email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อดีตของมู่หลาน-เด่นคุง (จบตอน)

ชื่อตอน : อดีตของมู่หลาน-เด่นคุง (จบตอน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 45

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 01:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีตของมู่หลาน-เด่นคุง (จบตอน)
แบบอักษร

“แผนอะไรค่ะ”

ฉันถาม

“พร่งนี้เราไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์สิ่งมีชีวิตใต้ทะเลกันเถอะ”

รินะบอก

“ทำไมล่ะค่ะพี่รินะ ที่กรุงโซลมีตั้งเยอะทำไมถึง…………….”

ฉันกำลังอธิบาย

“ที่โซลนะมีแต่ปลาที่อื่นมีแต่ที่ไทยอาจมีพวกกุ้งเผา ปลาหมึก ไม่ก็ของที่ประเทศเราไม่มี”

รินะบอก

ทำไมนะทำไมวันนี้พี่รินะถึงได้ดูแปลกๆหรือว่าพี่ลูเซียมีชู้ที่พิพิธภัณฑ์สิ่งมีชีวิตใต้ทะเลนั้นด้วย

“แล้วถ้าเราไปคนก็จะรู้สิค่ะว่าเป็น………………..”

โคโคพยายามบอก

“กฎข้อที่ห้ามาตราที่สิบของบริษัทไม่ได้บอกว่าเราจะไปในที่สาธารณะไม่ได้ เราไปได้แต่ต้องแต่งตัวใหเหมาะสมกับสถานที่และแฝงกับคนทั่วไปโดยที่คนอื่นไม่สังเกต”

ลูเซียบอก พี่ลูเซียนี่แปะตลอด สมแล้วที่เป็นอิมแมค ภาพลักษณ์ของวง สมชื่อ อะไรที่ทำผิดหรือกระทำผิดก็มีพี่ลูเซียเป็นคนบอก

“แล้วอีกอย่างที่อยากเตื่อนเธอสองคน”

มู่หลานบอก

“อะไร”

“ถ้ามีการเปิดเพลงของวง ห้ามเต้นเด็ดขาด”

“ค่ะ”

ฉันสองคนตอบ

นี่ก็อีกคน สมแล้วที่เป็นหนึ่งในราชินีประดิษฐ์ท่าเต้นของบริษัทเรา

“ลูเซีย”

รินะพูด

“หืม”

ลูเซียตอบ

“มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”

รินะบอกก่อนเดินออกไป แหม บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย อย่าบอกนะค่ะว่าแอบไปจู้จี้กันสองต่อสองนะนะ

 ภายในห้องนอนของฉัน ฉันนอนกับยัยโคโค ซึ่งวันนี้มีวี่แววว่านางจะนอนสลบอยู่คาเตียงนอนส่วนฉันก็กำลังนั่งดูหนัง

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์ดังข้น ฉันรับมันขึ้นมาก่อนจะปรากฏรายชื่อผู้โทร “จูเนียร์”

“ฮัลโหล”

[ทำไมรับช้า]

เขาถาม

“นี่ก็เร็วสุดแหละ ”

[เร็วหรอ ถ้ามีข่าวหน้าหนึ่งออกว่านักร้องสาว ดาวเด่น สมาชิกวง Girl Kingรับโทรศัพท์ช้าหนุ่ม จูเนียร์ ช้านี่แรตติ่งฉันตกเธอจะรับผิดชอบมันอย่างไง]

“นายก็น่าจะรู้นะว่าใครได้ใครเสียนะ”

[อย่ามาย้อนฉันนะ เธอมีหน้าที่ฟังฉันอย่างเดียว]

“ได้ ฉันจะฟัง”

ฉันบอกก่อนที่จะวางโทรศัพท์ลงแต่ไม่กดวางสาย ก่อนที่จะเดินเล่นในที่ริมชายหาด

 [ดีดาวเด่นพรุ่งนี้มารับฉันที่สนามบินด้วย ฉันต้องคคุมเธอสะแล้วไม่งั้นเธอทำเรตติ่งฉันตกแน่นอน นี่ดาวเด่นได้ยินฉันบางมั้ย]

 ภายในริมชายหาด ฉันเดินลงมาจากห้องพักอย่างช้า ภาพในอดีตมันติดตาฉันไม่ลืม

ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน ตอนนั้นฉันเรียนอยู่ห้องคิงของมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ของโรงเรียนที่ไทยเนี่ยแหละ

“สวัสดีจ้านักเรียน วันนี้ครูมีนักเรียนใหม่มาแนะนำให้นักเรียนรู้จัก นี่คือ จูเนียร์ นักเรียนใหม่ของเรา”

ตอนนั้นฉันเกลียดผู้ชายมากๆ จนมาเจอจูเนียร์ก็คิดว่าเขาคงเป็นผู้ชายที่ดีที่สุด

“ยินดีที่ได้รู้จักนะจูเนียร์”

ฉันบอกพลางยืนมือไป แต่จูเนียร์กลับปัดมือฉัน ก่อนที่จะเดินไปหาหญิงคนอื่นจับก่อนที่ยื่นมือไปจับหญิงอีกคนที่อยู่ข้างหลังฉัน

“เราชื่อ แสนนะ”

“เราชื่อ จูเนียร์”

ตอนแรกก็คิดๆว่าเขาคงมองไม่เห็นฉันหรอ มันมีวันหนึ่งฉันตรงเข้าไปแย่งลูกบอลเขาเพราะวิชานั้นครูให้แย่งบอลจากผู้ชาย หลังเลิกคาบฉันพยายามขอโทษแล้วขอโทษอีก แต่เขาไม่ใส่ใจ ฉันเลยเขียนจดหมายไป เขากลับนิ่งเฉยและขย้ำมัน มันเหมือนขย้ำ ฉัน แถมเขายังดูหมิ่นความรู้สึกฉันตั้งแต่แรกด้วย ฉันเลยเกลียดเขา เกลียดเขาโดยเฉพาะวันที่

“คือเด่นเป็นแฟนเรานะ”

“อืม”

มันน่าฆ่าตัวเองจริงๆที่ไปตอบอย่างนั้น

เวลาผ่านไปตั้งแต่เราคบกันเขาทำให้ฉันขายหน้า อับอาย เพิ่งรู้สึกว่าเป็นฟนทีเลวก็คราวนี้แหละ ฉันแทบตายเพราะเขา เขาหลอกฉัน เขาหลอกทุกคน เขาหลอกว่ารักฉัน หลอกให้ฉันตายใจ

“อ้าวเด่นเพิ่งมาโรงเรียนหรอคิดว่าไปลาวสะแล้ว”

เพื่อนฉันบอก

หืม ฉันไปลาว ไปทำไม

“ฉันจะไปทำไมลาวนะ”

“ได้ข่าวว่าเธอเป็นลูกครึ่งลาวนี่”

เพื่อนฉันบอกแถมขำด้วย ฉันบอกเขานี่ว่าฉันเป็นลูกครึ่งเกาหลีลาว ไม่ใช่ลาวธรรมดาแถมพ่อฉันเป็นถึงดาราเชียวนะ

“ลาว”

“ก็เนียร์บอกฉันอย่างงี้มันโพทะนาทั้งห้องเลยนะว่าไม่อยากมีแฟนเป็นคนลาวแตที่มีนะเพราะว่าสงสารเธอ เขาไม่อยากเห็นเธออกหักนะเพราะไม่อยากฟังเพลง ลาวดวงเดือน”

ลาวดวงเดือน มัน หมายความว่าไงฉันเดินไปที่ซุ้มใกล้ๆทางออกโรงเรียนก็เห็นผู้ชายตัวดีนั่งคุยกับเพื่อนเป็นวงๆประมาณสักส้าคน

“จริงหรอ ที่ยัยเด่นคบชู้แถมทำให้นายเสื่อมเสีย นี่ถามจริงๆเหอะทนคบได้ไง”

“ก็เพราะฉันสงสารไง อีกอย่าง อันนา ขอไว้ไม่งั้นป่านนี้เรากับอันนาได้คบกันแล้ว”

 ฉันเดินผ่านไปอย่างปวดใจแต่ฉันจะยอมเป็นคนโง่เพราะฉันรักเขา

“เราเลิกกันเถอะ”

“ทำไม”

“ฉันรู้สึกว่าฉันตกต่ำเพราะเธอ”

“อย่างไง”

“ไม่มีเพื่อนคบ ไม่มีใครต้องการ”

“ทำไม”

“ทุกคนหาว่าเธอเป็นนางมารร้าย”

“มารร้าย”

ไม่ใช่เขาหรอหรอกที่ทำให้มองฉันแบบนั้น

“ก็ช่างประไรมันสิ”

ฉันบอก

“ช่างไม่ได้ ฉันยังต้องมีอนาคต เราเลิกกันดีที่สุด”

“ดีสำหรับใคร”

“ดีสำหรับเธอไง”

“ดีอย่างไง”

สักพักฉันก็ถาม

“ดีตรงที่ฉันได้รักกับคนที่ฉันควรรักนะสิ อย่าเป็นมารขวางทางเดินของฉันอีกเลยนะ”

“ที่บ้านนายเขาสอนให้สงสารผู้หญิงที่รักนายหมดใจแล้วทิ้งไปอย่างไม่มีใยดีงั้นหรอ”

ฉันถามทั้งน้ำตา

“ใช่ เพราะเธอมันโง่ โง่มาก และฉันคิดว่า เธอมันก็เค่ทางผ่านของฉัน”

“นายมันเลวเนียยร์ นายใช้ฉันเป็นเครื่องมือ เครื่องทือที่ทำให้อันนากับพี่ภาสเขาเลิกกัน นายมันเลว”

“แล้วตอนนี้มีใครฟังเธอไหมล่ะ”

“มี”

“ใคร ใครเขาจะมาฟังเธอ”

“ถึงฉันจะเป็นลูกครึ่งลาว โคตรน่าสงสาร เรียนก็ไม่เก่งเหมือนนาย แต่ฉันก็มีหัวใจ มีพ่อแม่ที่รักฉันอยู่ ”

“แน่หรอว่าพอ่แม่รักเธอ ตอนนี้เขารู้ไปทั่วแล้วว่าเธอไม่ยอมให้ฉันคบกับอันนาไม่เว้นแม้แต่พ่อแม่เธอ”

“นายฟ้องเขา”

“ฉันก็แค่ขอคำปรึกษา”

น้ำตาฉันไหล แล้วชีวิตฉันล่ะเหลืออะไร นายขออะไรฉันก็ให้ ขอไอโฟนฉันก็อุตส่าห์ทำงานซื้อมาให้ อยากได้รองเท้าก็ซื้อให้ ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรอีกแล้ว เขาขอหมั้นฉัน ตอนนี้ฉันอยู่มอหก อีกสี่ปี อีกสี่ปีที่แนจะได้แต่งงาน ที่ผ่านมาเขาทำเป็นหวงฉัน ไม่ให้ใครมอง เขาทำลายฉันจนไม่เหลืออะไรเลยจริง วันนั้นฉันเดินเข้าห้างเซ็นทรัลเป็นครั้งสุดท้ายเพราะเงินหมด แต่สักพักก็มีแผ่นโปสเตอร์ติดไว้ มันเป็นใบประกาศรับสมัครฟรีของศิลปินหน้าใหม่ของวงการบันเทิงเกาหลี ฉันได้ไปลองทดสอบแข่งการเป็นศิลปินของเกาหลี ฟลุ๊คชัดๆฉันกลับผ่านแถมยังได้รู้จักกับหลานประธานยุน ยัยโคโค สะอีก นับแต่นั้นวงเราก็เริ่มดัง หนึ่งปีผ่านไป จูเนียร์ถูกย้ายมาที่เกาหลีเขาได้เข้าวงการบันเทิงครั้งแรกเพราะฉัน เพราะวงฉันต่างหาก รวมทั้งนิสะกีแฟนของรุ่นพี่ฮะนงด้วย วันนั้นมันเป็นวันคัดเลือกทีมงาน ซึ่งราชา-ราชินีต้องเป็นคนตัดสินเพื่อความสบายใจ ถูกต้อง และยุติธรรม พวกศิลปินวงอื่นๆก็ต้องมาด้วย

“ผู้ที่ผ่านรอบที่สามคือ นิสะกี จูเนียร์ แค่สองคนครับ”

ฉันที่นั่งดูอยู่ จูเนียร์ทำเป็นมองหน้าฉันยิ้มให้ด้วยทั้งทีเมื่อก่อนไม่มีแม้แต่คำพูดไม่ก็ความช่วยเหลือ

“เชิญแนะนำตัวเป็นภาษาของตนเอง”

ท่านประธานยุนบอก

“ผมชื่อนิสะกีครับ ผมเป็นคนไทย ผมเป็นลูกคนแรก ตอนนี้ก็กำลังเรียนปริญญาตรีที่สถาบันการดนตรีครับ”

“My name is JUNIOA I’m Studying in m 6 in schoolthailand same daowding”

“แกกับหนุ่มหล่อนั้นรู้จักกันหรอ”

โคโคถาม หล่อแค่หน้าตาเท่านั้นแหละใจเลวมาก

“รู้สิ เพื่อนร่วมห้อง”

ฉันบอก และมันจะเป็นแบบนี้ต่อไป ส่วนเรื่องที่ว่าเขาเป็นแฟนฉันในปัจจุบันคือ เขาสร้างข่าวให้เรตติ่งตัวเอง เหมือนอดีต ฉันนอนงบนริมชายหาดอย่างไม่หันแลดูใคร

“เฮ้อ”

“ถอนหายใจหนึ่งครั้งอายุสั้นนะครับ”

ชายคนหนึ่งบอก

“สั้นก็ดีสิค่ะ”

“ทำไม”

 ฉันหันไปทางคนที่ถาม ตายล่ะฉันนอนทับเขาตอนไหนเนี่ย

“ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

ฉันลุกขึ้น เขาก็ลุกตาม

“ผมชื่อ ไกค์นะครับ”

“ค่ะ”

“คุณยังไม่ได้แนะนำตัวเลย”

“ดาวเด่น เรียก เด่นคุงก็ได้ครับ”

“เด่นคุง”

“ค่ะ ใครๆก็เรียกฉันอย่างนั้น”

ฉันบอก

“คุณมีเรื่องไม่สบายใจหรอครับ”

“ก็นิดหน่อยนะค่ะ”

 

“เรามาเล่าสู่กันฟังดีไหมครับ”

…………………………………………………………………………………..

“เรื่องของฉันมันฟังดูน่าสนใจมากเลยหรอค่ะ”

ฉันถามขณะที่ฟังเสียงหัวเราะของเขา

“มนุษย์นี่แปลกนะครับ เขาไม่รักก็ทุกข์ รักก็ทุกข์”

“ถ้าเป็นฉันเลือกไม่รักยังดีกว่าค่ะจะได้ไม่ทุกข์”

“แล้วคุณลืมเขาได้หรอ”

“ไม่ได้ก็ต้องได้ค่ะ”

“งั้นมาฟังเรื่องผมดีกว่า”

…………………………………………………………………………………

“จริงหรอค่ะที่พี่ชายฝาแฝดคุณแอบเอาชื่อคุณไปลอกทุกคนจนคนอื่นมองว่าคุณเลว”

“ครับ บางที่มันก็ยากนะครับที่ต้องมาเจอแบบนี้”

“แล้วพ่อแม่คุณทำไง”

“ท่านตายตั้งแต่เราเด็กๆ”

“น่าสงสารจัง”

“ผมดีใจนะที่คุณเข้าใจ”

“ฉันก็ดีใจที่คุณ…………”

อะไรบางอย่างทำให้ฉันสลบ ทำไมมันง่วงนอนแบบนี้เนี่ยนะ

ภายในบ้านพักริมทะเล

“เซียๆ”

เสียงใครบางคนเรียกฉัน

“ทำไมหรอ”

ฉันถามก่อนที่จะลุกขึ้น

“เด่นคุงหาย”

“หืมเด่นคุงนะหรอ คงจะไปหาจูเนียร์ล่ะมั้ง”

“ฉันว่าไม่น่าใช่น่ะ ปกติมันจะเอาโทรศัพท์ เอาไอแพด เอารองเท้า เอารถไปแต่นี้ไม่ได้เอาอะไรไปเลย”

ฉันเพิ่งเคยเห็นโคโคเป็นห่วงเด่นคุงจะวันนี้วันแรกแหละ

“ห่วงเด่นคุงหรอ”

“เปล่าฉันก็แค่ตื่นมาแล้วไม่เจอขาของยัยนั้นทาบตัว”

“หรอ”

ฉันตอบก่อนที่จะตื่นขึ้นและเห็นอะไรบางอย่างสอดไว้ที่หมอน เอาอีกแล้วหรอ

   ถึงลูเซีย

นี่เด่นเองนะ เด่นไปเทียวเกาะกับเพื่อนเด่นนะ อีกเด่นกลับมืดๆหน่อยนะ

“นี่ไงฉันเจอแล้ว”

ฉันบอก

“ไหนๆ”

ฉันเอาพับจดหมายนี้ไปอีกทาง

“เด่นเขาไปเที่ยวกับเพื่อนเขา”

“ชายหรือหญิง”

“ไม่รู้ ฉันว่าแกดูยังไงๆยังไงนะเป็นห่วงเด่นก็บอกมาเถอะไม่มีใครว่าแกหรอ”

“ฉันเป็นห่วง เป็นห่วงกลัวว่าจูเนียร์จะเหงาเพราะไม่มีมัน”

“เรื่องหมอนั้นไม่หรอนะ”

ลูเซียบอก

“ทำไม”

 ภายในพระราชวังมืดไกค์ลาย ไกค์เดินมาหาหญิงสาวที่ยังคงนอนสลบอยู่บนเตียงนอน เขามิได้ทำอะไรหญิงสาวแม้แต่นิดเดียว

“คิดจะทำอะไรนะ”

เสียงหญิงสาวที่เข้ามาในห้องใหม่ถามพลางมองหญิงสาวที่นอนสลบ

“ก็แค่อยากทำความรู้จักเฉยๆ”

“ไลน์รู้เรื่องนี้หรือเปล่า”

“จะไปสนใจอะไรหมอนั้นล่ะวันๆเอาแต่เอาชื่อฉันไปหลอกผู้หญิงที่มันปล้ำ”

 ไกค์ มีพี่ชายฝาแฝดสุดเลวคนหนึ่งนามว่า ไลน์ เขาสร้างความเดือดร้อนให้เขาเป็นอย่างมากโดยการเที่ยวเอาชื่อของเขาไปบอกสาวๆที่เขาปล้ำ ทำให้ไกค์ต้องเสียหน้าเสียเงินให้กับสาวๆ ส่วนนี้ก็อีกคนซาร่า เธอไม่ได้โดนปล้ำแต่ถูกไลน์จับมาเป็นภรรยา เธอมีบุญสูงทำให้เขาทั้งสองแตะต้องเธอไม่ได้

“เธอชื่ออะไร”

“เด่นคุง”

ชายหนุ่มบอก จริงๆเขารู้ชื่อหญิงสาวมานานแล้ว ตั้งแต่เข้าวงการก็เพราะเจ้าพี่ชายฝาแฝดจอมวายร้ายที่ชอบหยิบนิตยาสารมนุษย์มาดูเขาพบหญิงสาว

“แล้วนี่จะทำไงกับเด่นคุง”

“เรื่องของฉัน”

ไกค์บอกก่อนที่จะเดินจากไป ซาร่ายืนมองดูหญิงสาวที่นอนสลบ เธอโชคดีที่คนที่มาพบเธอเป็นไกค์ไม่ใช่ไลน์ เพราะหากเป็นไลน์หญิงสาวอาจคลอดลูกในวันนี้เลยก็ได้

“เห็นเหตุการณ์แบบนี้แล้วคิดถึงอดีตจริง”

หญิงสาวบอก ถึงแม้ไลน์จะเป็นคนไม่ดี แต่ยังดีที่ไกค์ยังพอมีคุณงามความดีอยู่บ้าง

   พลบค่ำ ภายในโรงแรม ดาวเด่นตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ที่ชายหาด หญิงสาวตื่นขึ้นอย่างมึนงง

“มึดแล้วหรอเนี่ย”

หญิงสาวบอก สักพักโคโคก็วิ่งเข้ามาหาดาวเด่น

“เด่นคุง”

“หืม”

“ในที่สุดแกก็เกยตื้นกลับมาจนได้”

โคโคบอกก่อนที่จะพยุงเพื่อนสาวกลับบ้านพัก ซาร่าที่แอบมองดูทั้งสองอย่างชอบใจ

ความคิดเห็น