facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 ใครบอกว่าป๋าไม่รู้ 100% NC

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 ใครบอกว่าป๋าไม่รู้ 100% NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2564 04:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 ใครบอกว่าป๋าไม่รู้ 100% NC
แบบอักษร

10  

ใครบอกว่าป๋าไม่รู้ 

 

ตระกองกอดกันอยู่อย่างนั้นสักพักจนอารมณ์ต้นน้ำกลับมาเป็นปกติดีอีกครั้ง คุณป๋าถึงได้เปิดปากถามถึงความเป็นไปของวันนี้เหมือนอย่างที่เคยถามทุกวันหลังเขากลับมาจากทำงาน 

"ไปไหนกับพีระมาบ้าง" 

"กินมื้อเย็นที่ร้านติ่มซำ แวะซื้อชานมแล้วก็กลับครับ ไม่ได้ทำอะไรไม่ดี" คนในอ้อมกอดไถหัวทุยกับแผ่นอกคุณป๋า เส้นผมเล็กละเอียดไหวตามแรงขยับ ดีเหลือเกินที่ได้กลับมาอยู่ตรงนี้ ต้นน้ำไม่ชอบทะเลาะกับป๋าเลย ใจมันทรมานเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ให้ได้ 

คุณป๋าเองก็ชอบสัมผัสนุ่มนิ่มของเจ้าตัวเล็กเช่นเดียวกัน ร่างบางมีเนื้อหนังพอเหมาะกำลังน่ามันเขี้ยว บีบจับตรงไหนก็สบายมือ แรงกระชับจึงมากขึ้นตามไปด้วย มดคันไฟนับพันนับหมื่นตัวก่อนหน้าอันตรธานหายไปหมดสิ้น 

"ออกไปตั้งแต่กี่โมง" 

"หลังจากป๋าส่งข้อความมาสักครู่ก็ออกไปครับ อยู่ด้วยกันไม่นานหรอก แล้วก็ไม่ได้อยู่สองต่อสองด้วย เขา....เล่าเรื่องเกล้าให้ผมฟัง" ต้นน้ำตัดสินใจบอกคุณป๋าถึงเหตุผลที่เขาไม่เป็นกระต่ายน้อยเชื่องๆ เหมือนทุกที 

"เล่าว่ายังไง" ในที่สุดภูผาก็รู้ตัวการที่ทำให้กระต่ายน้อยของเขาพยศแล้ว ตาคมดุวาววับขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจางหายไป เวลานั้นพีระที่พักอยู่ในโรงแรมเดียวกันเกิดร้อนๆ หนาวๆ แผ่นหลังขึ้นมาอย่างไรชอบกล 

"ถามผมว่าเคยเจอเกล้าหรือเปล่า เขาเป็นคนที่ป๋าไว้ใจมากถึงขนาดยอมมอบบริษัทที่นี่ให้ดูแล แล้วก็บอกด้วยว่าป๋าปั้นเขามาเองกับมือ แต่ตอนนั้นผมไม่ทันได้คิดอะไร รู้ว่าป๋าต้องมีลูกน้องในปกครองเยอะแน่ๆ จนกระทั่งเห็นเขาลงมาจากรถพร้อมป๋า แล้วป๋าก็ยังดุผมต่อหน้าเขาอีก" 

ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนแผ่นหลังเล็กเบาๆ เป็นการปลอบโยน ภูผาเคยชินกับการแยกโลกของงานกับโลกของต้นน้ำออกจากกันอย่างสิ้นเชิง เวลานี้เป็นเขาที่ทำลายเส้นคู่ขนานลงก็เลยลืมคิดถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ บางอย่างไป กลายเป็นพีระทำหน้าที่แทน 

อย่างไรอยู่โรงแรมเดียวกันก็คงได้บังเอิญเจอกันเข้าสักวัน แต่ภูผาไม่ทันคิดว่าจะเจอในสถานการณ์แบบนี้ 

"โกรธฉันมากเลยหรือ" 

คนในอ้อมกอดเงยใบหน้าขึ้นมอง คุณป๋าจึงก้มลงเพื่อผสานสายตากับกระต่ายน้อย เป็นแก้วตานี้ที่สะกดเขาไว้ตั้งแต่แรกเจอ รอบกายห้อมล้อมไว้ด้วยเสน่ห์ดึงดูด ในเวลานั้นยังคงแฝงไว้ด้วยแววเย่อหยิ่งทระนง ไหล่เหยียดตรงคอตั้ง ปรายตามองผู้อื่นด้วยหางตา ทั้งที่เป็นแค่โฮสตัวเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น แต่ภูผาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเพราะท่าทางอวดดีนั่นละ ถึงทำให้เขาสนใจ จนเจ้าตัวกลายมาเป็นกระต่ายน้อยเชื่องๆ อยู่ในอ้อมกอดเขาตอนนี้ 

"เปล่าครับ แค่น้อยใจ" ....แล้วก็กลัว และดูเหมือนอย่างหลังจะมากกว่า 

"งั้นทำยังไงดี" 

เสียงถามคราวนี้ทั้งทุ้มต่ำแหบพร่า แสดงความปรารถนาออกมาชัดเจน ตั้งแต่เห็นกระต่ายน้อยของตัวเองยืนข้างคนอื่น คุณป๋าก็อยากตีตราแสดงความเป็นเจ้าของอยู่นานแล้ว 

มุมปากเล็กยกรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู ยกสองแขนขึ้นคล้องคอคุณป๋า ตาหงส์กลับมาเปล่งประกายเย้ายวน 

"ป๋าปลอบๆ ผมหน่อย" 

ปลอบๆ ที่ว่าต้องทำแบบไหน คงไม่ต้องอธิบายกระมัง 

 

อากาศภายนอกอุณหภูมิลดต่ำลง ส่วนในห้องพักหรูเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานหนัก แต่กลับไม่สามารถดับไอร้อนจากผิวกายระอุร้อนยามแนบสัมผัสกันได้เลย 

สองร่างเบียดแนบชิดคลอเคล้าบนเตียงนุ่ม เสื้อไหมพรมตัวโคร่งของต้นน้ำถูกคุณป๋ากำจัดออกไปนานแล้ว เผยผิวกายขาวผ่องเนียนใสส่งให้ตุ่มไตสีชมพูลอยเด่น ร่างเล็กคร่อมทับอยู่บนหน้าตักคุณป๋า กลีบปากบางถูกกลืนกินด้วยความเร่าร้อน ลิ้นสากกวาดต้อนดุดันเสียจนกระต่ายน้อยระทดระทวย แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยหอบหายใจหนัก มือใหญ่สองข้างของคุณป๋าบีบขยำสะโพกเล็กเต็มกำมือ 

ต้นน้ำเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าคุณป๋ากำลังปลอบ หรือกำลังทำโทษเขาอยู่กันแน่ 

พื้นที่ใดที่ริมฝีปากร้อนลากผ่านราวกับเปลวไฟแผดเผา ผิวกายขาวขึ้นสีแดงเรื่อไวความรู้สึกไปหมดทุกส่วน เสียงหวานครางหวีดหวิวเมื่อเม็ดมะยมเล็กถูกคุณป๋ากลืนกิน ลิ้นสากตวัดเลียออกแรงดูดดึงจนแผ่นอกบางแอ่นเร่า มือเล็กบีบคลึงอยู่แถวท้ายทอยคุณป๋าใบหน้าหงายเลิก บดเบียดสะโพกกลมกลึงเข้าหาร่างกายแข็งแรงอย่างไม่รู้ตัว 

เวลานี้เท่านั้นที่ต้นน้ำครอบครองคุณป๋าได้อย่างสมบูรณ์ 

ฝ่ามือเล็กถอยกลับมาเพื่อออกแรงดันคุณป๋าให้เอนราบเพื่อเป็นฝ่ายรุกบ้าง แต่กลับถูกดักทางได้และเป็นฝ่ายถูกดันลงกับผืนเตียงแทน 

เพราะเสื้อผ้าทุกชิ้นบนตัวถูกคุณป๋ากำจัดออกไปหมดแล้ว ยามเมื่อคุณป๋าก้มต่ำลงมาด้านล่างต้นน้ำก็รู้ได้ทันทีว่าคุณป๋าจะทำอะไร 

เฮือก!  

ลมหายใจสะดุดเมื่อส่วนอ่อนไหวถูกครอบครองด้วยโพรงปากร้อนของคุณป๋า ความสุขสมมากเกินกว่าจะพรรณนาออกมาเป็นคำพูด มันทั้งตื่นตกใจทั้งยินดี คุณป๋ากำลังปลอบๆ เขาอย่างที่ว่าจริงๆ! 

น้อยครั้งนักที่ต้นน้ำจะยอมให้คุณป๋าทำอย่างตอนนี้ เพราะแทบทุกครั้งเป็นต้นน้ำปรนนิบัติดูแลคุณป๋าไม่ขาดตกบกพร่อง เวลานี้ที่ถูกความอุ่นร้อนโอบรัดจนร่างกายสั่นไหว หัวสมองก็พลันขาวโพลนแล้ว 

"....ป๋า ป๋า" 

ปากเล็กทำได้เพียงพร่ำเรียกชื่อที่มีเพียงเขาได้รับอภิสิทธิ์พิเศษ เคล้าเสียงครวญแหบพร่าปนสะอื้น คลื่นอารมณ์สาดซัดโถมกระหน่ำไปทั่วร่างด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะมาขมวดเป็นปมแน่นอยู่ที่ส่วนอ่อนไหว ลมหายใจเข้าออกอยู่กับจังหวะของคุณป๋า 

ริมฝีปากครอบครองเขาขยับด้วยความชำนาญ ฟันคนไม่ขูดต้นน้ำให้เจ็บสักนิด ลิ้นสากตวัดช่วยยามเคลื่อนมาถึงส่วนปลาย ทำให้ต้นน้ำไม่สามารถควบคุมความอดกลั้นของตัวเองได้แล้ว 

"อื้อ! ป๋าปล่อย จะ...จะเสร็จ แล้ว" 

แต่คุณป๋าไม่ยอมปล่อยตามที่ขอ กลับยิ่งเร่งจังหวะเสียจนต้นน้ำบิดกายแอ่นเร่า เผลอเด้งสะโพกตอบรับ ประสาทสัมผัสทุกส่วนถูกบีบคั้นจนระเบิดอารมณ์ฉีดพ่นออกมาเป็นจำนวนมาก ซึ่งคุณป๋ารับเอาไว้ทุกหยาดหยด และเพราะความตกใจจึงรีบดึงตัวออก ของเหลวขาวขุ่นที่ยังคงไหลรินจึงเลอะมุมปากคุณป๋าโดยไม่ทันตั้งตัว ต้นน้ำผวารีบคว้ากระดาษทิชชูบนหัวเตียงมาเช็ดให้ 

"คายออกมาเร็วครับ อย่ากลืนนะ" ด้วยกลัวว่าจะส่งผลไม่ดีต่อสุขภาพจึงเร่งให้คุณป๋าคาย ทั้งที่ลมหายใจตัวเองยังไม่คงที่ดีด้วยซ้ำ ตรงนั้นยังคงสั่นระริกเพราะเพิ่งปลดปล่อย 

นอกจากคุณป๋าไม่คายแล้วยังดันต้นน้ำนอนราบกลับไปตามเดิม ขาเรียวขาวถูกจับแยกออกกว้าง เปิดเผยจีบสีสวยปิดสนิทสีชมพูระเรื่อ คราวนี้ต้นน้ำรู้แล้วว่าคุณป๋ารีดเร้นเขาทุกหยาดหยดเพื่ออะไร 

"อื้อ!! " 

ป๋ากำลังเลียตรงนั้น!! ของเหลวขาวขุ่นถูกป้ายด้วยลิ้นแทนโลชันหล่อลื่น คุณป๋ากำลังทำให้ต้นน้ำช็อกยิ่งกว่าเดิม ในเมื่อป๋าไม่เคย! 

และต้นน้ำก็ไม่เคยคิดที่จะให้ป๋าทำ! 

นิ้วมือและส่วนนั้นของคุณป๋าแตกต่างจากปากมากนัก ความอ่อนไหวมันคนละเรื่องกันเลย 

หางตาหงส์แดงเรื่อด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก้อนสะอื้นจุกแน่นอยู่ในอก แต่ไม่ใช่เพราะความเศร้า คุณป๋ากำลังทำให้ต้นน้ำเคยตัวอีกแล้ว วันนี้ทุกอย่างเกินความคาดหมายจนโลกในกรงกระต่ายของเขาสั่นสะเทือน 

นิ้วสากของคุณป๋าแยกรอยจีบออกจากกัน เพื่อส่งลิ้นร้อนสอดสัมผัสภายในเท่าที่จะทำได้ ต้นน้ำพยายามหุบขาลงเพื่อปฏิเสธแต่สู้แรงคุณป๋าไม่ไหว ทำได้เพียงรับเอาความรู้สึกสุขล้นไว้เต็มอก 

คราวนี้กระต่ายเป็นฝ่ายถูกกินบ้างแล้ว คุณป๋าไม่เหลือสักส่วนเสี้ยวไว้ให้ต้นน้ำเผื่อใจเลย 

....รักมากเสียจนไม่รู้ว่าจะไม่รักอย่างไร 

"ป๋า พอแล้วครับ อือ.... ฮือออ" ห้ามก็ไม่ฟัง คนเขินจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว แถมคุณป๋ายังยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ลิ้นกระดกทีต้นน้ำก็ผวาที มือเล็กขยุ้มเส้นผมหนาของคุณป๋าอย่างมันเขี้ยว อยากดึงแรงๆ ระบายความเสียวก็กลัวว่าคุณป๋าจะเจ็บอีก 

"คุณป๋าครับ กระต่ายไม่ไหวแล้ว" เสียงอ่อนระโหยเบาหวิว ส่วนอ่อนไหวที่เพิ่งปลดปล่อยไปค่อยๆ ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ต้องเดาเลยว่าป๋าก็คงอึดอัดทรมานมากไม่ต่างกัน แต่ยังคงอยากแกล้งเขาอยู่ 

ต้นน้ำแข็งใจยกหัวขึ้นเพื่อมองคุณป๋า มือเลื่อนลงแนบกับแก้มสากยกใบหน้าให้มองตากัน ตาคู่คมเข้มขึ้นอีกหลายเฉดทีเดียว 

กระต่ายขาวตัวแดงเถือก ปากเผยอออกหอบน้อยๆ ดวงตาฉ่ำน้ำปรือปรอย มองอย่างไรก็น่ารังแก 

"ป๋าปลอบๆ ต้นน้ำหน่อย อย่าทรมานต้นน้ำเลย" 

ร่างสูงใหญ่ยันตัวขึ้น มุมปากประดับไว้ด้วยรอยยิ้มร้าย ส่งผลให้ใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์น่ามองมากขึ้นไปอีก คนที่ยามปกติเรียบเฉยเย็นชา พอเปลี่ยนโหมดเป็นดิบเถื่อนขึ้นมาแล้วเร้าใจเป็นบ้า 

"ก็กำลังปลอบอยู่นี่ไง" 

"ไม่เอาแบบนี้แล้วครับ ต้นน้ำจะละลายแล้ว" 

"เอาใจยากจริง" 

รู้ว่าป๋าแกล้งพูดก็ยังอดทำปากยู่ไม่ได้อยู่ดีทั้งที่หัวใจเต้นระรัว เสื้อเชิ้ตสีขาวของคุณป๋าหลุดลุ่ยเพราะต้นน้ำ เผยแผงอกกว้างและหน้าท้องเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแรง มือเล็กยกขึ้นลูบๆ ด้วยความหลงใหล หากไม่ใช่เพราะบางส่วนนูนเด่นออกมาจากเป้ากางเกงเรียกร้องความสนใจต้นน้ำคงขอกัดสักคำสองคำ 

“งั้นให้ต้นน้ำเอาใจป๋าบ้าง” 

คนตัวเล็กคุกเข่าลงกับผืนเตียง ก้มตัวลงเตรียมปรนนิบัติคุณป๋า กลับถูกมือใหญ่รั้งไว้ ก่อนโอบรัดพาต้นน้ำก้าวลงจากเตียง 

"ไปไหนครับ" 

"พาเธอชมวิวเมืองตอนกลางคืน" 

คุณป๋าปรบมือทีหนึ่งแสงสว่างภายในห้องกลายเป็นไฟหรี่ มีเพียงแสงสลัวรางให้พอมองเห็นกันและกันเท่านั้น และเพราะม่านผืนหนาเปิดออกกว้าง ต้นน้ำจึงเห็นวิวด้านนอกบานกระจกชัดเจนมากกว่าเมื่อครู่ 

แผงอกอุ่นแนบเข้าด้านหลัง ดันต้นน้ำเดินตรงไปยังผืนกระจกบานใหญ่ กระทั่งร่างกายด้านหน้าทั้งร่างแนบเข้ากับกระจกเย็นเฉียบ 

ต้นน้ำเข้าใจแล้ว 

เพราะแบบนี้คุณป๋าถึงได้หรี่ไฟในห้องลง แม้ตรงหน้าจะไม่มีตึกสูงในระดับเดียวกัน แต่ก็กลัวว่าคนด้านล่างจะเงยหน้าขึ้นมาเห็นกระต่ายน้อยแสนงดงามของเขา คุณป๋าไม่มีทางยอม 

ขายาวดันฝ่าเท้าเล็กให้แยกกว้างออกจากกัน จับยกสะโพกเล็กแอ่นมาทางด้านหลัง เสียงปลดเข็มขัดดังขึ้นมาให้ได้ยิน กลีบปากบางเม้มแน่น กระเดือกเล็กเลื่อนขึ้นลงยามเจ้าของร่างกลืนน้ำลายเหนียวฝืดคอ อยากหันกลับไปมองก็ทำไม่ได้ เพราะคุณป๋าเท้าแขนกับกระจกกักขังเขาไว้เรียบร้อย บังคับให้ต้นน้ำมองทิวทัศน์ตรงหน้า 

"สวยหรือเปล่า" เสียงทุ้มกระเส่าดังขึ้นข้างใบหู 

"ส....สวยครับ" 

"แต่เธอสวยมากกว่าเป็นไหนๆ " 

"อื้อ!! " 

มือเล็กผวายกขึ้นคว้าแขนคุณป๋าทั้งสองข้างเผื่อพยุงตัว เพราะคุณป๋าดุนดันร่างกายเข้ามาในคราวเดียว 

ส่วนใหญ่โตเติมเต็มอยู่ในช่องทางคับแน่น แรงตอกตรึงของคุณป๋ายิ่งทำให้ส่วนบนต้นน้ำแนบเข้ากับกระจกเย็นเฉียบ ขนกายลุกซู่เพราะตุ่มไตสีชมพูเสียดสีกับความเย็น แสงไฟยามค่ำยืนแสนงามอยู่ตรงหน้าแต่ต้นน้ำไม่มีสมาธิดูแล้ว 

สะโพกยกขึ้นซับแรงกระแทก ร่างสั่นโยกคลอนไปตามการชักนำของคุณป๋า ลมหายใจถี่กระชั้นจนกระจกตรงหน้าขึ้นเป็นฝ้าขาว แม้จังหวะยังไม่ได้เร่งเร้าก็สอดกระแทกเข้ามาจนสุดทุกครั้ง บดขยี้จุดกระสันต้นน้ำไม่มีชิ้นดี ขาเรียวสั่นไหวแทนยืนไม่อยู่ หากไม่มีป๋าคอยช่วยพยุงต้นน้ำก็คงร่วงกองไปอยู่บนพื้นแล้ว 

ทุกช่วงจังหวะดุดันแต่ยังแฝงความอ่อนโยนอยู่ในที เสียงคำรามในลำคอเป็นระยะของคุณป๋าเรียกให้ต้นน้ำเอี้ยวใบหน้ามาหา เพื่ออ้ารับจุมพิตร้อนเป็นรางวัล ก่อนจังหวะโรมรันจะดุเดือดเสียจนไม่มีแรงแม้กระทั่งควบคุมเสียงครวญครางระงม 

ราตรีนี้ยังอีกยาวไกลนัก ไม่รู้ว่าสิ่งนี้ใช่การปลอบๆ อย่างที่กระต่ายน้อยต้องการหรือเปล่า แต่คุณป๋าก็จัดการให้ถึงใจ 

วันนี้....ห้องพักราคาแสนแพงได้ทำหน้าที่ของมันแล้ว 

 

กว่าต้นน้ำจะลืมตาขึ้นมาอีกวันก็ใกล้เที่ยงเข้าไปเต็มทีแล้ว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อคืนเผลอหลับไปตอนไหน หรืออาจเรียกว่าสลบไปกลางคันก็คงได้ เพราะขนาดคุณป๋าพาเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวช่วงใกล้สว่างยังไม่รับรู้เลย 

ฝ่ามือกวาดไปด้านข้างด้วยความเคยชิน กลับพบเพียงเตียงเย็นชืด คุณป๋าคงลุกออกไปนานแล้ว ยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยอาการมึนหัวเล็กน้อยก็พบว่าคุณป๋ายังแต่งตัวให้เขาอีกด้วย แม้ภายในกางเกงนอนจะโลงโจ้งไม่มีอะไรเลยก็เถอะ ตาหงส์เหลือบมองไปยังบานกระจกอัตโนมัติ แก้มขาวซีดเพราะเพิ่งตื่นนอนพลันขึ้นสีระเรื่อเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองและคุณป๋าไปทำอะไรตรงนั้น ก่อนบางอย่างกระจายเป็นจุดๆ แถมบางจุดยังลากยาวจะสะดุดตาต้นน้ำ 

คนตัวเล็กรีบวาดขาก้าวลงจากเตียงไปทางนั้นด้วยความรวดเร็ว ใบหน้าระเรื่อพลันร้อนฉ่าขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นอะไร! 

งือ!! ทำไมป๋าไม่เช็ด! 

“เก็บไว้ให้เธอดูผลงานตัวเอง” เสียงทุ้มตอบขึ้นด้านหลังราวกับได้ยินความคิดกัน หมุนตัวหันกลับไปด้วยความตกใจก็เห็นคุณป๋าแต่งตัวด้วยชุดธรรมดากำลังเดินเข้ามาในห้อง 

“ไม่ไปทำงานหรือครับ” วันนี้เป็นวันทำงานนี่นา 

“ตื่นไม่ไหว เลยทำงานที่นี่แทน” 

ตาหงส์นึกอยากค้อนคุณป๋าขึ้นมาตงิดๆ ก็เพราะเมื่อคืนโหมแรงใส่เขาขนาดนั้น เวลานี้ยังมายักคิ้วหลิ่วตายกแก้วกาแฟชี้ไปทางที่เปื้อนของเหลวขาวขุ่นแห้งเกรอะกรังบนผืนกระจก 

“จิตรกรรมบนกระจกชิ้นนี้ฉันชอบ แต่คงเอาออกแสดงผลงานให้ใครดูไม่ได้” 

“ป๋าแกล้ง!” 

“พู่กันอันนี้ต้องเก็บเอาไว้ดีๆ วันหลังแสดงฝีมือให้ฉันดูอีก” 

คนตัวเล็กอมลมจนแก้มป่อง ก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำหาผ้าชุบน้ำออกมาเช็ดทำความสะอาดกระจกเสียเกลี้ยง 

น่าอาย! น่าอายที่สุดเลย!! 

คุณป๋าเห็นท่าทีคนตัวเล็กก็ไม่อยากแกล้งแล้ว เดินเข้ามารวบเอวบางเข้าแนบอก ยกขึ้นเบาๆ เท้าเล็กก็ลอยจากพื้นได้อย่างสบายๆ 

“ไปล้างหน้าล้างตาเถอะ จะได้ออกมากินข้าวเที่ยงด้วยกัน 

....แล้วเย็นนี้จะพาไปทำความรู้จักกับเกล้า” 

ทำความรู้จักกับเกล้า? 

 

 

 

TBC. 

>>>> 

แต่งฉากอัศจรรย์ทีไรก็สูบเลือดสูบเนื้อกันไปทุ๊กกกกกที 

หวังว่าจะชอบกันนะคะ  

เมื่อวานแอบหายตัวไป ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ให้รอ T^T 

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีสมาธิเลย แง 

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจเช่นเคยค่า 

รักๆๆๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว