ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่13.สิ่งที่มองเห็น

ชื่อตอน : ตอนที่13.สิ่งที่มองเห็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 330

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่13.สิ่งที่มองเห็น
แบบอักษร

วาโย...

 

ผมตื่นขึ้นมาในเช้าของอีกวัน เมื่อคืนผมหลับสบายมากๆเลยหล่ะครับ ไม่มีอะไรผิดปกติหรือฝันเห็นอะไรเลย

 

ผมอาบน้ำเเต่งตัวเพื่อจะไปมหาลัยตามปกติเหมือนทุกวัน ก่อนจะไปทานข้าวที่ในห้องครัว

 

"โย..สร้อยที่เเม่ให้หายไปไหน.."เเม่ของผมถามผมออกมา ด้วยสีหน้าที่ดูโมโห

 

"ผมถอดตอนอาบน้ำหน่ะครับเเม่เลย.."

 

"เเม่บอกเเล้วไงว่าห้ามถอด..ทำไมไม่เชื่อฟังเเม่บ้าง"เเม่ของผมพูดออหมาด้วยสีหน้าโมโห จนผมตกใจเลย เเม่ของผมไม่เคยเป็นเเบบนี้มาก่อน

 

"คุณครับลูกไม่รู้อะไรซักหน่อยอย่าไปดุลูกเเบบนั้นซิครับ..โยกลับไปเอาสร้อยนั่นบนห้องก่อนไป"พ่อของผมบอกกับผมออกมา ทำไมเเม่ต้องโมโหขนาดนั้นด้วย

 

ผมรีบหยิบสร้อยนี่มาสวมเอาไว้ทันที มันคงจะสำคัญมากๆ เเม่เลยโมโหผม

 

"ป้าดาครับวันนี้โยไม่ทานข้าวเช้านะครับ.."ผมบอกกับป้าดาก่อนจะออกจากบ้านมาเเล้วขี่มอเตอร์ไซค์เพื่อจะไปมหาลัยเลย

 

"สรุปมึงเลยไม่ได้กินข้าวเช้า..เพราะเรื่องเเค่นี้เนี่ยนะ.."เมฆที่นั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหารของคณะพร้อมกับผมพูดขึ้น

 

"เมฆเองก็ลืมกินหนิครับ..คงจะตื่นสายเพราะเล่นเกมส์กับวิน เเล้วก็เปรมสินะครับ"ผมบอกกับเมฆไปทันที

 

"ก็ตามนั้น.."เมฆบอกกับผมออกมา ก่อนจะกินข้าวต่อ

 

"มึงไม่ได้โกรธเเม่มึงใช่ไหมวะ..ถึงไม่ได้กินข้าวมา.."เมฆถามผมออกมา

 

"ก็นิดหน่อยครับ.."ผมบอกกับเมฆไปทันที ถึงผมจะรู้ว่าเเม่เป็นห่วงผมเเต่ไม่เห็นต้องโมโหเเล้วพูดเเบบนั้นหนิ

 

"มึงนี่ทำตัวอย่างกับเด็ก.."เมฆบอกกับผมออกมา ผลังจากพวกเรากินข้าวเสร็จพวกเราก็มานั่งกันที่ปนะจำของพวกเราทุกเช้า

 

"มึงดูนี่เพจที่กูเคยบอกอะลงรูปมึงกับพี่ซันด้วย"เมฆบอกกับผมออกมา

 

"เพจนี้เพิ่งก่อตั้งเพจซันกับวาโยไง.."เมฆบอกกับผมออกมา

 

"สวัสดีจ้ะโย เมฆ..เย็นนี้ว่างไหมไปเป็นเพื่อนฟ้าหน่อยสิ"ฟ้าใสที่เดินมาหาพวกผมพูดถามขึ้นมา

 

"สวัสดีครับน้องโย น้องเมฆ น้องฟ้าใส.."พี่ซันมี่เดินมาพูดทักทายพวกผม

 

"สวัสดีครับพี่.."ผมทักพี่ซันกลับไป เมฆกับฟ้าใสก็เหมือนกัน

 

"พี่มาก็ดีเลย..เย็นนี้พวกหนูว่าจะไปบ้านรำไทยกันพี่ไปด้วยไหม โยก็ไปนะ.."ฟ้าใสบอกออกมา เดี๋ยวนะผมไปตกลงไว้ตอนไหน

 

"ฟ้า..เมฆไม่ว่าง.."เมฆบอกออกมาทันทีหลังจากฟ้าใสพูดจบ

 

"จะไปเล่นเกมส์กับเปรมเเล้วก็วินใช่ไหมเเล้วใครจะไปกับฟ้าหล่ะ..โยเหลือโยคนเดียวเเล้วห้าปฏิเสธฟ้านะ"ฟ้าใสพูดก่อนจะจับมือผมขึ้นมาเเล้วส่งสายตาขอร้อง

 

"นะจ้ะโย..พวกนี้มันใจดำจะให้ผู้หญิงสวยบอบบางเเบบฟ้าไปคนเดียว..โยไปกับฟ้านะ.."ฟ้าใสพูดออกมาต่อ

 

"ได้ครับฟ้า.."ผทบอกกับฟ้าำปทันที

 

"เเล้วพี่ซันจะไปด้วยกันไหมคะ..ฟ้าซ้อมรำเเปปเดียวไม่ถึงสาชั่วโมง ประมาณทุ่มนึงก็กลับเเล้ว..พี่จะให้โยขี่มอเตอร์ไซค์ไปคนเดียวเหรอคะ.."ฟ้าใสหันไปถามพี่ซันทันที

 

"งั้นพี่ไปด้วย...พี่ว่างพอดีเลย"พี่ซันบอกออกมา

 

"งั้นตามนี้นะคะ ไปก่อนนะโย พี่ซัน เเล้วก็อีเมฆคนใจดำจำเอาไว้เลย"ฟ้าใสพูดก่อนจะเดินนไป

 

"พี่มาหาไอโยมีอะไรรึเปล่าครับ"เมฆถามพี่ซันออกมา

 

"พี่เเค่จะเอาของมาให้โยหน่ะ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา ของ...ของอะไร?

 

"พี่ได้ข่าวมาว่าโยยังไม่ได้ทานข้าวเช้าหน่ะพี่เลยซื้อนี่มาให้"พี่ซันพูดก่อนจะยื่นข้าวกล่องมาให้กับผม

 

"พี่นี่ข่าวไวจังเลยนะครับ..ว่าเเต่ข่าวจากที่ไหนเหรอครับ"เมฆเเซวพี่ซันออกมา

 

"ข่าววงในหน่ะ.."พี่ซันพูดพลางยิ้มออกมา ข้าววงในงั้นเหรอ

 

"ข่าววงใน..?"เมฆถามออกมาด้วยความสงสัย

 

"ก็พี่ชายของโยโทรมาบอกพี่หน่ะ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา นี่เค้าไปเเลกเบอร์โทรกันตอนไหนเเล้วเนี่ย

 

"โห..วงในจริงๆด้วย"เมฆพูดบอกออกมา ทำให้พี่ซันยิ้ม

 

"เออไอโยงั้นเดี๋ยวกูไปซื้อขนมก่อนนะยังไม่อิ่มเลยเจอกันในห้องเว้ย"เมฆบอกกับผมก่อนจะเดินออกไป

 

"ว่าเเต่พี่ว่างเเน่นะครับเย็นนี้"ผมถามพี่ซันไปทันที

 

"ไม่ว่างก็ต้องว่างนั่นเเหละครับโย..พี่จะให้โยไปกับฟ้าใสสองคนได้ไง"พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"สรุปพี่ว่างไม่ว่างครับ"ผมถามพี่ซันไปทันที ปมต้องการคำตอบจริงๆ

 

"ว่างครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา ด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"งั้นพี่ไปก่อนนะตอนเย็นเจอกันครับ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ครับ"ผมบอกกับพี่ซันก่อนพี่ซันจะเดินกลีบคณะไป ส่วนผมก็มาเรียน

 

หลังจากเลิกเรียนผมก็มานั่งรอฟ้าใสอยู่ที่หน้าคณะของผม ฟ้าใสบอกว่าเธอจะมาหน่ะครับ ตอนนีก็บ่ายสี่ ดีนะวันนี้ไม่มีเรียนคลาสที่มันใกล้ค่ำ

 

"อ้าวไงจ้ะโย..ไปกันเลยไหม.."ฟ้าใสที่เดินมาพูดถามผมขึ้นมา

 

"พี่ซันยังไม่มาเลยนะครับฟ้า.."ผมบอกกับฟ้าใสไปทันที

 

"นั่นไงพี่ซันมาเเล้ว"ฟ้าใสบอกกับผมก่อนจะชี้นิ้วไปทางพี่ซันที่ขับรถมาจอดตรงหน้าผม

 

"งั้นฟ้าไปเอารถก่อนนะ..คราวนี้ขี่มอเตอร์ไซค์ตามมาติดๆเลยนะจะได้ไม่หลง"ฟ้าใสบอกกับผมออกมา

 

"โยนั่งรถไปกับพี่ไหมครับรถของโยจอดไว้ที่คอนโดพี่ก่อนก็ได้.."พี่ซันบอกกับผมออกมา ผมทำหน้าคิดอยู่ครู่นึง

 

"งั้นก็ได้ครับ.."ผมบอกกับพี่ซันก่อนผมจะขี่มอเตอร์ไซค์ของผมไปจอดไว้ที่ลานจอดรถคอนโดของพี่ซัน

 

เเล้วนั่งรถพี่ซันตาฟ้าใสไปที่บ้านรำไทยที่ที่ฟ้าใสจะไป

 

พอขับรถมาใกล้จะถึงหูของผมก็ได้ยินเสียงดนตรีไทยดังเเว่วมาตามสายลม

 

"งั้นรอฟ้าใสก่อนนะไม่นาน"ฟ้าใสบอกกับผมออกมาเมื่อเรามาถึง

 

"ไปเดินเล่นเเถวนี้ก่อนได้นะจ้ะเเม่ครูบอกว่าเเถวนร่มรื่นมาก"ฟ้าใสบอกกับผมออกมา ก่อนผมกับพี่ซันจะไปเดินเเถวๆนั้น มันมีสวนผลไม้ด้วย ด้วยความที่ไม่ได้อยู่ในตัวเมืองบรรยากาศเลยดูสงบมากๆเลยหล่ะครับ คงเพราะใกล้จะค่ำเเล้วหล่ะมั้ง มีต้นมะพร้าวด้วย

 

"บรรยากาศเเถวนี้สงบมากเลยนะครับพี่ซัน"ผมบอกกับพี่ซันไปทันทีด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม

 

"ครับพี่ก็ว่างั้น..เเต่งบรรยากาศรอบๆพี่ว่าเเปลกๆนะครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา ไม่เห็นจะมีอะไรเเปลกเลย สงบดีออก

 

"เราไปนั่งตรงเเคร่ไม้ไผ่ตรงนั้นกันดีกว่าครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมา ผมนั่งลงบนเเค่ข่างๆพี่ซัน

 

"พี่ขอหนุนตักโยได้ไหมครับ"พี่ซันถามผมออกมา

 

"ได้ครับ"ผมยิ้มบอกกับพี่ซันก่อนพี่ซันจะนอนหนุนตักผมเเหงนหน้ามองยอดต้นไม้ เเล้วจับมือผมเอาไว้

 

ผมว่าบรรยากาศมันเริ่มเเปลกๆจริงๆด้วย ผมมองไปที่ลานกว้างๆผมเห็นใครบางคนกำลังยืนอยู่ผมว่าไม่ใช่คนเเน่ๆ

 

"โยมองอะไรเหรอครับ"พี่ซันถามผมออกมา ผมมองตรงไปข้างหน้า ก่อนคนข้างหน้าของผมจะเริ่มร่ายรำหรือว่าจะเป็นลูกศิษย์คนอื่นของเเม่ครู ลมพัดปะทะต้นไม้รอบๆบริเวณทำใหเใบไม้ร่วงลงมา

 

"พี่เห็นนั่นไหมครับ"ผมถามพี่ซันไปทันที บางทีผมก็เเตกไม่ออกไหนผีไหนคน ท้องฟ้ารอบไปค่อยมืดลงเรื่อยๆคงจะใกล้ค่ำเเล้วเเน่ๆเลยมองดูนาฬิกานี่ก็จะทุ่มนึงเเล้ว

 

"เสียงดนตรีบนบ้านเรือนไทยเงียบลงเเต่คนคนนี้ที่ผมเห็นยังคงรำอยู่ท่ามกลางความมืด ไม่นานฟ้าใสก็เดินลงมาจากบ้านมาหยุดตรงที่คนคนนั้นยืนอยู่พอดี

 

"ฟ้าครับ...จะ..ข้างหลัง.."ผมบอกกับฟ้ใสไปทันทีเพราะตอนนี้เธอคนนั้นหยุดยืนอยู่ที่หลังของฟ้าใส เป็นนางรำผู้หญิง ห่มสไบเฉียงสีหม่นๆ

 

"ข้างหลังฟ้ามีอะไรเหรอจ้ะ"ฟ้าใสถามผมออกมาก่อนจะหันไปดู.

 

"ไม่มีอะไรหนอ...โยอย่าอำฟ้าสิจ้ะ"ฟ้าใสบอกกับผมออกมา ผมไม่ได้อำเธอนะตอนนี้นางรำคนนั้นกำลังจับมือของฟ้าใสอยู่ทั้งสองข้างจากด้านหลัง ก่อนฟ้าใสจะตกใจ คงจะรู้สึกถึงอะไรเเปลกๆเเล้วเเน่ๆ

 

"น้องฟ้าใสโอเคไหมครับ"พี่ซันถามออกมา ตอนนี้ฟ้าใสอยู่ในสภาพที่กำลังตั้งวงเพื่อจะรำด้วยท่าทางอ่อนช้อยเเต่สีหน้าของเธอเหมือนตกใจอะไรบางอย่างน้ำตาไหลออกมาอาบเเก้ม ใช่ผีจับมือให้เธอรำเธอไม่ได้ตั้งใจจะรำเองหรอก

 

"ออกไป.."เเม่ครูของฟ้าใสเปิดประตูออกมาก่อนจะตวาดลั่นไปทั่วบริเวณก่อนเธอคนนั้นจะปล่อยมือฟ้าใสเเล้วหายไป

 

"พวกเธอรีบกลับบ้านไปได้เเล้วค่ำรถค่ำๆมั

นอันตราย"เเม่ครูของฟ้าใสบอกกับพวกผมออกมา ก่อนจะหันมาทางผม เเล้วเอามือจุ๊ปากของตัวเองเอาไว้เป็นการบอกให้ผมเงียบ หมายความว่าอะไร เเม่ครูรู้อยู่เเล้วงั้นเหรอ

 

หลังจากนั้นพวกผมก็ขับรถออกมาจากตรงนั้นทันทีฟ้าใสเองก็เหมือนกัน ฟ้าใสดูตกใจเเละยังกละวมากๆ

 

"เเปลกนะครับโย..ทำไมน้องฟ้าใสเค้า"พี่ซันที่ขับรถอยู่ถามผมออกมา ผมบอกไปพี่ก็ไม่เชื่อผมหรอก

 

"เเต่ที่บ้านหลังนั้นบรรยากาศน่าอึดอัดมากๆเลยนะครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมาต่อ

 

"ครับ..ผมก็ว่างั้น"ผมบอกกับพี่ซีนไปทันที ผมมองไปที่รถของฟ้าใสที่ขับอยู่ข้างหน้า มีคนนั่งอยู่เบาะหลังของเธอ เป็นไปได้ไง

 

ผมสังเกตสีหน้าของพี่ซันที่ดูเปลี่ยนไปจากที่มีรอยยิ้มเเต่ตอนนี้ไม่มี หรือว่าพี่ซันก็เห็นว่า..

 

"พี่เห็นนั่นใช่ไหมครับ"ผมถามพี่ซันไปทันที ด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

"เห็นอะไรเหรอครับโย.."พี่ซันถามผมออกมา ผมว่าพี่ซันเห็นเเน่ๆ

 

"ก็ที่เบาะหลังรถของฟ้าใสไงครับ.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันทีทำให้พี่ซันหันมามองหน้าผม

 

"โยก็เห็รงั้นเหรอครับ"พี่ซันถามผมออกมา พี่ซันเห็นจริงๆด้วย

 

"ครับ.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันที ก่อนผมจะรีบหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาฟ้าใส เเต่โทรยังไงก็โทรไม่ติด

 

"ทำไมกันนะ.."ผมพูดบ่นออกมาก่อนจะลองโทรไปอีกเเต่โทรไม่ติดเลย

 

"น้องฟ้าขับรถเเปลกๆไปนะครับโย.."พี่ซันบอกกับผมออกมาก่อนผมจะมองไปที่รถของฟ้าใสเธอขับรถส่ายไปมา

 

"เเย่เเล้วครับ"ผมบอกกับพี่ซันไปทันทีก่อนผมจะมองไปทางข้างหน้า ฟ้าใสขับรถหักหลบชนต้นไม้ข้างทางอย่างจัง

 

พวกผมรีบจอดรถเเล้วลงไปดูฟ้าใสในทันทีฟ้าใสบาดเจ็บสลบคาพวกมาลัยรถเลยทำไมถุงลมมนิรภัยไม่ทำงานนะ

 

"โยรีบโทรเรีบกรถพยาบาลเร็วครับ"พี่ซันบอกกับผมออกมาก่อนผมจะโทรเรียกรถพยาบาลเเล้วก็โทรหาวิน เมฆ เเล้วก็เปรม รถยนต์ของฟ้าใสเกิดควันคลุ้งอย่าบอกนะว่า ผมมองไปที่ในป่าข้างถนน ผีนางรำคนนั้นยืนเเสยะยิ้มด้วยความพอใจ

 

หลังจากนั้นทุกคน หน่วยกู้ภัยก็ช่วยกันนำฟ้าใสออกมาจากรถก่อนรถโรงพยาบาลจะมารับฟ้าใสไป

 

"พวกเรารีบไปกันเถอะครับพี่ซัน"ผมบอกกับพี่ซันไปทันทีก่อนพวกผมจะไปที่โรงพยาบาลกัน

 

"ฟ้าเป็นไงบ้างวะ..."เปรมถามผมออกมา ด้วยท่าทางเป็นห่วง

 

"อยู่ในห้องไอซียูครับเปรม..ฟ้าขีบรถชนต้นไม้อย่างจัง"ผมบอกกับเปรมไปทันที

 

"ไอโยมึงกลับบ้านไปก่อนเถอะเดี๋ยวพ่อกับเเม่มึงจะเป็นห่วงนี่ก็ดึกเเล้ว..ขอบใจมึงมาก"เปรมบอกกับผมออกมา

 

"เดี๋ยวพี่ไปส่งครับ"พี่ซันบอกกับผมก่อนจะเดินนำผมไปที่รถของพี่ซัน

 

"ขอบใจพี่มากๆนะครับวันนี้"ผมบอกับพี่ซันำปทันที

 

"พี่เต็มใจครับ..เเต่โยมีอะไรยังไม่บอกพี่รึเปล่าครับ"พี่ซันถามผมออกมา

 

"โยไม่บอกพี่ก็ได้นะ..งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพี่ไปรับ เอารถไว้ที่คอนโดพี่นั่นเเหละ.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ก็ได้ครับ..ถ้าผมพร้อมผมจะบอกพี่เเล้วกันนะครับ..เรื่องของผมบอกใครใครก็คงไม่เชื่อ"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที ก่อนพี่ซันจะขับรถม่ส่งผมที่บ้านของผม

 

"งั้นคืนนี้ฝันดีนะครับโย.."พี่ซันบอกกับผมออกมา

 

"ครับ..พี่ซันก็ด้วยนะครับ.."ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"งั้นถึงเเล้วโทรหาโยด้วยนะครับ.โยเป็นห่วง"ผมบอกกับพี่ซันำปด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"ครับ..จะไม่ลืมเลยหล่ะครับถึงเเล้วพี่จะรีบโทรหาเลย"พี่ซันยิ้มให้กับผมด้วยท่าทางดีใจ ก่อนจะโบกมือให้ผมเเล้วขับรถไป ผมก็ยืนโบกมือให้พี่ซันก่อนจะเดินเข้าบ้านมา

 

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น