email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความลับที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 59

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 11:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับที่ 7
แบบอักษร

ภายในบ้านนิสะกี

“โอ้ย”

“ขอโทษนะซาร่า ฉันมือหนักไปหน่อย”

นิสะกีบอกขณะที่ทำแผลให้ซาร่า ซาร่านึกแค้นรินะที่ทำลายเธอ เธอจึงได้ไปหาไลน์แล้วส่งรูปรินะไปให้ไลน์ดู

“นี่นะหรอเจ้าหญิงเงือกน้อย”

“ใช่ สวยใช่ไหมล่ะ”

“ใช่”

“ถ้านายอยากได้ก็บอกฉันมาคำเดียว เดี๋ยวจัดให้”

ซาร่าบอก

 ภายในร้านกาแฟ รินะกำลังดื่มกาแฟอย่างมีความสุขทว่า

หมับ

มือของใครบางคนวางที่ไหล่ของหญิงสาว

“ขอนั่งด้วยได้ไหม”

หญิงสาวไม่ตอบ

“นี่นั่งคนเดียวไม่เบื่อหรอ”

หญิงสาวส่ายหน้า

“นี่ เพื่อนเธอเป็นไงบ้าง”

“เพื่อนฉันทำไม”

“ห็เห็นไอ้บีเอบอกว่าโดนพี่ชายมันหักอก”

“รู้จักกับครอบครัวนั้นด้วย”

“โคตรสนิทเลย ก็ฉันเป็นหลานของพ่อบีเอไง”

“ถึงว่าเลวเหมือนกันไม่มีผิด”

“นี่ เราจะพูดกันดีๆไม่ได้เลยหรอ”

“ใช่ ฉันไม่มีวันพูดดีกับคนที่มันทำร้ายฉันแล้วก็เพื่อนของฉัน”

เพลโตได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง

“ระวัง”

เพลโตบอก ก่อนที่ระเบิดอะไรบางอย่างจะปาเข้ามาที่ร้านกาแฟ ทำไมมันเหม็นแบบนี้เนี่ย

 ภายในอาณาจักรไลน์ รินะเหมือนคนแก่ เพราะโดนพิษที่ทำให้แก่ ปัญหาคือใครพาเธอมาที่นี้

“เธอคือแฟนของลูเซียใช่ไหม”

เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น

“นายเป็นใคร”

“ฉัน คือ เรียวจิ”

“เรียวจิ”

“ใช่”

“ฉันเคยได้ยินลูเซียละเม้อถึงคนชื่อนี้”

“.งั้นหรอ”

“แล้วนี่นายพาฉันมาที่นี้ทำไม”

“ไลน์อยากได้เธอแต่ไม่ต้องห่วงฉันใส่ยาแก่ชราชั่วคราวให้เธอกิน มันมีฤทธิ์นานเท่าที่เธอต้องการ ไลน์จะคิดว่าเธอแก่มากเกินมีเพศสัมพันธ์ด้วย”

เรียวจิบอก

ไลน์เดินมาพร้อมซาร่าทว่าสิ่งที่ทั้งสองเห็นคือ

“นี่เธออย่าบอกนะว่ายายแก่ที่อยู่ข้างในคือคนๆเดียวกับในรูปนะ”

“นี่ฉันจับผิดอีกแล้วหรอ”

“ถ้ามีคราวหน้าเธอต้องตกเป็นเมียของฉันข้อหาทำงานผิดพลาด”

 ภายในร้านกาแฟ ซอลลี่กำลังเดินเสริฟ์น้ำให้แขกอยู่ ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับสร้อยคอไข่มุกสีชมพู

“ยินดีต้อนรับค่ะ”

“รับอะไรดีค่ะ”

ซอลลี่ถาม ขณะที่กำลังถามนั้นเธอเห็นชายหนุ่มสวมสร้อยคอไข่มุกสีชมพูก็รู้ว่าเป็นของลูเซีย

“คุณได้มันมาจากไหน”

หญิงสาวถาม

“อ่อมีคนเคยช่วยผมแล้วทิ้งมันไว้ครับ”

ชายหนุ่มบอก ขณะที่ถามนั้นหญิงสาวเห็นอะไรบางอย่างหน้าตาคมสัน ผมสั้นๆ สวมชุดแจ๊ดแก๊ต

“ปีโป้”

ซอลลี่บอก

“ทักทายกันด้วยคำอื่นไม่เป็นหรอหม่อนไหม”

“นายยังไม่ตายจริงๆด้วย”

หม่อนไหมบอก

“เธอยังสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

หม่อนไหมน้ำตาไหลด้วยความดีใจ เธอรอวันนี้มานานแล้ว

“นี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย”

“ที่ไหน”

“ก็เอ่อ…………..”

“ถ้าจะถามเรื่องที่ว่าฉันรอดมาได้ไงก็คงต้องขอบใจเซบัดเตี้ยนที่ช่วยเหลือฉันตลอดเวลา ทำให้ฉันรู้ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งตายเพราะช่วยชีวิตฉัน”

“ใครหรอ ”

หญิงสาวถาม เขาคงหมายถึง ลูเซีย

“ไม่รู้ ผมยาวๆ ผมสีดำ สูง ๑๗o หนัก ๔๕ เกิดวันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ ”

“นายจำได้”

“ฉันไม่เคยลืมหรอ”

หม่อนไหมแทบจะร้องไห้ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาของเธอจนหมด

“เธอดูแก่ขึ้นมากเลยเมื่อไม่สวมสร้อย”

“อย่าล้อกันสิ”

หญิงสาวบอก ทว่า

“อืม”

ชายหนุ่มหยิบของบางอย่างในกระเป๋าออกมา

“นี่มันสร้อยไข่มุกฉันนี่”

“ใช่ เซบัดเตี้ยนขโมยมาจากพวกไกค์ไลน์เอามาให้เธอนะ ใส่สะจะได้สาวกว่านี้”

หม่อนไหมรับมาจากมือของปีโป้ก่อนที่จะสวมทว่าเธอสวมไม่ได้ ปีโป้จึงเป็นคนสวมให้หญิงสาว

“อืม เสร็จแล้ว”

และเมื่อเขาหันมา จากใบหน้าและผมสีดำที่ทำให้หญิงสาวดูแก่ หน้าของหญิงสาวกลายเป็นเหมือนในอดีตที่เขาเคยเห็น ผมสีน้ำตาลอมดำ ใบหน้าของหญิงสาวไม่แก่แล้ว

“รีบเอาไปให้พี่รองเถอะ”

หม่อนไหมบอกก่อนจูงมือพาปีโป้ไปหาลูเซีย

 

ภายในห้างสรรพสินค้า

“พี่รอง”

“มีอะไร”

ลูเซียถามน้องสาว

“นี่สร้อยไข่มุก”

หม่อนไหมบอกก่อนที่จะมอบให้ลูเซีย

“ได้จากไหนนะ”

“ปีโป้เขายังไม่ตาย”

สักพักปีโป้ก็เดินตามหลังหม่อนไหมมา

“ปีโป้ นายจริงๆด้วย”

ลูเซียบอก

“สวัสดีครับ พี่สาว”

“พูดจากวนตีนเลยนะ”

หม่อนไหมบอก

“แล้วฮะนงล่ะ”

ปีโป้ถาม

“อยู่ในร้าน”

 ปีโป้จึงเดินเข้าไปในร้าน เห็นฮะนงกำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่

“ไง พวก”

ปีโป้เรียก

“ปีโป้”

ฮะนงบอก

“พระเจ้า นายจริงๆ”

“ใช่ฉันเอง”

“นายยังไม่ตาย”

ฮะนงเข้ามากอดปีโป้ ปีโป้กอดกับ หม่อนไหมมองภาพที่ฮะนงกับปีโป้กอดกันอย่างเศร้าใจ ลูเซียเห็นใจน้องสาว

“ไม่น้อยใจนะที่ปีโป้กอดฮะนงนะ”

“พวกเขามาก่อนฉันนิ”

หม่อนไหมบอก

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์ของลูเซียดังขึ้น หญิงสาวรับโทรศัพท์

“ฮัลโหล”

[ลูเซียใช่ไหม]

“ใช่ มีอะไรหรอ”

[รินะหายไปนะมีใครพาตัวเธอไปตัวสูงโคร้งๆหน้าคมสันนะ]

“สูงโคร้งๆหน้าคมสัน หรอ”

[ใช่]

“อ่อ เพื่อนฉันเองแหละ แค่นี้นะ”

ลูเซียวางสาย นี่เรียวจิจะทำอะไรกับรินะนะ

  ภายในอาณาจักรมืดของไลน์ เรียวจิพารินะเข้าห้องนอนของเขา เพื่อหลบภัยจากไลน์

“นายนี่น้ำใจดีนะ”

รินะบอกก่อนที่จะสังเกตเห็นในห้องของชายหนุ่มมีแต่รูปของลูเซีย

“นี่มันรูปลูเซียนี่”

“ใช่ ตอนเด็กๆฉันกับลูเซียสนิทกันมาก”

“ฉันรู้”

“ตอนเด็กนะลูเซียไม่มีเพื่อนที่ไหนก็มีแต่ฉันเท่านั้นแหละ”

“แล้วนี่คิดไง ถึงเอารูปลูเซียมาแปะ ”

“เธอเป็นแฟนลุเซียสินะ”

“ใช่”

“ยินดีด้วย”

“ฉันกับลูเซียเราคบกันเพราะมีคนอยากใครคบ อีกอย่างลูเซียขอฉันบอกว่า ทำเพื่อใครสักคนฉันจำไม่ได้ เขาบอกว่าให้ฉันคบกันเขาเพื่อให้ใครนะจำชื่อไม่ได้ ปลอดภัยจากไกค์ลาย จำได้แหละ เรียวจิ เป็นนายเองสินะ”

“ใช่ ฉันเอง”

“ดูลูเซียและนายดูรักกันมากนะ”

“ฉันนะรัก รักมากๆแต่ลูเซียฉันไม่รู้”

“ฉันตอบแทนให้ก็ได้นะ ลูเซียรักนายมากเสื้อที่นายให้ลูเซีย ลูเซียนะยังเอามากอดอยู่ทุกวันเลยรวมถึงขวดน้ำที่นายให้ลูเซียด้วย”

“ฉันรู้”

“นายรู้ได้ไงในเมื่อนายไม่ได้มาหาลูเซียบ่อยๆนิ”

“มา ทุกคืนฉันไปหาลูเซียตลอด แม้แต่ตอนที่ไปโรงพยาบาลฉันก็ไป”

“นายติด gps ท่ตัวลูเซียหรือไงถึงได้รู้ทกซอกทุกมุมแบบนี้”

“ฉันไม่ได้ติด ฉันแค่แอบมองอย่างห่างๆ ฉันกลัวว่าไลน์จะจับตัวลูเซียมา”

“ดูนายดูรักไลน์มากเลยนะ”

“เขาเป็นน้องชายฉัน”

“ระหว่างไลน์กับลูเซียนายเลือกใคร”

“คำถามและคำตอบนี้ฉันเคยบอกลูเซียไปแล้ว ”

“นายบอกเธอใช่ไหมว่า นายเสียใจที่ต้องทำแบบนี้”

“ลูเซียเล่าให้เธอฟังหรอ”

“เปล่าฉันดูจากตานายนะ”

“ฟังนะฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงเลิกกัน แต่ที่รู้ๆนะฉันคงจะมีความสุขมากนะที่เพื่อนที่แสนดีของฉันทั้ง ๒ คนได้ลงเอยกัน ตลอดเวลายี่สิบปีลูเซียอยู่คนเดียวมาตลอด เธอเอาแต่อ่านนิยายทำนู่นทำนี้อยู่คนเดียวไม่เคยทำอะไรได้อย่างที่ใจต้องการ”

“ฉันก็อยากทำอ่ะนะแต่มันคงเป็นความผิดมหัตภัย ฉันคงเป็นพี่ชายที่เลวร้ายสำหรับไกค์และลายที่ฆ่าเขาทั้งสองได้อย่างเลือดเย็น”

“แต่นายอยู่ที่นี้นายก็โดนโขกสับนะ”

“ฉันยอม”

“ดูนายจะรักไกค์กับไลน์มากเลยนะ”

“สมัยก่อนตอนเป็นเด็กนะ ไกค์กับไลน์ก็ไม่ต่างอะไรจากพวกเธอ พ่อกับแม่ไกค์เกลียดกันมากถึงขนาดเลิกกัน ไลน์เชื่อว่าเป็นความผิดของไกค์ เขาจึงเกลียดไกค์อย่างกับอะไรดีทั้งที่ไกค์ไม่เคยทำอะไรผิด ไลน์วางอำนาจกับไกค์ทุกๆอย่างเว้นแม้แต่ฉันซึ่งเป็นพี่ นั้นทำให้ไลน์ไม่ค่อยมีเพื่อนนอกจากแทบัง แทบังนะรักไลน์มากเพราะทั้งสองมีนิสัยคล้ายกันคือ เถื่อน ตอนนี้แทบังแต่งงานกับมายูมิไปแล้ว คงจะมีความสุขไปแล้วล่ะ แต่ที่ฉันห่วงที่สุดก็คือ ลูเซียและพวกเธอทั้งหลาย ไลน์เจ้าชู้ พอมีเพศสัมพันธ์ก็ฆ่าทิ้ง แต่ฉันไม่มั่นใจที่สุดก็คือพวกเธอ เพราะไลน์มันอยากมีเพศสัมพันธ์กับเจ้าหญิงเงือกน้อย อยากมีลูกกับเจ้าหญิงเงือกน้อยฉันไม่มั่นใจว่าเขาจะมอบสิ่งนั้นให้พวกเธอหรือเปล่า”

“มายูมิยังไม่ตายหรอ”

“ใช่ แทบังรักมายูมิมาก ตอนนี้มายูมิกำลังท้องอยู่ มายูมิเต็มใจเป็นของแทบัง ฉันไปถามมา ถึงได้รู้ว่าที่มายูมิยอมมีเพศสัมพันธ์กับแทบังเพราะเธอต้องการเจอพี่ชายของเธอ”

“มาชิตะ ฉันทำให้พวกเขามาเจอกันได้”

“ชักช้าอยู่ใย เธอรีบกลับไปเลย เดี๋ยวทางนี้ฉันเคลียร์เอง ”

ความคิดเห็น