email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : this is my band

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 28

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 01:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
this is my band
แบบอักษร

วันต่อมา

 

 บริษัท King yun เป็นค่ายเพลงที่มีชื่อเสียงและทรงอิทธิพลอย่างมากในปัจจุบัน เพราะมีทั้งนักแต่งเพลง นักร้อง ที่ถูกใจวัยรุ่นและคนทั่วโลก บางคนถึงกับยอมมาทำงานที่บริษัทแห่งนี้เพื่อได้พบดารา ศิลปินที่ตนชอบ

บริษัทแห่งนี้ตั้งอยู่ในใจกลางกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ ทุกๆครั้งเวลามีประชุมท่านประธานบริษัทจะลงมาประชุมเองมากกว่าปล่อยให้ผู้จัดการดารา ศิลปินประชุมแทน

เอกลักษณ์ของค่ายเพลงอยู่ที่ ค่ายแห่งนี้มีราชินีเพลงอยู่ซึ่งพวกหล่อนไม่ได้อยู่ที่เกาหลี หากออกไปทำธุรแทนเขา ที่ไม่สามารถไปควบคุมได้

 

“ฉันคิดว่าพวกเราควรทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ King Yun อยู่รอดปลอดภัย”

 

ประธานยุนบอกก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

 

“ฮัลโหล”

 

“โคโค นี่พ่อเองนะลูก”

 

“ค่ะพ่อ”

 

“ได้ค่ะพ่อ”

 

โคโควางสายก่อนหันมาทางสาวๆทั้งห้าคน

ในบรรดาๆเพื่อนในวงมีหล่อนเพียงคนเดียวที่มีความเกี่ยวข้องกับบริษัทตรงที่ว่าเป็นบุตรสาวของประธานบริษัท หล่อนเดบิตเข้ามาในวงเพราะอยากร้องเพลง หล่อนฝึกร้องเพลงมาตั้งแต่จำความได้ เรียกว่าพอได้ยินเสียงดนตรีที่นั่นมีหล่อน โคโค

หล่อนไม่ชื่นชอบงานบริหารที่พ่อยื่นมาให้หากรู้ดีว่าสักวันแล้วหล่อนต้องมานั่งเก้าอี้แทนผู้เป็นบิดาที่จะยกทุกอย่างให้ลูกสาวคนเดียว และความทีเป็นบุตรสาวของเจ้าของค่าย แน่นอนว่าหล่อนต้องเป็นที่จับตามองของหลายๆคน

มีหลายครั้งที่ปาปารัสซี่พยายามเก็บภาพของหล่อนตามสถานที่ต่างๆมากกว่าเมมเบอร์คนอื่นๆ หากหล่อนชินแล้วและพร้อมที่จะเปิดเผยในทุกเรื่อง ที่เกี่ยวกับงาน

 

“สาวๆฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

 

ทุกคนหันมาฟังโคโค

 

“หมายความว่า KY ใกล้ปฎิวัติแล้วจริงๆหรอ”

 

“ใช่ พ่อฉันบอกว่า ตอนนี้เหล่าศิลปินห่วงชื่อเสียงจนยกเลิกเหลือแต่พวกเราที่พ่อฉันไม่ได้เปิดตัวแค่สองวง”

 

“งั้นเราก็แข่งกับบริษัทอื่นสิ ให้มันรู้ว่าย้ายวงย้ายได้ แต่ย้ายความดีนะไม่ได้ ให้มันเห็นว่าเราที่หนึ่ง”ฮะนงบอก

 

“ใช่ King Girls สู้ตายเว้ย ”รินะบอก

 

“ไม่ใช่สู้ตาย King Girl รวมกันเป็นหนึ่งเดียว”

 

แล้วทุกๆคนก็จับมือกัน หนึ่งเดือนผ่านไป

 

พวกเราทั้งหกคนใช้เวลาว่างในการเตรียมตัวการแข่ง Koren  Dancing 2015

 

“ดาวเด่น แกดูอะไรนะ”

 

“กำลังดูรูปพวกเราไง”

 

“รูปอะไร”

 

 โคโคถามขึ้น ทุกๆคนที่แยกกันอยู่รวมกันอีกครั้ง

 

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ ฮะนงค่ะ

 

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ ลูเซียค่ะ

 

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ รินะค่ะ

 

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ โคโค ค่ะ

 

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ ดาวเด่นค่ะ”

 

 คลิปนี้เปิดขึ้นทุกคนมองมันด้วยร้องไห้ด้วย เพราะคลิปนี้เป็นคลิปที่ทุกคนประกวดแข่งร้องเพลงเป็นศิลปินให้กับประธานยุนโดยที่ไม่มีใครรู้นอกจากกรรมการเท่านั้น   จุดเริ่มต้นของศิลปินเริ่มต้นที่นั้น ตอนที่พวกเราทุกคนเพิ่งจะสิบหก สิบเจ็ด

 

“แล้วเราจะเอาไงดีล่ะ พี่โนริก็อยู่กับมนุษย์แล้วพี่ลูเซียไข่มุกก็หาย”

 

“ฉันขอโทษนะที่ทำให้ทุกคนลำบาก”

 

“ไม่เป็นไร ลูเซีย ไข่มุกลูเซียนะหาไม่ยากหรอ เดียวก็เจอ”

 

“แกนั้นมันเด็กที่ฉันเจอว่าแต่เดินมากับใครนะ”

 

“พี่สาวค่ะ”

 

“จ๊ะ”

 

“โคโคเล่าให้ผมฟังว่าคุณช่วยเธอจากเด็กนิสัยไม่ดี”

 

“ค่ะ”

 

“พ่อค่ะ พี่สาวเขาเสียงคีย์สูงค่ะ”

 

อะไรคือคียสูง

 

“จริงหรอ”

 

“งั้นผมขอเชิญพวกเธอทั้งสี่คนไปที่บ้านพักผมชั่วคราวนะครับ”

 

 ภายในบ้านพักของประธานยุน

 

ประธานยุนเล่นเปียโนขึ้นเพลงนึก เพลงนี้พวกเรารู้จักกันดี

 

“For all those you stood by me

 

For……………………………………………………………………..”

 

 พวกเราประสานเสียงร้องเพลงนี้ ฉันชอบเพลงมากๆ ฉันกับลูเซียเราชอบเพลงคลาสสิก แบบนี้เป็นต้น

 

“คีย์สูงจริงๆ ฉันอยากให้พวกเธอสี่คนไปลองออดิชั่นกับที่นี้ ถ้าเธอไปได้ เธอคงรู้จักเซ็นทรัลใช่ไหม”

 

 “เซ็นทรัล คือ………………………”

 

“ห้างไง”

 

รินะบอก

 

“ถ้าอยากไปเดี๋ยวฉันพาไป”

 

นี่เป็นครั้งเรกที่รินะช่วยพวกเรา

 

ภายในเซ็นทรัล ว่าแต่ถ้าจะใหญ่แบบนี้แล้วชี้นไหน

 

“แกชั้นไหนล่ะ”

 

“ถ้าเป็นพวกมิวสิค สมัครอะไรพวกนี้น่าจะเป็นชั้นสี่”

 

“ใครก็ได้พาฉันออกไปจากไอ้ลิฟต์นี่ที”ลูเซียบอก

 

ฉันเพิ่งนึกได้ลูเซียฉันกลัวความสูง

 

“ไม่ต้องกลัวน่าลูเซียมันก็แค่ขึ้นๆลงๆ”

 

“เหมือนที่แกแกล้งฉันใช่ไหมล่ะ”

 

ลูเซียทำหน้าค้อนใส่ฮะนง เมื่อคิดถึงเรื่องที่ฮะนงหลอกตนตอนที่ขึ้นมาบนพื้นโลกเป็นครั้งแรก

 

“แก ไอ้นี่เขาเรียกว่าอะไรนะ”

 

“สวนสนุกไง”

 

“รู้ว่าสวนสนุกแต่ไอ้ตึกสูงๆนี่คือ”

 

“อ่อ tower ”

 

“มันคือ ตึกนางฟ้า”

 

 หือ ตอนนั้นฉันเชื่อเธอเสียใจเป็นบ้า

 

“ถึงคิวแล้ว”

 

พวกเราสี่คนนั่งกัน ทำไมเขาต้องมีเข็มขัดนิรภัยด้วยนะ ฉันบอกก่อนรัดเข็มขัดที่ท้อง ก่อนที่มันจะเหวี่ยงไปชั้นบนบ้างชั้นล่างบ้าง ยัยฮะนงเธอแกล้งฉัน

 

“อันนั้นมันของเล่น ในของจริงไม่มีหรอ”

 

“จร้า”

 

 พอถึงชั้นที่สี่ ฉันแทบกระอัดเลือดเพราะฉันเกลียดที่สุดคือ ลิฟต์และบันไดเลื่อน

 

“เร็วๆรีบไปเร็วๆ”

 

 ฉันไปถึงปุ๊บ พวกเราก็แยกย้ายกันตามความถนัด แต่สุดท้าย

 

“แก ผลออกแล้ว”

 

“ทางเราได้จัดอันดับให้ท่านเรียบร้อยแล้ว เราต้องขอขอบคุณทุกคนมากๆนะครับ สำหรับผู้มีรายชื่ดังนี้อยู่กับเราก่อนนะครับ ฮะนง โคโค ดาวเด่น รินะ ลูเซีย แล้วก็มู่หลาน”

 

 หลังจบการประกาศผล พวกเราทั้งสี่โดยเรียกพร้อมกับหญิงสาวอีกสองคน

 

“สวัสดีทุกๆคน”

 

ประธานบอก

 

“สวัสดีค่ะ”

 

“การร้องของพวกเธอใช่ได้เต้นด้วย ”

 

เขาบอกพลางมองไปที่รินะ

 

“งานแข่งครั้งนี้ฉันเอาไว้เลือกาชาและราชินีของวงดนตรีเกาหลีของบริษัทฉัน ซึ่งพวกเธอคือราชินีของวงดนตรี ส่นราชาคือฉันเลือกไปแล้ว ฟังนะทุกๆคน หน้าที่ของพวกเธอมีอยู่สามข้อ ถ้าทำได้ ฉันว่าเธออยู่รอดแน่ๆ ข้อแรกพวกเธอต้องคอยจับตาดูศิลปินมาที่ทำผิดแล้วมารายงานฉันทุกสัปดาห์ ข้อสองพวกเธอในฐานะที่ใหญ่ที่สุดในศิลปินผู้หญิงจะต้องทำลายสถิติทุกการแสดงเพื่อให้เป็นที่รักของบริษัทและประชาชน ข้อที่สามกรุณาอย่ามีแฟนเร็วและถ้ามีแฟนกรุณาแยกแยะความสำคัญและแจ้งต้นสังกัดด้วยนะ”

 

ประธานยุนบอก

 

“King Girl คือชีวิตของฉัน ”

 

“พวกเราด้วย”

 

 ทั้งหกคนกอดกัน ด้วยความผูกพันที่เป็นเพื่อนกันมานาน 10 กว่าปี

ความคิดเห็น