ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2563 08:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

 

(นัด)

 

"นัด พี่ว่านัดทำแรงเกินไปกับคุณชานนท์"

 

"นัดแค่อยากให้คุณชานนท์ตัดใจหน่ะค่ะ"

 

"แต่นัดก็รักคุณชานนท์ไม่ใช่เหรอ"

 

"พี่เดช นัดจะทำยังไงดีค่ะ"

 

"นัดทำตามหัวใจตัวเองเถอะ คนเรามีผิดพลาดกันได้ แค่ให้อภัยกันเพื่อลูกนะ"

 

"........."

 

ฉันไม่รู้จะตอบพี่เดชยังไงดี ฉันควรจะให้อภัยพี่ชานนท์ดีไหม แต่ที่คุณชานนท์ทำมันเจ็บเกินจะให้อภัยได้ แล้วฉันจะทำยังไงต่อดี

 

 

(ตอนเช้า)

 

"นัด พี่ขออุ้มลูกทีได้ไหม"

 

ฉันจะปฏิเสธดีไหมนะ ฉันตัดสินใจสักพัก ฉันก็ยกลูกให้คุณชานนท์อุ้ม เพราะฉันอยากให้เขาเห็นหน้าลูกตัวเองสักครั้ง

 

"ว้าวน่ารักมากครับ ว้าว!!คนเก่งชื่อไรคับ"

 

"ชื่อภูหน่ะ ลูกฉันชื่อภู"

 

"อื่ม ลูกภูน่ารักจังเลยครับ ถึงลูกภูจะไม่ใช่ลูกของพ่อแต่ขอให้แม่ให้อภัยพ่อก็พอแล้วคับ"

 

".........."

 

นี่เขาตั้งใจพูดประชดฉันรึเปล่านะ 

 

"คุณชานนท์คะ คุณกลับไปเถอะค่ะ"

 

"ทำไม ผมอยากอยู่กับคุณ"

 

"คุณไม่เห็นเหรอว่าฉันมีลูกกับคุณเดช..."

 

"ลูกภูเป็นลูกของผม...."

 

"ก็บอกไม่ใช่ไง!!!!"

 

แง้~~~~~

 

"เอาลูกฉันคืนมา"

 

"โอ๋~~~~ไม่ร้องนะโอ๋~~~"

 

"คุณจะไม่ให้อภัยผมจริงๆใช่ไหมครับ"

 

"........."

 

คิดว่ามาพูดคืนดีง่ายๆอย่างนี้ แล้วฉันจะให้อภัยเหรอ สิ่งที่คุณทำให้ฉันมันมากเกินไป

 

 

"คุณกลับไปเถอะ !!!

ฉันจะให้คุณดูหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้าย"

 

"คุณจะไม่ให้อภัยผมจริงๆใช่ไหม"

 

"........."

 

"ก็ได้ครับ.... ถ้าคุณต้องการ....."

 

แล้วเขาก็เดินออกไปจากบ้าน

 

'ช่างเขาเถอะ ฉันก็อยากให้มันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว'

 

แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกเสียใจเหมือนจะขาดใจหล่ะ

 

"พี่เจน เป็นแบบนี้ดีแล้วเหรอคะ"

 

"อืม...เขาควรลืมพี่ได้แล้ว พี่กับเขาไม่เหมาะสมกันตั้งแต่แรกแล้วแหละ"

 

เราไม่ควรเจอกันตั้งแต่แรก ถ้าฉันไม่รักเขาจนหัวปักหัวปำ ฉันคงไม่ต้องมาเสียใจอย่างนี้ ให้เรื่องนี้มันจบอย่างนี้ดีแล้วล่ะ 

 

 

 

"ยายฉันกับเจนไปทำงานก่อนนะค้า"

 

 

/////ระวัง!!!!!!!

 

จู่ๆก็มีเสาไม้ขนาดใหญ่ล้มลงมา

 

ฟึบ!!!!!

 

'เอ๊ะ?? ทำไมฉันไม่เห็นเจ็บเลยหล่ะ'

 

"คุณชานนท์!!! คุณชานนท์ ไม่นะคะ!!!"

 

จู่ๆเขาก็วิ่งจากไหนไม่รู้มาบังฉันที่โดนเสาทับ ทำให้แขนของเขามีบาดแผลใหญ่ และเขาก็หมดสติ

 

 

1 ชั่วโมงต่อมา

 

"คุณชานนท์คะ คุณฟื้นแล้ว!! ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ"

 

"ผมไม่... คุณ คุณเป็นไรไหม โดนทับตรงไหนไหม??"

 

"มะไม่ค่ะนัดไม่เป็นอะไร เพราะคุณช่วยนัดไว้หน่ะค่ะ"

 

"คุณปลอดภัยผมก็ดีใจแล้วครับ"

 

"คุณชานนท์คะ นัดขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องมาเจ็บตัวเพราะนัด"

 

"ไม่เลยครับ ผมต่างหากที่ขอโทษ ทุกอย่างที่ผ่านมา ผมรู้ครับว่าผมทำกับคุณไว้มาก ไม่สมควรที่คุณจะให้อภัยผม"

 

"คุณสัญญานะคะว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก..."

 

ฉันคิดว่าคุณเดชพูดถูก ฉันควรจะทำตามหัวใจตัวเอง

 

"คุณพูดอย่างนี้แสดงว่า......"

 

"ค่ะ ฉันยกโทษให้คุณ...."

 

"ขอบคุณ ขอบคุณมากจริงๆ"

 

และเขาก็สวมกอดฉันอย่างอบอุ่น

ความคิดเห็น