ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 21 #D-d

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 680

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2563 00:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21 #D-d
แบบอักษร

‘บ้านเซฟ’

แอดดดดด

เสียงประตูเปิดออกเบาๆพร้อมกับผู้หญิงหนึ่งคนเดินเข้าประตูมาช้าๆ ‘ปลายฟ้า’ เดินเข้ามาในบ้านของครอบครัวก่อนจะเก็บเสื้อผ้าออกมาเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ตัวที่ยังเหลืออยู่บ้านหลังนี้ถูกเก็บใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่

“ใครน่ะ” ยายของเซฟได้ยินเสียงกุกกักจึงพูดขึ้น

“หนูเองค่ะแม่” เสียงสั่นๆของปลายฟ้าพูดขึ้นอย่างเรียบนิ่ง เธอพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุดเมื่อต้องพูด

“ลูกแม่ มาให้แม่กอดก่อนสิลูก” แม่ของเธอกางแขนออกแม้มองไม่เห็นตัวลูกสาวของเธอว่าอยู่ทิศไหน

“อึก แม่คะ” ปลายฟ้าวิ่งเข้าไปกอดแม่ของเธอ น้ำตาที่ถูกกลั้นไว้ไหลเทออกมาเสียงร้องไห้เบาถึงแม้จะอยากตะโกนออกมาเต็มเสียงแต่ด้วยความเคยชินที่เคยกลั้นร้องไห้เงียบๆคนเดียวมานานเลยไม่สามารถร้องออกมาได้เต็มเสียงได้

“กลับมาแล้วหรอลูกแม่ กลับมาเป็นยันหนูของแม่แล้วสินะ” แม่ของเธอถึงแม้จะตาบอดแต่ก็เข้าใจถึงความรู้สึกลึกๆของลูกสาวเธอได้ ‘เสียไปหนึ่งอย่าง ต้องมีหนึ่งอย่างที่พิเศษขึ้น’ จิตใจของคนเป็นแม่ถึงแม้จะแก่หรือตาบอดก็ไม่อาจทำให้รักลูกน้อยลง

“ใช่ค่ะ อึก หนูกลับมาแล้วกลับมาเป็นยัยหนูของแม่เหมือนเดิม หนูเลิกกับคุณเจสันแล้วค่ะหนูลาออกมาแล้ว อึก”

“แล้วได้งานใหม่หรือยังลูก”

“ได้แล้วค่ะ เงินอาจจะไม่ดีเท่าแต่หนูสบายใจที่จะได้อยู่ที่ตรงนั้นนะคะ”

“ปลายฟ้า” ธารน้ำเดินเข้ามาหลังจากไปซื้อของมาทำข้าวเช้า

“พี่ธารน้ำ” ปลายฟ้าลุกขึ้นวิ่งมากอดพี่สาวของเธอ

“หนูออกมาได้แล้วนะคะ หนูคิดได้แล้วค่ะ หนูไม่อยากถูกมองด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้ว หนูไม่อยากถูกด่าว่าร่าน แย่งผัวคนอื่น ไม่อยากถูกด่าว่ากะหรี่อีกแล้ว”

“...ยัยน้องของพี่” ธารน้ำวางของลงก่อนจะจับหน้าน้องสาวของตัวเอง นิ้วปาดน้ำตาให้น้องสาวกลัวหน้าสวยๆต้องมาเปลื้อนคลาบน้ำตา

“กลับมาแล้วสินะ” เสียงแป่วเบาอ่อนโอนของพี่สาวพูดขึ้น ปลายฟ้าผยักหน้าคายกอดยืนด้วยตัวเองพร้อมปาดน้ำตา

“ปลายฟ้า กลับมาแล้วค่ะ!” ปลายฟ้ายิ้มกว้าง เสียงหนักแน่นและสดใสแต่มีเสียงสั่นเล็กน้อย

“เก่งมากคนเก่ง เก่งมากๆเลย” ธารน้ำกอดปลายฟ้าอีกครั้งมือลูบหัวปลายฟ้าเบาๆ

13:09 น.

‘เซฟ’

เซฟเดินเล่นที่สวนของบ้านหลินพร้อมกับเจ้าหมาตัวใหญ่สีขาวสองตัวสีดำหนึ่งตัวสีน้ำตาลสองตัว ในสวนมีต้นไม้ใหญ่อยู่ตรงกลางเป็นต้นจามจุรี เซฟเดินไปดูต้นไม้มีคนสวนตัดส่วนของต้นหนวดฤษีออกเพราะยาวลงมาเยอะเกินไป

“สวัสดีครับ” เซฟทักทาย

“อะ สวัสดีครับพี่” เด็กมากคนสวนคนนี้อายุประมาณสิบสี่สิบห้าได้

“อ้าวน้อง ทำงานที่นี่หรอ”

“เปล่าครับ พ่อผมทำงานแต่อาทิตย์นี้พ่อป่วยผมเลยมาทำแทน

“แล้วไม่ไปโรงเรียนหรอ”

“ไปครับ แต่ก็แบ่งเวลามาดูแลเล็กๆน้อยๆบ้าง ต้นไม้พวกนี้มันขยับก้านออกจากทางไม่เป็นครับ”

“แต่เวลานี้มันเวลาเรียนนะ วันนี้ก็วันพุธ ไม่ไปเรียนหรอหรือว่าวันนี้หยุด”

“ผมไม่ไปเรียนครับเพราะต้องมาทำงาน คนจนอย่างพวกผมเลือกอะไรมากขนาดนั้นไม่ได้หรอกครับต้องเลือกสักอย่าง ดีครับที่คุณหลินให้พักได้ค่าจ้างคุณหลินเยอะด้วยผมกำลังเก็บไว้ใช้ในอนาคตครับ”

“อนาคตหรอ? แต่ตอนนี้เราก็ต้องสบายขึ้นหน่อยนะ”

“พวกผมสบายดีครับ อยู่แบบนี้ไม่ได้เดือดร้อนอะไรถึงเงินเก็บจะเป็นล้านแต่ในอนาคตมันไม่แน่นอนครับอาจจะมีค่าใช้จ่ายจำเป็น ผมกับพ่อทำงานนี้เพราะรักด้วยครับไม่เหนื่อยเลยถึงเหนื่อยก็สุขใจอยากทำเรื่อยๆครับ”

“...”

“ผมน่ะ ฝันอยากเป็นตำรวจครับอยากจับคนร้ายที่ทำไมดีครับ คนที่ขู่คนอื่นเอาเงินไปซื้อยาบ้ากินผมจะจับมันให้หมดเลยครับ”

“อ่า สู้ๆนะ” เซฟยิ้มให้เด็กคนนั้น

“แม่ผมเป็นตำรวจนะครับ ผมอวดเรื่องนี้กับพี่ได้ใช่ไหมครับ”

“ได้สิ”

“ดีจังเลยครับ ผมเคยอวดให้ครูผมฟังตอนครูถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไรครูผมหัวเราะแล้วก็บอกว่างั้นก็เป็นอย่างแม่ให้ได้สิด้วยครับ เพื่อนในห้องก็บอกว่าอยากตายแบบแม่หรอ พวกรุ่นพี่ก็พูดว่าโตมาเดี๋ยวก็เปลี่ยนความฝันแล้ว แต่ผมจะไม่ยอมแพ้ครับ ผมจะเป็นตำรวจครับ เท่ใช่ไหมครับ” แม่ตายเพราะพวกนี้เลยอยากเป็นตำรวจสินะ

“แล้วน้องอยากเป็นตำรวจหรอ”

“ครับ ผมรักตำรวจครับผมจะจับคนร้ายเข้าคุกให้หมดเลย ผมจะแก้แค้นพวกคนที่ฆ่าแม่ผมให้หมดจากโลกเล้ยยย!!”

“สู้ๆนะน้อง เป็นตำรวจให้ได้แล้วอวดคนที่ดูถูกให้มันรู่ว่าคิดผิดไปเลย”

 

‘จี’

จีเดินมาหาแม่ที่นั่งอยู่ตรงระเบียง มองเซฟคุยกับเด็กในสวนกับเจ้าหมาตัวใหญ่ของแม่แม่รับเลี้ยงมาจากที่สุนัขถูกทิ้งตั้งแต่ยังตัวเล็กๆ

“มีอะไรหรือเปล่าครับแม่”

“เซฟโตขึ้นเยอะเลยนะ” หลินตอบจีแต่สายตายังมองเซฟอยู่

“แต่แคร์คนอื่นมากไปหน่อยทำให้คิดถึงตัวเองน้อยลง”

“แม่ไม่ได้โกรธเซฟใช่ไหมครับ”

“แม่ไม่โกรธหรอกนะจี แม่รู้ดีว่าการมีเรื่องฝังใจตั้งแต่เด็กมันทรมานแม่ดีใจนะที่เซฟเติบโตมาอย่างเข้มแข็งและเป็นเด็กดี แม่ก็นึกว่าเรื่องฝังใจตอนเด็กของเซฟจะทำให้เซฟมัวแต่แก้แค้นคนอื่นสะอีก”

“เซฟก็เหมือนแม่ไงครับ”

“หื้ม?”

“ต่อให้ใจจะเจ็บปวดแค่ไหนสุดท้ายก็ยืนขึ้นได้ด้วยตัวเอง แม่กับเซฟน่ะเหนื่อยมามากกว่าผมด้วยซ้ำ แถมแม่กับเซฟยังทำให้ผมรักมากๆรักจนแทบไม่อยากจะแบ่งให้ใครมองไม่อยากให้ใครเห็นเลย”

“อื้มมมม แม่ว่าอย่างหลังๆนี้น่าจะไม่ได้หมายถึงแม่แล้วนะ”

“อะ แม่! หมายถึงทั้งสองคนแหละครับ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า แม่ล้อเล่นนะ”

สองคนมองเซฟอยู่ที่ระเบียง เซฟมองมาเห็นจีกับแม่จึงโบกมือโดดทักทาย จียิ้มแล้วโบกมือกลับ หลินมองลูกชายของตัวเองพร้อมยิ้มออกมา ‘ไม่ได้รู้สึกมีความสุขขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ’ หลินรู้สึกสุขจนน้ำตาแถบไหลออกมา ‘ตอนนี้แม่อย่างฉันคงทำหน้าที่ได้ดีที่สุดแล้วสินะ’

“หน้าที่ของฉันเหลือแค่รองานแต่งแล้วล่ะ”

“ครับ?”

“หะ หื้ม? แม่พูดอะไรหรอ”

“แม่พูดถึงงานแต่ง”

“อ่าาา แม่ว่างานแม่ยังทำไมเสร็จน่ะแม่ขอไปทำงานก่อนนะ” หลินเดินเข้าไปในบ้าน จีที่มองตามแม่ตัวเองได้แต่สงสัยว่าแม่ขอเขาทำงานหนักไปหรือเปล่านะ

 

21:48 น.

‘เทเลทับขี้ (4)’

ต้า-(เอ้ย งานเป็นไงมั้ง)

บูม-(เหมือนจะตายไอ้เวร ฝึกงานให้กูเหมือนฝึกทหาร)

ต้า-(เกี่ยวไรกับทหารวะ)

บูม-(กูเปลี่ยบเทียบไหมอะ? อย่าโง่ดิ)

ต้า-(เอ้าไอ้สัส)

จี-(อย่าตีกันดิ)

จี-(กัดกันเก่งเป็นหมาเชียว)

ต้า-(สู้หมาในปากมึงไม่ได้หรอก)

จี-(อ่าาาา ปากกู?)

ต้า-(ปากไอ้เซฟ)

บูม-(อะไรวะ เล่นไปเรื่อย)

ต้า-(เป็นไงบ้างไอ้นุ่มนิ่ม งานมึงอะ)

เซฟ-(ก็ดี)

ต้า-(...)

ต้า-(ขอบใจที่มาตอบกูละกันนะ)

จี-(มึงทักมามีไรปะ)

ต้า-(คิดถึงเพื่อนไง ทักไม่ได้หรอ?)

บูม-(เมียเก่าอย่าพูดมากนะต้า เขามีเมียใหม่แล้ว)

ต้า-(ใช่สิมีเซฟแล้วลืมกูนิ)

จี-(เออ กูเห็นมึงสองคนมาเที่ยวห้างกันบ่อยมากๆละ ทำไมไม่ชวนกูวะวันนั้นกูก็ว่าง)

บูม-(สองคนไหนวะ)

จี-(มึงกับต้าแหละ)

ต้า-(เอ้า มึงว่างตายแหละ)

จี-(ว่างดิ มึงเดินขึ้นมาชวนกูก็ได้เนี้ย)

...

จี-(เอ้าเงียบไม่ตอบ เน้ตไม่มีทางหมดแน่ๆพวกมึงมีไวไฟร์)

ต้า-(พวกกูคบกันอยู่จะไม่ให้ไปเที่ยวกันได้ไง)

จี-(อ่ออออ เข้าใจละ)

....

จี-(เอ้ะ!?)

เซฟ-(ตอนไหนวะ)

ต้า-(นานละ สามเดือน)

จี-(นานหรอน่ะ?)

จี-(คบกันได้ไงวะ ไม่มีใครเอาหรอ)

บูม-(เออ ก็ส่วนหนึ่ง)

บูม-(ถุ้ย!!)

ต้า-(เรื่องมันยาวกูไม่เล่า)

จี-(กูว่าง)

บูม-(เซฟไม่ว่าง ขี้เกียจเล่าหลายรอบ)

เซฟ-(กูว่าง)

ต้า-(เอาเป็นว่าพวกกูคบกัน พวกมึงคบกัน อะเคร)

ต้า-(ไปแดกข้างละ)

จี-(แต่ตอนนี้กูเห็นมึงกับบูมอยู่หน้าโรงหนังนะ)

ต้า-(ไอ้จีมึงหยุดใช้ความรวยของมึงเสือกกูสักที มึงดูกล้องไหนอยู่)

จี-(ถ้ายกนิ้วกลางขึ้นมานะ กูว่าเจ้าของห้างน่าจะแคปประจาร)

ต้า-(อ่าเคร)

ต้า-(จอบอ ด่าในแชทก็ได้)

ต้า-(🖕🏻)

‘จบแชท เทเลทับขี้’

 

‘บ้านเซฟ’

‘เซฟ’

เซฟเดินเข้ามาในบ้านเห็นน้าปลายฟ้านั่งอยู่บนโต๊ะกับครอบครัว เซฟวิ่งเข้าไปกอดปลายฟ้าก่อนจะนั่งลงข้างๆ

“น้ามีข่าวดีมาบอกแหละ”

“อะไรหรอครับ”

“น้าได้งานใหม่แล้วนะ แล้วก็น้าก็คิดได้แล้วเรื่องคุยเจสันน้าฝากขอโทษจีด้วยนะ”

“งานใหม่?”

“ใช่ น้าเลิกกับคุยเจสันแล้วแถมน้าได้งานใหม่ด้วยนะ เงินดีด้วยถึงแม้จะได้น้อยกว่าบริษัทSTT”

“ดีใจด้วยนะครับ เดี๋ยวผมบอกจีให้นะ”

“อื้ม” ปลายฟ้ามองเซฟสักพัก

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจบอกน้าได้นะ ถึงน้าจะให้คำปรึกษาได้ไม่ดีที่สุดแต่น้าก็พยายามนะ”

“ครับน้า^^”

 

ท๊อกคึ🌻: ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะคะ ยังไม่จบน่าาาา ขอบคุณมากๆสำหรับคอมเม้น ยอดกดติดตาม กดเข้ามาอ่านมาดู เพิ่มลงคลัง ติดตามใบมิ้นตั้นก็ด้วย ใครงงๆสงสัยไม่เข้าใจตรงไหนคอมเม้นถามกันได้นะคะ เพราะบางทีใบมิ้นตั้นก็อาจจะหลงๆลืมๆบ้างบางทีพิมพ์ไปก่อนคิดหรือคิดแล้วยังไม่พิมพ์ก็มี555 จะพัฒนาไปเรื่อยๆนะคะตลอดเวลาเกือบสามเดือนของเรื่องนี้ได้สอนใบมิ้นตั้นหลายอย่างเหมือนกัน หวังว่าจะมีบางส่วนที่เป็นข้อคิดให้นะคะ แต่งไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่แต่จะพยายามให้มากขึ้นค่ะ^^ รักนะคะ

-ตอนต่อไปก็ตอนจบแล้วนาาาาา-

ความคิดเห็น