ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่15.ความจริง

ชื่อตอน : ตอนที่15.ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 283

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่15.ความจริง
แบบอักษร

วาโย..

 

พี่ซันหายไปไหนกับเมฆก็ไม่รู้กันสองคน พักใหญ่กว่าจะกลับมาเเถมเเต่ละคนมีรอยฟกช้ำมาด้วยคงจะไปโรงอาหารมาเเน่ๆ ผมถูกกล่าวหาว่าไปยุ่งกับเเฟนของรุ่นพี่เค้าเรื่องไร้สาระมากเลยหล่ะครับ

 

"เบาๆครับโยพี่เจ็บ.."พี่ซันบอกกับผมออกมาขณะที่ผมเอาสำลีชุบเเอลกอฮอลล์ เช็ดเเผลให้พี่ซัน

 

"พี่คิดไงครับเนี่ยถึงได้ทำเเบบนี้.."ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"พี่ไม่อยากให้โยเจ็บตัวฟรีหนิครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"งั้นเจ็บก็ต้องทนนะครับ"ผมบอกกับพี่ซันที่นั่งจ้องผมอยู่

 

"ได้ดิครับพี่ทนได้ทุกอย่างนั่นเเหละครับเพื่อโย.."พี่ซันบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

 

"ให้เเน่เถอะครับ.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"โยมีเรื่องจะเล่าให้พี่ฟังครับ..เเต่ถ้าพี่ฟังจบเเล้วพี่.."ผมเเสดงสีหน้าเป็นกังวลออกมา จนพี่ซันมองมาทางผม

 

"เล่ามาเถอะครับพี่พร้อมรับฟังโยทุกเรื่อง..พี่เคยบอกโยเเล้วไงครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มๆพลางจับมือผมเอาไว้เเน่นงั้นก็ได้เล่าก็เล่า..

 

"คืองี้ครับ.."ผมเล่าเรื่องราวของผมทั้งหมดตั้งเเต่เหตุการณ์ที่ทำให้ผมเริ่มมองเห็นผีมาจนถึงเมื่อวาน สีหน้าพี่ซันดูนิ่งๆไปผมว่าพี่เค้าคงจะไม่เชื่อเเน่ๆ

 

"พี่เชื่อโยนะครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา ผมเเทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย

 

"พี่เชื่อผมจริงๆเหรอครับ"ผมถามย้ำพี่ซันไปทันที

 

"ครับพี่เชื่อ..ถ้าคนอื่นพูดเรื่องนี้พี่คงไม้เชื่อหรอกเเต่ถ้าเป็นโยพี่เชื่อนะครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา ทำให้ผมยิ้มได้

 

"เเสดงว่าเมื่อวานโยก็.."พี่ซันถามผมออกมา ด้วยสีหน้าสงใส

 

"ใช่ครับผมเห็นตั้งเเต่ที่บ้านเรือนไทยเเล้ว.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"ที่ผ่านมาโยจะเจออะไรพี่ไม่รู้นะเเต่ต่อจากนี้พี่จะอยู่ข้างๆโยเอง..เเล้วก็ที่สำคัญโยมีอะไรโยต้องเล่าให้พี่ฟังนะครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ครับ.."ผมบอกกับพี่ซันด้วยสีหน้าอมยิ้ม ผมหายกังวลไปเยอะเลยหล่ะครับ

 

"งั้นทำเเผลเสร็จเเล้วเราไปกินข้าวกันเดี๋ยวพี่เลี้ยงข้าวเอง"พี่ซันบอกกับบผมออกมา

 

"ผมขอโทรบอกพ่อก่อนนะครับ"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"ก็พ่อของโยนั่นเเหละครับบอกให้พี่ชวนโยไป.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ที่พี่กับพ่อผมเเล้วก็พี่วาคินคุยกันเมื่อเช้าคือเรื่องนี้งั้นเหรอครับ"ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"ใช่ครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมาเเบบยิ้มๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าของผมไปสะพาย

 

"นี่ครับ.."ผมยื่นเสื้อช็อปคืนให้พี่ซันไปทันที

 

"โยใส่ไว้เถอะครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

 

หลังจากนั้นพวกผมก็ไปนั่งกินข้าวกันที่ร้านเเถวๆมหาลัย

 

"ว่าเเต่เย็นพรุ่งนี้โยว่างไหมครับพี่มีเเข่งบอลนะไปดูได้"พี่ซันบอกับผมออกมา

 

"โยต้องไปซ้อมหลีดของคณะหน่ะครับ"ผทบอกกับพี่ซันไปทันที ใช่เเล้วหล่ะผมตอบตกลงพี่เค้าไปเเล้ว

 

"งั้นเหรอครับ..น่าเสียดายจังงั้นก็ไม่เป็นไรครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"พี่นี่เล่นบอลด้วยเหรอครับ..โยนึกว่าพี่จะเล่าเเค่บาสซะอีก..."พี่ซันถามผมออกมา

 

"พี่เป็นนักบอลของคณะวิศวะเลยนะครับโย.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"งั้นคืนนี้ฝันดีนะครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมาก่อนพวกเราจะเเยกกันกลับบ้านใครบ้านมัน

 

"ครับ"ผมพูดก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านของตัวเองมา

 

เมื่อกลับมาถึงบ้านผมเจอเเม่ของผมนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นกับพ่อของผมเหมือนเดิมเหมือนทุกวัน

 

"สวัสดีครับพ่อสวัสดีครับเเม่"ผมยกมือไหว้พ่อกับเเม่ของผมก่อนจะเดินขึ้นห้องของตัวเองไป

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

"ไอโยกูเข้าไปนะ.."เสียงเคาะประตูห้องของผมดังขึ้นตามด้วยเสียงขอวพี่วาคิน

 

"ครับ.."ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที ก่อนพี่สาว นจะเดินเข้ามาพร้อมซองสีน้ำตาลซองนึง

 

"กูได้ข้อมูลมาเเล้วเว้ย.."พี่วาคินบอกกับผมออกมาก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะทำการบ้านของผม

 

"เเม่มีพี่สาวอยู่คนนึง..เธอมีลูกด้วย เเต่ลูกเธอตายไปเเล้ว ถ้าลูกเธอยังอยู่ก็อายุเท่ามึงนี่เเหละ หลังจากนั้นเธอก็เสียสติไปเลย ชอบพูดคนเดียว ร้องเพลงกล่อมลูกบ้าง"พี่วาคินเล่าเรื่องข องเธอคนนั้นให้ผมฟัง

 

"ทำไมลูกเธอถึงตายหล่ะครับ.."ผมถามพี่วาคินไปทันที

 

"วันนั้นเกิดไฟไหม้ที่บ้านตาของพวกเรา มีมึงกับลูกของเธออยู่ที่บ้านเเค่สองคนกับพี่เลี้ยงรวมเป็นสาม ทุกคนไปเที่ยวกันหมดในวันรวมญาติ"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"เเล้ววันที่เกิดไฟไหม้นะสาเหตุมาจากพี่เลี้ยงคนนั้นเเหละ คนที่รอดจากไฟไหม้ครั้งนั้นก็มีเเค่มึงคนเดียว"พี่วาคินบอกกับผมออกมาต่อ หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ผมฝันในวันนั้น

 

"เเล้วมีอะไรต่ออีกรึเปล่าครับ.."ผมถามพี่วาคินไปทันที

 

"ต่อจากนี้เป็นเรื่องส่วนตัวถูกปิดไว้หมดสืบไม่ได้จริงๆหว่ะ..ข้อมูลนี้เอามาจากปากชาวบ้านที่อยู่ทันตอนนั้น เเค่ชื่อผู้หญิงคนนั้นยังสืบไม่ได้เลย เธอเหมือนถูกลบออกจากโลกใบนี้เหมือนไม่เคยมีตัวตน เธอตายได้ไงอันนี้ไม่มีใครรู้"พี่วาคินบอกกับผมออกมา อย่างนี้เองงั้นเหรอเนี่ย

 

"คนที่รู้ดีสุดคือเเม่ของพวกเรา"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"เเล้วพ่อหล่ะครับ.."ผมถามพี่วาคินไปทันที ด้วยความสงสัย

 

"พ่อเอาเเต่ทำงานในช่วงนั้น กูกับมึงก็อยู่กับเเม่นี่เเหละ.."พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"ว่าเเต่ไปกินข้าวกับซันมาเป็นไงบ้าง"พี่วาคินรีบเปลี่ยนเรื่องเเล้วถามผมออกมา

 

"ก็ไม่ยังไงนะครับ.."ผมยิ้มก่อนจะตอบพี่วาคินไปทันที

 

"กวนตีนหว่ะ.."พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"ผมเล่าเรื่องนั้นให้พี่ซันฟังด้วยหล่ะครับพี่"ผมบอกกับพี่วาคิน

 

"เหรอวะจริงดิ..เเล้วเป็นยังไงวะ.."พี่วาคินถามผมออกมาด้วยความสงสัย

 

"พี่เค้าก็โอเค..พี่เค้าเชื่อที่ผมพูดด้วย"ผมบอกกับพี่วาคินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"ดีเเล้วหล่ะจะได้เลิกกังวล..งั้นกูไปก่อนนะฝันดีไอน้องชาย"พี่วาคินบอกกับผมก่อนจะเดินออกตากห้องนอนของผมไป

 

กริ๊งง~กริ๊งง~

 

"ครับพี่ซันมีอะไรรึเปล่าครับ"ผมรับสายพี่ซันที่โทรมาหาผม

 

"พี่เเค่อยากได้ยินเสียงเราก่อนนอนหน่ะ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"เเล้วอยากเห็นหน้าไหมหล่ะครับ"ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"อยากสิครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"งั้นก็เปิดกล้องวิดีโอคอลล์ซิครับ"ผมบอกกับพี่ซัน

 

"รับทราบครับผม.."พี่ซันบอกกับผมออกมาก่อนจะเปิดกล้องคุยวิดีโอคอลล์กับผม

 

"นี่โยยังไม่นอนเหรอครับ"พี่ซันถามผมออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พี่ซันเค้าเป็นคนร่าเริงตลอดเวลาอยู่ด้วยเเล้วรู้สึกไม่เครียดเลยหล่ะครับ

 

"โยก็ว่าจะนอนเเล้วครับ"ผมบอกกับพี่ซันำปทันที

 

"พี่ไม่น่าถามเลย..ก็โยใส่ชุดนอนอยู่ก็ต้องกำลังจะเข้าดิ"พี่ซันบอกออกมา เล่นตีวเองเเบบนี้ก็ได้เหรอครับ

 

"เเล้วนี่พี่โทรมากวนโยรึเปล่า"พี่ซันถามผมออกมา

 

"ปล่าวครับคุยได้.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันทีด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"เเล้วนี่พี่กำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ"ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"พี่กำลังจะไปอาบน้ำเเล้วเข้านอนเหมือนกันครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

หลังจากนั้นเราก็คุยอะไรกันไปเรื่อยไปพักใหญ่เลยก่อนผมจะวางสายเเล้วเข้านอน

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

วิน...

 

ผมนั่งเล่นเกมส์อยู่ในห้องนั่งเล่นเหมือนปกติทุกวัน ผมเล่นมาตั้งเเต่มอต้นเเล้ว มอปลายด็ได้ไอเมฆนี่กับไอเปรมนี่เเหละมาเล่นด้วย

 

กริ๊งง~กริ๊งง~

 

ผมได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองที้มันดังเเต่ถ้าลุกขึ้นไปเดี๋ยวจะเเพ้เกมส์เอาได้ ไม่ลุกหรอก

 

"พ่อหยิบโทรศัพท์มือถือให้วินหน่อยดิ"ผมบอกกับพ่อของผมไปทันทีก่อนพ่อของผมจะเอามาให้ผม

 

"นี่ใครงั้นเหรอ.."พ่อของผมถามผมออกมาก่อนผมจะหันไปดู

 

"ก็เเฟนใหม่ไอโยไง..คนที่เจอกันที่ห้างหน่ะ"ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"ไอโยมันมีความสุขมากๆเลยนะเท่าที่ผมสังเกตุ"ผมบอกกับพ่อของผมออกมาต่อ

 

"เหรอ...เเล้วโยทำเเบบนี้ได้ไง.."พ่อของผมถามผมออกมา

 

"ทำเเบบไหนเหรอพ่อ.."ผมถามพ่อของผมไปทันที

 

"ก็.."

 

"ทีพ่อยังทำได้..คนอื่นเค้าก็ทำได้ทั้งนั้นเเหละ"ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที พูดขัดขึ้นมาก่อนพ่อของผมจะพูดจบ

 

"เเต่โยยังไม่ได้เลิกกับพ่อเลยนะวิน.."พ่อของผมถามออกมา กล้าพูดคำนี้นะ

 

"พ่อก็ยังไม่เลิกกับโยเลยหนิตอนพ่อทำเเบบนั้น ทำให้ผู้หญิงท้องหน่ะ.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"พ่อเคยคิดจะอธิบายให้ไอโยฟังไหม...พ่อก็ไม่เคยคิด"ผมบอกกับพ่อของผมออกมาต่อ

 

"ผมเบื่อจะพูดเรื่องนี้เต็มทีเเล้วพ่อ เลิกทำตัวเป็นหมาหวงก้างได้เเล้ว.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"พ่อจะไปคุยกับโยให้รู้เรื่อง"พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"พ่อไม่ต้องไปหรอกบ้านมันไม่มีใครต้อนรับพ่อเเล้ว เเม้เเต่ผมยังไม่กล้าไปบ้านมันเลยก็เพราะพ่อนั่นเเหละ ทำอะไรไม่คิดไง เชิญเลี้ยงเมียกับลูกพ่อไปเถอะ.."ผมบอกับพ่อของผมก่อนผมจะเลิกเล่ยเกมส์

 

"จริงดิพ่อจะไปอธิบายอะไรกับใครได้..เเค่บอกเหตุผลให้ผมฟังพ่อยังทำไม่ได้เลย.."ผมบอกกับพ่อของผมออกมาต่อ

 

"ถ้าเเฟนพ่อไปยุ่งเกี่ยวกับเพื่อนของผมหล่ะก็..ได้เจอดีกันเเน่..พ่อไม่รู้ซะเเล้วว่าผมทำอะไรได้บ้าง มันมากกว่าที่พ่อคิดก็เเล้วกัน"ผมพูดขู่ของผมไปทันที

 

"ทำเป็นตีหน้าใสซื่อ..มันก็นางมารร้ายดีๆนี่เเหละพ่อ พ่อคอบดูไปเถอะซักวันพ่ออาจจะตาสว่าง"ผมพูดก่อนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเองมา หลอกด่าทางอ้อมมันก็สนุกดีนะ

 

ผมจะโทรไปหาไอเปรมดีไหมนะ..ฟ้าใสประสบอุบัติเหตุ ไอเปรมก็ไม่เรียน หรือว่าจะไปเยี่ยมฟ้าใสที่โรงพยาบาลดี เเต่แ่านนี้มันเลยเวลาเยี่ยมไปนานเเล้วเเน่ๆ

 

น่าเบื่อจังเลย..หรือจะโทรไปหาพี่ภูมิดีเเต่รายนั้นคงจะอ่านหนังสือไม่ก็ทำอะไรอยู่เเน่ๆ เอาไงดีเนี่ย

 

หรือจะโทรไปหาไอโยดี ผมคิดก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือมาโทรหาไอโย..

 

สายไม่วางงั้นเหรอ..มันคงโทรคุยกับพี่ซันอยู่เเน่ๆเลย งั้นก็เหลือคนสุดท้ายเเล้วไอเมฆเพื่อนของผม

 

"โทรมาทำไมวะ.."ไอเมฆถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

 

"มึงนอนเเล้วเหรอวะ..ทำไมวันนี้กูชวนเล่นเกมส์ไม่มาเล่นด้วยกันวะ.."ผมถามไอเมฆไปทันที

 

"กูอยู่บ้านพี่กันต์เนี่ย..มึงมีอะไร.."ไอบูมบอกกับผมออกมา ชัดเจนเลย ผมไม่กวนมันดีกว่า

 

"เออๆไม่กวนละ.เจอกันพรุ่งนี้เเล้วกัน"ผมบอกก่อนจะวางสายไป

 

สุดท้ายเเล้วสิ่งที่ทำได้ดีที่สุดตอนนี้คืออยู่กับตัวเองเเล้วอาบน้ำนอนซะ จะได้ไม่คิดอะไรมาก

 

ผมยังสงสัยอยู่ดีที่พี่ซันถามผมว่าผมเชื่อเรื่องผีไหม..หรือว่าพี่ซันจะเห็นผี หรือว่ารู้มาจากไอโย เเต่ไม่น่าจะรู้นะ

 

ไอโยเล่าให้ผมฟังว่าที่ฟ้าใสเกิดอุบัติเหตุก็เพราะผีที่บ้านเรือนไทยหลังนั้นที่ฟ้าใสไปซ้อมรำ ฟ้าใสขับรถส่ายไปมา จนเสียหลักชนต้นไม้ข้างทาง มันจะเป็นไปได้ไหมว่ามีใครส่งผีไปทำร้ายเธอ หรืออาจจะเป็นผีที่บ้านสินรำนั้นๆจริงๆ...

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะสำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น