สวัสดีค่ะ ฝากติดตามผลงานแก้วระย้าด้วนะคะ❤️

ตอนพิเศษ 3 : สมาชิกใหม่

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 3 : สมาชิกใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2563 17:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 3 : สมาชิกใหม่
แบบอักษร

ตอนพิเศษ 3 : สมาชิกใหม่ 

 

 

 

 

เช้าวันนี้ท้องฟ้าดูสดใสกว่าปกติ แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องนอนสว่างไสว มือน้อยกอบกุมหน้าท้องที่รู้สึกเจ็บหน่วงมาตั้งแต่เมื่อคืน เจ้าลูกชายคนนี้น่าจะดื้อไม่เบาเพราะถีบแต่ละทีทำเอาคุณแม่จุกปวดท้องไปหมด แต่ยามที่มีมือหนาของพ่อมาวางพาดทับกลับนอนนิ่งสนิทราวกับกลัวเสียอย่างนั้น 

 

"เป็นอะไรหื้ม... สีหน้าดูไม่ค่อยดี" 

 

"ปวดท้องค่ะ... ปวดเหมือนจะคลอด แต่ก็ไม่ค่อยเท่าไรบางทีแค่อาจจะจุกที่ลูกดิ้นแรงเกินไป" 

เธอไม่ได้เจ็บขนาดทนไม่ได้ แม้จะเคยคลอดลูกมาแล้ว แต่ตอนที่คลอดทอฝันกับปันฟ้ามันเจ็บจนทำอะไรไม่ได้น้ำตาไหลอาบด้วยความกลัว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้น 

 

"แม่ครับ!!! แม่!!!! ฟางฟางปวดท้อง หลานแม่จะคลอดแล้ว!!!!!" 

เหมือนคุณพ่อที่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน จะตื่นเต้นเกิดเหตุ เขาฟังแค่ประโยคแรกจากนั้นก็วิ่งหน้าตั้งออกไปเลย ฟางฟางได้แต่ส่ายหัวให้กับสามี 

 

เธอมาถึงโรงพยาบาลในอีกหนึ่งชั่วโมงให้หลัง เหมือนเจ้าลูกชายตัวดีจะรู้ว่าถึงที่หมาย อยู่ๆก็เจ็บจนแทบทนไม่ได้เข็นเตียงเข้าห้องคลอดกันแทบไม่ทัน เหมราชตามไปให้กำลังใจถึงเตียงด้านใน ขอให้พยาบาลคนหนึ่งช่วยถ่ายภาพความประทับใจนี้ให้ด้วย 

 

"พร้อมนะคะคุณแม่... พร้อมแล้วเบ่งเลยนะคะ" 

 

"หนึ่ง สอง สาม!!!" 

 

"ฮึบ!!" 

 

"เจ็บมากไหม ถ้าเจ็บบีบมือพี่เลยนะ" 

เมื่อมองหน้าเธอแล้วก็อดสงสารไม่ได้ กรอบหน้าหวานมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้า ดวงตาหวานเริ่มหลังน้ำตาออกมาอย่างทรมาน แรงบีบแต่ละทีรุนแรงมากจนมือแทบหัก เขาเดาว่าเธอคงจะเจ็บมาก 

 

"แบ่งอีกทีนะคะคุณแม่ อีกนิดเดียวค่ะ" 

 

"สู้ๆคนเก่งของพี่.. " 

 

"เจ็บจังเลยค่ะ.... ฮึบ!!"  

 

"เบ่งค่ะ... หนึ่ง สอง สาม"  

 

"ฮึบ!! กรี๊ดดดดดด.... " 

 

"แว๊~... อุแว๊~" 

 

"มาแล้ว... ลูกเราเกิดมาแล้วฟางฟาง... เก่งมาก..."  

เสียงทารกน้อยร้องจ้าดังลั่น คุณพ่อจูบซับน้ำตาให้คุณแม่ที่นอนหมดเรี่ยวหมดแรงด้วยความรัก น้ำตาแห่งความปลื้มปีติและรอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้าทั้งสองคน ลูกน้อยถูกส่งให้คุณพ่ออุ้มก่อนจะมีพยาบาลถ่ายภาพบันทึกความทรงจำให้...  

 

คุณแม่หลับไปในทันทีหลังจากนั้นด้วยความอ่อนล้าของร่างกาย ลูกน้อยตัวเหลืองนิดหน่อยคุณหมอเลยให้อยู่ในตู้อบอีกสักเดี๋ยวจะพาออกมา นับเป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะให้คุณแม่พักผ่อนเสียหน่อย 

 

เด็กน้อยสองคนรีบมาที่โรงพยาบาลทันทีหลังเลิกเรียน ทอฝันและปันฟ้าจ้องหน้าประตูรอคุณพยาบาลเอาน้องมาส่งอย่างใจจดใจจ่อ คุณแม่กับคุณพ่อก็เช่นเดียวกัน อยากเห็นหน้าลูกจะแย่ พอประตูถูกเปิดออกเด็กน้อยรีบวิ่งไปเกาะรถเข็นเด็กของน้องอย่างตื่นเต้น ทารกน้อยตัวขาวจั๊วะนอนยิ้มกว้างทั้งที่ดวงตายังไม่ลืม 

 

"คุณแม่ขา หนูรักน้อง"  

ทอฝันว่าขึ้น เพียงได้เห็นหน้าก็ตกหลุมรักในทันที น้องของเธอเหมือนแม่ไม่มีผิด  

 

"พี่สาว... น้องของเราชื่ออะไรดี"  

ปันฟ้าทำหน้าครุ่นคิด ชื่ออะไรดีล่ะถึงจะคล้องจองกับพวกเธอ 

 

"พ่อว่าชื่อเมฆาดีไหม ทอฝัน ปันฟ้า เมฆา ถ้ามีอีกคนจะให้ชื่อดาหวัน" 

ถึงจะพูดถึงลูกคนที่สี่ แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะให้เธอมีอีกแล้วเพราะเห็นความเจ็บปวดของเธอเมื่อครู่ก็แทบจะทนไม่ไหว 

 

"เมฆาน้องพี่...."  

ทอฝันมองหน้าน้องชายด้วยความเอ็นดู มองยังไงก็น่ารัก มือน้อยๆลูบที่ฝ่ามือน้องชายอย่างอ่อนโยน พอน้องชายกำนิ้วมือเธอเข้าทอฝันยิ่งดีใจ 

 

"น้องพี่ด้วย พี่สาวหนูจะได้เป็นพี่บ้างแล้วนะ!"  

ปันฟ้าว่าอย่างอารมณ์ดีเธอก็อยากจะเป็นพี่กับเขาเหมือนกัน สองพี่น้องเกาะรถเข็นเด็กจ้องมองน้องชายตาแป๋ว คุณพ่อก็อดไม่ได้ที่จะบันทึกภาพความทรงจํานี้ไว้...  

 

ข่าวทายาทคนใหม่แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว วันนั้นทั้งวันมีแต่คนเข้าออกห้องพักฟื้นเพื่อมาเยี่ยมหลายชาย ส่วนของรับขวัญ​หลานก็มีมากมายจนเต็มห้อง คลอดลูกว่าเหนื่อยแล้ว ฟางฟางต้องเหนื่อยกับการรับแขกมากกว่าเสียอีก แม้สีหน้าจะดูอ่อนเพลียคุณแม่คนสวยก็ไม่แม้แต่จะปริปากพูดอะไร 

 

 

สามวันต่อมา เมฆากับคุณแม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ คุณแม่นำลูกชายกลับไปเลี้ยงที่บ้าน ห้องนอนห้องใหม่ถูกจัดขึ้นเพื่อลูกชายคนนี้โดยเฉพาะ คุณพ่อเคลียร์​งานว่างตลอดหนึ่งเดือนเต็มเพื่อช่วยดูแลสมาชิกใหม่ของบ้าน สถานที่รวมกันเมื่อก่อนเป็นห้องโถงใหญ่แต่ตอนนี้ทุกคนมากระจุกรวมกันอยู่ที่ห้องเด็กน้อย ปู่กับย่าหลงหลานจนไม่เป็นอันทำอะไร 

 

"เหนื่อยไหม ยังเจ็บแผลอยู่หรือเปล่า"  

เสียงกระซิบคุณพ่อดังขึ้นเบาๆในขณะที่เอาลูกชายนอนหลับได้สำเร็จ 

 

"จะเหนื่อยอะไรละคะ ฟางแค่ให้นมลูกอย่างเดียว"  

เธอมีหน้าที่แค่นั้น อาบน้ำ เปลี่ยนผ้าอ้อม กล่อมลูกนอนเหมราชเป็นคนทำทั้งหมด เขาให้เหตุผลว่าลูกสาวสองคนเขาไม่มีโอกาสได้ทำ สำหรับลูกชายคนนี้เขาขอแก้ตัว  

 

"เอาเถอะ ไปนอนพักเถอะ เดี๋ยวพี่จะดูลูกให้"  

คุณพ่อร้องบอกและฮัมเพลงเบาๆกล่อมลูกชายน้อย เขามองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่รู้เบื่อเพราะใบหน้าเมฆาเหมือนแม่ราวกับแกะ คงโตขึ้นเป็นหนุ่มหน้าหวานแน่ๆ 

 

"นอนนี่แหละค่ะ อยู่เป็นเพื่อนกัน"  

เธอทิ้งหัวลงบนตักของสามีและหลับตาลง ร่างกายตอนนี้ยังอ่อนล้าหากมีคนดูแลลูกให้เธอก็ไม่ขัด 

 

"พูดไปแล้วก็น่าน้อยใจนักนะ.... ลูกสามคนทำไม่ไม่มีใครหน้าตาเหมือนพี่เลย"  

คนน้อยใจว่าขึ้น ทำเอาคนที่กำลังจะหลับได้แต่หรี่ตาขึ้นมามองแล้วแอบขำในใจ ทอฝันเหมือนคุณย่า ปันฟ้ากับเมฆาเหมือนคุณแม่ 

 

"เด็กรูปร่างหน้าตาจะเปลี่ยนไปได้เรื่อยๆค่ะ โตขึ้นอาจจะหล่อเหมือนพี่เหมก็ได้ อย่าน้อยใจไปสิคะ"  

 

"จริงๆพี่ว่าไม่เหมือนพี่ก็ดีนะ... เหมือนเราก็ดีแล้ว เพราะพวกเขาทุกคนจะเป็นตัวแทนของเรา เวลาพี่คิดถึงเราพี่มองหน้าลูกๆจะได้มีกำลังใจ"  

ริมฝีปากหยักจรดลงบนหน้าผากนวล เขารักเธอเสียเหลือเกิน รักจนไม่มีคำบรรยาย  

 

"แต่ฟางก็อยากให้ลูกเหมือนพี่นะ จะได้มีตัวแทนไว้มองเวลาพี่ไปต่างประเทศ" 

 

"ไม่จำเป็นหรอก เพราะต่อจากนี้ไปพี่จะมีเราไปด้วยในทุกๆที่" 

ถ้าเธออยากไปทำงานด้วย เขาก็ยินดีจะให้ไป ซึ่งดีเสียอีกจะได้มีแรงใจอยู่ข้างๆ แค่มองหน้าเธอก็เหมือนได้รับพลังงาน 

 

"ฟางรักพี่จังเลยค่ะ"  

 

"พี่รักเรามากกว่าเยอะ นอนได้แล้วพูดมากอยู่นั่น" 

 

 

'พี่สาวๆ ดูสิพ่อกับแม่สวีตกันอีกแล้ว'​ 

 

'ไปเถอะน่า ไปเล่นข้างนอกกันน้องหลับอยู่'​ 

 

เสียงเด็กน้อยกระซิบกันอยู่หน้าประตู ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเสียงใคร เด็กๆพึ่งเลิกมาจากโรงเรียนอยากจะมาเล่นกับน้องๆ พ่อกับแม่ได้แต่มองหน้ากันยิ้มๆ เมื่อโดนลูกสาวนินทาเข้าให้อีกแล้ว  

 

 

_______________

 

หกเดือนต่อมา... เด็กน้อยสองคนอยู่ในคอกเลี้ยงเด็กขนาดใหญ่ในวัยกำลังคลาน ของเล่นมากมายเกลื่อนกลาดอยู่ในนั้นเมฆาและทิวากำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน เสียงอ้อแอ้เปล่งออกมาเป็นระยะๆ สองพี่น้องนั่งมองเด็กๆเล่นกันไปพลางคุยกันไปพลาง  

 

วาทินจะพาแพรวดีและลูกน้อยมาทิ้งไว้ที่นี่ก่อนจะไปทำงานเพราะเด็กๆจะได้ไม่เหงา แล้วคุณแม่ก็จะได้มีเพื่อน ความสัมพันธ์​ในครอบครัวพัฒนาไปในทางที่ดี เรื่องราวในอดีตไม่เคยมีใครเอ่ยถึงเลยสักคนเดียว 

 

"นี่แพรว พี่อยากไปหาซื้อของใช้ให้ลูกๆ ไม่ได้ซื้อนานแล้วเราไปหาซื้อกันดีไหม"  

ปกติเธอไม่ค่อยจะได้ออกจากบ้านมากนัก เพราะเหมราชไม่ค่อยให้เธอไปไหนเอง แต่ถ้าอยากไปไหนให้บอกเขาจะพาไป แต่เธอเห็นเขาทำงานมาเหนื่อยๆก็ไม่อยากกวนเพราะเมื่อเขากลับมาหน้าที่การดูแลลูกของเธอจะหมดลงทันทีเพราะเขาจะเป็นฝ่ายดูแลแทน 

 

"ได้สิคะ แต่เด็กๆล่ะ เอาไปด้วยดีไหม" 

จะทิ้งลูกไว้ก็เกรงใจคุณย่าคุณปู่ แม้พวกท่านจะเต็มใจเลี้ยงให้ก็ตาม 

 

"เดี๋ยวพี่ไปถามแม่ก่อนนะ"  

ฟางฟางรีบลงไปถามแม่สามีที่ชั้นล่าง ซึ่งแน่นอนว่าเธออยากพาลูกไปด้วย แต่ก็ต้องคอตกกลับมาเมื่อแม่สามีบอกจะเลี้ยงให้ทั้งสองคนและเดินตามฟางฟางขึ้นมาข้างบนเพื่อดูหลานๆ 

 

"ไปเถอะ ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง อยู่อุดอู้กันแต่ในบ้านเบื่อแย่ ไม่ต้องรีบกลับมาล่ะ" 

คุณหญิงรมิดากล่าวมาแบบนั้นมีหรือที่ทั้งสองจะไม่ไป ฟางฟางเลือกเดรสสีส้มอ่อนแขนกุดมาสวมใส่เสื้อผ้าทรง บ้านๆธรรมดาๆแต่พอแม่ลูกอ่อนมาใส่กลับดูเซ็กซี่ไปทุกส่วน 

 

ฟางฟางเลือกใช้รถคันหรูที่ไม่ได้แตะตั้งแต่ตอนตั้งท้องเป็นยานพาหนะแทนการให้ลุงสมไปส่ง สองพี่น้องมุ่งตรงสู่ห้างใหญ่ที่มีสามีเจ้าของ เธอใช้เวลากว่าครึ่งวันในการเลือกชุดให้ลูกๆทั้งสามคน ส่วนแพรวดีเลือกไม่ยากนักเพราะพึ่งจะมีลูกคนแรก 

 

การ์ดสีทองไม่จำกัดวงเงินถูกยื่นให้พนักงานสำหรับจ่ายค่าเสื้อผ้ามูลค่าหลายหมื่นบาท ไหนจะของเล่นเล็กๆน้อยๆที่พอจะซื้อไปฝากลูกๆอีก สองสาวหอบของพะรุงพะรังกลับมาที่รถ ซึ่งมันมากมายจนเธอรู้สึกว่ารถที่ใช้มันคันเล็กไป 

 

"เห็นทีคราวหน้าเราต้องเอารถตู้มาแล้วแหละ"  

ฟางฟางยัดของจนเหนื่อยหอบ พลังข้าวต้มมื้อเช้าหมดไปเป็นที่เรียบร้อยจนรู้สึกหิวหนักมาก 

 

"นั่นสิ... พี่นั่นแหละซื้ออะไรนักนะ ไม่ค่อยออกมา พอออกมาช็อปทีสามีแทบล้มละลาย"  

แพรวดีบ่นใส่ เธอช่วยพี่สาวหิ้วของจนแขนนี่ล้าไปหมด แต่ก็ไม่บ่นเพราะของพวกนั้นมันน่ารักและน่าซื้อจริงๆ 

 

"หาข้าวกินก่อนได้ไหม... พี่ไม่มีแรงแม้แต่จะขับรถแล้ว"  

แข้งขาสั่นไปหมด ให้เดินกลับเข้าไปในห้างจะเดินไหวหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ 

 

"ให้ไวเลยค่ะพี่สาว หนูหิวมากกกก"  

สองสาวลงมติแล้วเห็นว่าควรกลับเข้าไปอีกครั้ง ร้านอาหารญี่ปุ่นธรรมดาเป็นที่ฝากท้องในมื้อนี้ 

 

สองสาวกินอาหารกันอย่าเอร็ดอร่อย เมาส์กันสนั่นเรื่องของสามีและลูกๆ เป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างมีความสุขสำหรับสองพี่น้อง แต่ทั้งคู่ไม่ได้ดูเวลาเลยสักนิดว่าตอนนี้มันเกือบจะหกโมงเย็นแล้ว 

 

สองสาวสวยต้องตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่มๆแน่นอนอยู่แล้ว ผู้ชายแวะเวียนมาขายขนมจีบกันจนเลี่ยน แต่พวกเธอก็ปฏิเสธไปทั้งหมด และไม่คิดที่จะให้ใครสักคนด้วย 

 

"ขอโทษนะครับ ผมขอนั่งด้วยได้ไหม"  

 

"ไม่สะดวกค่ะ"  

ฟางฟางตอบแบบไม่ต้องมองหน้าด้วยซ้ำ แต่ชายคนนั้นก็ถือวิสาสะนั่งลงข้างเธอ...  

 

"ผมจะนั่ง"  

 

"นี่คุณ.... พี่.. เหม.."  

ฟางฟางกำลังจะหันไปตำหนิ แต่พอหันมาเจอสามีที่อุ้มลูกน้อยมาด้วยก็ถึงกับพูดไม่ออก แพรวดีที่เห็นแต่แรกก็พยายามใช้สายตาบอกพี่สาวแต่เธอกลับไม่เข้าใจ 

 

"ครับ.... พี่เอง... " 

 

"มาได้ยังไงคะ? พี่ทิวด้วย"  

 

"ลูกพี่หิวนมครับเลยพามาตามหาแม่"  

วาทินพูดเสียงเรียบๆพร้อมรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่เป็นมิตร 

 

"ตายแล้ว!!! จะทุ่มแล้วหรือ ไม่ได้ดูเวลาเลย ฟางขอโทษนะคะพี่เหมขา...."  

เสียงหวานออดอ้อนพร้อมยื่นมือไปอุ้มลูกน้อยมาจากมือเขา เจ้าตัวอ้วนกลมดีดขาดิ้นดุ๊กดิ๊กเมื่อเห็นแม่ยื่นมือมากำลังจะอุ้ม 

 

"แอ้~"  

 

"หม่ำๆ~"  

 

"กลับกันเถอะค่ะ... ลูกหิวนมแล้ว"  

ฟางฟางก้มหน้าแบบรู้สึกผิดมาก สายตาคาดโทษจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา แพรวดีถูกวาทินพากลับไปในทันทีเพราะเขาเก็บของใช้ลูกชายมาหมดแล้ว 

 

 

 

เหมราชหน้าบึ้งตลอดทาง ของใช้เด็กๆขนาดแพรวดีขนในส่วนของทิวาลงจากรถไปแล้วมันก็ยังอัดแน่นเหมือนเดิม ฟางฟางไม่รู้จะทำเช่นไรเลยทำไม่สนใจสามีที่นั่งทำหน้ายักษ์ เจ้าตัวเล็กร้องจะหม่ำๆนมท่าเดียวคุณแม่เลยจำใจจะต้องป้อนนมจากเต้า 

 

เดรสตัวยาวถูกถลกขึ้นมาพาดไว้เหนือเนินอก ชั้นในถูกดึงขึ้นโชว์ยอดอกสีหวาน เด็กน้อยเห็นจุกที่แสนโปรดปรานก็รีบอ้าปากงับในทันที ดวงตากลมๆค่อยๆคล้อยหลับไปในเวลาต่อมา 

 

ลูกหลับแต่ใช่ว่าคุณพ่อจะหลับ เขาแทบไม่มีสมาธิขับรถตั้งแต่คุณแม่ถลกกระโปรงขึ้นโชว์ผิวเนียนนุ่มและเต้าอวบอั๋น เขาไม่ได้แตะต้องเธอตั้งท้องแปดเดือนจนถึงตอนนี้ สาเหตุก็เพราะกลัวว่าเธอจะเหนื่อยเกินไป แต่คืนนี้เห็นที่คง​จะปล่อยไว้ไม่ได้...  

 

 

 

"แม่ครับ คืนนี้ฝากเมฆาด้วยนะครับ น่าจะต้องคุยกันยาวหน่อย"  

เหมราชส่งลูกน้อยให้แม่ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน จากนั้นก็คว้าเอาแขนเล็กให้เดินตามขึ้นห้องนอนของเขาและเธออย่างเอาแต่ใจ แต่คนที่มีความผิดก็ไม่กล้าขัดขืนได้แต่เดินตามต้อยๆ 

 

"เหม อย่าทำอะไรหนูฟางนะ! ถ้าน้องเป็นอะไรแม่ไม่เอาแกไว้แน่!" 

 

"ผมไม่ทำอะไรลูกสาวแม่หรอกครับ อย่างดีก็ได้หลานเพิ่มอีกคน" 

ฟางฟางแทบจะหยุดเดิน แต่เขาก็ลากให้เธอเดินตาม แม่สามีที่ได้ยินแบบนั้นมีหรือจะไปขัดอะไร ได้แต่ตะโกนตามหลังไป... 

 

"เอาอีกสามสี่คนก็ได้แม่เลี้ยงไหว" 

ฟางฟางแทบอยากจะเอาหัวมุดพื้น ทำไมทุกคนดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลยมีแต่เธอคนเดียวที่เขินจนจะหายใจไม่ทันอยู่แล้ว โชคดีที่ลูกสาวสองคนไม่อยู่แถวนั้น ไม่งั้นคงได้ยินทำพูดพวกนี้ 

 

ปึ้ง!! 

 

ประตูห้องปิดเข้าเสียงดังสนั่นจนบานประตูสั่นไหว ปากหยักบดขยี้อย่างเอาแต่ใจ อารมณ์ชายหนุ่มวัยกลัดมัน​ลุกโชนจนควบคุมตัวเองได้ ความห่างหายทำเอาคุณแม่ลูกสามตื่นตระหนกไม่คุ้นชินเลยสักนิด เธอดีดดิ้นอย่างหวาดกลัว กลัวอารมณ์รุนแรงของเขาในตอนนี้ 

 

"เดี๋ยวค่อยคุยนะ... ตอนนี้พี่ไม่ไหว" 

เสียงทุ้มกระซิบแหบพร่าหลังบดขยี้ปากอวบอิ่มจนพอใจ เขาไม่สามารถ​ควบคุมอารมณ์​ของตัวเองได้อีกแล้วเมื่อเห็นคุณแม่ถลกกระโปรงโชว์สัดส่วนและผิวขาวผ่อง 

 

"อ่อนโยนกว่านี้ได้ไหมคะ?" 

เหมราชทั้งกัดทั้งดูดตามเนื้อตัวจนรู้สึกเจ็บร้าวไปหมด เมื่อเธอเอ่ยขึ้นก็เหมือนเตือนสติเขา การกระทำทุกอย่างเปลี่ยนไปในทันที จากรุนแรงกลายเป็นนุ่มนวล สุดท้ายก็ตกอยู่ในเกมสวาทที่ไม่สามารถควบคุมได้อีก 

 

กว่าความต้องการจะหมดลงคุณพ่อก็ลืมเรื่องที่ฟางฟางหนีไปช็อปปิ้งไปหมดแล้ว เขาไม่ต่อว่าเธอสักนิดบอกเพียงแต่ว่า... ให้บอกเขา เขาจะได้พาไปและไปช่วยถือของ  

 

วันต่อมาฟางฟางไม่ได้แตะต้องลูกน้อยเลยสักนิด เพราะคุณพ่อถึงกับหยุดงานมาเลี้ยงลูกให้เธอพักผ่อนเมื่อคืนเขากวนเธอจนดึก เธอได้เจอลูกแค่เวลาเขาเอาลูกมาเข้าเต้ากินนมก่อนนอนกลางวันเท่านั้น.... 

 

 

____________________ 

 

ตอนหน้า... ตอนสุดท้ายแล้วน้าาาา ไปเจอกันที่เรื่องต่อไปเลยจ้า "ลิขิตรัก อาจารย์ขา"  

 

รัก❤️🙏 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว