ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 994

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2563 08:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

 

ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเพราะมัวแต่เกรงว่างานนี้จะสำเร็จได้รึเปล่า ทำให้ฉันกังวลใจสุดๆ

 

"เอ้า!!!ออกมาได้แล้ว"

 

จนในที่สุดก็มีคนมาเปิดประตูและพาฉันไปที่รถคันเล็กสีดำ

 

"คือฉันปวดฉี่ขอเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม"

 

"ไม่ได้ ทนหน่อยแปปเดียวก็ถึงแล้ว ทนหน่อยก็แล้วกัน"

 

"ฉันทนมาทั้งคืนแล้ว ให้ทนต่อไปมีหวังฉี่ราดแน่ๆ"

 

"งั้นให้ผมไปเฝ้าเองครับ"

 

"เออรีบๆไปเดี๋ยวเสี่ยรอนาน"

 

คุณเดชพาฉันไปที่ห้องน้ำหญิง ฉันเข้าไปเปลี่ยนชุดเสร็จสรรพ ก็ออกมาแล้วเราก็วิ่งหนีไปที่ถนน ซึ่งมีรถของคุณเดชจอดอยู่

 

"เราจะไปที่ไหนกันคะ"

 

"ผมจะพาคุณไปอยู่กับน้องสาวผมนะครับ"

 

"ที่ชายแดนเหรอคะ"

 

"ครับ น้องสาวผมอยู่กับยาย พ่อแม่ผมเสียตั้งแต่ยังเด็ก"

 

"เสียใจด้วยนะคะ"

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมชินแล้ว"

 

"ค่ะ แต่ขอบคุณที่ช่วยนะคะ แล้วงานคุณล่ะคะ"

 

"ผมตั้งใจจะออกอยู่แล้วล่ะครับ งานผิดศีลธรรมอย่างนั้นผมไม่เอาแล้วล่ะ ผมน่าจะเชื่อน้องตั้งแต่แรก"

 

"น้องคุณดูจะรักคุณมากเลยนะคะ"

 

"ครับ แกขึ้จุกจิกแบบนี้แต่เด็กแล้วล่ะครับ"

 

มีพี่น้องดีก็ดีแบบนี้ล่ะน้อ

 

'ริน'

 

"คือฉันขอโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ คือฉันจะโทรหาน้องสาวหน่ะค่ะ"

 

 

 

 

(ชานนท์)

 

ทำไมทุกครั้งที่ผมอยู่กับเธอผมมีความสุขทุกครั้ง ขนาดเธอยุ่งทุกวัน เธอยังมีเวลาให้ผม ผมเอาแต่ใจตลอด แต่เธอก็ยอมตลอด เธอคงจะช้ำใจมากเพราะผมแต่ผมกลับหลอกลวงเธอ.....

 

ทำไมทุกคนต้องเสียดายในสิ่งที่มันเสียไป.... อย่างเช่นผม

 

ถ้าตอนนี้เธออยู่ผมอยากบอกเธอว่า'ผมรักคุณ ' ไม่ใช่คำหลอกลวงเหมือนตะก่อนแล้ว ผมเริ่มรู้จักเธอผ่านช่วงเวลาต่างๆที่เราได้อยู่ด้วยกัน

 

"ฮัลโล....ช่วยตามหาผู้หญิงที่ชื่อ นัฐวิดา สกุลชัย ให้หน่อย เอาแบบเร่งด่วนที่สุด"

 

"เห้ยๆไอ้นนท์ ทำไมมานั่งเศร้าอยู่คนเดียวว้าาา"

 

"............."

 

"อ่าว.... ไม่ตอบแปลว่าอกหักใช่ไหมว่ะ"

 

"............"

 

"ไหนบอกมีเรื่องไรก็จะบอกให้กูฟังทุกเรื่องไงว่ะ ถ้ามึงมีอะไรไม่สบายใจก็บอกกูได้ทุกเรื่องนะเว้ย"

 

"ไอ้ภัทร กูมันเลว กูมันไอ้คนไม่รู้จักพอ มึงช่วยกูที"

 

น้ำตาลูกผู้ชายร่วงหล่นมาช้าๆ ผมคงเลวเกินกว่าที่เธอจะกลับมา ทุกวันที่ผมทำงานมาเธอก็มักจะดูแลผมแม้เธอจะยุ่งก็ตาม ก็โทรรายงานผมตลอดเวลา ทำไมผมถึงไม่รู้สึกให้มันเร็วกว่านี้ ทุกวันผมเอาแต่ดื่มเหล้านอนซมอยู่ในห้องไม่ไปทำงาน ผมเหมือนคนตายทั้งเป็น เพราะผมหาเธอไม่เจอเลยไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน ส่วนที่บ้านผมไปมาแล้วเกือบสิบครั้งก็ไม่มีวี่แววของเธอเลย

 

"นนท์ ทำไมไม่ไปทำงาน"

 

นั่นคงเป็นเสียงพี่ชายผมสินะ แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับพี่หรอก

 

"..........."

 

"นายเป็นเอามากนะเนี่ย"

 

"............"

 

"ที่จริงฉันก็ไม่สมควรจะสั่งสอนนายหรอกเพราะฉันเองก็ทำผิดกับคนรักฉันมามาก แต่ฉันอยากจะบอกนายว่า ทำอย่างนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์"

 

"พี่รู้จักเธอเหรอ"

 

"จริงๆพี่ก็ไม่รู้หรอก แต่วันนั้นพี่เห็นเธอในผับตอนนั้นเธอกำลังร้องไห้และฝากฉันดูแลน้องสาวและเธอก็เดินออกไป เธอเป็นคนเดียวกันกับคนที่ทำให้นายต้องมานั่งซึมอยู่ตรงนี้ใช่ไหม??"

 

"ผมเป็นคนทำให้เธอต้องร้องไห้"

 

ฟึบ!!!!!!!!!!

 

"ไอ้นนท์!!!! ไอ้เลว !!!!!แกทำให้คุณนัดเสียใจใช่ไหม!!!!!หาาาาา!!!!!!"

 

"คุณจะทำอะไรก็ทำเลย ผมไม่มีข้อแก้ตัว"

 

"ไอ้เลวเอ้ยยยยยย!!!!!!"

 

ฟุบ!!!!ถึบ!!!!!

 

"คุณชกผมให้สะใจได้เลย แต่บอกผมได้ไหมว่านัดไปอยู่ที่ไหน"

 

"นายยังไม่รู้สินะ"

 

"......รู้....อะไร"

 

"ก็คุณนัดถูกแฟนนายจับไปขายหน่ะสิ!!!!!"

 

"หาา!!!ใครเป็นคนทำ"

 

"ก็แพทแฟนคุณนั่นไง!!"

 

 

"แพทเกี่ยวอะไรด้วย ถ้าเธอเป็นคนทำจริงๆ ผมไม่ปล่อยเธอไว้แน่"

 

"คุณไม่ต้องทำหรอก เพราะตำรวจจัดการให้แล้ว"

 

"แล้วนัดล่ะนัดเป็นยังไงบ้าง"

 

"ผมจะบอกคุณทำไม?? ผมแค่อยากมาชกหน้าต่ำๆที่ทำกับคนที่ผมรักเท่านั้นเอง"

 

 

 

 

เรื่องนี้ผมจะหาคำตอบมาด้วยตัวเอง

 

 

"ฮัลโล๋ครับ คุณสายสืบ ช่วยสืบเรื่องต่อได้ไหมครับ ผมมีอะไรอยากจะให้คุณช่วย"

 

 

 

1 ปีผ่านไป

 

"ไอ้นนท์ มึงยังไม่ทำใจอีกเหรอวะ"

 

ไอ้ภัทรคงเห็นสภาพผมตอนนี้แล้วเหมือนคนตาย ผมขอให้พี่ทินช่วยงานที่โรงพยาบาลแทนผม ส่วนผมก็ออกตามหาเธอทุกวันจนเกือบหนึ่งปีแล้ว ตั้งแต่ผมรู้ข่าวว่าเธอหนีไปกับผู้ชายคนหนึ่ง ผมก็ไม่รู้อะไรอีกเลย ผมจ้างนักสืบเกือบสิบสิบคนเพื่อตามหาเธอ ก็ไม่มีวี่แววอะไรเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหน

 

 

 

(นัด)

 

"เจนช่วยทำแผลให้คุณป้าหน่อยสิจ๊ะ นัดขอเช็ดตัวคุณลุงก่อน"

 

"ค่ะพี่นัด"

 

ตอนนี้ฉันย้ายมาอยู่ที่ชายแดนกับคุณเดช คุณเดชมีน้องสาวทำงานอยู่ที่ศูนย์ชื่อเจน 

 

ตอนนี้ฉันคลอดลูกแล้วล่ะค่ะ ชื่อน้องภู อายุตอนนี้เกือบ 3 เดือนแล้ว ฉันฝากลูกให้คุณยายดูแล เพราะบ้านเราอยู่ใกล้แค่นี้เอง นัดจะกลับไปให้นมลูกทุกๆสองถึงสามชั่วโมง

 

"พี่นัดไปหาลูกเถอะจ๊ะ เดี๋ยวตรงนี้เจนทำเอง"

 

"อืม งั้นพี่ไปนะ"

 

ที่ศูนย์แห่งนี้มีพยาบาลอยู่แค่3คน ฉันจึงอยากจะช่วย มันต่างจากโรงพยาบาลใหญ่ๆที่ฉันเคยทำ แต่ที่นี่ทำแล้วมีความสุข ได้ช่วยเหลือผู้ที่อยู่ห่างไกลความเจริญ เป็นความฝันของฉันเลยหล่ะคะ

 

"อ่าว หนูนัดมาแล้วเหรอ ลูกภูน่ารักไม่ร้องเลยหล่ะจ้า"

 

"ค่ะ เดี๋ยวนัดให้นมลูกก่อนนะคะ มาๆๆมาหาแม่ม่ะ"

 

 

"แล้วจะเอายังไงล่ะ"

 

"เรื่องอะไรค่ะ??"

 

"ก็เรื่องลูกไง พอโตขึ้นแล้วลูกจะเป็นยังไง"

 

"คือเรื่องนั้นนัดจะเป็นคนดูแลเขาเองค่ะ"

 

"แล้วปล่อยให้เพื่อนล้อว่าลูกไม่มีพ่อเหรอ"

 

 

เรื่องนั้นมันก็ใช่แต่ฉันไม่ยอมยกลูกให้คนหลอกลวงแบบนั้นหรอก ฉันจะไม่ยอมเป็นคนโง่ให้เขาหลอกอีกแล้ว

 

 

"อ่าวมาแล้วเรอะเดช ทำงานเป็นไงบ้างล่ะ"

 

"ครับเหนื่อยมากครับ สู้ทำงานในกรุงเทพไม่ได้555"

 

"จ้าาพี่เดช แหมพอกลับมาก็คิดถึงกรุงเทพเลยนะ"

 

"อ่าวเจน ไม่ทำงานแล้วเหรอ"

 

"ฉันพักหน่ะ ก็เลยมาหาหลานซะหน่อย"

 

ทุกคนที่นี่ใจดีกับฉันมาก รักฉันเหมือนครอบครัว บางครั้งรินก็มาหาหลานบ้างแต่เนื่องจากมันไกล และเธอก็กำลังเรียนอยู่ฉันจึงไม่อยากกวน ให้เธอได้เรียนอย่างเต็มที่

 

 

 

(ชานนท์)

 

"ไม่มีเบาะแสเพิ่มเลยเหรอครับ ครับ ขอบคุณครับ"

 

วันนี้ก็อีกเช่นเคยสินะ

 

"ไอ้นนท์ พี่ว่าเลิกเถอะ"

 

"พี่มีคนรักแล้วนี่ พี่ไม่เข้าใจผมหรอก"

 

"แกลองคิดดู ถ้าคุณนัดมาเห็นแกในสภาพ เขาจะกลับมาหาแกไหม"

 

 

 

"สะแสดงว่าพี่ทินรู้ว่านัดอยู่ที่ไหน"

 

"จริงๆเรื่องนี้รินไม่ให้พี่บอกแก แต่ฉันทนเห็นแกในสภาพนี้ไม่ได้แล้ว"

 

"พี่รู้...."

 

"ใช่ แล้วอีกอย่างคุณนัดก็ท้องด้วย"

 

"จะจริงเหรอครับ ละแล้วตอนนี้นัด นัดอยู่ไหน"

 

"ตอนนี้เธออยู่ที่ชายแดนต่างจังหวัด เดี๋ยวพี่จะแชร์ที่อยู่ให้...."

 

"ขอบคุณมากครับพี่ทิน ผมขอฝากโรงพยาบาลต่ออีกหน่อยนะครับ"

 

ในที่สุดผมก็เจอเธอจนได้ ผมไม่รู้ว่าผมจะดีพอสำหรับเธอและลูกรึเปล่า แต่ผมจะเสี่ยงดู แม้เธอจะไล่ผมเท่าไหร่ผมจะไม่ท้อ

 

 

ในที่สุดผมก็ถึงซะที แต่ทำไมไม่เห็นมีหมู่บ้านเลย

 

"ถึงแค่นี้ครับ ต่อไปต้องเดินไปอย่างเดี่ยว"

 

"จริงเหรอครับ ต้องเดินอีกไกลแค่ไหนเนี่ย"

 

"ประมาณ5โลหน่ะสู้ๆนะครับ"

 

คุณลุงยิ้มและก็ขับรถออกไป ตอนแรกผมก็ขับรถมาเอง แต่อีกครึ่งทางรถของผมไม่สามารถขับขึ้นเขาได้ ก็เลยขออาศัยรถของลุง ผมนึกว่าถึงแล้ว แต่ต้องเดินไป5โลจริงๆสินะ

 

"ไม่ๆๆ ผมต้องสู้เพื่อเธอลูก ผมต้องสู้"

 

ตอนนี้ผมเดินมาไกลพอสมควรแล้ว แต่ก็ไม่ถึงหมู่บ้านซะที

 

"เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ~~ อีกไกลแค่ไหนเนี่ย"

 

ผมเดินมาเกือบ3ชั่วโมง ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครอยู่

 

จนกระทั่ง 1 ชั่วโมงต่อมา

 

"นั่นไงผมเห็นแล้ว 'หมู่บ้าน'"

 

เป็นความดีใจที่สุดเท่าที่ผมเคยมีมาเลย ผมตัดสินใจเดินไปหาผู้ชายคนนึง เพื่อตามหาเธอทันที

 

"เอ่อ คุณรู้จักคุณนัดไหมครับ"

 

"อ้อคุณนัด คุณพยาบาลมาใหม่เหรอ"

 

"อ้อ เออ ใช่แล้วครับ"

 

"เขาอยู่ที่ท้ายหมู่บ้านหน่ะ เดินไปพอเห็นศูนย์พยาบาลใกล้ๆนั่นก็บ้านเธอแหละ"

 

"ออ ครับขอบคุณมากครับ"

 

ผมอยากเจอเธอใจจะขาด ตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ผมเฝ้ารอเวลานี้มานานแล้ว ผมพึ่งรู้ว่าชีวิตที่ขาดเธอมันทรมานมากแค่ไหน

 

ในที่สุดผมก็มาถึง แต่ผมใช้เวลาเดินทั้งวัน จนตอนนี้มันเริ่มจะมืดแล้วสิ

 

"ขอโทษนะครับ มีคนอยู่ไหมครับ"

 

ขอให้เจอเธอทีเถอะ 🙏🙏

 

"ค่ะอยู่ค่ะมีอะไรค่ะ"

 

"คือผมมาตามหา....."

 

"ใครมาเหรอเจน....."

 

"ไม่รู้สิคะแต่"

 

"คุณชานนท์.........."

 

"นัด!!! นัด!!!รอพี่ก่อนสิ "

 

ผมได้เจอกับเธอแล้วแต่เธอวิ่งหนีผม ผมต้องทำยังไงดีให้เธอหายโกรธผม

 

"เอ่อคุณค่ะ ตอนนี้มืดแล้วเข้ามาในบ้านก่อนสิคะ"

 

ถ้าผมเข้าไปในบ้าน ผมก็มีโอกาสขอคืนดีกับเธอ...

 

"ครับ"

 

 

 

@ในบ้าน

 

"อ่าวพ่อหนุ่มมาหานัดเหรอจ๊ะ"

 

"ครับผมมาขอคืนดีเธอหน่ะครับ และลูกของเรา...."

 

"ไม่ใช่ลูกของคุณ ลูกของนัดและคุณเดชต่างหาก"

 

มันคือเรื่องจริงเหรอ หรือว่าเธอสร้างเรื่องขึ้นมาหลอกผม

 

"คุณอย่าหลอกผมเลย ก็คุณนอนกับผมแค่คนเดียว จะไปเป็นลูกคนอื่นได้ไง...."

 

"นี่หน่ะหรอคุณชานนท์ ใช่แล้วนี่คือลูกของนัดและผม"

 

"มะไม่จริงน่า นัด นั่นลูกเราใช่ไหม คุณอย่าหลอกผมสิ"

 

"นัดไม่ได้หลอกคุณ นัดหมดรักคุณแล้วคุณชานนท์....."

 

!!!ใกล้จะจบแล้วค่าาาาา

ติดตามดูนะคะ

ความคิดเห็น