email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สวัสดีค่ะพี่ๆ

ชื่อตอน : สวัสดีค่ะพี่ๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2563 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สวัสดีค่ะพี่ๆ
แบบอักษร

สวัสดีค่ะพี่ๆ 

ปัจจุบัน 

.......วันรับน้องเข้าคณะ 

08:30 น. 

ก๊อกๆ ก๊อกๆๆๆๆ 

“ผิง ผิง อี้ผิง อี้ผิงงง” หมอกเคาะประตูเรียก 

ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ ปังๆๆๆ!!!!! 

“อี้ผิงผิง นางสาววรัชญ์สรา แซ่อี้ เจริญโรจน์สกุล ตื่นได้แล้วววว!!!!! ” ยังไม่ทันไรพีชก็ตะโกนเรียก  

“ตื่นแล้วๆๆๆๆ กำลังเก็บของอยู่ค่า ” ฉันรีบเดินมาเปิดประตูและตอบพวกมันด้วยท่าทีที่อารมณ์ดี  

“ไปกันยัง เรามีรับน้องตอน 09:00 นะเว้ย” หมอกพูดขึ้น 

“โอเคๆ ไปกันๆ” ฉันรีบเก็บของแล้วพวกฉันก็พากันลงไปที่ลานจอดรถก่อนที่จะขึ้นรถของไอ้พีชไปมหาลัย 

“มึง ตื่นเต้นว่ะจะได้เจอพี่ไนท์แล้ว” ใช่แล้วค่า พวกเรายื่นคะแนนรอบโควตาติดคณะวิศวะ กรี๊ดบ้านแตกมากแม่ แล้วพวกเราก็เลยตัดสินใจจะเช้าคอนโดห้องใหญ่1ห้องเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกัน 

“มีทู!!! อยากเจอพี่บาสใจจะขาดแล้ววว” พีชพูดพร้อมกับขับรถอย่างกระดี๊กระด๊า 

“เฮ้ยพวกมึงใจเย็นๆ มึงก็ตั้งใจขับรถก่อนพีชเดี๋ยวก็ไม่ถึงมอกันพอดี” หมอกพูดขึ้น 

         ณ ลานทำกิจกรรมของคณะวิศวะ 

“สวัสดีครับน้องๆทุกคน! เชอญจัดแถวครับ 5 4 3 2 1” มีเสียงพี่ว๊ากคนหนึ่งพูดขึ้น 

“เหี้ย โหดจัดดดด” ไอ้พีชพูดออกมาเบา 

“ทำเป็นโหดดด เบื้องหลังความโหดกูเห็นมาหมดแล้ว” ใช่ค่ะฉันเห็นมาหมดแล้ว เพราะพี่ชายฉันก็เคยเรียนที่นี่คณะนี้สาขานี้มาก่อน ฉันเป็นคนที่คอยเก็บศพที่ชายหลังฝึกเสร็จทุกครั้งสภาพแทบดูไม่ได้ แต่นอกเหนืออื่นใดใครจะรู้ว่าสิ่งที่พี่ว๊ากกลัวที่สุดไม่ใช่อาวุธสงครามแต่เป็นเมียนั่นเองครับโผมมมม  

“5555” ฉันแอบขำเบาๆ แต่เอ๊ะทำไมฉันรู้สึกว่ามีคนจ้องฉันอยู่ 

“ขำอะไร!!!” พี่ว๊ากคนนั้นพูดขึ้น 

......“เฮ้ยได้ยินด้วยหรอวะ ขนาดขำในใจแล้วนะเว้ย”   ฉันได้แต่คิดในใจ 

“คุณลุกขึ้น” พี่ว๊ากคนเดิมพูดและสั่งฉันอีกครั้ง “แนะนำตัวด้วยครับ!” 

“สวัสดีค่ะฉันชื่อนางสาววรัชญ์สรา แซ่อี้ เจริญโรจน์สกุล ชื่อเล่นอี้ผิง รหัส60XXXXXXX-X คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาโยธา ค่ะ” ฉันตอบอย่างเต็มยศ 

“เดี๋ยวเมื่อกี้นามสกุลอะไรนะ??” พี่ว๊ากอีกคนถามฉัน 

“แซ่อี้ เจริญโรจน์สกุล ค่ะ” ฉันตอบอย่างน่าตาเฉยด้วยเสียงนิ่งๆเรียบๆ แต่ก็คิดในใจเป็นอะไรกับนามสกุลฉันวะชิ๊ 

.....ซุบซิบๆ “เฮ้ยแกนี่มันน้องเฮียเอ็มหรอว่ะ” 

           “เออๆแกว่าใช่ปะ น่าตาคล้ายๆกันอยู่นะ” 

           “ใช่ปะๆ” 

“ซุบซิบอะไรกันครับ!! ส่วนคุณเชิญนั่งครับ!” พี่ว๊ากที่ถามนามสกุลฉันเป็นคนพูดขึ้น 

“อ่ะต่อไปครับจะเป็นการที่จะให้พวกคุณทุกคนไปตามหาหัวใจของวิศวะ ผมจะให้เวลาพวกคุณก่อนเที่ยงตรงของวันนี้ ถ้าหาเจอแล้วให้พี่เลี้ยงของพวกคุณวอร์บอกผมทราบ!!” พี่ว๊ากคนหนึ่งพูดขึ้น 

“ทราบค่ะ/ครับ!!” วิศวะปี1ทุกคน 

“เชิญครับ!” พี่ว๊ากคนเดิมพูดซ้ำ 

“ง่ายจัง หัวใจวิศวะใครๆก็รู้ว่ามันคือเกียร์ ก็เกียร์ตรงหน้าตึกคณะเราไงไปกันทุกคน” มีเพื่อนผู้หญิงคนนึงพูดขึ้นแล้วทุกคนก็แห่ไปกันหมด 

“นี่ไงฟันเฟืองของคณะวิศวะ พี่คะพวกหนูเจอแล้วค่ะ” แล้วเพื่อนผู้หญิงคนเดิมก็ได้พูดขึ้นแล้วหันไปหาพี่เลี้ยงเหมือนจะบอกว่านี่แหละคือคำตอบ 

“ยังไม่ถูกครับ!!” มีเสียงที่คุ้นหูนั้นพูดผ่านออกมาจากวอร์ด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน หรือนั้นจะเป็นเสียงของ...พี่ไนท์ 

“งั้นเราลองแยกกันไปหาดูมั้ย เผื่อจะคำใบ้เหมือนในซีรี่ห์ไรงี้ไง” แล้วก็มีเพื่อนผู้ชายอีกคนพูดขึ้นแล้วเพื่อนๆก็พากันแยกกันไปหารวมถึงเพื่อนของฉัน  

         พอแยกกันหาพี่เลี้ยงก็ต้องแยกออกไปเป็นกลุ่มเพื่อนดูแลน้องๆ แต่ยกเว้นฉันที่ยังยืนอยู่ที่หน้ารูปปั่นเกียร์ของคณะ ในสมองฉันคิดถึงแต่คำพูดที่ว่าหัวใจของวิศวะ นี่ก็เหลืออีกแค่ 2 ชั่วโมงในการหาคำตอบ คิดซิวะคิดๆๆๆ 

“หัวใจๆ เดี๋ยวนะหัวใจของวิศวะแน่ๆต้องเป็นสิ่งหนึ่งสิ่งเดียวกันอะไรที่เขาหวงอะไรที่เขาเฝ้าไม่ให้มีใครเข้าไปทำร้าย แต่ที่แน่ๆมันสิ่งแรกมันคือเกียร์ แล้วมีออะไรต่ออีกวะผิงคิดดิ ” ฉันได้แต่พูดกับตัวเองและเดียววนอยู่หน้ารูปปั่นเกียร์คณะไปมาและตอนนี้แดดก็เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ 

“น้องคะพี่ว่าน้องอี้ผิงไปคิดข้างในดีกว่ามั้ย” พี่เลี้ยงถามด้วยความเป็นห่วง 

“พี่คะถ้าหนูขอเกียร์ที่อยู่คอพี่ พี่จะให้มั้ยคะ” ฉันถามพี่เลี้ยงคนนี้ด้วยเสียงเรียบๆ 

“ก็ต้องไม่ได้อยู่แล้วนะ..หัวใจใครหัวใจมัน” พี่เลี้ยงได้พูดขึ้นพร้อมกับเอามือไปทาบที่หน้าอก 

“ใช่แล้วหัวใจใครหัวใจมัน” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มๆ และฉันก็มองไปที่นาฬิกาข้อมือของตัวเองตอนนี้เหลือเวลอีก1ชั่วโมง แต่ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกได้ถึงของเหลวที่มันไหลออกมาจากจมูก มันไม่ใช่น้ำมูกแต่มันคือ...เลือดกำเดา 

“เฮ้ยอี้ผิงไปพักก่อนมั้ย!!!” พี่เลี้ยงพูดขึ้นอย่างตกใจ 

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ขอแค่ทิชชู่พอ ” พอฉันพูดเสร็จพี่เขาก็นำทิชชู่มาให้ฉันม้วนใหญ่ๆ1ม้วน 

“พี่คะคนที่ดูแลกิจกรรมนี้มีแค่พี่ปี2ใช่มั้ย” ฉันยังไม่หยุดถามพี่เขาต่อ 

“ใช่ค่ะ มีแค่พี่ปี2ที่เป็นคนดูแลกิจกรรมรับน้อง” พี่เลี้ยงก็ตอบฉันมาด้วยท่าทางยิ้มๆ 

“แล้วตอนนี้พี่ปี2อยู่ไหนกันคะ” ฉันก็ยังยิงคำถามไม่หยุด 

“อยู่ในที่ลานกิจกรรมวิศวะค่ะ” แล้วพี่เลี้ยงก็ถามฉันกลับคืน “ทำไมหรอ???” 

“ใช่แล้ว คอยเฝ้าไม่ให้ใครเข้าไปทำร้าย หัวใจใครหัวใจมัน” ตอนนี้ฉันคิดคำตอบออกแล้วมันต้องใช่แน่ๆ ฉันรีบดึงทิชชู่แล้วเอามาซับเลือดไว้ก่อนจะเอาอันเก่าทิ้ง 

“พี่คะ รีบบอกเพื่อนๆปี1 ให้รวมตัวกันที่ลานและร้อมพี่ปี2ทุกคนเอา ถ้าพี่เขาพูดอะไรก็อย่ากลัว ต้องรีบไปก่อนที่มันจะหมดเวลาถ้ามีอะไรผิดพลาดผิงรับผิดชอบเอง” ฉันรีบบอกพี่เลี้ยงและรีบวิ่งกลับไปที่ลานก่อนที่จะหมดเวลาเพราะตอนนี้เวลาเหลืออีกแค่ 20 นาที 

“พวกคุณจะทำอะไรมายืนล้อมพวกผมทำไม ได้คำตอบกันแล้วหรอครับ!” และเสียงที่ฉันรอคอยที่จะได้ยินมันอีกครั้งพูดขึ้นอย่างเสียงดัง 

“ได้แล้วค่ะ!!”ฉันตะโกนขึ้นพร้อมกันเดินผ่าวงกลมที่เพื่อนๆล้อมเอาไว้ 

“ผิงแกจะทำอะไรของแกวะ แล้วทำไมเลือดกำเดาแกไหลแบบนั้นล่ะ!! ” ไอ้พีชตะโกนขึ้นอย่างเป็นห่วงฉัน 

“แกไม่เป็นไรฉันโอเค” ฉันพูดตอบไอ้พีชไปเพื่อให้มันสบายใจและพูดต่อว่า “ทุกคนถ้าคำตอบที่เราจะตอบต่อไปนี้มันผิดเราจะรับผิดชอบเอง”  

“ได้ไงอ่ะ คณะเดียวกันก็รับผิดชอบช่วยกันดิ!!” เพื่อนคนนึงในวงกลมตะโกนออกมา 

“ใช่ๆๆ!!” ทุกคนต่างพูดพร้อมกัน 

“เอ่าพูดจบยังครับ แล้วไหนคำตอบของคุณ” เสียงที่ฉันเฝ้ารอมานานได้ยืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้วใช่จริงๆด้วยเสียงในวอร์นั้นคือเสียงของพี่ไนท์ คนที่ฉันเฝ้ารอมานานเขา และตอนนี้เขายืนเฝ้าธงคณะอยู่กับกลุ่มพี่ๆปี2อีกเกือบ 20 กว่าคน 

“นี่ไงคะคำตอบ” ฉันเดินเขาไปใกล้ๆพี่เขาพร้อมกับเอากระดาษทิชชู่ที่ซับเลือดกำเดายัดใส่ในกางเกงวอร์มพอดีกับที่เลือดกำเดาของฉันหยุดไหล และแล้วฉันก็หยุดอยู่ตรงหน้า...ตรงหน้าของพี่ไนท์ ผู้ชายร่างสูงโปร่ง มีกลิ่นน้ำหอมแบบผู้ชาย ผิวขาว ดวงตาเรียวโตกำลังพอดี ทรงผมเหมือนไม่เหมือนไม่ได้ตั้งใจเซต มีสร้อยเกียร์รุ่นแขวนคอเอาไว้ ใส่เสื้อเชิ๊ตแขนสั้นสีน้ำเงินเข้มโดยที่เอาชายเื้อเข้าด้านในกางเกงยีนสียีนส์เข้ม และใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว และแล้วฉันก็ได้เห็นเขาชัดๆสักที 

“หัวใจวิศวะ ก็คือเกียร์ เกียร์ที่อยู่กับตัวของชาววิศวะทุกคน แต่หัวใจจะไม่สามารถเต้นได้ถ้าไม่มีเลือดมาคอยสูบฉีดนั้นก็คือธงของชาววิศวะทุกคน ธงสีเลือดที่คอยเป็นเลือดสูบฉีดหัวใจให้คอยทำงานอยู่ตลอกเวลา ดังนั้นคำตอบของพวกเราปี1 คือ เกียร์ และ ธง ของชาววิศวะ ผิงพูดถูกใช้มั้ยคะ” ฉันตอบคำถามพี่ไนท์ด้วยสายตาที่แน่วแน่ แต่ไม่หลบสายตาแม้แต่วินาทีเดียว 

“......” ไร้เสียงตอบรับจากทุกคน แต่เปะๆๆ ๆๆๆๆ ๆๆๆๆ อยู่เสียงปรมมือก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดขึ้นมาว่า 

“เก่งมาก ยินดีด้วยพวกคุณคือเด็กวิศวะ แต่พวกคุณก็ยังเป็นแค่เด็กวิศวะที่ไม่มีสาขาแต่ยังไงก็” พี่ไนท์ได้พูดพร้อมกับมองตาฉันอย่างไม่หลบสายตาเช่นกัน 

“ยินดีต้องรับเข้าสู่คณะวิศวะกรรมศาสตร์ของเราครับ” พี่ไนท์พูดพร้อมกับเดินหันหลังและออกไปจากลานกิจกรรม 

“เชิญทุกคนไปพักได้ครับ เราจะเจอกันอีกทีวันพรุ่งนี้ตอน 4 โมงเย็น แต่ก่อนที่คุณจะมาเจอพวกผมพวกคุณต้องไปหาลายเซ็นของเพื่อนและรุ่นพี่คุณมาให้ครบ ถ้าไม่ครบพวกคุณทุกคนต้องโดนทำโทษทราบ!” พี่ว๊ากคนนึงพูดขึ้นก่อรที่พี่ๆปี 2 จะเดินออกไปจากลานกิจกรรม 

“เฮ้ยผิงแกสุดยอดเลยว่ะ!! สมแล้วที่เป็นน้องพี่ว๊าก เปะๆๆๆ” เพื่อนผู้ชายปี1พูดขึ้นพร้อมกับปรบมือให้ฉัน 

         และเพื่อนคนอื่นก็พากันปรบมือตามๆ 

         แต่วันนี้ฉันดีใจมากเลยนะที่ได้เห็นเขาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะดูเย็นชาจากครั้งแรกที่เคยเห็นแต่ฉันก็พอเข้าใจว่ามันคือหน้าที่ ที่ต้องทำ แต่ยังไงในที่สุดฉันก็ได้อยู่ใกล้ๆเขาขึ้นมาอีกหนึ่งก้าว.... 

........................ 

 

  

ความคิดเห็น