email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตามหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 45

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 01:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตามหา
แบบอักษร

 

“การเรียนของฉันนะหรอค่ะ”มู่หลานบอกก่อนที่จะคิดถึงคาบเรียนวิชาคณิตศาสตร์

 

“นี่เธอทำอะไรของเธอนะ ทำบ้าอะไร”เพื่อนในห้องบอกมู่หลาน

 

“ฉันขอโทษ”มู่หลานบอก

 

 พอผ่านชั่วโมงว่างไปมู่หลานก็นอนพักอยู่ในห้องสมุดของโรงเรียน

 

ภายในห้องเรียนวิทยาศาสตร์

 

“วันนี้ห้องเราขาดใครไหม”หมอคนหนึ่งถาม

 

เขาคือ  นายแพทย์ปฐพี สัตว์แพทย์หนุ่มที่มีใจรักสัตว์ป่า

 

“ไม่มีค่ะ”นักเรียนคนหนึ่งบอก

 

“แล้วเก้าอี้ที่ว่างนั้นล่ะ”สัตว์แพทย์ถาม

 

“อ่อ สงสัยยัยมู่หลานโดดเรียนค่ะ”นักเรียนหญิงคนหนึ่งบอก

 

“อ้าวล่ะ วันนี้ครูจะสอนเรื่องอนุรักษ์สัตว์ป่า ก่อนที่ครูจะสอนครูมีธุระต้องจัดการครูขอให้พวกเธอทุกคนเขียนวิธีการอนุรักษ์สัตว์ป่ามาคนละสี่ข้อ เดี๋ยวครูมา”ชายหนุ่มบอกก่อนที่จะเดินอกไปนอกห้อง

 

 จริงๆเขาไม่ได้มีธุรอะไรหรอนะ แต่แค่อยากเจอหน้าเด็กนักเรียนหญิงที่ชื่อมู่หลานที่โดดเรียนวิชาเขา

 

“เธอคือใครกันแน่มู่หลาน”เขาบอก

 

 ขณะที่กำลังตามหาเขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งร้องไห้อยู่ที่หน้าห้องสมุด เขาจึงเดินไปถามด้วยความเป็นห่วง

 

“หนูเป็นอะไรรึเปล่า”เขาถาม

 

 สักพักเด็กคนนั้นหันหน้ามามองเขา ชายหนุ่มองหน้าหญิงสาวอย่างไม่น่าเชื่อ เธอหน้าตาคล้ายผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารู้จัก

 

 ย้อนกลับไปตอนที่เพอะสกายอะควาเรียมโดนพวกไกค์โจมตี

 

“나는 그것을 위해 죽을แม่ต้องตายเพราะมัน”มู่หลานบอก

 

“의식은 불운이 될 것입니다.จากงานมงคลกลายเป็นอัปมงคลไปได้”รินะบอก

 

“나는 우리 셋은 인간 세계에 갈 것을 지금 시간 생각합니다. ฉันว่ามันถึงเวลาแล้วล่ะที่พวกเราสามคนจะไปโลกมนุษย์”ลูเซียบอก

 

“하지만 내 어머니는 세상이 위험하다 가르쳤다.แต่แม่ฉันสอนว่าโลกมนุษย์มันอันตราย”มู่หลานบอก

 

“우리는 김을 찾을 필요 그 전에 그들은 진주와 김을 가지 않을 것이다. เราต้องตามหาโนริ ก่อนที่พวกมันจะหาไข่มุกและโนริเจอ ไปกัน”ลูเซียบอก

 

ฮะนง และคนอื่นๆตามไปด้วย

 

ภายในริมชายหาดพวกเราสี่คนขึ้นฝั่งมา หางขอเราเปลี่ยนเป็นขา แต่ไม่ได้พิเศษเท่าไหร่เพราะพวกเราก็เคยไปเยี่ยมบ้านของฮะนงที่อยู่บนบก

 

“우리는 "옷을 찾아야한다เราควรหาเสื้อผ้าใส่”รินะบอกก่อนชี้ไปยังป้ายร้านขายเสื้อผ้าตรงด้านบน

 

“그럼 우리가 할 건가요แล้วเราจะไปอย่างไง”มู่หลานบอก

 

“………….”รินะไม่บอกก่อนที่จะเดินด้วยเสื้อกระโปรงที่ทำจากผ้าบางๆที่ท่านอะควาระจิน่าประทานให้ ไปหยิบของบางอย่าง

 

“무엇인가มันคืออะไรนะ”มู่หลานถาม

 

“มนุษย์เรียกมันว่ากระเป๋าใส่เงิน เงินที่เราจะนำไปแลกกับเสื้อนั้นไง”รินะบอก

 

ก่อนจะเดินไปกับเพื่อนๆทั้งสี่

 

ภายในร้านเสื้อ

 

“왜이 셔츠 나에게 꽤 인간이다. ทำไมเสื้อมนุษย์ถึงได้สวยขนาดนี้เนี่ย”ฮะนงบอกขณะที่ใส่ชุดสายเดี่ยวสีฟ้า ผมที่ยาวถูกปล่อยลงมาก

 

“네, 거의 이상 세계ใช่ สวยกว่าโลกเราอีก”มู่หลานบอก

 

“우리는 김 의해 분산되어야한다. เราควรแยกย้ายกันตามหาโนริ”ลูเซียบอก

 

พวกเราถูกจับแยกเป็นสองกลุ่มไดแก่ กลุ่มสาหร่ายประกอบไปด้วย ฮะนง และมู่หลาน กลุ่มปลาดาวคือ ฉัน รินะ

 

“우리는 어디에서 찾을 수 있습니까เราจะหาจากที่ไหนดี” ฉันถาม

 

เมื่อหันไปพบว่ารินะหายไป ฉันไม่เคยมาโลกมนุษย์แย่ละสิ ฉันต้องหลงแน่นอนเลย

 

“ช่วยด้วย ช่วยด้วยคนตกน้ำ”

 

ฉันไม่รู้หรอนะมันแปลว่าอะไรฉันพูดได้แค่เกาหลีอย่างเดียวตอนนั้นนะ ฉันเดินออกไปดูพบว่าคนจมน้ำ ฉันเพิ่งเข้าใจไง ฉันโดดลงทะเลเพื่อช่วยคนตกน้ำ ก่อนที่จะพาเขามาที่โขกหินที่ๆพอจะหลบผู้คนได้ เพราะหางเงือกของฉันโผล่มานะสิ

 

“내가 좋아하는 소원,이 마을에 아주 좋은 아니에요. เอาไงดีล่ะเนี่ย ฉันก็ไม่เก่งเรื่องนี้สะด้วย”ฉันบอก

 

งั้นลองถอดไข่มุกให้เขาดูละกันเผื่อจะได้ เมื่อแสงไข่มุกช่วยชายหนุ่มจนเขาสำลักน้ำ ฉันกำลังจะเก็บไข่มุก ทว่า

 

“루시우스ลูเซีย”

 

นั้นมันเสียงรินะนี่ ป่านนี้คงตามหาฉันแย่เลย ฉันจึงตัดสินใจเช็ดขาให้แห้งก่อนที่วิ่งไปหารินะ โดยมี่ได้มองดูไข่มุกที่วางอยู่กับชายหนุ่มที่นอนสำลักน้ำอยู่

 

“계속 함께 사라 생각합니다. คิดว่าหายไปไหน ไปหากันต่อเถอะ”รินะบอก

 

ฉันไม่ตอบก่อนเดินตามรินะไป

 

 ทางด้านฮะนงกำลังเดินตามหาโนริกับมู่หลาน ฮะนงเกิดอาการปวดท้อง เห็นห้องน้ำด้านหนน้าพอดีจึงบอกมู่หลานว่า

 

“私はその前にトイレに行ってきましたฉันขอเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม”ฮะนงบอกเป็นภาษญี่ปุ่น

 

 เพราะเธอเป็นนางเงือกลูกครึ่งเกาหลีออสเตเรีย แถมพ่อของเธอก่อนที่จะมาเป็นพ่อมดของนางเงือกก็เคยเป็นนักการฑูตที่ญี่ปุ่น เขาเลยสอนฉันให้พูดญี่ปุ่น มู่หลานจึงติดรางแหต้องเรียนญี่ปุ่นกับฉัน

 

“私はその前にトイレに行ってきましたงั้นฉันรอพี่อยู่ที่หน้าห้องน้ำนะ”มู่หลานบอก

 

 ฮะนงพยักหน้าก่อนเข้าห้องน้ำ มู่หลานที่กำลังยืนรอฮะนงเห็นผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาคล้ายเธอเดินมาข้างหน้า

 

“それはここに海苔だนั้นมันพี่โนรินี่”ฉันบอกก่อนที่จะเดินตามหญิงสาวคนนั้นไปโดยไม่รอพี่ฮะนง

 

“ขโมย ขโมยจับขโมย”ชายคนหนึ่งบอก

 

ชายคนหนึ่งเดินตัดหน้าฉัน ฉันเกือบล้มทว่า

 

หมับ

 

“ระวังหน่อยสิ”ชายคนหนึ่งบอก

 

“プリンスเจ้าชาย”ฉันบอก

 

“คนต่างชาติ ”เขาบอกก่อนที่จะจากไป

 

 ฉันมองตามเขาด้วยความรัก อาจเป็นเพราะเขาเป็นรักแรกที่พุ่งเข้ามาช่วยฉันไม่ให้ล้มก็ได้ ฉันเหม้ออยู่สักพักก็ได้ยินเสียงพี่ฮะนง

 

“私は、誰も傷つけと思うคิดว่าจะทำร้ายใครก็ได้ไง”ฮะนงบอก

 

“ยัยอสรพิษมานี่นะ ยังไงฉันก็ต้องจัดการแกแกแย่งแฟนฉัน”หญิงอีกคนบอกดึงผู้หญิงอีกคนที่อยู่ข้างฉันอย่าเต็มแรงจนฉันล้มลงพื้น

 

“それはあまりにも多くのだろうมันจะมากเกินไปแล้วนะ”ฉันบอกลุกขึ้นและดึงผู้หญิงที่กำลังถูกยัยผู้หญิงใจร้ายตบ

 

“อย่ามาเสือกได้ไหมเรื่องชาวบ้าน”เธอบอก แต่ฉันไม่รู้เรื่อง ฉันพาผู้หญิงคนนั้นเดินออกไป บังเอิญไหล่ไปกระแทกกับผู้หญิงใจร้ายจนเซล้มลงไป

 

“นี่ เธอ”นั้นคือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ความหมายแต่ก็พอรู้ว่ายัยนั้นคงโกรธฉันไม่ใช่น้อย

 

“หยุดนะเว”

 

ผู้ชายอีกคนที่เดินตามมาได้แต่หัวเสียเพราะแต่ละคนต่างฟังกันไม่รู้เรื่อง

 

“เอชิ”เวบอก

 

“กลับบ้านกันเถอะ คุณแม่ผมรอคุณอยู่”เขาบอก

 

 ตอนแรกฉันไม่รู้หรอว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แต่ที่ฉันรู้คือ พอเขาพูดจบ ยัยอสรพิษก็เดินจากหญิงสาวอีกคนที่อยู่ข้างหลังฉัน หรือจะเรียกให้ถูกคือน้องเขาหลบภัยมานั้นแหละ

 

“ไม่เป็นไรนะ”ฉันถามเป็นภาษาญี่ปุ่น

 

“ไม่เป็นไรค่ะ”น้องเขาตอบฉัน

 

“เธอพูดญี่ปุ่นเป็นหรอ”ฉันถาม

 

“นิดๆค่ะ”น้องตอบ

 

“เธอมาจากที่ไหน”ฉันถาม

 

“ฉันมาจากกรุงโซลค่ะ”น้องบอก

 

“เกาหลีนี้ มาทำอะไรที่อ่อ ที่”ฉันถามแต่นึกชื่อประเทศๆไม่ออกเพราะบลูอะควาเรียมของฉันอยู่เกาหลีซึ่งห่างจากที่นี้มาก

 

“ไทยค่ะ”น้องตอบฉัน

 

“นั้นแหละไทย”

 

“คือ ฉันมาที่นี้พร้อมคุณพ่อค่ะ”น้องตอบฉัน

 

“อ่อ”ฉันตอบ

 

“แล้วทำไมถึงโดนยัยบ้านั้นตบล่ะ”

 

“ไม่รู้ค่ะหนูแค่ถามทาง”

 

  ทางด้านมู่หลานเมื่อเจ้าชายในฝันไป เธอก็เพิ่งนึกได้ว่า

 

“ตายจริงฉันลืมพี่ฮะนงได้ไงเนี่ย”ฉันบอกก่อนที่จะเดินออกตามหาฮะนง

 

การเรียนรู้

สวัสดีค่ะ กลับมาพบกันอีกครั้งใน ความลับของซุปตาร์เกาหลี ชาวเงือกทุกคนล้วนมีสิ่งที่ตนเองอยากหรือใฝ่ฝัน โดยเฉพาะในสิ่งที่อยากเรียนรู้ นางเงือกเป็นพวกอยากรู้อยากลอง เพราะฉะนั้นเมื่อเจออะไรที่ถูกใจหรือสนใจ อยากรู้แล้วก็จะไม่ปล่อยสิ่งนั้นไปง่ายๆเเน่นอนค่ะ

ความคิดเห็น