email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับที่ 1อดีตของมัลเน-ลูกเซีย

ชื่อตอน : ความลับที่ 1อดีตของมัลเน-ลูกเซีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 37

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 01:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับที่ 1อดีตของมัลเน-ลูกเซีย
แบบอักษร

ภายในโรงเรียน ฮะนงเดินมาพร้อมกับมู่หลานที่มาเป็นผู้ช่วยของหญิงสาว ตอนนี้ทุกคนลาออกจากโรงเรียนทุกคนแล้วเหลือเพียงเธอและมู่หลานที่ออกไม่ได้เพราะเด็กๆขอไว้ว่า ขอให้พวกเขาได้อยู่กับคุณครูซุปตาร์สองคน 

“วันนี้คุณครูก็จะมามาสอนเรื่องการพูดภาษาอังฤกษจริงกับชาวต่างชาติที่ไม่รู้ภาษาอังฤกษหรือพูดได้น้อยครั้งนี้จะให้ผู่ช่วยของครูเป็นชาวต่างชาติที่ไม่รู้ภาษาอังฤกษหรือพูดได้น้อย” 

“แกเชื่อไหมถ้าครูไม่ได้เป็นซุปตาร์เกาหลีนะเด็กไม่มีทางชอบแน่ๆ” 

“ครูขอคนที่สมัครใจมาเป็นตัวทดลองพูดกับคนที่ไม่รู้จักภาษาอังฤกษหน่อย” 

บีเอที่นั่งข้างๆซอลลี่ยกมือก่นที่จะลุกขึ้นมาเป็นหนูทดลอง 

“หนูจะต้องเป็นชาวไทยที่เดินทางไปเที่ยวในโตเกียวญี่ปุ่นเพื่อถามทางไปเครื่องเล่นหมายเลข 16 ครูจะให้หนูบอกทางโดยใช้แผนที่ที่ครูเตรียมมาให้ถามทาง” 

 ชั่วโมงนี้ทำให้ฮะนงรู้สึกล้ามากๆเพราะเธอเจอกับคู่ปรับอย่างซอลลี่ ถึงกับต้องแช่น้ำตลอดทั้งคืนเลยโชคดีที่เธอมีสอนแค่ห้องนี้ห้องเดียวและโชคร้ายที่ห้องนี้มีเด็กนักเรียนที่ชื่อซอลลี่อยู่ด้วย 

“อ่ะ ฉันได้น้ำแข็งมาแล้ว น้ำแข็งจะทำให้แกหายระบมได้” 

โนริบอก ตั้งแต่รู้ข่าวอาณาจักรล่มจมโนริก็แอบมาที่นี้โดยไม่ให้ใครรู้ 

“ขอบใจแล้วนี่แกไม่ต้องไปดูแลเอ่อ………….” 

“ดูแลใคร” 

“ลูกแก” 

“อ่อ ตั้งแต่ฉันเซ็นสัญญาหมั้นแต่งงานกับพ่อของลูกฉันพวกเขาก็ยืดลูกฉันไปเลยว่ะ” 

“ทำงี้ได้ไงอ่ะ” 

“ก็พวกเขาถือว่าพวกเขาใหญ่ไง” 

“แล้วนี่แกอยู่ในบ้านเดียวกันแบบนี้ไม่เบื่อหรอ” 

“ฉันไม่ได้อยู่ในบ้านนั้น” 

“ก็เห็นยัยมัลเน่เห็นแกอยู่บ้านเดียวกันนะ” 

“มัลเน่รู้เรื่องนี้ได้ไง” 

“ก็ยัยนั้นแอบตามแกไปนะสิ” 

โนริคิดคงจะเป็นวันที่เธอมาหลูกล่ะมั้ง เธอมาหาลูกได้เดือนละครั้ง มันช่างไม่แฟร์จริงๆ 

“แล้วนี่แกจะทำไงกับโนอาห์” 

“ต่างคนต่างอยู่” 

“แล้วชีวิตแกล่ะลูกแกล่ะใครจะรับผิดชอบ” 

“ปฐวี” 

“ถามจริงๆปฐวีที่ยัยมัลเน่ปลื้มใช่พ่อของลูกแกไหม” 

“ไม่” 

“ทำไมเขาถึงได้รักลูกแกยังกับว่า เป็นลูกในไส้เลยล่ะ” 

“ก็เพราะเป็นลูกฉันไง ปฐวีนะเขาชอบมัลเน่ ฉันก็เพิ่งรู้ตอนที่ฉันเจอมัลเน่พอพูดถึงเรื่องปฐวีที่ไร มัลเน่จะร้องไห้ตลอดฉันเห็น ปฐวเงก็เหมือนกันเพราะแนกับมัลเน่เป็นพี่น้องกันและเป็นฝาแฝดกันด้วยไม่แปลกที่ปฐวีจะมองลูกฉันเป็นมัลเน่” 

“เพราะงี้นี่เอง แล้วมัลเน่รู้เรื่องนี้ยัง” 

“ยัง ยัยนั้นคิดตลอดว่า ปฐวีไม่รักมัน แต่รักแก แถมยังคิดว่าปฐวีเป็นพ่อของลูกแกอีก” 

“ดีเลย” 

“ทำไม” 

“เดี๋ยวแกรู้” 

ที่ผ่านมา เธอทิ้งให้น้องสาวของเธอทุกข์ทรมานตลอดเวลา เพราะถ้าเธอเป็นมัลเน่ของวงคิงส์เกริล์จริงเธอก็กำลังคบหาดูใจกับมาชิตะ อดีตคู่หมั้นของหญิงสาว และทั้งสองคบกันก็เพื่อทำตามที่ผู้ใหญ่บอก เพาะหากมาชิตะกับมัลเน่คบกันชีวิตของน้องสาวของเธอและมาชิตะก็ไม่ต่างอะไรจากเถาวัลย์ที่กำลังตายและตีตัวออกห่างจากต้นไม้ 

“อะไรนะ พวกเราต้องไปที่บ้านของโนริงั้นหรอ” 

“ใช่ เพราะฉันอยากกินข้าวกับพวกแก” 

“ไม่รบกวนด๊อกเตอร์ปฐวีกับลูกหรอ” 

“ไม่หรอ วันนี้สองคนนั้นไม่อยู่” 

“อ่อ” 

 “แต่คงไปหมดนี้ไม่ได้หรอนะ” 

ฮะนงบอก 

“ทำไม” 

“ฉันติดไปพายเรือกับลูเซีย” 

รินะบอก 

“ฉันติดไปนั่งเรือเล่นกับรินะ” 

ลูเซียบอก 

“ฉันติดไปเลือกซื้อผ้าที่ห้างนะ” 

โคโคบอก 

“ฉันต้องไปถ่ายแบบ” 

ดาวเด่นบอก 

“ส่วนฉันติดดูหนังกับนิสะกี” 

“ก็เหลือฉันคนเดียวสินะ” 

“ใช่ๆ” 

ทุกคนบอก 

ภายในบ้านโนริ มู่หลานเข้าไปในบ้าน สภาพอย่างกับเพอสกายอคาวเรียมเลย 

“สวยไหมล่ะ” 

โนริถาม 

“สวยๆ” 

“บ้านหลังนี้มีแค่สองห้องนอนสี่ห้องใหญ่” 

“แล้วนี่พี่อยู่กันได้ยังไงบ้านออกจะเล็ก” 

“ก็อยู่คนเดียวไง” 

ชายคนหนึ่เดินมาพร้อมกับอุ้มลูกสาวของโนริมาด้วย 

“ไง ปฐวี” 

“ไม่เจอกันนาน” 

มู่หลานรู้ว่าเป็นส่วนเกินเลยเข้าไปสำรวจบ้านต่อ 

“คุณแม่ค่ะ นี่ใครหรอค่ะ” 

“นี่เพื่อนแม่เองจ๊ะ” 

“เพื่อนแม่สวยเหมือนดาราเลยค่ะ” 

“ก็เขาเป็นดารานิจ๊ะ” 

“ดารา” 

“ใช่ มู่หลานนะเขาเป็นซุปตาร์เกาหลีที่ดังๆนะ วงคิงส์เกริ์ล” 

“มัลเน่หรอ” 

“ใช่ เป็นมัลเน่ของกลุ่ม” 

“ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นได้” 

“เธอสวยและเข้มแข็งขึ้นเยอะ” 

“ใช่”  

 กลางทะเล รินะลงไปว่ายน้ำเล่นที่ใต้มหาสมุทร ส่วนลูเซียเองก็นั่งอ่านหนังสือนวนิยายเล่มโปรด 

“อ่านนิยายทั้งที่ทำไมไมพกกาแฟมา” 

เสียงชายหนุ่มที่คุ้นเคยบอกก่อนที่จะยืนแก้วกาแฟให้หญิงสาว แต่หญิงสาวทำท่าจะไม่รับอย่างเดียว 

“นี่ที่ฉันเอามาให้เพราะท่านไกค์สั่ง” 

“เพาะรู้ไงว่าเป็นใครถึงไม่รับ” 

หญิงสาวบอก ชายหนุ่มมองเห็นรอยแดงๆที่หน้าของหญิงสาวก็ตกใจมาก 

“ไปโดนอะไรมา” 

“ไม่รู้จู่ๆมันก็แดง” 

“ไปหาหมอมารึยัง” 

“มันไม่เกี่ยวกับนายอย่ามายุ่ง” 

ชายหนุ่มโมโหที่หญิงสาวเย็นชาใส่และยังมีแผลใหญ่ขนาดนี้ เขาจึงจับมือหญิงสาวอย่างแรง 

“เอ๊ะ ฉันพูดขนาดนี้ยังไม่เข้าใจอีกหรอ” 

หญิงสาวว่า ทว่า 

ชายหนุ่มอุ้มหญิงสาวก่อนที่จะพาไปที่แห่งหนึ่ง 

    “นี่ปล่อยนะ” 

ลูเซียพยายามดิ้น ชายหนุ่มไม่ตอบเพียงแต่สั่งให้ประตูเปิดก่อนวางหญิงสาวลง 

“พาฉันมาที่นี้ทำไม” 

“จำไม่ได้หรอว่าที่นี้ที่ไหน” 

“ที่ไหน” 

ลูเซียถามก่อนที่จะลองสังเกตก็พบว่า ที่นี้อาณาเขตของเกาะอะไรหญิงสาวจำไม่ได้ 

“จำไม่ได้” 

หญิงสาวตอบอย่างเย็นชา ทันใดนั้นเองชายหนุ่มเสกโซ่มาลามขาหญิงสาวไว้ 

“นี่นายจะมาขังฉันแบบนี้ไม่ได้นะ” 

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะในเมื่อเธอเป็นคนสั่งให้ฉันทำเอง” 

“ฉันไปทำอะไรให้” 

จากที่สายตาอันเย็นชาเปลี่ยนเป็นร้องไห้ แต่สายตาอันแดงกล้ำก็ยังคงเย็นชาใส่อีก เขาเดินออกจากบ้านร้างกลางเกาะโดยไม่สนใจหญิงสาวก่อนที่จะใช้มนต์คาถาที่มีอยู่เสกให้บ้านร้างนี้กลายเป็นบ้านที่สวยงามไม่มีงูไม่มีตะขาบมากวนใจหญิงสาวผู้เป็นที่รักได้ ว่าแล้วเขาก็เหลือบมองไปตรงหน้าต่าง เขาก็เห็นภาพหญิงสาวก้มตัวลงร้องไห้ เขาเสียใจที่ต้องทำแบบนี้ต้องยอมรับว่าน้ำตาของลูเซียเหมือนมีดที่กรีดหัวใจของเขาเอง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาทำเย็นชาใส่ลูเซีย พูดแรงใส่ลูเซียไม่น่าแปลกที่หญิงสาวจะเย็นชาใส่เขาบ้าง พูดแรงกับเขาบ้าง ทั้งที่เหมือนก่อนไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย 

ย้อนกลับไปในตอนที่เขาได้เจอลูเซียครั้งแรก ก่อนหน้านั้นวันหนึ่ง 

“อะไรนะครับ ท่านจะให้ผมไปต้อนรับพวกผู้หญิงชาวเงือกหรอครับ” 

“ใช่ ฉันต้องการให้นายคอยดูแลหลานสาวของท่านอควาจีน่าหน่อย” 

“แล้วท่านมีหลานกี่คนล่ะ” 

วันต่อมา คำพูดของไกค์ทำให้เขาชะงัก 

“คนแรกนะเป็นผู้หญิงผมสีทอง ขาว สวย เรียบร้อย คนที่สองนะโครตรสวย คนที่สามโคตรของโคตรสวย” 

แต่ที่เขาเจอ 

“หม่อมไหมอย่าวิ่งสิ” 

 ลูเซียในชุดเจ้าหญิงรีบว่ายน้ำตามน้องสาวที่วิ่งหนีไปทางไหนไม่รู้ 

“โอ้ย” 

หัวของลูเซียชนกับตัวเขาพอดี 

“เป็นอะไรมากไหมครับ” 

“ไม่เลยค่ะ” 

ลูเซียบอก 

“ลูเซีย” 

“พี่ซาร่า” 

หญิงสาวบอกก่อนหาที่หลบ ชายหนุ่มอดขำภาพที่เขานึกกับตอนนี้ไม่ได้เขาคิดว่าหลานสาวของผู้นำนางเงือกจะสวยสง่าเรียบร้อยแต่นี่อย่างกับเด็กอายุสี่ขวบที่เจอของเล่นใหม่ไม่มีผิด 

“นาย” 

“ครับ” 

“เห็นน้องฉันไหม” 

“ไม่เลยครับ” 

  พอซาร่าเดินจากไป หญิงสาวก็เดินออกมาจากที่ซ่อน 

“เธอคงเป็นหลานสาวคนที่สองของท่านอควาจีน่าสินะ” 

“อืม” 

“ฉันเรียวจิ ” 

“อืม” 

 และบังเอิญว่าช่วงนั้นที่พิงค์อวาเรียมเกิดปัญหาร้ายแรงเกิดขึ้นเพราะพ่อของลูเซียตรอมใจตายเพราะแม่ของลูเซียไปแต่งงานใหม่ 

“คิดถึงพ่อหรอ” 

ชายหนุ่มถามขึ้น 

ตั้งแต่เกิดเรื่องนี้ลูเซียไม่เคยปริปากพูดกับใครเลย เพราะเธอเหมือนเหลือตัวคนเดียวหม่อนไหมก็ไปเรียนที่เมืองมนุษย์แล้ว ซาร่าก็หายตัวไป ย่าของเธอเอองก็ติดธุระ 

“อืม” 

หญิงสาวว่า 

“ไปเที่วด้วยกันไหม” 

“ที่นี้สวยจัง” 

หญิงสาวบอก เขาพาเธอมาเกาะที่หนึ่งที่อยู่ไกลมากๆ ซึ่งที่นี้แม่เขาเป็นคนสร้างเกาะนี้เองและไม่มีใครเข้าเกาะนี้ได้นอกจากเขา เพราะแม่เขาใช้เวทย์มนต์กำกับไว้ซึ่งมีเขาแก้ได้เพียงคนเดียว   

“แน่จริงก็จับให้ได้ดิ” 

พรึ่บ 

ชายหนุ่มโอบกอดหญิงสาววัยสิบเจ็ดปีก่อนที่ร่างทั้งสองจะล้มลงไปที่กองทราย ชายหนุ่มมอบจุมพิตแรกให้กับหญิงสาวก่อนที่จะคลายจุมพิต 

“ฉันรักเธอนะ” 

“ฉันก็รักนาย” 

หลังจากนั้นเขาและเธอก็คบกันเกือบสามถึงสี่ปีก่อนที่จะมีเรื่อง เรื่องเกิดขึ้นที่ว่า ปีโป้ น้องชายสุดแสนรักของลายถูกฆ่าตาย โดยทุกคนกล่าวว่าเป็นความผิดของ หม่อนไหม คู่หมั้นของปีโป้ น้องสาวของลูเซีย นั้นทำให้เกิดศึกระหว่างเงือกกับไกค์ลายและเรื่องนั้นทำให้ความสัมพันธ์ของเขาและเธอห่างเหิน จากห่างเหิน เป็น ถอยห่าง และจากถอยห่า 

กลายเป็นเย็นชาและอีกไม่นานเธอคงเริ่มเกลียดเขา 

ความคิดเห็น