ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 20 #N-n

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 739

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
20 #N-n
แบบอักษร

เวลาผ่านไปเร็วราวกับเรื่องโกหก ทั้งสองต่างตั้งใจเรียนและทำงานของตนใฝ่หาความฝันที่ตัวเองตั้งไว้ เวลาผ่านไปเป็นเดือนเป็นปีเป็นฤดูทั้งสองก็เรียนจบได้รับเกียรตินิยมมาอวดกันเล่น ฉลองตามประสาเด็กมหา’ลัยเรียนจบ กลับมาอยู่บ้านทำงานกันให้วุ่น

‘บ้านเซฟ’

“เซฟพรุ่งนี้ว่างปะ?” จีเดินเข้ามากอดคนตัวเล็กที่นอนเล่นเกมอยู่บนที่นอน

“อ่าาา~ว่าง”

“งั้น พรุ่งนี้ไปบ้านกูปะ”

“บ้านมึงที่ไหน ซื้อแล้วหรอ”

“ป่าว บ้านแม่กูไง”

“อ่อ บ้านแม่มึง~” เซฟทำเสียงเข้าใจแล้วใส่ใจกับเกมต่อไปแต่สักพักเขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

“หะ! บ้านแม่มึง!” เซฟแทบเควี้ยงโทรศัพท์ทิ้งสะดุ้งตัวขึ้นมานั่งมองจี

“ใช่”

“บ้านที่ราคาซื้อชีวิตกูไปตายตรงนั้นก็ได้อะนะ บ้านที่เนื้อที่บ้านกับสวนก็แทบเกินหมู่บ้านกูแล้วอะนะ!?”

“ใช่แล้วครับ แต่ว่าแม่กูจะมาบ้านมึงก่อนนะ”

“บ้านกู!! แต่ที่นี่มีแม่กูอยู่นะ” เซฟตะโกนโหวกเหวกก่อนจีจะเอามือมาปิดปากไว้เพราะเซฟพูดเสียงดังเกินไป

“มันก็เป็นโอกาสที่แม่เราทั้งสองจะได้คุยกันนะ”

“บ้าหรือไง มึงคิดดูดีๆสิมึงคิดสิ” เซฟจับไหล่จีเขย่าไปมา

“มึงฟังกูนะ แม่กูไม่ได้โกรธแม่มึง แม่กูโกรธน้องแม่มึง”

“ตะ แต่ กูกลัวนะจี”

“...”

“กลัวว่าถ้าเกิดแม่มึงไม่พอใจครอบครัวกูหรือ...ถ้าเกิดแม่มึงไม่ชอบกูล่ะกูจะทำยังไง กูไม่อยากเลิกกับมึงนะ”

“...” จีมองเซฟสักพักก่อนยิ้มเบาๆ

“ยิ้มห่าอะไรของมึงกูเครียดอยู่นะ”

“น่ารักอะไรขนาดนี้วะเซฟ ไม่อยากเลิกกับกูขนาดนั้นเลยหรอวะ รักกูขนาดนั้นเลยหรือ ประโยคบอกรักแบบไม่มีคำว่ารักปะ” จีดึงเซฟเข้ามากอดส่ายไปมา

“มึงหลงกูมาไปละไอ้จี ปล่อยกู~” เซฟผลักจีเบาๆ

“กูกับมึงก็คบกันมาจะสองปีแล้วแต่ทำไมกูรักมึงไม่น้อยลงเลยวะ”

ฟอดดดด

จีหอมแก้มเซฟดังฟอดใหญ่

“ไอ้จี~”

และคนตัวเล็กก็พ่ายให้กับร่างสูง จีออดอ้อนหลงเซฟทุกวันไม่มีเบื่อกอดหอมและจูบได้ทั้งวันถ้าเซฟไม่บอกให้ทำงานก็จะไม่ทำเป็นแบบนี้บ่อยจนโดนเซฟดุไปแล้วหนึ่งรอบ

‘เย็นวันนั้นที่บ้านเซฟ’

แอดดดดดด

หลินก้าวขาเข้ามาในบ้านโดยมีจีไปรับ ในบ้านเริ่มมัวหมองลงไปช้าๆหลินมองรอบๆบ้านเจอคนในบ้านนั่งเงียบไปพูดไม่จาเหมือนจะเกร็งในตัวหลินกัน

“วันนี้ฉันแต่งตัวเวอร์ไปหรือเปล่าคะ?” หลินเห็นทุกคนเงียบจึงคิดถึงตอนเดินเข้าบริษัทแล้วพนักงานตอนรับต่างเกรงใจและถอมตัวใส่ พอมาเจอแบบนี้เลยมองตัวเองว่าแต่งตัวทางการเกินไปหรือเปล่า

“โอ้ว ไม่เลยหลินชุดนี้สวยมากเลยนะ” ธารน้ำ(แม่ของเซฟ)เดินเข้ามาหาหลิน

“ธารน้ำไม่ได้เจอกันตั้งนานยังเหมือนเดิมเลยนะ หุ่นดีเหมือนเดิมกินไรก็ไม่อ้วน”

“แม่มมม หลินก็นะฉันน่ะผอมแห้งแต่ดูเธอสิกล้ามเนื้อสายฝอขนาดนี้เลยนะ” ธารน้ำตีก้นหลิน สองคนคุยกันได้ถูกคอเพราะเคยรู้จักกันมาก่อนแต่เพราะเหตุปลายฟ้าจึงทำให้แยกจากกันไม่ได้คุยกันเลย

“นี่ ฉันเอาไวน์มาฝากพวกเธอสองคนถือว่าเป็นการจองน้องเซฟแล้วกันนะ” หลินยื่นไวน์ให้

“แพงหรือเปล่าเนี้ย ดูจากตาเปล่าๆแล้วหลายตังค์อยู่เหมือนกันนะ”

“ไม่หรอกๆไม่แพงมาก จับต้องได้เพราะว่ามันถูกปากคนง่ายฉันไม่รู้ว่าชอบไวน์อะไรกันเลยซื้อที่กินง่ายๆแถมอร่อยมาให้น่ะ เอาไว้มากินกันตอนสังสรรค์ที่บ้านนี้นะ”

“แม่” จีเดินเข้ามาสกิดหลินเบาๆให้มองไปทางเซฟ เซฟมองจีแล้วคิ้วขมวดใส่แต่ก็กลับมายิ้มให้หลิน

“พ่อครับเดี๋ยวเราเอาของเข้าไปเก็บกันเถอะครับให้สาวๆเขาคุยกัน” จีเดินเข้าไปหาพ่อเซฟก่อนจะหยิบของที่หลินเอามาทั้งหมดวันนี้ไปด้วย

“อ่า จี! จี...จี~” เซฟเรียกจีที่เดินไปพร้อมกันพ่อแต่จีก็หันมาแล้วโบกมือบ้ายบ่ายให้เซฟพร้อมวิ้งค์หนึ่งที

‘ไอ้สัส’ เซฟคิดในใจ

“น้องเซฟว่าไงลูก โตขึ้นเยอะเลยแต่ก่อนตัวเท่านี้” หลินทำระดับมือเท่าอก

“โตขึ้นเยอะแต่โตไม่ทันน้องจีหรอกค่ะ”

“สูงแต่ผอมนะคะ อยากให้มีหุ่นแบบน้องเซฟบ้าง”

“ครับ”

“เป็นไงบ้างลูก จีทำอะไรไม่ดีให้บ้างหรือเปล่า?” ทั้งสามนั่งลงบนโซฟา

“เอ่อครับ”

“ครับ? ครับคือทำหรือไม่ทำ”

“เอ่ออออออ” เซฟมองไปยังธารน้ำที่นั่งอยู่ข้างหลังหลอน ส่งสายตาอยากให้ช่วยเหลือ

“มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันนะเซฟ จีก็ทำตัวเป็นปัญหาให้บ้างเพราะความขี้หวงของเขาเอง”

“ครับ”

“แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆอยากจะเลิกก็เลิกได้นะ”

“...”

“เอ่อออ” ธารน้ำมองหลินและเซฟสลับไปมา ใจอยากพูดบางอย่างให้บรรยากาสดีขึ้นกว่านี้แต่ก็พูดไม่ออก้พราะตอนนี้หลินดูจริงจังมากๆ

“แม่ขอคุยกับเซฟได้ไหมจ้ะ” หลินยังคงมองเซฟอยู่อย่างนั้น ธารน้ำที่มองหลินอยู่ต้องหันไปมองเซฟที่ยืนก้มหน้าตัวแข็งทื่ออยู่

“เอ่อ หลิน ฉันว่าเซฟยังไม่พร้อม...”

“ขอแค่สิบนาทีนะธารน้ำ แค่สิบนาทีนะเซฟให้แม่ได้ใช่ไหม”

“คะ ครับ”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปหาแม่ก่อนนะ ท่านคงอยากทานของว่าง” ธารน้ำมองเซฟแล้วค่อยๆเดินออกไปพรางทำมือโอเคให้กับลูกชายที่ยืนนิ่งอยู่ก่อนจะออกไป

“เป็นไงบ้างเรื่องฝึกงาน” หลินเปิดประโยคขึ้นแล้วเดินไปยืนพิงขอบโซฟา

“เอ่อ กำลังรออยู่ครับ”

“ยังตรวจไม่เสร็จสินะ...”

“ครับ”

“มั่นคงหรือเปล่าธุรกิจที่ทำ”

“ผมอยู่บริษัทที่ยอดเข้ามาเรื่อยๆครับ คาดว่าคงมีงานให้ทำเยอะ”

“หื้ม? แม่ไม่เข้าใจเรื่องอะไรแบบนี้หรอกนะ”

“เอ่ออออ...”

“คิดเรื่องหมั้นกันไว้หรือยัง”

“คะ ครับ?”

“เรื่องหมั้นไง จีจะไปต่อโทที่ต่างประเทศนะเห็นว่าจะอยู่ดูงานที่นู้นสักพักเผื่อเจออะไรที่เอามาปรับทำงานได้”

“จีสรุปแล้วหรอครับว่าจะไปต่อโทที่ต่างประเทศ”

“อื้ม ใช่นะเมื่อคืนเห็นติดต่อกับทางมหาลัยแล้วก็ตัดการเรื่องต่างๆยุ่งๆทั้งวันแม่ก็คิดว่าจะจัดหมั้นก่อนไปซะอีกเห็นยุ่งๆ”

“...”

“เงียบแบบนี้หมายความว่ายังไม่รู้สินะ”

“ครับ”

“แล้วเรื่องหมั้นก็ยังไม่ได้คุยสินะ”

“ใช่ครับ ยังไม่ได้คุยเรื่องนี้กันครับ”

“นั้นสินะ” หลินยืนขึ้นก่อนจะเดินมาจับมือเซฟที่ตอนนี้เย็นไปหมดแล้ว

“ต่างฝ่ายต่างเติบโตในแบบของตัวเอง คงจะยุ่งๆหน่อยแต่สักวันต้องได้คุยกันแน่นอนเพราะฉะนั้นตราบใดที่ตอนนี้นังรักกันอยู่แม่อยากให้ซื่อสัตย์ รักกัน ให้เกียรติกันและกัน ไม่นอกใจ ไม่เจ้าชู้ ไม่โกหก ไม่ทำสิ่งที่เราไม่ควรจะทำ”

“ครับ”

“เซฟรู้ใช่ไหมว่าการรักเดียวใจเดียวมันสำคัญมากแค่ไหน” หลินลูบหัวเซฟเบาๆ

“การมีแฟนหรือคนรักแค่คนเดียวน่ะมันเป็นการยืนยันว่าเราสูงส่งกว่าสัตว์บางชนิดที่มีคู่มากและร่วมเพศไปทั่ว”

“คะ ครับ”

“แม่ครับ เซฟเกร็งหมดแล้ว” จีเดินเข้ามากอดหลินจากด้านหลัง

“ตายจริงแม่ทำให้เซฟกลัวหรอ ทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูก”

“...”

“แม่นี่นะชอบทำให้ตัวเองกลายเป็นนางร้ายตลอดเลย ทั้งที่ตัวเองอ่อนแอแท้ๆ”

“จีเดี๋ยวเถอะ แม่อ่อนแอตรงไหน ออกจากยืนด้วยขาตัวเองอย่างมั่นคงขนาดนี้”

“แต่ขาที่แม่ยืนอยู่คนเดียวตอนนี้มันเหนื่อยมาแล้วนะครับ คงเมื่อยด้วยแหละ พักสักหน่อยไหม”

“ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงแม่เลย ทำไมยังไม่ขอน้องเซฟหมั้นอีกหื้ม?แม่อุส่าห์จะมาคุยกับเซฟเรื่องนี้แต่ลูกชายแม่ดันป๊อดยังไม่กล้าขอแฟนหมั้น”

“หมั้นอะไรหรอ?” ยายของเซฟที่นั่งรถเข็ญตามหลังมาถามขึ้น

“จีน่ะค่ะ จะไปต่างประเทศแล้วแท้ๆแต่ยังไม่ขอเซฟหมั้นอยู่เลย” หลินเดินเข้าไปหายายของเซฟ

“แม่ครับ เรื่องแบบนี้มันเร่งกันไม่ได้นะ”

“อ้าวหรอ...” หลินกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนคำลงท้องไม่พูดออกมา

“เฮ้อออ ผมกับเซฟเราเข้าใจกันดีครับแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ”

“ให้มันแน่เถอะ ถ้าเกิดจีนอกใจเซฟนะแม่จะตัดทิ้งให้ไม่เหลือรากเลย” หลินทำท่าปาดคอช้าๆพร้อมหน้าตลอก

“เอ่ออออ” จีเหงื่อตก

“เซฟคืนนี้ไปค้างที่บ้านแม่นะ ช่วงบ่ายไปซื้อของมาทำกับข้าวทานข้าวเย็นที่บ้านแม่กัน ตกดึกดูหนังด้วยกันแล้วนอนบนโซฟาแม่ว่าเป็นโมเม้นที่น่ารักดีนะ”

“แม่ครับ~”

“อะไรกันจี หวงแฟนตัวเองกับแม่งั้นหรอขี้หวงกว่าที่คิดอีกนะเนี้ย”

“เธอก็นะอย่าไปเร่งเด็กมันเลย เด็กยังไม่พร้อมให้เค้าดูๆกันไปก่อนก็ไม่เสียหายนะ” ยายของเซฟพูดขึ้น

“ก็หลินตื่นเต้นน่ะสิคะ เห็นลูกชายรักมาตั้งนานนึกว่าจะใจกล้าขอมากกว่าหมั้นไปซะแล้ว”

“แม่ครับ ผมเคยขอเซฟแล้วนะ”

“ตายจริง จริงหรอ”

“เมื่อไหร่ทำไมเซฟไม่เห็นเล่าให้แม่ฟัง” ธารน้ำเดินไปหาเซฟ

“เอ่ออออ” เซฟอ้ำอึ้งก่อนจะมองไปทางจี

“ผมว่าเราไปซื้อของกันเถอะครับแม่” เซฟเดินไปควงแขนหลินเดินออกมา หลินตกใจเล็กน้อยที่ถูกเซฟควงแขนเดินออกมาแต่ก็เดินตามไม่ขัดขืน

 

‘เซฟ’

‘ห้าง’

“...” เซฟเงียบมากตั้งแต่ขึ้นรถจนเข้ามาในห้าง

“อึดอัดหรอจ้ะ” หลินมองเซฟสักพักก่อนจะถาม

“เอ่อ ไม่ครับ”

“โกหก” หลินพูดเบาๆก่อนจะเดินไปโซนของผักสด

“...” เซฟมองหลินเดินไปช้าๆในหัวเซฟคิดเรื่องต่างๆเต็มไปหมด

“เซฟน่ะไม่ค่อยกินผัก” หลินหยิบหัวหอม

“ครับ?”

“เซฟกับจีน่ะ มีหลายอย่างที่เหมือนกันนะแต่บางเรื่องก็ไม่เหมือนกันถึงจะแตกต่างกันแต่ก็เข้ากันได้ดีเหมือนผักกับเนื้อที่ให้รสชาติกับประโยชน์ต่างกันแต่พอผัดรวมกันก็อร่อยจนไม่น่าเชื่อเลยล่ะ”

“...”

“จีเขาไม่ใช่คนเจ้าชู้นะ แต่เขาจะไม่รอถ้าสิ่งที่เขารอมันไม่ชัดเจน”

“ครับ ผมทราบ”

“จีเขารอเก่งนะเซฟ เขาเดินบนเส้นทางคนเดียวโดยมีทางแยกมากมายมีรถหรูหราให้นั่งแต่เขาไม่นั่ง เขายืนยันที่จะยืนและเดินด้วยขาของตัวเองถ้าต้องนั่งรถแทนการเดินรถคันนั้นต้องเป็นรถที่เขาซื้อเอง นั้นคือสิ่งที่แม่สอนเขามาตลอดถึงแม้ว่าแม่จะไม่ค่อยมีเวลาแต่แม่เชื่อว่าสิ่งที่แม่สอนเขาในแต่ละครั้งจะอยู่กับเขาตลอด”

“...”

“จีเขาต้องยืนด้วยตัวเองอย่างสง่า ถึงมันจะเหนื่อยหน่อยแต่ก็เท่สุดๆไปเลย”

“แล้วถ้าผมขอเข้าไปเดินกับจีด้วยล่ะครับ ถ้าผมเดินเข้าไปร่วมเส้นทางชีวิตของเขาช่วยนวดไหล่นวดขาตอนเขาเมื่อย แบ่งสิ่งหนักๆที่เขาแบกอยู่มาให้ผมสักหน่อย แบบนี้จีจะเดินบนเส้นทางนั้นได้ดีขึ้นใช่ไหมครับ”

“แล้วเรื่องของเซฟล่ะ ของที่เซฟแบกอยู่มันก็หนักเหมือนกันไม่ใช่หรอ”

“ถึงมันจะหนักแต่ผมก็อยากช่วยจีนะครับ”

“เซฟฟังแม่นะ” หลินเดินเข้ามาวางของบนรถเข็ญที่เซฟจับ

“นกตัวเล็กที่บินได้กับนกตัวใหญ่ที่บินไม่ได้เดินไปบนทางเดียวกัน นกตัวใหญ่แบกของได้มากกว่าส่วนนกตัวเล็กสบายกว่าไม่สามารถช่วยนกตัวใหญ่ได้เพราะนกตัวใหญ่รู้ดีว่าถ้าแบ่งของให้นกตัวเล็กแบกนกตัวเล็กจะบินไม่ได้สุดท้ายนกตัวเล็กก็ต้องเดิน”

“นกตัวเล็กเดินได้ช้ากว่า” เซฟก้มหน้านึก

“ถูก”

“...” น้ำใสค่อยๆคลอขึ้นบนดวงตาดวงโตของเซฟ

“คิดสิเซฟถ้านกตัวเล็กเดินแล้วนกตัวใหญ่ก็ต้องเดินไปพร้อมกับมัน นกตัวใหญ่ก็ต้องค่อย...และจะไปถึงเป้าหมายได้ช้ากว่า”

“ขอโทษครับ”

“หื้ม? ขอโทษแม่ทำไม”

“ขอโทษที่เข้าไปบนเส้นทางของจี”

“แล้วไง? ถ้าเซฟรู้ว่าทำให้จีถึงเป้าหมายช้าลงเซฟจะออกมาหรอ”

“...”

“เฮ้อ ไม่เอานะเซฟไม่ลังเล” หลินยืนกอดอกมองเซฟที่ยืนน้ำตาคลอจับรถเข็ญอยู่

“เส้นทางที่จีเดินมันต้องเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวมากนะ เซฟต้องหัดเข้าไว้ถ้าจะเข้ามาร่วมด้วยถึงแม้ว่าจีจะให้เซฟอยู่สบายๆแต่แม่ขอบอกไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยนะว่าแม่ไม่ปล่อยให้เซฟอยู่เฉยๆแน่”

“...”

“เพราะฉะนั้น” หลินเดินเข้ามาจับไหล่เซฟทั้งสองข้าง

“เซฟต้องเข้มแข็งแม่เชื่อว่าเซฟไม่ใช่แค่นกตัวเล็กที่บินได้และแรงน้อย แต่เซฟคือนกตัวใหญ่ที่บินได้แรงเยอะและสง่า”

“ครับ?”

“เรามาเป็นครอบครัวเดียวกันเถอะนะ แม่ก็แก่แล้วแม่ฝากจีด้วยนะลูก”

“มะ แม่ครับ” เซฟปาดน้ำตาที่ไหล่ออกมา

“เอ้า ร้องไห้ทำไมลูก”

“ผมนึกว่าแม่จะไม่ให้ผมกับจีคบกันซะอีก”

“โถ่ลูกแม่ ฮ่าฮ่าฮ่า แม่จะทำแบบนั้นทำไมกันแม่เห็นเซฟมาตั้งแต่เด็กๆช่วงนั้นจีพูดถึงเซฟทุกวันเลยนะแถมจียังมีความสุขมากๆด้วยตอนอยู่กับเซฟ พอโตขึ้นมาจีเอาใจใส่เซฟมากกว่าแม่สะอีก”

“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่ไม่เกลียดผม”

“แม่ไม่เกลียดคนดีๆหรอกนะ เรื่องของคนในครอบครัวเซฟกับเรื่องของเซฟมันคนละเรื่องกันเลยแม่แยกแยะได้”

“ครับ^^”

“ยิ้มได้สักทีนะ ปะ ซื้อของกัน”

‘บ้านหลิน’

“แม่ก็เป็นแบบนี้ตลอดแหละเซฟ ชอบทำให้กลัวชอบทำตัวเป็นนางร้าย” จีเอาของออกมาจากถุงที่แม่กับเซฟซื้อกันมาวางไว้บนโต๊ะในห้องครัว

“อะไรกัน แม่ไม่คิดว่าน้องเซฟจะร้องไห้ด้วยซ้ำ” หลินหั่นหัวหอมอยู่หันมาพูด

“เป็นจีจีก็ร้องครับแม่”

“มึงรู้ปะว่านกตัวใหญ่ที่บินไม่ได้กับนกตัวเล็กที่บินได้ของแม่คืออะไร” เซฟหั่นหมูอยู่มองจี

“อะไรวะ?”

“นกกระจอกเทศกับนกแก้วไง”

“นกกระจอกเทศ!?”

“เออ แม่บอกกูตอนเข็นของไปซื้อเนื้อ”

“แม่อะ” จีหันไปงอแงใส่แม่

“ทำไมล่ะ ก็เหมือนจีออก ตัวสูงๆมีปีกแต่บินไม่ได้”

“จะบอกว่าผมไร้น้ำยาหรอครับ”

“ว้ายตายแล้วแม่ไม่ได้พูดนะ”

“แม่ครับหมูเสร็จแล้วครับ” เซฟเอาหมูไปให้แม่

“ใส่หม้อเลยลูก”

“โถ่ รักเซฟมากกว่าจีไปแล้วมั้ง”

“อุ้ย รู้ด้วยหรอ” หลินเดินมาหยิบกิมจิข้างๆจี

“แม่อ่า~” จีงอแง

02:34 น.

“แม่ครับจีพาเซฟไปขึ้นไปนอนก่อนนะ”

“หื้ม? แม่ทำห้องใหม่น่ะลูกอยู่ถัดจากห้องลูกไปสองห้องไปนอนห้องนั้นกันนะ”

“ทำไมหรอครับ ห้องจีเป็นไรหรอครับ” เซฟสงสัย

“ไม่ได้เป็นไรหรอก แต่ห้องที่แม่ทำใหม่มันเก็บเสียงน่ะ” หลินดูหนังพร้อมพูดออกมาพรางหยิบขนมเข้าปาก

“0///0” เซฟหน้าแดงก่อนจะตีจีที่หัวเราะเซฟอยู่ข้างๆ

ความคิดเห็น