นอนระหว่างกลาง โดยมีลุลาอยู่ข้างซ้าย มาคัสอยู่ข้างขวาประกบกายอยู่ เอ่ยเสียงแจ้วออกมา

"การบ้านว่าอย่างไรคะ รอร่าทำได้มั่ยเอ่ย"

ลุลากล่าวกับลูกสาวด้วยรอยยิ้ม

"คุณครูให้เขียนเรียงความว่าความรักของพ่อกับของแม่เราเกิดขึ้นได้อย่างไรคะ"

เธอกล่าวพลางหันไปสบตามาคัสและลุลา ก่อนที่ผู้ปกครองทั้งสองคนจะเปร่งเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"ให้ตายสิลูก ครูให้หัวข้อนี่มาครูก็รู้หมดล่ะสิ ว่าแม่จีบพ่อ"

มาคัสหลิวตาไปหาลุลาภรรยาที่เขาทั้งรักทั้งหวงแหนไม่ต่างจาก รอร่าเด็กหญิงที่นอนอยู่ตรงกลางตอนนี้เลย ทำให้คนที่โดนกล่าวหามองค้อนมาคัสทันที

"ไม่จริงคะลูก พ่อลูกหนะ จีบแม่ก่อน"

หญิงสาวรีบปฏิเสธข้อกล่าวโทษที่มาคัสเอ่ยไปก่อนหน้านี้ให้กับลูกสาวตน

"อ่าว...แล้วอย่างนี้ รอร่าจะเชื่อใครดี" รอร่าสบตา คนทั้งสองอีกครั้ง

"เชื่อพ่อคะ/เชื่อแม่คะ"

ลุลาเอาหมอนตีมาคัสอีกครั้งด้วยใบหน้าอันแดงระเรื่อ ก็เรื่องราวของเขาและเธอเพียงแค่ย้อนนึก ก็มีแต่ความทรงจำอันหอมหวาน.. มาคัสรีบพลิกเอารอร่ามาบังกายเพื่อหลีกหนี แรงกระทำจากลุลาที่กำลังจะตามมาอีก ระรอก

"ฮ่าๆๆ ไม่กล้าตี ไม่กล้าตี"

มาคัสล้อเลียนลุลาก่อนที่จะอุ้มลูกมาวางที่ตัก

"ไม่กล้าอย่างนั้นหรือ รอร่า รักแม่ไหมคะ ถ้ารักไปเอาหมอนอีกใบ มาช่วยแม่ตีคุณพ่อเร็ว"

"รับทราบคะ"

รอร่ารีบลุกออกจากตักมาคัสและไปเอาหมอนมาตีคุณพ่ออย่างว่าง่าย

สองแม่ลูกสอดเสียงหัวเราะสนุกสนานเมื่อสามารถรังแกคนที่ตัวโตกว่าได้

ส่วนมาคัสที่หากจะลุกมาสู้เขาก็สามารถทำได้เพียงแต่เขาเลือกจะไม่ทำก็เท่านั้น เพราะสิ่งที่สองแม่ลูกทำมันแทบไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด หากแต่ทำให้เขามีความสุขเสียมากกว่า

และแล้วไม่นานทั้งห้องก็ตลบอบอวลไปด้วยปุยนุ่น และเสียงหัวเราะของทั้งสามคน

 

***ส่วนการบ้านของรอร่านั้น รอร่าก็คงต้องไปอ่านนิยาย "เรื่องทาสรัก ทะเลทรายสวาท" แล้วล่ะ ว่าความรักระหว่างพ่อและแม่ของเธอนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร และใครพูดจริงพูดโกหกกับเธอกันแน่.💕

 

บ๊าย...บาย จุ๊บๆจ่ะทุกคน

**กราบขอบพระคุณอีกครั้งที่เข้ามาอ่าน

**ตามสัญญาแล้วนะคะ ib jung💓💓

 

 

 

ความคิดเห็น