ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Section 01 ห้าวตีน

 

 

Section > 01 ห้าวตีน

 

Pluem Talk

 

"อ๊าา... เจ็บฉิบ!" ผมเบิกเปลือกตาขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดในร่างกาย ทำไมมันถึงรู้สึกปวดไปหมดทั้งตัวแบบนี้ว่ะ

 

"ห้องใครว่ะ"

 

แล้วที่ ๆ ผมอยู่ตอนนี้มันที่ไหน? ไม่คุ้นตาเลยสักนิด แต่แน่นอน ที่นี้ไม่ใช่โรงพยาบาลแน่ ภาพจำสุดท้ายของผมเมื่อคืน.. น่าจะเป็นส้นตีนใครสักคนที่กระทบมาบนหน้าของผม แล้วหลังจากนั้น...

 

หลังจากนั้น...

 

ก็จำไม่ได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

 

แกร็กกก!

เสียงลูกบิดประตูห้องดังขึ้น ก่อนจะปรากฏร่างของใครสักคนเดินเข้ามา ผมเลยทำการพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง เพื่อรอมองหน้าของคนเข้ามาใหม่

 

"..." เธอเงียบ

 

"..." ผมเงียบ

 

"..." ผมนั่งจ้องหน้าหญิงสาวผมสีดำตรงหน้าแบบไม่วางตา เธอเองก็กำลังจ้องมองผมอยู่ ในมือถือกะละมังสีชมพูแล้วยืนค้างไว้แบบนั้น

 

เราต่างไม่มีคำพูดใดที่เอ่ยออกมา

 

กระทั่ง...

 

"มึงใคร" ผมเป็นฝ่ายเอ่ยทักเธอก่อน เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมพูดไม่ยอมจากสักที

 

"ซะ แซลม่อน" เธอตอบด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เดินมาเตียงที่ผมนอนอยู่ ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมนอนอยู่ที่ไหน รู้แค่ว่าทั้งห้องนี้ถูกตกแต่งแบบสไตล์มินิมอล

 

โดยมี

 

แซลม่อน ผู้หญิงบอบบางร่างเล็กที่กำลังจ้องมาทางผมอยู่ ให้เดาเธอคงอายุประมาณยี่สิบสองยี่สิบสามได้ แต่สัดส่วนชัดเจนเลยทีเดียว

 

หืม... เด็กสมัยนี้มันจำเป็นต้องหุ่นดีขนาดนี้เชียวเหรอ?

 

"เป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า" แซลม่อนวางกะละมังลงบนหัวเตียง แล้วยืนตรงมองมาทางผมอย่างสำรวจ

 

ทำไมว่ะ? ทำไมผมมาอยู่ที่นี้!

 

"ดี"

 

"เอ่อ.. คือเมื่อคืนฉันเห็นคุณโดนกระทืบอยู่ที่ซอยเปลี่ยวในหมู่บ้านน่ะ สภาพคุณแบบ.. ดูไม่ได้ฉันเลยช่วยคุณเอาไว้"

 

อ๋อ.. เมื่อคืนผมไปห้าวตีนแถวนั้นมา ตอนแรกเห็นมันมีคนเดียว ใครจะรู้ว่ามันจะซ่อนพวกมันไว้ที่นั้น แล้วมารุมผมคนเดียว

 

แม่ง!

 

คิดแล้วเจ็บใจฉิบหายเลย ถ้ามันมีคนหรือสองคนผมคงอัดพวกมันเละไปแล้ว

 

"ไม่กลัว?" แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือผู้หญิงคนนี้ต่างหาก ที่ช่วยผมไว้

 

ผมถามคนตรงหน้า เธอก็ใจเด็ดดีเหมือนกันนะ ช่วยนักเลงแถมยังให้นักเลงมานอนบ้านตัวเองอีก

 

"ไม่กลัว" แซลม่อนตอบอย่างไม่คิด

 

ผมอมยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางของเธอมันช่างย้อนแย้งกับการกระทำซะจริง ไม่กลัวอะไรกัน ยืนตัวแข็งทื่ออย่างกับหิน

 

"ขอบคุณที่ช่วย" ผมเอ่ยออกมาแล้วทำท่าจะก้าวลงจากเตียง ผมไม่เป็นอะไรมากหรอก แผลแค่นี้ไกลหัวใจมาก

 

"แล้วคุณชื่ออะไร"

 

"..."

 

"..."

 

จะอยากรู้ไปทำไมว่ะ?

 

"ปลื้ม" ผมเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยชื่อของตัวเองออกมา ปลื้ม คือชื่อของผมเอง

 

ผมชื่อปลื้ม

ปีนี้อายุเข้ายี่สิบเก้าแล้ว เริ่มอายุมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เมียก็ยังไม่มีสักคน เพราะไม่มีใครเข้าใจวัยรุ่นตลอดการอย่างผมเลย

 

ผมมีฝาแฝดหนึ่งคน ชื่อเปรมมันเกิดทีหลังผมสิบนาที ทุกวันนี้มันก็ไม่เคยเคารพผมเป็นพี่ อีกอย่างวันต่อวันมันก็เอาแต่อ่อยผู้หญิงไปทั่ว

 

ส่วนผมน่ะเหรอ... หมกหมุ่นกับเรื่องแข่งรถตลอดปีตลอดชาติ แล้วก็พ่วงเรื่องชกต่อยมาด้วยนิดหน่อย

 

ธรรมดาของผู้ชายน่ะ

 

"อ๋อ.."

 

"..."

 

"ถ้าไม่เจ็บมากแล้ว คุณจะกลับบ้านไหม? จะให้ฉันไปส่งหรือเปล่า?"

 

"..." ผมเงยหน้ามองคนถามอย่างสงสัย นี้แค่ผมตื่นก็จะไล่คนป่วยอย่างผมกลับบ้านแล้วเหรอ

 

จะว่าไปเธอก็น่ารักดีนะ

ใบหน้าสวยได้รูป ปากกระจับน่าจูบแถมท่าทางอ่อนโยนที่แสดงออกมา มันช่างน่ารักจริง ๆ อีกอย่างคือ... ใจกล้าไม่เบา

 

กล้าเอาผมเข้าบ้าน โดยหวังแค่อยากจะช่วย

 

"ว่าไง" แซลม่อนถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าผมไม่ตอบ แววตาของเธอตอนนี้เหมือนไม่เหลือความกลัวเอาไว้เลยสักนิด

 

มันเต็มไปด้วยความสงสัยเต็มไปหมดในแววตาคู่นั้น

 

"ยังเจ็บอยู่ ขอนอนที่นี้ก่อนสักสองสามวัน" ว่าแล้วผมก็แกล้งทำเป็นจับหน้าท้องของตัวเอง

 

ความจริงไม่ได้เจ็บหรอก สำออยไปอย่างนั้นแหละ อยากรู้ว่าเธอจะทำยังไงต่อ ผมชักจะถูกใจคนที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้แล้วแฮะ!

 

"ห๊า!"

 

"ตกใจอะไร แค่ขอพักอยู่ที่นี้สองสามวัน" ผมพูดเหมือนมันเป็นเรื่องเล็ก แล้วควานหาบุหรี่กระเป๋ากางเกง อยากจะเอามันมาสูบสักหน่อย

 

"ผู้หญิงกับผู้ชายไม่ควรอยู่ด้วยกันแบบสองต่อสอง" แต่แล้วก็ต้องเก็บความคิดที่อยากจะสูบบุหรี่เอาไว้ก่อน

 

"มีอะไรให้กินไหม หิว" แล้วก็เปลี่ยนเรื่องสนทนากันแม่งเลย

 

ก็บอกแล้วว่าจะพักที่นี้สองสามวัน ก็หวังว่าเธอจะให้พักนะ ผมยังไม่อยากกลับบ้านผมเลยอะ กลัวว่าพวกเพื่อนเหี้ยมันจะมาชวนผมไปแข่งรถนู้นนี่อีก เหนื่อยจะแย่ ขอพักอยู่กับสาวสวยก่อนดีกว่า

 

"ลุกไหวไหม" เธอไม่พูดเปล่า แต่ยังเดินมาประครองร่างของผมเอาไว้แบบไม่เกรงกลัวอีกต่างหาก

 

"..." ผมเงียบแล้วมองเธอในระยะใกล้ชิด หน้าเธอเนียนมากก ยิ่งเป็นริมฝีปาก ยิ่งน่าสัมผัส!

 

"..." คนตัวเล็กไม่ได้สนใจผมเท่าไหร่ แต่กำลังพยายามจะพยุงผมให้ลุกขึ้น ผมแกล้งทำเป็นตัวหนัก ทำให้เธอพยายามพยุงแค่ไหนก็พยุงไม่ขึ้น

 

"ไม่กลัวกูปล้ำหรือไง"

 

"ดูสภาพคุณตอนนี้ จะทำอะไรได้" ใครบอกทำอะไรไม่ได้กันว่ะ

 

"คุณเหรอ... ผู้ดีฉิบหาย" แปลกหูซะมัด ผมอยู่แต่ในวงการป่าเถื่อนพูดกูมึงมาตั้งแต่เด็ก ฐานะบ้านผมไม่ได้รวย เป็นคนที่มีฐานะธรรมดา ไม่ได้ถึงกับจน

 

เพราะงั้นภาษาผู้ดีแบบนี้เนี่ย ไม่มีอยู่จริงในโลกของผมเลย

 

"ช่วยออกแรงหน่อยสิ ทำไมตัวหนักแบบนี้"

 

"เพราะกูหน้าตาดีเหรอมึงถึงไม่กลัว"

 

" ! "

 

พอจบประโยคคำถามของผม เธอก็ผลักร่างของผมออกทันที แล้วยืนกรานมองผมด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

 

นี่คิดว่าผมจะกลัวสายตาของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบเธอหรือยังไงกัน

 

"ถามไม่ได้เลยหรือยังไง"

 

"ถามน่ะได้ แต่ช่วยให้ความร่วมมือหน่อยค่ะ! นี่เราคุยเรื่องเดียวกันจริงหรือเปล่า?"

 

"จะเอาเรื่องไหนก่อน" ผมถามกลับแล้วเอนไปด้านหลังนิดหน่อย ทำเหมือนการคุยกับเธอมันเป็นเรื่องสบายใจและชิวมาก

 

"ไหนบอกหิว" แซลม่อนท้าวเอวมองผมพลางทำหน้ากวนประสาทใส่

 

"ถ้าบอกว่าหิวอย่างอื่นล่ะ..." ผมเลยกวนประสาทกลับ แล้วมองร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างหื่นกาม

 

"กรี๊ดดดดด!!" จนเธอหันไปคว้าแจกันหัวเตียง แล้วทำท่าเหมือนจะปาใส่ผม นั่นเลยทำให้ผมรีบกระโจนไปโอบตัวเธอไว้ทันที

 

"เฮ้ย! ๆ! ๆ! นี่กะจะฆ่าแกงกันเลยหรือยังไง มึงอยากติดคุกเหรอ!" ผมกอดรัดฟัดเหวี่ยงแบบนั้นพักหนึ่ง แล้วแซลม่อนก็จะโกนออกมาเสียงดัง ทำให้ผมรีบปล่อยเธอออกทันที

 

"ปล่อยเว้ยย!!!"

 

แม่งน่ากลัวจริง ใครบอกอ่อนโยนว่ะขอถอนคำพูด!

 

"ใจเย็น... แค่กูล้อเล่น" ผมชูแขนทั้งสองข้างขึ้นแล้วมองแจกันที่พร้อมจะฟาดผมตลอดเวลา อย่านะนี่ผมยอมชูธงขาวแล้วนะเว้ย

 

"ติดคุกก็ยังดีกว่าโดนคนเถื่อน... ทำเรื่องอย่างว่า!"

 

"เออ ไม่ทำหรอก! แล้วไหนล่ะของกิน!"

 

"..."

 

"หิว! หิวจริง ๆ!"

 

"ตามมา!"

 

ถึงสีหน้าท่าทางของแซลม่อนจะยังไม่ค่อยไว้วางใจผมเท่าไหร่ แต่ก็ยังใจดีพาผมไปหาอะไรกิน

แซลม่อนยื่นข้าวกล่องมาให้ผม ราวกับว่าเตรียมเอาไว้ให้แล้ว ผมเลยกินอย่างหิวกระหายทำเหมือนตายอดตายอยากมาหลายปีหลายชาติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นขอบางสิ่งบางอย่างเมื่อกินอิ่ม

 

"บุหรี่.. มีบุหรี่ไหม?"

 

.

.

.

 

กวินีเวียร์

(ฝากติดตามผลงานของไรท์ด้วยนะคะ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น