ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่12.คืนวันโกน

ชื่อตอน : ตอนที่12.คืนวันโกน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 281

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2563 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่12.คืนวันโกน
แบบอักษร

วาโย...

 

พวกผมนั่งดูการเเข่งบาสกันอยู่ที่ข้างสนามบาส เเล้วก็พูดคุยอะไรกันไปเรื่อย

 

"ไอโยพี่ซันเค้ามาหามึงเเหนะ.."เปรมบอกกับผมออกมา

 

"อะนี่กูเตรียมไว้เเล้ว..เอาไปให้พี่เค้าดิ"วินบอกกับผมก่อนจะยื่นขวดน้ำให้กับผม

 

"งงอะไรอยู่เอาน้ำไปให้พี่ซันดิวะ.."เมฆบอกกับผมออกมา อะไรของสามคนนี้เนี่ย

 

"เอิ่มคือ คือว่า.."เมฆผลักผมไปหาพี่ซันที่กำลังเดินมาหาพวกผม

 

"มีอะไรเหรอครับโย.."พี่ซันถามผมออกมา ด้วยสีหน้ายิ้มๆ ผมได้เเต่ยืนนิ่ง

 

"น้ำนี่เอามาให้พี่ใช่ไหมครับ.."พี่ซันถามผมออกมา

 

"ครับ.."ผมบอกกับพี่ซันก่อนจะยื่นให้พี่ซันไป

 

"เออไอโนกูนึกขึ้นได้ต้องกลับไปเล่ยเกมส์พวกกูไปก่อนนะ.."วินบอกกับผมออกมา ก่อนที่วิน มเฆ เเล้วก็เปรมจะเดินไป ทิังผมไว้กับพี่ซันอีกเเล้ว

 

"เเล้วนี่จะกลับบ้านเลยไหมครับเดี๋ยวพี่ไปส่งที่รถ"พี่ซันถามผมออกมา ด้วยสีหน้ายิ้มๆ

 

"ครับ.."ผมตอบไปสั้นไปก่อนพี่ซันจะไปอุ้มตุ๊กตาหมาน้อยมาเเล้วเดินตามผมมา

 

"ให้พี่ไปส่งตุ๊กตาที่บ้านให้ไหมขี่มอเตอร์ไซค์มันลำบากนะ.."พี่ซันถามผมออกมา

 

"ไม่เป็นไรครับพี่เเค่นี้เอง"ผมบอกกับพี่ซันไปทันที

 

"เเล้วก็นี่..อร่อยมากขอบใจเรามากนะ.."พี่ซันบอกักบผมออกมา ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

 

"งั้นผมกลับก่อนนะครับ"ผมบอกกับพี่ซันออกมา

 

"กลับบ้านดีๆนะครับ.."พี่ซันบอกกับผมก่อนจะโบกมือให้กับผม

 

พวกผมนั่งดูเเข่งบาสจนจบต่างคนก็ต่างกลับบ้านกัน ผมก็เหมือนกัน วิน เมฆ เปรมกลับไปตั้งนานเเล้ว ทิ้งผมตลอด ผมกลับบ้านมาเเต่ทำไมวันนี้บ้านผมมันดูเงียบๆหล่ะ

 

"พี่วาคินครับ.."ผมเรียกพี่วาคินที่น่าจะอยู่ในบ้านไปทันที

 

"มีอะไรวะ.."พี่วาคินเดินออกมาจากห้องเพื่อเดินมาหาผม

 

"ป้าดากับพี่บูมไปไหนเหรอครับ.."ผมถามพี่วาคินไปทันที

 

"ไอทำธุระ..ค่ำๆคงกลับ"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"เออมึงกลับมาก็ดีละมาช่วยตัดกระดาษหน่อยดิ"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"ได้ครับ.."ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที สงสัยวันนี้พี่ซาตินคงจะทำของขวัญง้อพี่บูมอยู่เเน่ๆ

"พี่ครับผมว่าผมพอจะรู้เเล้วว่ารูปพวกนั้นอยู่ที่ไหน"ผมบอกกับพี่วาคินออกมา

 

"เหรอวะ..เเล้วมึงรู้ได้ไง.."พี่วาคินถามผมออกมมาด้วยท่าทางสนใจ

 

"เมื่อคืนก่อนผมฝันเห็นหน่ะครับ..เลยคิดว่าต้องอยู่ตรงนั้น"ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที

 

"เหรอวะ..งั้นอยู่ตรงไหนเดี๋ยวกูไปเอาเองถ้ามึงไม่กล้าเข้าไป"พี่วาคินถามผมออกมา

 

"ใต้เตียงครับ..."ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที ก่อนพี่วาคินจะเดินออกจากห้องไป ก่อนจะกลับมาพร้อมกล่องใบนึง

 

"ฝันมึงนี่เเม่นจริงๆเลยหว่ะ..มาเปิดดูกันดีกว่า"พี่วาคินบอกกับผมออกมา ก่อนจะเปิดดู

 

กลิ่นไหม้มันโชยออกมาจากภายในกล่อง รูปทุกใบถูกเผาทำลายไปเเล้ว

 

"เเม่ทำอะไรของเเม่วะเนี่ย.."พี่วาคินพูดออกมาด้วยท่าทางที่หัวเสีย

 

"ดูนี่สิครับมีเศษภาพเหลืออยู่ด้วยบางรูปก็ยังพอดูได้เเม่คงรีบเลยไม่ได้ดูว่าไหม้หมดรึเปล่า"ผมบอกกับพี่วาคินออกมา

 

"มึงดูนี่ดิ..นี่ใครวะ.."พี่วาคินหยิบรูปๆนึงขึ้นมาดูก่อนจะยื่นให้กับผม

 

ผมต้องผงะไปเลยเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นคนที่ผมเห็น เเละฝันถึง มันเเน่ชีดมากๆว่าเธอต้องเกี่ยวข้องกับเเม่ของผมเเน่ๆ

 

"เหมือนรูปผู้หญิงที่มีงวาดเลย..มึงเคยเห็นเค้าเหรอวะ.."พี่วาคินถามผมออกมา

 

"ผมเคยบอกพี่เเล้วหนิครับว่าเธอไม่ใช่คน"ผมบอกกับพี่วาคินไปทันทีทำให้พี่วาคินรีบเอารูปเก็บใส่กล่องไปทันที

 

"รูปนี้มันรูปกูตอนเด็กๆหนิเเล้วนี่ก็พ่อ นี่ก็เเม่ เเล้วไอเด็กนี่ที่ถูกอุ้มอยู่ตัวนิดเดียวนี่คือมึง เเล้วคนที่อุ้มมึงอยู่คือ.."รูปนี้เหมือนรูปเมื่อคืนก่อนที่ผมฝันเห็นเลยทั้งสถานที่ พ่อ เเม่ของผม พี่วาคิน เด็กทารกในอ้อมเเขนของผู้หญิงคนนี้คือผมสินะ เเล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร..

 

ผมเห็นภาพอะไรบางอย่างในหัวของผม เป็นภาะของผู้หญิงคนนึงกำลังอุ้มเด็กคนนึงอยู่เเต่จู่ๆเด็กคนนั้นก็หายไป ทำให้เธอเสียใจมากๆ จนบ้า สติเลื่อนลอย

 

"ไอโย..โอเคไหมวะ.."พี่คินตบไหล่ผมทำให้ผมได้สติ ภาพพวกนั้นหายไปก่อนที่ผมจะเห็นอะไรต่อ

 

"โอเคครับ.."ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที

 

"นี่มึงร้องไห้เหรอวะ.."พี่วาคินถามผมออกมา จริงด้วยผมร้องไห้

 

"พี่ดูนี่ผมได้เจ้านี่มาด้วยหล่ะ.."ผมพูดก่อนจะหยิบตุ๊กตามาให้พี่วาคืนดู

 

"ติ๊งต๊องหว่ะ..มาช่วยกูจัดสถานทีก่อนดิ"พี่วาคินบอกกับผมออกมา

 

"ก็ได้ๆ.."ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที

 

หลังจากนั้นผมกฌช่วยพี่วาคินจัดสถานที่จนค่ำมืด เตรียมทุกอย่างจนพร้อมนี่ก็จะสองทุ่มเเล้ว

 

"งั้นโยไปก่อนนะพี่..ยังไม่ได้กินข้าวเลย"ผมบอกกับพี่วาคินไปทันที

 

"เออๆ.."พี่วาคินบอกกับผมก่อนผมจะเดินเข้าบ้านมา

 

"วันนี้วันโกนเห็นอะไรอย่าไปทักเด็ดขาดนะโย.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

ทำไมวันนี้ลมมันพัดเเรงจังหรือฝนจะตก พายุจะเข้า ท้องฟ้ามันมืดสนิทมากไป

 

"เเย่เเล้ว.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา ก่อนจะปรากฏตัวให้ผมเห็น

 

"มันมาหาโยเเล้ว.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"อะไรเหรอครับพี่.."ผมถามพี่ดาวเรืองไปทันทีก่อนผมจะเหลือบไปเห็นบรรยากาศข้างนอกที่มันมืดสนิทมากๆ

 

"ไอโย.."พี่วินก็ที่อยู่นอกบ้านเรียกผมที่อยู่ในห้องตัวเอง

 

"อย่าออกไป.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมานี่มันอะไรกันเนี่ย

 

พรึบ!!

 

ไฟทั้งบ้านดับสนิท ตอนนี้รอบๆตัวผมมืดไปหมด ผมรีบหยิบโทรศัพท์มาเปิดไฟฉายเพื่อส่องทางในทันที

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงเหมือนมีใครบางคนเดินอยู่บนหลังคาบ้านของผมเลย

 

"รีบไปปิดหน้าต่างให้หมดทุกบานเลยเเล้วเข้าห้องพระไป.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา ลมเย็นๆพัดมาปะทะหน้าของผมมันเย็นมากๆ

"ไม่ทันเเล้วรีบเข้าห้องพระไปเลย"พี่ดาวเรืองบอกกับผมออกมา

 

"เเล้วพี่วาคินหล่ะครับ"ผมถามพี่ดาวเรืองไปทันทีด้วยความเป็นห่วง

 

"พี่ชายของโยไม่เป็นอะไรหรอก.."พี่ดาวเรืองบอกกับผมก่อนพี่ดาวเรืองจะหายไป

 

กรี๊ด!!

 

"นึกว่าจะหนีพ้นเหรอ.."เสียงกรี๊ดที่ดูอาฆาต ดังขึ้นตามด้วยเสียงพูด

 

ทำไมผมรู้สึกเหมือนจะอ้วกเเบบนี้เนี่ย ไออาการปวดหัวนี่มันอะไรกันเนี่ย

 

ผมมองไปที่ประตูกระจกห้องพระที่ค่อยๆร้าวเหมือนมีอะไรมาพุ่งชน ผมถอยหลังชิดกำเเพงด้วยความกลัว

 

ผมมองออกไปข้างนอกห้องพระผู้หญิงคนนั้นกำลังเดินมาทางผม ด้วยท่าทางที่ดูเยือกเย็น เเละน่ากลัว ค่อยๆเดินมาช้าๆ

 

"ถอยออกไปนะ.."พี่ดาวเรืองโผล่ออกมาก่อนจะผลักเธอเเล้วทั้งคู่ก็หายไป

 

ซักพักเธอกลับออกมาอีก เเต่พี่ดาวเรืองหายไปไหน..เธอเดินมาอยู่ที่หน้าห้องพระที่กระจกมันร้าวพร้อมจะเเตกได้ทุกเมื่อ

 

พรึบ!!!

 

จู่ๆไฟในบ้านก็กลับมาเป็นปกติลมที่เคยพัดเเรงก็หายไป กลับสู่สภาพปกติ ผมได้ยินเสียงรถของบ้านผมพี่วาคินคงกลับมาเเล้ว

 

"พี่ดาวเรืองครับ..พี่ดาวเรือง"ผมออกมาจากห้องพระเเล้วเรียกหาพี่ดาวเรือง

 

"พี่ไม่เป็นอะไรจ้ะโย.."พี่ดาวเรืองพูกบอกกับผมก่อนผมจะวิ่งลงบันไดไปดูว่าใครมา ก่อนจะเดินออกไปนอกบ้าน

 

"พ่อ..เเม่.."ผมตกใจที่เห็นเเบบนั้นเเ่ต่ก็ดรใจไหนว่าจะไปต่างประเทศไง

 

"โยกับคินเข้ามาในบ้านเดี๋ยวนี้.."เเม่ของผมบอกออกมาด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง หรือว่าเเม่จะรู้เรื่องที่ผมกับพี่คินไป..

 

เเต่ก็น่าเเปลกทำไมทุกอย่างกลับเป็นปกติ ทั้งไปที่เมื่อกี้

 

"ไอโยเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นวะ.."พี่วาคินถามผมออกมา

 

"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่เเต่ผู้หญิงคนนั้น.."

 

เเม่ของผมหันมามองผมทำให้ผมไม่พูดอะไรออกมาต่อ

 

"ไปเข้านอนกันได้เเล้ว.."เเม่ของผมบอกกับผมออกมา

 

"ครับ"ผมบอกกับเเม่ของผมไปทันทีก่อนจะเดินมา

 

"เดี๋ยวโย.."เเม่ของผมยื่นของบางอย่างให้กับผมเหมือนจะเป็นสร้อยพระนะครับ หลังจากนั้นผมก็ไปเข้านอนตามปกติ

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

วาคิน...

 

เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้ มันน่ากลัวมากๆมีกลุ่มควันดำปกคลุมบ้านของผมอยู่ท้องฟ้ามืดสนิท จู่ๆไฟในบ้านก็ดับ

 

ผมได้ยินเสียงเหมือนมีใครอยู่บนหลังคาบ้านของผมก่อนจะมีเสียงกรี๊ด เเละเสียงเหมือนผู้หญิงสองคนกำลังทะเลาะกัน เสียงเหมือนมีตัวอะไรชนประตูห้องพระ

 

ผมที่ยืนอยู่ในอกบ้านสังเกตเห็นอะหรอเเปลกๆเยอะไปหมด เเต่จู่ๆไฟในบ้านก็กลับมาติดตามเดิม ลมเเรงก็สงบลง เพราะพ่อกับเเม่ของผมกลับมาไหนว่าจะไปต่างประเทศไง หรือว่าผมจะโดนพ่อกับเเม่ของผมหลอก

 

หมดกันสถานที่สวนหลังบ้านของผมพังหมดเลยไฟประดับรูปถ่ายปลิวว่อนไป เหลือไว้นิดเดียว

 

ผมเดินออกมาเก็บของที่มันเกะกะเเผนผมพังไม่เป็นท่าเลยเเต่เอาใหม่ก็ได้เเค่นี้เองสบายอยู่เเล้ว เเต่มันเหนื่อยมากๆ ผมทำตั้งเเต่เช้า ถ้าหอโยไม่ม่ช่วยผมว่าคงไม่มีทางเสร็จทันเเน่

 

"คุณคินทำอะไรเหรอครับ"ไอบูมที่เดินมาที่สวนหลังบ้านถามผมออกมา

 

"มึงไปนอนเถอะกูเก็บกวาดเองได้.."ผมบอกกับไอบูมก่อนจะเก็บของต่อ

 

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมช่วย"ไอบูมบอกกับผมออกมา

 

"งั้นถ้าอยากช่วยก็ตามใจ"ผมบอกกั่อวจะเก็บของไปเรื่อยๆ

 

"นี่อะไรเหรอครับ..."ไอบูมถามผมออกมา

 

"กูจะเแาไว้ให้มึงไงเเต่มันพังหมดเเล้ว ช่างมันเถอะเเค้หนังสือ"ผมบอกกับไอบูมไปทันที

 

"รูปถ่ายพวกนี้.."ไอบูมเก็บรูปถ่ายเเต่ละรูปขึ้นมาดู

 

"รีบเก็บเถอะกูง่วงเเล้ว.."ผมบอกกับไอบูมไปทันที

 

"คุณคินลุกขึ้นเถอะเดี๋ยวผมเก็บเอง"ไอบูมบอกกับผมออกมา

 

"ได้ไงหล่ะ..กูทำกูก็ต้องเก็บกูไม่อยากให้สิ่งที่กูทำต้องไปเป็นภาระมึงอีก"ผมบอกกับไอบูมไปทันที

 

"ผมไม่เคยคิดว่าคุณคินเป็นภาระของผมเลยนะครับ"ไอบูมบอกกับผมออกมา ก็อยากดีใจนะที่ได้ยินเเต่ผมเสียความรู้สึกมากกับสิ่งที่ผมอุตส่าห์ทำเเต่มันพังเพราะอะไรก็ไม่รู้ ถ้าเป็นผีนะจะจ้างหมอผีจับใส่หม้อถ่วงน้ำเอาไม่ให้ได้ผุดได้เกิดเลยคอยดูดิ

 

"ขอบคุณนะครับที่ทำทั้งหมดนี่เพื่อผม.."ไอบูมบอกกับผมออกมา

 

"กูดีใจนะที่มึงชอบ.."ผมบอกกับไอบูมไปทันที

 

"ผมไม่โกรธคุณคินเเล้วนะครับหันมาคุยกับผมก่อน"ไอบูมบอกกับผมออกมา ผมไม่ค่อยได้ยินที่มันพูดเลยมันพูดอะไร

 

"กูง่วงเลล้วรีบเก็บเถอะ.."ผมพูดออกมาเมื่อกี้มันพูดว่าอะไรผมได้ยินไม่ค่อยชัดเลย

 

"คุณคินครับหันมาหน่อย"ไอบูมบอกกับผมผมก่อนผมจะหันหน้าไปมองมันใกล้มากๆ

 

"ผมไม่โกรธคุณคินเเล้วครับ.."ไอบูมบอกกับผมออกมา คราวนี้ชุดเเต่งเลยหล่ะครับ

 

"งั้นกูขอหอมเเก้มหน่อยดิ.."ผมบอกกับไอบูมไปทันที

 

"เก็บของให้เสร็จก่อนเถอะครับ"ไอบูมบอกกับผมออกมา ไอผัวใจร้าย

 

"ว่าเเต่มึงงอนกูเรื่องอะไรวะ.."ผมถามมันไปทันทีงอนกันนานจนผมลืม

 

"ก็เรื่องที่คุณคินยอมให้ผู้หญิงคนอื่นอ่อยไง"ไอบูมบแกกับผมออกมา

 

"ไอผัวขี้หึง.."ผมบอกกับมันออกมา ผมผิดเองจริงๆนั่นเเหละ ผมก็คิดว่าผมไม่ผิดเพราะเรื่องเเบบนี้มันปกติ เเต่ลืมไปว่าไอบูมมันหึงผม ทีหลังทำอะไรต้องคิดให้ดีซะเเล้ว คิดหน้า คิดหลังให้ดี ผมโคตรดีใจเลยที่คนอย่างไอบูมจะหึงผม

 

ผมต้องถามมันให้ได้เลยว่ามันรู้เรื่องพ่อกับเเม่ที่โกหกผมรึเปล่า เเต่ผมว่าต้องรู้เเน่เพราะมันทั้งไปรับทั้งไปส่งหนิมีเหรอจะไม่รู้

 

 

••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

 

ฝากติดตามฝากคอมเม้นท์ด้วนะครับไรท์จะนำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไป ไรท์อยากรู้ว่าในมุมมองคนอ่านเป็นยังไงสยองไหม หรือถ้าจะติอะไรก็คอมเม้นท์บอกได้นะครับ คอมเมนท์ คือ กำลังใจ สำหรับไรท์

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น