email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อดีตของซาร่า-โนริ

ชื่อตอน : อดีตของซาร่า-โนริ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 35

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 01:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีตของซาร่า-โนริ
แบบอักษร

“นี่หรอเพื่อนของอัปลักษณ์นะ”

ซาร่าบอก

 ย้อนกลับไปในอดีต ตอนที่เธอมีอายุได้แค่สี่ปี เธอมีน้องสาวเพียงคนเดียวนั้นก็คือ ลูเซีย ลูเซียเป็นน้องที่น่ารักมากๆ เธอสองคนสนิทกันมาก จนวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ร้ายเมื่อพ่อแท้ๆของฉันนอกใจแม่สุดที่รักของันด้วยการไปแต่งงานกับพ่อของยัยอัปลักษณ์จนมียัยอัปลักษณ์เกิดขึ้น เรียกง่ายๆคือ ฉันและลูเซียเป็นนางเงือกที่มีเชื้อสายจากนางเงือกโดยตรงไม่เหมือนยัยอัปลักษณ์นั้น

“ยัยภาพลักษณ์”

เสียงของดาวเด่นเรียกน้องสาวฉัน ลูเซีย เธอโตเป็นสาวสวยขึ้นเยอะ หาก มาซาโตะมาเห็นเธอสภาพนี้เขาคงไม่กล้าทิ้งเธอไปแน่ๆพี่มั่นใจ

  “นี่หายไปนานเลยนะ”

รินะบอก

“ใครว่านานเล่า”

ดาวเด่นบอก

“ไม่นานเลยนะทั้งวัยเนี่ย”

ฮะนงบอก ฉันมองฮะนงอย่างไม่ชอบใจก็ยัยนั่นแย่งแม่ฉันไปนิ

   ภายในบ้านหลังใหญ่ โนริออกมาเก็บเสื้อผ้าของโมริ ลูกสาวสุดที่รักของตัวเอง ขณะที่กำลังเก็บผ้าที่ราว

“ได้ข่าวว่า เธอมีลูกสาวน่ารักนี่”

เสียงของหญิงสาวนิรนามดังขึ้น

“ซาร่า”

หญิงสาวมองหน้าเพื่อนสาวอย่างตกใจ

“ตกใจหรอที่เจอฉันนะ”

“อย่าเอาโมริไปนะ”

“ไม่หรอก็แค่อยากมาดูให้เห็นกับตาว่าสามีเธอนะอยู่ที่นี้หรือเปล่า”

“ทำไม”

“อุ้ย ตาย นี่เธอแกล้งโง่หรือไม่รู้ว่าสามีเธอทำงานอยู่ที่พิพิธภัณฑ์สิ่งมีชิวตใต้ทะเลนะ”

“พิพิธภัณฑ์สิ่งมีชีวิตใต้ทะเล”

“ใช่ ลองเข้าไปดูสิได้ข่าวว่าเขากำลังหานางแบบเป็นนางเงือกนะ”

ซาร่าบอกก่อนจากไป ยัยนี้ต้องการอะไรเนี่ย

ภายในพิพิธภัณฑ์

“นี่ยัยภาพลักษณ์ทำไมพวกเราต้องมาดูพวกซากปลาซาเรือนี้ด้วยล่ะ”

“ก็ซากปลาซากเรือนี้มันอยู่ใต้ทะเลอย่างไงล่ะ”

ลูเซียบอก

“แสดงว่าที่นี้ต้องมีแกอยยู่แน่นอนเลยโคโค ”

“แล้วทำไมฉันต้องอยู่ด้วยล่ะ”

“เอาก็แกเป็นสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลไงล่ะ DO you know sharke”

“ปลาฉลาม”

“แสนรู้นิ”

ดาวเด่นบอกกสักพักโคโคก็เดินไปจัดการดาวเด่น ทั้งสองวิ่งหนีกันไปอีกทาง ซึ่งพวกเราก็ไม่ได้ถือสาเพราะความจริงจุดประสงค์ที่มาที่นี้ก็คือ ต้องการพบใครคนหนึ่ง

“แน่ใจหรอค่ะว่าพี่โนริอยู่ที่นี้”

มู่หลานเริ่มถาม

“ฉันไม่รู้”

ฮะนงบอก

“อ้าว แล้วเรามาที่นี้ให้เสียเวลาทำไม”

“ประเด็นคือฉันมาที่นี้เพราะที่นี้กำลังรับสมัครนางแบบนางเงือกและถ้าเจ้าหญิงเงือกน้อยรู้ข่าวต้องรีบมาที่นี้ และพวกไกค์ลายจะต้องดักจับพวกเราแน่นอน”

ฮะนงบอก

“แสดงว่า”

“เราจะชิงตัดหน้าพวกมันก่อน”

ฮะนงบอก

ภายในสูติโอ

“เฮ้ โนอาห์”

เสียงชายชราวัยกลางคนทัก

“ครับ”

“มีคนเข้ามาถ่ายแบบนางเงือก”

“แล้วผ่านการแสดงหรือผ่านตาทีมงานหรือยังครับ”

“ผ่านแล้วสิแกสวยอย่างกับนางฟ้าเลย”

ในชีวิตของชายหนุ่ม เขาเจอคำว่าสวยอย่างกับนางฟ้ามาแทบจะเท่าอายุของเขาแล้ว สำหรับชายหนุ่มไม่มีใครที่จะสวยเท่านางฟ้าเท่ากับ โนริ รักแรกของเขาและรักสุดท้ายด้วย

“您好 สวัสดีค่ะ”

“คนจีนสินะ”

เขาบอกเมื่อมีหญิงสาวเข้ามาหาเขา เธอคงมาสมัครเป็นผู้จัดการทีมเบสบอลสอนะ

‘現在的投手饒了我吧。ตอนนี้ตำแหน่งพิทเชอร์ว่างไหมค่ะ”

“免費 ว่าง”

ชายหนุ่มตอบสั้นๆ

 หลังจากที่หญิงสาวมาสมัครเป็นพิทเชอร์เธอก็ทำให้เขาและเพื่อนๆในชมรมประหลาดใจเป็นอย่างมาก เพราะฝีมือการเล่นระดับเธอเข้าขั้นมืออาชีพเลยที่เดียว

“วันนี้เดี๋ยวฉันจะพาไปเลี้ยงไอติมนะ”

“ฉัน ไม่ยากกินไอติมค่ะ”

หญิงสาวบอก

“อยากต่างหากล่ะ”

เขาบอก เขาเป็นทั้งครูสอนภาษาไทยและพี่รหัสที่ดีแทนเพื่อนของเขาที่เป็นพี่รหัสให้หญิงสาวไม่ได้เพาะตอนนี้เขาไปเรียนแลกเปลี่ยนหนึ่งปีที่เกาหลีของหญิงสาว

“แล้วอยากกินอะไร”

ชายหนุ่มถาม

“อยากกินสาหร่าย”

“สาหร่ายอีกแล้วหรอไม่เบื่อหรอ”

“ไม่ อร่อยๆ”

เธอบอก เธอเป็นคนที่แปลกมากๆ เธอชอบกินสาหร่ายเป็นอย่างมาก ชอบใส่ชุดสีน้ำเงินตลอดเวลาไม่ว่าจะไปไหน และชอบปล่อยผมยาวที่ทำให้เขาหลงใหลตลอดเวลา วันหนึ่งเขากำลังจะไปส่งเธอที่บ้านแทนรินะที่ติดแข่งมวย บังเอิญเจอฝนตกพอดีเขาจึงพาเธอมาหลบที่บ้านริมทะเลที่บัดนี้กลายเป็นร้านขายของไปแล้ว เขาและเธอได้เสียกันวันนั้น ไม่ใช่ว่าเพราะอากาศหรือะไรเป็นใจ เพราะเขาทั้งสองสารภาพรักกันที่นี้และเขาเองก็ต้องจากเธอไปแล้ว นี่ก็เป็นโอกาสดีที่จะบอกความในใจกับหญิงสาว หลังจากวันนั้นเขาไม่เคยรู้ข่าวหญิงสาวคนนี้อีกเลย รึว่าเธอรู้เรื่องที่เขาหมั้นกับซุ่นหลี่ พี่สาวของซอลลี่ เขาจึงหนีออกจากบ้านในวันที่เขาต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่นเพื่อตามหาหญิงสาวแต่ตามเท่าไรก็ไม่พบ

 ภายในห้องแต่งตัว โนริเดินเข้าห้องแต่งตัวอย่างสง่า เธอล๊อกประตูห้องก่อนที่จะเทน้ำที่พกติดตัวมาที่ขา จากนั้นไม่นาน…………

จากนั้นไม่นานชายคนหนึ่งก็เปิดประตูเข้ามาได้หลังจากที่ขาของหญิงสาวเปลี่ยนเป็นหางสวยงามสีน้ำเงิน เธอก็ส่งกระแสจิตให้ประตูเปิดได้

“โห คุณโนรินี่สวยจริงๆเลยนะค่ะ”

ทีมงานที่เข้ามาแต่งหน้าบอก

“ขอบคุณค่ะ”

“อย่างกับหางจริงๆเลยแก”

ทีมงานอีกคนบอก

“รีบแต่งหน้าเถอะเดี๋ยวจะสาย”

ทีมงานอีกคนบอก

 ฮะนงและมู่หลานเดินไปยังด้านซ้ายของพิพิธภัณฑ์เพื่อตามหาเจ้าหญิงเงือกน้อย ส่วนลูเซียกับรินะก็ตามหาเจ้าหญิงเงือกน้อยทางฝั่งขวา

“ทำไมเราต้องออกมาตามหาถึงที่นี้ด้วยนะ”

รินะบอก

‘ก็เพราะเราเป็นห่วงโนรินะสิ”

“จะห่วงทำไม ป่านนี้คงนอนเลี้ยงลูกไปแล้วมั้ง”

“นี่ตัวรู้เรื่องโนริหรอ”

“คือ คือ เขารู้มานานแล้วแหละ”

“นานเท่าไร”

“ตั้งแต่โนริคบกับผู้ชายคนนั้นจนปัจจุบัน”

“แล้วทำไมตัวเพิ่งมาบอก”

“ก็เขากลัวมู่หลานเสียใจนี่”

“มู่หลานเนี่ยนะจะเสียใจ”

“ก็มู่หลานชอบโนอาห์ผู้ชายที่เป็นพ่อของลูกในท้องของโนริแล้วก็เป็นสามีของโนริล่ะสิ”

“อ่อ เค้าเข้าใจแหละ”

ฉันบอก

ภายในสตูดิโอพนักงานทุกคนเดินออกไปด้านนอกเพราะเป็นเวล่พัก ชายหนุ่มกำลังมองดูว่าใครกันที่รับถ่ายแบบเป็นนางเงือก บ้าแน่ๆทำงานนี่มาตั้งกี่ปีเขาไม่เคยเจออะไรแบบนี้

พรึ่บ

เมื่อม่านของสตูดิโอเปิด โนอาห์ที่เปิดกล้องเตรียมถ่ายรูปถึงกับชะงัก โนริ นี่มันโนริชัดๆเธอมาทำอะไรที่นี้นะ

“เป็นไงล่ะห่ะไอ้อา อึ้งแล้วน้องเขาสวยใช่ป่ะล่ะ”

เสียงของชายคนหนึ่งบอก ขณะที่โนริที่นั่งอยู่ที่โขนหินที่มีน้ำพุ ซึ่งเขาเนรมิตให้เหมือนกับว่าไปเจอนางเงือก นี่ก็จะจริงๆ โนริอยู่ในชุดบิกีนีผมยาวสีดำถูกปล่อยขาของหญิงสาวกลายเป็นหางเมื่อที่เขาเคยเจอตอนที่ฝนตกเมื่อหลายปีก่อน

“เย้จังฝนตกหมดเลย”

เขาบอกขณะวิ่งมาหลบฝนกับหญิงสาว ซึ่งเป็นน้องรหัสของปฐวี น้องชายผู้เป็นน้องชายฝาแฝดของเขา เขาชำเลืองไปเห็นหางของหญิงสาว บอกตามตรงเขาตกใจและแอบช๊อกเบาๆขาของหญิงสาวกลับกลายเป็นเงือก น้ำตาที่ไหลรินออกมาจากใบหน้ารูปเรียวไข่ของหญิงสาวนามว่า โนริ เห็นชัดว่าเธอกำลังเสียใจ เขาไม่ควรถามเธอตอนนี้ว่าเธอเป็นใคร

“โนริ ร้องไห้ทำไม”

“ฮือๆ นายๆไม่รังเกลียดฉันหรอ”

เขาเดินไปหาหญิงสาวก่อนที่จะนั่งลงข้างๆหญิงสาวพร้อมจับมือหญิงสาว

“ไม่มีวัน”

“แต่ฉันเป็นปีศาจนะ”

“ขอมือหน่อยสิ”

เขาบอกเธอยื่นมือไปให้เขาเขามองที่มือก่อนมองหน้าหญิงสาว

“มีลายนิ้วมือไหนที่บอกว่าเธอเป็นปีศาจ”

เขาถามหญิงสาวส่ายหน้า

“ดี เพราะงั้นเลิกร้องไห้ได้แล้ว ร้องเป็นเด็กไปได้”

เขาบอกก่อนเกลี่ยน้ำตาที่ใบหน้าอันสวยงามของโนริออกไปให้พ้นตา ก่อนที่เขาจะค้นพบว่าตาของเขากำลังจ้องมองความน่ารักของน้องรหัสของน้องชาย เขามองหน้าหญิงสาวสักพักก่อนที่จะโน้มตัวไปหาหญิงสาว

“ฉันรักเธอนะโนริ”

“ฉันก็รักพี่ค่ะพี่โนอาห์”

เธอบอก จากนั้นเขาก็โน้มตัวไปหาหญิงสาว บอกตามตรงว่านับตั้งแต่เวลานั้นผ่านไปเขาไม่เคยพบเธออีกเลยจนได้พบก็วันนี้แหละ

“เฮ้ย งั้นฉันไปพักก่อนนะ”

เพื่อนเขาบอกก่อนที่จะเดินออกไป เมื่อประตูปิดชายหนุ่มลดกล้อง เขาเก็บกล้องลงกระเป๋า

“ไม่ถ่ายรูปหรอ”

หญิงสาวถาม

“ถามทำไม”

เขาถาม

“ที่ถามเพราะฉันเป็นห่วงข่าวว่าถ้าคุณได้รู้นี้คุณจะได้ขึ้นชั้นแล้วก็ได้เงินเดือนเยอะด้วย”

“ห่วงตัวเองเถอะ”

เขาตอบ

“ทำไม”

“ได้ข่าวว่าถูกจับแต่งงานกับมหาเศรษฐีนี่”

เขาบอก

“ใช่ ฉันถูกจับแต่งงานกับมหาเศรษฐี ตอนนี้ชีวิตฉันดีมาก”

“ชีวิตดีแล้วมาที่นี้ทำไม”

เขาถาม

ไม่ทันไร อะไรบางอย่างก็เช้ามาแทรกทั้งสองที่กำลังพูดขาถกเถียงประชดประชันกัน

“น้ำ”

โนอาห์บอกเมื่อน้ำจากที่ไหนไม่รู้ไหลมาในสตูดิโอ โนริเห็นน้ำจึงพอรู้ว่าเป้นเพราะใคร

“หนีไปสะ”

โนอาห์บอกโนริ

“ไม่”

“อยากให้คนเจอเธอเป็นนางเงือกรึไง”

“ฉันไม่กลัว ทีพี่ยังทิ้งฉันกับลูกได้เลยทำไมครั้งนี้ฉันถึง…………….”

สักพักโนอาห์ก็ใช้มือปิดปากหญิงสาวเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู น้ำที่ไหลมาส่งผลให้หญิงสาวสามารถดำน้ำซึ่งตอนนี้มิดหน้าอกหญิงสาวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“เจ้าหญิงเงือกน้อยสีส้ม ข้ารู้เจ้าอยู่นี้”

เสียงหญิงสาวคนหนึ่งบอกก่อนจะเดินหาโนริ

ทางด้านหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ ฮะนงกับมู่หลานกำลังเดินเล่นอยู่ที่ส่วนของนางเงือกซึ่งกำลังสร้าง

“มนุษย์พวกนี้ชักอยากรู้อยากเห็นเหลือเกิน”

มู่หลานกล่าว

“ใช่ มนุษย์นี่จิตใจยากแท้ยั่งถึง ”

ฮะนงบอกพลางคิดถึงอดีตเพื่อนรักที่ตนรัก

“ปีโป้”

เสียงหญิงสาวเรียกเพื่อนรักคนเดียวของเธอ

“หืม”

“คือ เรามีเรื่องอยากให้ช่วยนะ”

“อะไรนะจะให้เราช่วยปลอมเป็นแฟนกับเธอ”

“ใช่ๆ”

“ขอถามหน่อยเพราะอะไร”

“คือแม่กับพ่อจะส่งผู้ใหญ่แก่ๆมาดูตัวเราอ่ะดิ”

“อ่อได้ๆ”

จากนั้นเขาก็ช่วยเป็นแฟนปลอมๆเพื่อช่วยให้ฉันพ้นจากการจับคู่ แล้ววันหนึ่งฉันก็เห็นเขานอนตาย ฉันจำมันได้ดี เขาตายเพราะช่วยฉัน ช่วยให้ฉันปลอดภัยจากผีทะเลจนตัวเองต้องมาตาย

“พี่ฮะนงค่ะ”

เสียงมู่หลานเรียก

“อะไร”

“เหมือนฉันได้ยินเสียงคลื่นทะเลนะค่ะ”

มัลเน่บอกฉัน

“คลื่นทะเล เธอคิดมากไปเองหรือเปล่าจะมีคลื่นทะเลที่ไหนมาอยู่ในพิพิธ………..ภัณฑ์”หญิงสาวบอกขณะมองเห็นคลื่นทะเลซัดเข้ามาในห้องที่เธออยู่

“หนีเร็ว”

ฮะนงบอกเพราะเธอพอรู้ว่าคลื่นทะเลนี้เป็นฝีมือของใคร

ภายในห้องอีกห้อง รินะและ ลูเซียเดินมองรูปภาพกำเนิดมหาสมุทรอย่างตั้งใจ

“ตัวดูนี่สิ ภาพไตรตัน บรรพบุรุษของเราไม่น่าเชื่อว่าจะสวยและสง่าถึงเพียงนี้ตัวว่าไหม

”ขณะที่ลูเซียกำลังหันไปตอบคำถามของรินะ มือของใครบางคนดึงลูเซียหายไป

“อ้าว หายไปไหนสะล่ะเนี่ย”

รินะบอก ก่อนที่จะตั้งใจดูปลาต่า ทว่า รินะได้ยินเสียงคลื่นก็พอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ไกค์ลาย”

 ภายในห้องที่โนริกับโนอาห์อยู่ โนริพาโนอาห์ขึ้นมาจากใต้น้ำ บัดนี้หางของหญิงสาวได้กลับขึ้นมาเพราะขาของเธอสัมผัสกับน้ำ

“ทำไงดีเนี่ย”

หญิงสาวบอกก่อนที่จะเห็นว่า มีทางออกฉุกเฉิน ทว่ามันอยู่ไกลจากตรงที่หล่อนอยู่นัก และตอนนี้โนอาห์ก็จะไม่ไหวแล้วด้วย ขณะที่หญิงสาวกำลังว่ายน้ำนั้นขาของใครบ้างคนดึงขาของโนอาห์จนจมน้ำ

“โนอาห์”

หญิงสาวว่า เธอขอให้คนที่ดึงโนอาห์ไม่ใช่สมุนของไกค์ลายและศัตรูคนไหนของเธอรวมถึงพวกเงือกด้วย ว่าแล้วหญิงสาวดึงน้ำเพื่อช่วยโนอาห์ทว่า

“สวัสดี พี่โนริ”

มัลเน่บอก

“มู่หลาน”

โนริบอกด้วยความประหลาดใจ จู่ๆเธอก็เจอน้องสาวฝาแฝดที่พรักพรากไม่สิต้องเรียกว่าเธอทิ้งน้องสาวสุดที่รักแล้วก็ครอบครัวไปต่างหาก

“โนอาห์ล่ะ”

“ไม่ต้องห่วงพี่ฮะนงพากลับไปที่ปลอดภัยแล้ว ตอนนี้หาทางออกก่อนดีกว่าค่ะ เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว”

มู่หลานบอกก่อนที่จะนำทางฉันไป 

ความคิดเห็น