ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 953

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2563 08:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10
แบบอักษร

 

2 วันผ่านไป

 

ก็....สุดท้าย ถึงวันสุดท้ายแล้ว วันนี้ฉันมาเคลียร์ของที่บริษัท และก็มาลาพนักงานทุกคนที่ให้คำแนะนำมาโดยตลอด แต่เหลือคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ลา

'คุณทิน'

สายตาฉันมองลอดเข้าไปในกระจก โต๊ะที่คุ้นเคย ภาพวาดที่แขวนบนผนัง ห้องที่เข้าออกเป็นประจำ กับคนที่เห็นหน้ากันทุกวัน ฉันจึงตัดสินใจไปบอกเป็นครั้งสุดท้าย

 

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ"

 

"ขอบคุณอะไร"

 

"ก็ทุกอย่างที่ผ่านมาที่คุณคอยช่วยฉันในทุกๆเรื่องไงล่ะคะ"

 

"ผมไม่เคยช่วยคุณ"

 

"ที่ผ่านมาคุณไม่เคยรู้สึกอะไรเลยเหรอคะ"

 

"รู้สึกอะไร ถ้าจะไปก็รีบไป เราแค่เคยมาทำงานกันแค่2เดือน ไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันอะไรขนาดนั้นหรอก"

 

"ค่ะ ที่ผ่านมาก็ขอบคุณนะคะถึงรินจะไม่ได้ผูกพันอะไรกับคุณ งั้นลาก่อนนะคะ"

 

ฉันไม่น่าคิดไปไกลเลย คนไร้หัวใจยังไงๆก็ไม่เคยมีหัวใจหรอก จะไปคาดหวังคำพูดอะไรของเขากันล่ะ

 

จู่ๆขอบตาก็ร้อนๆขึ้นมา

'ไม่ใช่ว่าร้องไห้ให้อีตาไร้หัวใจนั่นหรอกนะ'

แล้วสุดท้ายน้ำตาก็หล่นลงมาจนได้สินะ ฉันไม่อยากร้องไห้กับคนแบบนั้น แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น.......

 

 

 

 

(ชานนท์)

 

"เห้ย!!!วันนี้หนีเมียมาเที่ยวอีกแล้วเหรอวะ"

 

นั่นเสียงไอ้เี้ยภัทรเองครับ ทุกวันที่นัดไปทำงาน ผมก็ออกมาเที่ยวหาสาวๆ วันนี้ก็อีกเช่นเคย

 

"ก็ ออดิ อยู่กับแฟนซ้ำๆซากๆแมร่งน่าเบื่อชิบ"

 

"เออ!! ระวังแฟนพยาบาลจะรู้นะครับบบ"

 

ไม่มีทาง นัดบ้างานออกจะตายไปบางครั้งผมพาสาวไปนอนที่คอนโด นัดยังไม่รู้เลย

บางครั้งนัดก็ออกไปทำงานทั้งวันเราไม่ค่อยได้ทำเรื่องบนเตียงเท่าไหร่ ทำให้ผมต้องออกมาหากินนอกบ้านไง มีสาวเพียบ !!!

 

"พี่ชานนท์ขาา วันนี้เราจะทำอะไรกันดีคะ"

 

"ยังไงก็ได้แต่ขอนานๆ...."

 

จากนั้นแพทก็มานั่งบนตักผม แล้วใช้กันงอนๆของเธอถูไปถูมาหว่างขาผม ผมจึงจูบปากของเธออย่างดูดดื่ม ท่ามกลางผู้คนมากมาย โดยไม่อายใคร

 

 

 

(นัด)

 

"ฮัลโล๋ ค่ะ วันนี้นัดอยู่กะดึกนะคะ นัดแค่โทรมาบอกแค่นั้นล่ะคะ"

 

"ออครับ"

 

"ค่ะฝันดีนะคะพี่ชานนท์"

 

ความสัมพันธ์เรานานมาจนถึง2เดือนแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ มันเหมือนกับชู้สาวอะไรอย่างนั้น คุณชานนท์ให้เหตุผลว่า ถ้าคนอื่นรู้คงวุ่นวายแน่ๆ ซึ่งฉันก็เห็นด้วย ดังนั้นเราจึงไม่เปิดเผย คุณชานนท์เปิดคอนโดให้ฉันอยู่แต่ซึ่งฉันยุ่งมาก บางครั้งเขาก็กลับบ้านบ้างซึ่งฉันไม่ได้ว่าอะไรเขา ฉันไม่อยากทำตัวหึงหวงเขาจนเกินไป เพราะฉันรักเขา

 

"นัด นี่รินน้องเธอใช่ไหม"

 

"ใช่!!!ทำไมรินถึงอยู่ที่ผับล่ะ"

 

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่เหมือนจะเมามาก เธอไปเถอะ ครั้งนั้นฉันมีธุระจึงให้เธอสลับเวรครั้งนี้ให้ฉันทำแทนเธอเอง ไปเถอะ"

 

"ขอบใจมากนะ"

 

"ไม่เป็นไร"

 

 

พอฉันมาถึงที่ผับ ก็ตรงเข้าไปข้างใน แต่ฉันไม่รู้ว่ารินอยู่ตรงไหน แถมคนเยอะมากจนฉันหารินไม่เจอเลย แต่เหมือนข้างบนคนจะน้อยกว่า งั้นฉันลองไปหาข้างบนก่อนดีกว่า

 

"เห้ย!!!วันนี้หนีเมียมาเที่ยวอีกแล้วเหรอวะ"

 

"ก็ ออดิ อยู่กับแฟนซ้ำๆซากๆแมร่งน่าเบื่อชิบ"

 

นั่นทำไมเสียงมันคุ้นๆนะ 

 

"เออ!! ระวังแฟนพยาบาลจะรู้นะครับบบ"

 

พอฉันมองหน้าดีๆจากต้นเสียง

 

'นั่นมันพี่ชานนท์นี่ ไม่ใช่ว่าอยู่คอนโดหรอกเหรอ'

 

ทำไมถึงพูดอย่างนั้น นี่เขาหมายถึง ฉัน หรอกเหรอทั้งที่ฉันอุตส่าห์ไว้ใจ ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น

 

แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา

 

"พี่ชานนท์ขาา วันนี้เราจะทำอะไรกันดีคะ"

 

ฉันปาดน้ำตาทิ้ง นี่ฉันโดนหลอกมาโดยตลอดเลยสินะ

 

ฉัดตัดสินใจเดินไปหาเขา แต่พอเขาเห็นหน้าฉันก็ตกใจเหมือนกัน

 

ป๊าบ!!!!!

 

ฉันตบหน้าเขาอย่างแรง 

 

"นี่คุณหลอกฉันมาโดยตลอดงั้นเหรอ"

 

เขาเงียบสักพัก และเงยหน้ามามองฉัน สายตานั่นฉันไม่เคยรู้จักมันมาก่อน

 

"ใช่ แล้ว ผมหลอกคุณมาโดยตลอด เพราะอยากเอาคุณ---"

 

ป๊าบ!!!!!!!!

 

"ไอ้คนใจร้าย!!!!! ไอ้คนหลอกลวง!!!!"

 

ทุกอย่างที่ฉันทำให้ไม่มีค่าอะไรกับเขาสินะ

 

"นี่เธอเป็นใครอ่ะ มายุ่งอะไรกับคุณชานนท์ของฉันห่ะ"

 

"ผมจะบอกอะไรให้ ทุกครั้งที่คุณไม่อยู่ผมพาผู้หญิงไปนอนที่คอนโดคุณเป็นประจำ"

 

นี่เขาพาคนอื่นมานอนในห้องของเราหรอ

หึ!!!

ฉันโง่มาโดยตลอดสินะ

 

"พี่ชานนท์เราไปกันเถอะ"

 

นั่นคงจะเป็นคนที่เขานอนด้วยเวลาที่ฉันไม่อยู่สินะ

 

พอแล้วหล่ะ ฉันพอแล้วทั้งที่ฉันยอมทิ้งรินให้อยู่คนเดียว ทิ้งคุณวัฒให้เสียใจ มอบร่างกายให้อย่างไม่เสียดาย 'เพราะฉันรักคุณ'

น้ำตาไม่รักดีร่วงหล่นออกมาเป็นสายๆ ทำให้ฉันมองหน้าคนหลอกลวงชัดน้อยลง

 

"ฮื้อๆ ถ้าอยู่กับฉันแล้วมันอึดอัดมาก งั้นลาก่อนค่ะ"(เสียงแหบ)

 

ฉันปล่อยโฮทันทีที่ลับสายตา การที่ถูกหลอกมันเจ็บอย่างนี้สินะ

 

พุบ!!!!

 

"ขอโทษครับ "

 

เหมือนฉันจะชนคนอื่นแล้วสินะ

 

"คุณคือคุณนัดพี่สาวคุณรินสินะครับ"

 

"ได้โปรดไปหารินและพารินกลับบ้านก่อนนะคะ ฉันขอตัวกลับก่อน"

 

ดูจากสภาพแล้วคงจะเป็นคนที่ทำให้รินต้องมาที่นี่ แต่ฉันไว้ใจเขาอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ขอบคุณรินที่ทำให้ฉันตาสว่างสักที

 

ฉันกลับไปที่คอนโดและเก็บเสื้อผ้าที่เป็นของฉันใส่ในกระเป๋า และออกมาทันที แต่ฉันไม่รู้จะไปที่ไหน ตอนนี้อยากจะไปที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีคุณชานนท์

 

 

 

(ชานนท์)

 

"พี่ชานนท์ขาาา"

 

"ออกไปซะ"

 

"ตะแต่...ว่า"

 

"บอกให้ออกไปไง!!!!!"

 

"ค่ะ"

 

ทำไมผมต้องหงุดหงิดด้วย ทั้งที่ตะก่อนผมทำเรื่องอย่างนี้ได้หน้าตาเฉย ถึงยังไงคุณก็หนีผมไม่ได้หรอกเพราะว่าคุณก็ต้องมาทำงานที่โรงพยาบาลของผมอยู่ดีนั่นแหละ

 

พอผมกลับมาที่คอนโดก็พบว่าเธอไม่อยู่แล้ว ผมจึงเดินตรงไปที่หน้าตู้และเปิดตู้ออกมา ไม่เห็นเสื้อผ้าของเธอแล้ว เห็นแต่เสื้อผ้าที่ผมซื้อให้เธอ

 

'คงจะหนีไปแล้วสินะ'

 

แต่ถึงยังไงคุณก็ต้องมาทำงานแน่นอน

 

@โรงพยาบาล

 

"คุณนัฐวิดา เหรอคะ ลาออกไปแล้วหล่ะค่ะ"

 

"ออ ครับขอบคุณครับ"

 

ทำไมผมถึงปวดใจขึ้นมา เหมือนหายใจไม่ออก แค่เธอไม่อยู่ จู่ๆผมถึงคิดถึงเธอ

 

 

(แพท)

 

"เห้ย!!!หงุดหงิดเว้ยยย"

 

"อะไรวะยัยแพท"

 

"ก็พี่ชานนท์หน่ะสิ แอบกก อีพยาบาลหน้าติ๋มนั่นไว้หน่ะสิ"

 

"หาาาา พี่ชานนท์หน่ะน้า ไม่ยักรู้ว่าชอบแนวนั้น"

 

"ก็ออหน่ะสิ วันนั้นยังไปตบพี่นนท์ที่ผับเลย"

 

"โห...."

 

"ทำให้พี่นนท์ไล่ฉันตะเพิดออกมาหน่ะสิ"

 

"แล้วแกจะเอาไง"

 

"หึ!!!ฉันมีแผนแล้วหล่ะ"

 

โทษฐานที่บังอาจแย่งพี่นนท์ไปจากฉัน คิดจะลองดีกับแพ

 

 

 

ทเหรอ หึ!! ง่ายไปมั้ง

 

"ฮัลโล๋~~ ฉันมีงานให้พวกแกทำรับรองงานดี"

 

 

 

(นัด)

 

ฉันได้ไปลาออกที่โรงพยาบาลแล้วหล่ะ ตอนนี้ฉันไม่เหลือใครแล้ว ฉันไม่มีหน้าไปหารินแล้ว ฉะนทิ้งทุกอย่างไปหาเค้า จนตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรเลย ตอนนี้ฉันกำลังเดินไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า 

 

อ้วกๆๆอ๊วกๆๆ

 

ทำไมเวียนหัวจังนะ

 

"ท่าทางอย่างนี้อย่าบอกนะว่า..."

 

เพื่อให้แน่ใจฉันจึงเดินทางไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อบางสิ่ง และตรงไปที่ห้องน้ำ นั่นคือที่ตรวจครรภ์ เพราะฉันเป็นพยาบาลฉันจึงรู้ว่าอาการอย่างนี้คืออะไร

 

'ขอให้อย่าเป็นอย่างที่คิดเลย'

 

ฉันค่อยๆเปิดที่ตรวจครรภ์ช้าๆ

 

และก็เป็นอย่างที่ฉันคิด

 

"ฉันท้องอย่างนั้นเหรอ"

 

ก็ฉันกับคุณชานนท์ไม่เคยป้องกันเลยสักครั้ง ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงเรื่องนี้ 

 

"ไม่เป็นไรนะลูก แม่จะปกป้องลูกเองนะ"

 

ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ฉันรู้สึกเหมือนว่าถูกสะกดรอยตามยังไงไม่รู้

 

"ว้าย!!!!ปล่อยนะ"

 

ตุบ!!!!!

 

ฉันค่อยๆลืมตา

 

'นี่ฉันหมดสติไปนานแคไหนเนี่ย'

 

แล้วที่นี่ที่ไหน....

 

"ตื่นแล้วเหรอคุณพยาบาล"

 

"คุณเป็นใครแล้วที่นี่ที่ไหน"

 

หน้าเธอคุ้นๆเหมือนเคยเจอที่ไหน 

'คุณชานนท์ขาาา'

 

"เธอคือ....."

 

"ใช่ ที่เจอกันในผับไง"

 

"แล้วคุณจับฉันมาทำไม"

 

"ก็เพราะ เป็นเพราะเธอ เดี๋ยวนี้พี่นนท์ถึงไม่มาหาฉันบ่อยๆหน่ะสิ"

 

"......."

 

หยุดนึกถึงชื่อนั้นอีก แค่นี้ก็เจ็บมาพอแล้ว

 

"ไม่ต้องห่วง ดูเหมือนเธอจะไม่มีที่ไป เดี๋ยวฉันหาที่ใหม่ให้"

 

"ไม่ ไม่ฉันไม่ไป"

 

ฉันถูกลากเข้าไปขังในห้องๆหนึ่งซึ่งมียามเฝ้าไว้

 

"ครับเสี่ย"

 

"อีกแปปนึงเสี่ยจะมาดูของ เฝ้ามันให้ดีๆล่ะ"

 

หะหาา ไม่นะเธอจับฉันมาขายเหรอเนี่ย 

 

'รินช่วยพี่ด้วย'

 

สักพักฉันก็ได้ยินเสียงคุยกัน ไม่นะฉันไม่อยากไปอยู่กับเสี่ยนั่น แล้วลูกฉันจะอยู่ยังไง

 

"อืมมม ของดีมาก พรุ่งนี้เธอต้องไปอยู่กับฉันนะที่รัก ไปเป็นเมียของพี่นะจ้าาา"

 

"เสี่ยคะ ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ ฉะฉันมีลูกแล้ว"

 

"อืมมีลูกก็ดีหน่ะสิ ฉันอยากมีลูก อีกอย่างฉันซื้อเธอมาแพง ไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆหรอก 555ไปเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันน้าที่รัก"

 

ฉันต้องไปอยู่กับไอ้เสี่ยนั่นจริงๆหรอ ไม่มีอะไรที่ฉันสามารถหนีได้เลยเหรอ

 

 

 

 

"กินข้าวซะ จะได้มีแรง"

 

"ฉันไม่อยากกิน เอาไปเถอะ"

 

"ต้องกิน ไม่กินเพื่อตัวเองก็กินเพื่อลูกสิ"

 

ใช่สิฉันต้องกินเพื่อลูก

 

"งะงั้นฉันกินก็ได้"

 

"ผมชื่อเดชนะ ทำไมเธอถึงถูกนำมาขายล่ะ"

 

ฉันจะบอกเขาไหมเนี่ย แต่ช่างเถอะยังไงสุดท้ายฉันก็ถูกขายอยู่ดี 

 

"คือ....."

 

"ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร แค่อยากให้เธอคลายเครียดนิดนึง"

 

"ทำไมคุณเดชถึงพูดดีกับฉันล่ะ"

 

"ไม่รู้สิ แต่ผมคงคิดถึงน้องสาว มั้ง"

 

"น้องสาวคุณเดชไปไหนล่ะ"

 

"น้องสาวผมเป็นพยาบาลอยู่ในชายแดนต่างจังหวัดหน่ะ"

 

"ฉันก็เป็นพยาบาล บังเอิญจังนะคะ"

 

"ครับ"

 

"คือ...ที่ฉันมาอยู่ที่นี่เพราะฉันหนีคนรักของฉันมาหน่ะค่ะ เพราะแฟนฉันหลอกว่ารักเป็นเวลาสองเดือน จู่ๆแฟนของเขาก็เลยจับฉันมาขายนี่แหละค่ะ"

 

"แล้วแฟนคุณรู้เรื่องลูกรึเปล่า"

 

".....ไม่รู้หรอกค่ะ เพราะฉันคงไม่บอก....."

 

"คุณทำอย่างนั้นไม่ได้ แล้วลูกที่ออกมาล่ะ"

 

"........"

 

"ผมไม่รู้ว่าจะช่วยคุณได้มากกว่าได้ไหมแต่ผมจะพาคุณหนี"

 

"จริงเหรอคะ"

 

"ชู่ววว์ เบาหน่อยเดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยิน แต่อย่าดีใจเกินล่ะ เพราะผมไม่รู้ว่าจะช่วยได้รึเปล่า"

 

"ค่ะขอบคุณมากค่ะ"(เสียงเบา)

 

"นี่คือแผนนะ พรุ่งนี้ตอนเช้าเสี่ยจะส่งคนมารับคุณ ซึ่งคุณก็ต้องแกล้งปวดฉี่เพื่อเข้าห้องน้ำ และปลอมตัวออกมา ต้องเข้าห้องน้ำห้องที่สองนะ ผมจะติดป้ายห้องน้ำเสียให้ไม่มีคนเข้า แต่ผมจะทิ้งเสื้อผ้าไว้ คุณรีบเปลี่ยนและออกมาทันที คนอื่นจะได้ไม่สงสัย"

 

"ค่ะ "

 

 

+++จัดให้เต็มๆ 10 หน้า

ความคิดเห็น