ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่14.เรื่องที่สงสัย

ชื่อตอน : ตอนที่14.เรื่องที่สงสัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 316

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่14.เรื่องที่สงสัย
แบบอักษร

วาโย...

 

ผมเดินเข้าบ้านมาวันนี้มันวันอะไรของผมกันนะต้องเห็นเพื่อนของผมประสบอุบัติเหตุต่อหย้าต่อตา ถ้าผมโทรติดมันก็ไม่เกิดเหตุการณ์เเบบนี้ขึ้นเเน่

 

"ไปไหนมา.."เเม่ของผมที่นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นกับพ่อของผมถามผมขึ้น

 

"ไป.."

 

"จะกลับดึกขนาดนี้ทำไมไม่โทรบอกเดี๋ยวนี้ทำตัวเหลวไหลวจังเลยนะโย.."เเม่ของผมพูดขึ้น ผมยังไม่ทันพูดอะไรเลย

 

"รู้ไหมว่ามันอันตราย"เเม่ของผมพูดด้วยสีหน้าโมโห

 

"คุณครับใจเย็นๆก่อน.."พ่อของผมบอกกับเเม่ของผม

 

"โยขอตัวก่อนนะครับพ่อ.."ผมพูดบอกับพ่อของผมก่อนจะเดินขึ้นห้องมา ทำไมต้องโมโหด้วย เเล้วเเม่ก็น่าจะรู้ดีว่าผมไม่ทำตัวเหลวไหลหรอกพูดเเบบนี้มันน่าน้อยใจมากๆ ไม่พูดด้วยเเล้ว ผมรีบเดินขึ้นบันไดบ้านมาทันที

 

"ไอโยโอเคไหมวะกูได้ยินเสียงเเม่โมโหใส่มึงอีกเเล้ว"พี่วาคินที่เดินสวนทางกันถามผมออกมา

 

"โอเคครับพี่.."ผมยิ้มให้พี่วาคินก่อนผมจะเดินเข้าห้องของตัวเอง

 

กริ๊งง~กริ๊งง~

 

เสียงโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้น พี่ซันคงจะโทรมาเพราะถึงบ้านเเล้วเเน่ๆ ตั้งเเต่เย็นผมยังไม่ได้กินอะไรเลยหิวข้าวชะมัด

 

"ครับพี่ซัน.."ผมรับวายก่อนจะพูดออกมา

 

"พี่ถึงบ้านเเล้วนะครับโย..โยโอเครึเปล่าเสียงฟังดูไม่ค่อยดีเลย"พี่ซันถามผมออกมา

 

"ปล่าวครับ..โยโอเคดี"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"โยมีอะไรปรึกษาพี่ได้ทุกเรื่องนะ..ว่าเเต่นี่โยกินอะไรรึยังครับ..ตั้งเเต่เย็นเราก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ.."พี่ซันถามผมออกมา

 

"ยังเลยครับ.."ผมบอกกับพี่ซัน ตามความจริง

 

"นี่ยังไม่หายงอนเเม่อีกเหรอครับ"พี่ซันถามผมออกมา

 

"ก็โยกลับมาบ้านดึกเเม่ก็ดุโยหนิครับ หาว่าโยไปเหลวไหลมา โยไม่ได้ไปเหลวไหลมาซักหน่อย"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"เเม่ของโยเค้าคงเป็นห่วงโยนั่นเเหละครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ผมน้อยใจหนิ..รู้อยู่เเล้วว่าผมเป็นคนยังไง มาพูดเเบบนั้น เป็นพี่พี่จะคิดไงหล่ะครับ"ผมถามพี่ซันออกไปต่อ

 

"เราไม่ผิดเราก็ไม่เห็นต้องไปเเคร์ไปคิดอะไรให้ปวดหัวเลยหนิครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา มันก็จริงอย่างที่พี่ซันว่า

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

"โยพ่อเอาข้าวมาให้..พ่อขอเข้าไปนะ.."เสียงเคาะประตูห้องของผมดังขึ้น ตามด้วยเสียงของพ่อผม

 

"งั้นพี่ไปหาอะไรกินก่อนนะ..โยต้องกินข้าวนะไม่งั้นจะเป็นโรคกระเพาะเอานะ..ฝันดีนะครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ครับพี่ซัน..ฝันดีครับ"ผมพูดก่อนจะวางสายไป

 

ก็อก ก็อก ก็อก

 

พ่อของผมเคาะประตูอีกครั้งเพราะผมไม่ได้ตอบอะไรไปในตอนเเรก

 

"เข้ามาได้เลยครับพ่อประตูไม่ได้ล็อค"ผมบอกก่อนพาอของผมจะเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมกับจานข้าวของผม

 

"โยไม่ได้โกรธเเม่เค้าใช่ไหม"พ่อของผมถามผมออกมา

 

"โยเเค่น้อยใจหน่ะครับพ่อที่เเม่ดุโย"ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"ทำตัวเป็นเด็กตลอดเลยนะโย"พ่อของผมเอามือมาลูบหัวของผม

 

"ว่าเเต่วันนี้ไปไหนมาเหรอ.."พ่อของผมถามผมออกมา

 

"พ่อถามเพราะพ่อก็หาว่าโยเหลวไหลเหมือนกันใช่ไหมครับ"ผมถามพ่อของผมไปทันที

 

"ปล่าวพ่อเเค่เป็นห่วง..โยลูกชายพ่อไม่มีทางทำตัวเหลวไหลอยู่เเล้ว"พ่อของผมถามผมออกมา

 

"ทำไมเเม่ไม่คิดเเบบพ่อบ้างครับ"ผมถามพ่อของผมไปทันที

 

"เเม่เค้าเป็นห่วงโยมากนะ.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"โยไปเป็นเพื่อนฟ้าที่บ้านสอนรำหน่ะครับขากลับฟ้าใสเกิดอุบัติเหตุ ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลย"ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"งั้นเหรอโย..เเล้วทำไมขากลับรุ่นพี่คนนั้ยถึบมาส่งหล่ะ.."พ่อของผมยิ้มก่อนจะถามผมออกมา

 

"โยไปกับพี่เค้าหน่ะครับ..คราวก่อนโดยขี่มอเตอร์ไซค์ไปเอง โยหลงทางด้วยครับ เลยคิดว่าไปด้วยกันจะได้ไม่หลงทางอีก"ผมบอกออกมาพ่อของผมก็ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจ

 

"เเล้วตุ๊กตาหมาตัวใหญ่นี่ใครให้มาเหรอ..ให้พ่อเดาพี่ซันใช่ไหม"พ่อของผมยิ้มก่อนจะถามออกมา

 

"ใช่ครับ..เเต่พ่อครับโยมีเรื่องอยากจะถามพ่อเเต่พ่อต้องไม่โกหกโยนะ.."ผมบอกกับพ่อของผมไปทันที

 

"ได้สิครับโย..สำหรับลูกพ่อตอบได้ทุกเรื่องเลย"พ่อของผมบอกออกมา

 

"งั้น..พ่อโกหกโยกับพี่คินทำไมว่าจะไปต่างประเทศเเล้วพ่อไปไหนมา"ผมถามพ่อของผมออกมา

 

"โยกินข้าวเถอะ เเล้วอาบน้ำนอนเดี๋ยวพ่อเล่าให้ฟังพรุ่งนี้"พ่อของผมพูดก่อนจะเดินออกจากห้องของผมไป

 

"พ่อขี้โกงโยอีกเเล้วนะครับ"ผมพูดไล่หลังพ่อของผมไปทันที คิดไว้เเล้วเชียวว่าพ่อของผมต้องไม่ยอมตอบ

 

หลังจากผมกินเสร็จ ผมก็อาบน้ำเเล้วเข้านอน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เช้าของอีกวันนึง

 

ผมอาบน้ำเเต่งเพื่อจะไปมหาลัยเหมือนทุกวัน ก่อนจะไปกินข้าวเช้า

 

"ไอโยพี่ซันของมึงมาเเล้วเเหนะ.."พี่คินบอกกับผมออกมา

 

"เเต่ผมยังกินข้าวไม่เสร็จเลยนะครับ"ผมบอกกับพี่คินไปทันที

 

"งั้นเดี๋ยวกูไปชวนคุยให้ละกัน..รีบกินข้าวเร็วๆเข้า"พี่คินพูดก่อนจะเดินไปหน้าบ้าน ส่วนผมก็เดินถือจานข้าวตามไป ไปเเอบฟังหน่ะครับ

 

"ไอโยมันยังกินข้าวเช้าไม่เสร็จเลย"พี่คินบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"ไม่เป็นไรครับผมรอได้ บอกโยไม่ต้องรีบกินก็ได้ครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ทำไมไม่ไปกินข้าวมนครัวหล่ะโยมายืนทำกินอะไรตรงนี้"พ่อของผมที่เดินมาพูดถามผมขึ้น

 

"เเล้วนั้นคินคุยกับใคร..อ่อพ่อเข้าใจละ พ่อไปร่วมวงสนทนาด้วยดีกว่า"พ่อของผมำูดก่อนจะเดินออกจากบ้านไปตรงไปที่หน้าบ้านที่พี่วาคินกับพี่ซันคุยกันอยู่ ผมว่าผมกลับไปกินข้าวในครัวดีกว่า ผมคิด

 

ก่อนผมจะเดินเข้าครัวไปเพื่อนั่งกินข้าวเช้าต่อพอกินเสร็จผมก็ไปหยิบกระเป๋าเเล้วเดินออกมาหน้าบ้าน

 

"งั้นโยไปมหาลัยก่อนนะครับพ่อ พี่คิน"ผมพูดก่อนจะยกมือไหว้

 

"งั้นฝากดูเเลเจ้าโยด้วยนะซัน.."พ่อของผมบอกกับพี่ซัน

 

"ครับ.."พี่ซันพูดก่อนจะยกมือไหว้พ่อของผมเเล้วเดินไปขึ้นรถ

 

"เค้าเป็นคนดีมากๆเลยนะโย.."พ่อของผมบอกกับผมออกมา

 

"พ่อยังค้างเรื่องนั้นอยู่นะครับ..ตอนเย็นถ้าไม่เล่าโดยโกรธพ่อเเน่"ผมบอกกับพ่อด้วยสีหน้ายิ้มๆก่อนจะเดินไปขึ้นรถ

 

"พี่มาเร็วไปรึเปล่าครับโย.."พี่ซันถามผมออกมา

 

"ไม่เร็วนะครับ เวลากำลังพอดีเลย"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที หลังจากนั้น พี่ซันก็ขับกลับมาที่คอนโดให้ผมมาเอามอเตอร์ไซค์ของตัวเองที่จอดเอาไว้ก่อนต่างคนก็ต่างไปมหาลัย

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ซัน...

 

ผมชื่อซันครับ เรียนอยู่คณะวิศวะปีสอง ผมเเอบชอบน้องคณะเเพทย์ปีหนึ่งอยู่คนนึง น้องเค้าหน้าตาดี น่ารักมากเลยหล่ะครับ นอสัยก็ดีอีกจะหาก ยิ้มทีใจละลายเลยหล่ะครับ ใช่เเล้วหล่ะครับผมพูดถึงน้องวาโยอยู่นั่นเเหละครับ

 

"ไงมึง..วันนี้ไม่ไปหาน้องวาโยเหรอวะ.."เพื่อนของผมคนนึงถามผมออกมา

 

"กูเพิ่งจะเเยกกับน้องเค้าเมื่อกี้เอง.."ผมบอกกับเพื่อนของผมไปทันที

 

"สวัสดีครับเฮีย.."วินเพื่อนของโยรุ่นน้องของผมทักผมขึ้นมา

 

"เเล้วเปรมไม่มาด้วยเหรอ.."ผมถามวินไปทันที

 

"ก็เเฟนมันเกิดอุบัติเหตุเมื่อวานเฮียก็รู้หนิ.."วินบอกกับผมออกมา

 

"ว่าเเต่น้องฟ้าเป็นยังไงบ้าง"ผมถามน้องวินไปทันที

 

"เจ็บหนักอยู่นะเฮีย.."วินบอกกับผมออกมา ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

"น่าเสียดายนะเฮียฟ้าต้องถอนตัวจากการเเสดงละครของคณะด้วย "วินบอกกับผมออกมา นั่นสินะ

 

"เออวิน..เชื่อเรื่องผีปะ.."ผมถามวินไปทันทีด้วยความสงสัย

 

"วันนี้เฮียมาเเปลกนะ..เฮียสบายดีป่ะเนี่ย"วินถามผมออกมา ผมก็ไม่รู้จะพูดไงดีเหมือนกันที่ผมเห็นเมื่อวานมันคืออะไร

 

"ผมเชื่อนะเฮีย..เเต่ถ้าเฮียอยากรู้อะไรก็ลองไปถามไอโยดูดิ"น้องวินบอกกับผมออกมา ทำไมผมต้องถามน้องโยด้วยหล่ะ

 

"ทำไมต้องถามน้องโยด้วยหล่ะ..?"ผมถามออกมาทันทีด้วยความสงสัย

 

"อันนี้พี่ต้องไปถามมันเองนะ..ผมไปดีกว่า.."วินบอกกับผมก่อนจะเดินไป น้องโยเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้งั้นเหรอ

 

จริงสิเมื่อวาน ที่ผมเห็นโยก็เห็นเหมือนกัน เเล้วก็ที่บ้านเรือนไทยนั่นโยดูมีมีหน้าเเปลกๆไป ตอนที่ฟ้าใสรำ เเล้วน้ำตานองหน้าเหมือนเธอไม่ได้จะรำเองเเต่เหมือนโดนบังคับ โยก็ทำสีหน้าเหมือนเห็นอะไรด้วย

 

ผมก็ถามโยไปนะว่าโยมีอะไรไม่สบายใจหรืออยากจะบอกผมรึเปล่า เเต่โยบอกผมว่าถ้าเค้าพร้อมเค้าจะบอกมันจะเกี่ยวกับเรื่องนี้รึเปล่านะ เเต่ไม่เป็นไรรอให้โยหร้อมผมก็พร้อมรับฟังเสมอไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม

 

วันนี้ผมไม่มีเรียนอะไรเเล้วผมเลยไปหาโยที่คณะ ผมเห็นเมฆนั่งอยู่เเต่โยไม่ได้อยู่ด้วย

 

"ไงน้องเมฆ..เเล้วโยหล่ะ.."ผมถามเมฆไปทันทีด้วยความสงสัย

 

"ไปซื้อน้ำเเต่เดี๋ยวคงจะมามันไปนานเเล้ว"น้องเมฆบอกกับผมออกมา ไปนานเเล้วงั้นเหรอ

 

"นานเเค่ไหน.."ผมถามเมฆไปทันทีด้วยความเป็นห่วงน้องโย

 

"นั่นไงมาโน่นเเล้ว.."น้องเมฆบอกกับผมออกมาก่อนผมจะมองไปทางน้องวาโยที่กำลังเดินมา

 

"ทำไมเสื้อเปียกเเบบนั้นหล่ะ.."ผมถามน้องวาโยที่นั่งลงทันที

 

"มีปัญหานิดหน่อยหน่ะครับ.."น้องวาโยบอกกับผมออกมา ทำไมหน้ามีรอยช้ำด้วยหล่ะ

 

"ไอโยใครหาเรื่องมึงเดี๋ยวกูไปกระทืบเเม่งเอง"วินพูดออกมาด้วยความโมโห

 

"เราไม่มีอะไรทั้งนั้นเเหละครับเมฆ.."โยบอกกับเมฆออกมา มันจะไม่มีอะไรได้ไง ดัวเปัยกซะขนาดนี้

 

"อะนี่.."ผมภอดเสื้อช็อปของตัวเองออกเเล้วคลุมให้กับโย

 

"เมฆมาทางทางนี้กับพี่หน่อย.."ผมบอกกับเมฆก่อนพวกผมจะลุกขึ้นเดืนออกมาจากตรงนั้น

 

"ไอโยเเม่งเป็นเเบบนี้ตลอกเลยใครรังเเกมันมันจะไม่สู้..ทั้งๆที้สู้ได้ผมไม่เข้าใจเลย"เมฆบ่นออกมาด้วยความหัวเสีย

 

"มันถือคตินิ่งดีกว่าตอบโต้หน่ะพี่.."เมฆบอกออกมาต่อ

 

"เเต่พี่ไม่นิ่งเเน่ๆ..เราไปหาอะไรสนุกๆทำกันดีกว่า"ผมบอกับเมฆไปทันที

 

"ตันไม้คันมืออยู่พอดีเลยหว่ะพี่"เมฆบอกกับผมออกมา มาทำรังเเกโยเเบบนี้ได้ไง

 

ผมมาถึงโรงอาหาร มีกลุ่มพวกนึงนั่งอยู่ ต้องเป็นพวกนี้เเน่เลย ร่องรอยมันยังอยู่น้ำที่เปียกบนพื้น หน่ะ

 

"พวกนี้เเน่นอนเลยพี่..มันคุยเรื่องไอโยอยู่ด้วย"เมฆบอกกับผมออกมา พวกนี้มันนั่งกันอยู่ห้าหกคน ผมมีเเค่สองคน

 

"เฮ้ย..พวกมึงมช่ไหมวะที่ไปรังเเกน้องวาโยหน่ะ.."ผมตะโกนถามพวกนั้นไปทันที

 

"ถ้าใช่เเล้วมึงเสือกอะไรด้วยวะ.."พวกนั้นถามผมกลับมา ก่อนจะเดินมาหาผมเเละเมฆ

 

"ก็พวกมึงมายุ่งกับคนของกูนี่หว่า.."ผมบอกกับพวกมันไปทันที

 

"อย่านึกว่าเเฟนคลับเลยอะเเล้วกูจะไม่กล้าต่อยมึงนะเว้ยไอซัน.."พวกนั้นบอกกับผมออกมา

 

หลังจากนั้นผมกับเมฆก็เช้าตะลุมบอนกับพวกที่มาหาเรื่องโย้เเลกหมัดฟาดเเข้งกัน จนมีลุงยามมาห้ามพวกผม ก่อนพวกผมจะเลิกเเล้วกลับมาที่โยนั่งอยู่

 

"พี่ซันกับเมฆไปทำอะไรกันมาเหรอครับ"โยถามผมออกมา สภาพผมตอนนี้หน่ะเหรอ ยิ่งกว่าโยอีก โยเเค่ช้ำนิดหน่อย ผมนี่ดิ

 

"วิถีลูกผู้ชายโว้ย.."เมฆบอกออกมาก่อนโยจะมองหน้าผมเเล้วสลับไปมองหน้าของเใฆเหมือนจะเข้าใจ

 

"งั้นกูกลับก่อนนะ..ว่าจะไปเเวะทำเเผลที่โรงพยาบาลซักหน่อย"เมฆพูดก่อนจะเดินไป มันได้เว้ยไอน้องคนนี้พร้อมบวกเพื่อเพื่อน

 

"งั้นพี่..."

 

"เดี๋ยวผมทำเเผลให้.."โยบอกกับผมออกมา ดีจังเลยนะเนี่ยเจ็บตัวเเถมมีคนน่ารักทำเเผลให้อีก ผมยิ้มออกมาพอ นี่ถ้าไม่มีใครมาห้ามนะไม่ผมก็พวกมันที่ต้องเเพ้ไปข้างนึง ว่าเเต่พวกมันหาเรื่องโยทำไม

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น